Dag 431 – Wat is plezier?

Het woord plezier als vertaling van enjoyment. Plezier is een woord waar ik me weinig in kan vinden, ik ‘ervaar’ niet echt plezier, oftewel, in en als de geest heb ik weinig plezier. Dit is natuurlijk geen absoluut punt als dat ik nergens plezier in heb gehad ter vermaak van mezelf, echter dit is dan niet constant. Vandaag werd me duidelijk, het plezier, de enjoyment, die is in/als aanwezigheid van het fysiek. Het enige waar ik ‘in plezier’ aanwezig ben is als ik in mijn fysiek aanwezig ben. Door een aantal fysiek opgebouwde klachten – samengesmolten geest bewustzijn patronen als fysiek gemanifesteerde systemen – ben ik nog vaak afwezig uit mijn fysiek, uit de pijn, terwijl natuurlijk deze pijn juist gecreeerd is door de geest die energie genereert vanuit substantie/het fysieke en hierin het fysiek vervormt, verkrampt, opbrandt etc. Nu zie ik ook hoe ik toen ik jonger was, plezier had in de fysieke activiteiten die ik deed en waaraan ik deelnam, in samenwerking met anderen (zoals bv een teamsport wat iets was waar ik echt plezier in had). Hierin heb ik plezier gekoppeld aan de meer ‘actieve’ fysieke bezigheden; echter plezier in/als het fysiek is ook bijvoorbeeld de stem fysiek gebruiken, welke ten alle tijden kan, ook en zelfs juist als het fysiek nog bezig is met het proces van doorwandelen van de fysiek gemanifesteerde patronen en hierdoor tot minder actieve fysieke beweging in staat; het fysiek gebruiken van de stem zal ondersteunen in dit proces. Tevens heb ik mijn plezier in eten weggenomen door mezelf op jonge jaren een tijdje te weinig voedsel toe te staan in een poging om te voldoen aan wat ik zag als de ‘ideale fysieke vormen’ wat natuurlijk niet gelijk is aan fysieke expressie maar juist de fysieke expressie compromitteert waarin ik zowel in het tot me nemen van voedsel als het in het fysiek aanwezig zijn, het plezier in mezelf wegneem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf het plezier te ontnemen, me te weerhouden van het hebben van en zijn in plezier als expressie, door steeds minder aanwezig te zijn in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te zoeken naar plezier in en als de geest en dit niet te kunnen vinden en hierin te denken dat ik iets mis, dat ik depressief ben, dat ik niet ‘enthousiast ben’, dat ik niet voldoe aan de normen van plezier hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb als reactie op woorden een beeld te vormen van hoe mijn expressie moet zijn en hierin het plezier in mijn werkelijk fysieke expressie kwijt te raken en/of niet te kunnen vinden en/of zelfs te denken dat ik die niet heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een plaatje te maken van hoe ik denk dat een fysieke expressie moet zijn naar aanleiding van mijn interpretatie van woorden van buitenaf en hierop te denken mijn fysieke expressie af te moeten stemmen in en als een verlangen naar het bereiken van wat ik denk dat dit woord inhoudt, en hierin mezelf te vervormen, verkrampen, verbranden in en als een verlangen naar opvulling van mezelf met hetgeen ik interpreteer als dit woord als wat ik graag zou willen ervaren, en dus pas ik mezelf aan, reik ik uit in en als de geest en probeer ik mezelf op te vullen met de energetische verbindingen die ik maak in en als interpretatie van dit woord in en als de geest, geprojecteerd op hetgeen waar het woord vandaan komt en zo een verbinding als relatie leggende met hetgeen het woord vandaan komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van mezelf in en als het fysiek in en als plezier, door verbindingen als relaties te leggen met iets of iemand buiten mij die woorden voortbrengen die ik interpreteer in en als de geest als iets wat mij plezier kan geven/zou kunnen geven in en als de geest, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik in en als deze interpretatie, een afscheiding manifesteer in en als mezelf waarin ik me afscheid van mijn vermogen tot het zijn in en als de expressie in en als plezier in en als het fysiek.

Ik stel mezelf te doel mezelf te ondersteunen met mijn stem en te zien hoe en wanneer ik mijn stem fysiek gebruik en hoe en wanneer ik mijn stem energetisch gebruik zodat en waarin ik zie waar ik me afscheid van zelfexpressie in en als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel gewaar te zijn/worden wanneer ik reageer op woorden van een ander in en als een interpretatie in en als de geest welke fysieke aanpassing als vervormde expressie in en als de geest tot gevolg heeft, zodat en waarin ik de afscheiding in en als interpretatie in en als mezelf kan stoppen, zelfvergeven en zelfcorrigeren, hardop met mijn stem en/of in schijven voor nader zelfonderzoek in relatie tot de interpretatie van het woord.

Ik stel mezelf ten doel plezier te hebben met en als mezelf in en als fysieke expressie en hierin te zien hoe ik deze kan leven in iedere situatie en omstandigheid zowel binnenin mijn eigen fysiek als buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel, mezelf toe te staan plezier te hebben in en als mijn eigen fysiek – onafhankelijk van hoe mijn fysieke gesteldheid is en me niet langer te laten leiden/lijden door interpretatie van wat plezier in en als fysieke expressie inhoudt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven, dat om aanwezig te zijn in fysieke expressie in en als plezier, ik ‘gezond’ dien te zijn, en zolang ik niet gezond ben, mag ik geen plezier hebben, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat gezondheid geen garantie is voor fysieke aanwezigheid en fysieke aanwezigheid niet garant staat voor een ‘gezond’ lichaam per definitie en dus beperk ik me door interpretatie van het woord gezond welke ik zelf heb uitgeschreven als gezondigd, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik zondig als ik fysiek aanwezig ben waarin ik dit gekoppeld heb aan (een interpretatie en/of energetische waarde van) het woord gezondheid.

Ik stel mezelf ten doel het woord gezond(heid) te herdefinieren als onderdeel van de serie blogs over gezondheidszorg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf het plezier in voedsel tot me nemen te ontnemen door mezelf een tijdje te weinig voedsel toe te staan en hierin fysieke consequenties te creeren vanuit de geest in en als een herhalend patroon waarin ik, zodra en wanneer de patronen opspelen en zich uiten in fysiek ongemak, ik het plezier als genieten in en als mezelf in eten opgeef en participeer in patronen in de geest in plaats van mezelf te vergeven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb plezier te verbinden aan het tot me nemen van voedsel en in het ontzeggen van van voedsel in het verleden, mijzelf plezier te ontzeggen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vertragen tijdens het eten zodat en waarin, als ik alleen ben, ik de gekoppelde patronen in mezelf kan onderzoeken en in klank breng in zelfvergeving.

Ik stel mezelf ten doel angsten voor tekortkoming als ‘niet genoeg hebben’ in en als een ervaring in de geest in zelfvergeving en zelfcorrectie te brengen en te zien hoe deze gekoppeld zijn aan oordelen in en als angst in en als gedachten en/als herinneringen (als bijvoorbeeld van grootouders in de hongerwinter in de oorlog).

Bij nakijken in het woordenboek van het woordenboek kom ik tegen ‘genot’ en ook ‘genoegen’. Genoegen is voor mij een bruikbaar woord, als zijnde ‘genoeg hebben’ in en als de fysieke aanwezigheid in en als zelf. Dit brengt tot het punt dat er pas werkelijk plezier zal zijn als een ieder in deze wereld genoeg heeft om fysiek fatsoenlijk te leven.

Onderzoek:

Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

Atlanteans – Civilization on land and water

—————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 180 – Zelfvergevingen op relaties – 13 – Angst voor elk gesprek

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Dag 173 – Zelfvergevingen op relaties – 6 – voorbereiding nodig

Dag 174 – Zelfcorrecties op relaties – 7 – voorbereiding nodig

Dag 175 – Zelfvergevingen op relaties – 8- grapjes over man en vrouw

Dag 176 – Zelfvergevingen op relaties – 9 – ik kan het niet

Dag 177 – Zelfvergevingen op relaties – 10 – fysiek ongemak als sabotage

Dag 178 – Zelfvergevingen op relaties – 11 – 23 jaar zelfoordeel

Dag 179 – Zelfvergevingen op relaties – 13 – gezond(igd)

Ik ervaar angst voor elk gesprek wat ik voer. Ik ben altijd bang dat mensen me vragen stellen waarin ik moet antwoorden wat ik doe. En wat ik doe is altijd anders dan wat de meesten doen, en over het algemeen roept het altijd discussie/vragen/weerstanden op. Angst voor Onbegrip en met name voor de reacties die hierop volgen. Waarin ik terugtrek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor onbegrip in gesprek met mensen en de reacties die hierop volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me terug trekken uit angst voor de reacties die volgen uit onbegrip van zelf en niet in zelf willen zien van mensen en hierin de gelijkheid kunnen zien met alle mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me terug te trekken uit angst voor de reacties die volgen op onbegrip en hierin mezelf te isoleren en tevens te stoppen met praten en antwoorden, ook bij mensen die oprecht wel een antwoord willen en zoeken en die niet weten waar die te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te gaan leven in zelfinteresse in het vinden van antwoorden zonder de werkelijke wil deze te delen/mensen te ondersteunen in het vinden van antwoorden en/of het geven van antwoorden, uit angst voor de weerstand en reactie van mensen op de antwoorden die ik geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze antwoorden alleen te willen geven onder de beroepsmatige noemer van natuurgeneeskunde, om het zo een richting te geven en mezelf enigszins ruimte te geven vrij van de angst om constant vragen te moeten beantwoorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn het antwoord niet te weten als iemand een vraag stelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn wel een antwoord te weten maar het antwoord niet te durven spreken, behalve onder de beroepsmatige noemer want dan komen ze er tenslotte voor.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me alleen op werk niet onzeker te voelen over wat ik daar doe en wat ik spreek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in zogenaamd privesfeer altijd angstig te voelen over eventuele gesprekken die zullen plaatsvinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen maar te durven spreken als ik zie/ervaar dat er begrip is, terwijl juist in de gevallen waar er geen begrip is, er een heleboel is wat gesproken dient te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden door angst in gesprekken, en hierin te beslissen juist wel of juist niet stil te zijn, welke gerelateerd is aan een pushen of een terughouden, in plaats van in rust in/als de adem, te spreken als antwoord op een vraag die gesteld word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie te zoeken/gezocht te hebben om me veilig te voelen van deze angst voor elk gesprek met mensen in de ‘buitenwereld’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hierin afhankelijk op te stellen van de veiligheid van de relatie en van het begrip van degene in de relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn spreken afhankelijk te maken van het begrip van degene die luistert, en als ik geen begrip ervaar door een aanwezigheid van een ander programma welke mij niet niet hoort, hierin direct te reageren door te stoppen met spreken en stil te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn expressie in spreken afhankelijk te maken van een aanwezig mindprogramma, en me hierin zo gevoelig af te stellen dat ik niet eens meer door heb dat ik me hierin automatisch aanpas en dus zelf een als automatisch aangepast programma te leven om conflict te vermijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als een automatisch aangepast programma te leven om conflict te vermijden, waarin ik conflict in mezelf creeer en deze opsla in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als fysiek te verdraaien/verkrampen/in bochten te wringen in innerlijk conflict, om uiterlijk conflict te vermijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in relaties juist steeds het conflict omhoog te halen aangezien ik geen enkel conflict kan verdragen in een intieme relatie, waarin ik niet fysiek samen kan zijn als er conflict aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel conflict in mezelf te creeren waardoor ik de intieme relatie in/als/met mezelf volledig verstoord/verdraaid heb, en hierdoor een uiterlijke relatie zonder conflict nodig geloof te hebben ter compensatie van mijn innerlijk conflictueuze relatie in/als/met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus niet fysiek samen te kunnen zijn in een relatie waarin conflict aanwezig is met een ander, waarin zichtbaar is in deze woorden dat ik niet fysiek samen kan zijn met mezelf waarin conflict aanwezig is, wat ook blijkt uit de huidige fysieke toestand waarin ik me bevind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever conflict te vermijden en zelf in een kronkel te liggen/liegen dan een en gelijk als zelf te staan en het erop te wagen reactie te krijgen op de woorden die ik spreek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verloochenen ten behoeve van de uiterlijke vrede.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te geven van het conflict door onbegrip van de ander, in plaats van in te zien hoe ik conflict creeer in mezelf door mezelf niet te ondersteunen in het spreken, welke zich reflecteert in mijn reactie op uiterlijk conflict.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb innerlijk conflict te creeren door mijn innerlijke reactie op uiterlijk conflict en hierin uiterlijk conflict te gaan mijden waarin ik opnieuw innerlijk conflict creeer als reactie in/als/op het mijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over het babelonie die zich heeft gemanifesteerd in de taal, waarin niemand een gelijk startpunt heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over het ongelijke startpunt, welke conflict creeert doordat er altijd een ongelijk startpunt is, en welke alleen kan worden doorlopen door opnieuw door het conflict heen te gaan om een gelijk startpunt in te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel conflict in mezelf te creeren door niet gelijk te staan aan zelf en hierin in een ongelijk startpunt met/als mezelf, zoveel conflict te creeren en fysiek te manifesteren, welke ik nu opnieuw moet doorlopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb terug te houden in het doorlopen van de fysieke ongelijkheid in/als mezelf uit angst voor de pijn  en uit angst voor mijn eigen reacties/aanvallen in/als backchat welke ik gecreeerd heb in het ongelijke startpunt in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mezelf dus ook conflict te vermijden uit angst voor mijn eigen reacties/aanvallen/backchat, en hierin het conflict fysiek in stand te houden, welke ik tevens als excuus gebruik om de uiterlijke conflicten in gesprekken niet aan te hoeven gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn innerlijke fysieke klachten, gecreerd door innerlijk conflict voortkomend uit het mijden van uiterlijk conflict, opnieuw in te zetten als excuus om uiterlijk conflict te mijden.

*

Ik stel mezelf ten doel mijn innerlijk fysiek gemanifesteerde conflicten te onderzoeken, in te zien, zelf te vergeven en te corrigeren, waarin ik mijn reacties in gesprekken en op eventuele uiterlijke conflicten hierin gebruik als leidraad om te zien waar ik de innerlijke conflicten gecreerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op te willen geven in een geloof toch niet gehoord te worden, in plaats van in te zien dat ik de ander niet kan laten horen, dat ik alleen kan spreken, en dat zolang ik de ander wil laten horen, iets wil van de ander in/als relatie in/als de mind, welke ik in stand houd door een geloof in de mind in gehoord moeten/willen worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als mind constant te geloven, in plaats van dit geloof te stoppen en hierin constant te zijn en hierin een en gelijk te zijn/worden als de Adem, welke een startpunt is voor de woorden die ik spreek.

Als ik mezelf angstig zie worden in gesprek of met name voor een gesprek, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik gedachten als energie verbonden heb aan een persoon, een situatie of een specifieke herinnering die geactiveerd wordt/die ik zelf activeer. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke herinnering ik activeer en vooral wat ik hierbij te winnen heb, waaraan ik wil vasthouden in deze energie-associatie in/als de mind. Ik realiseer me dat ik fysiek een aardig stabiel leven heb en gehad heb, en dus heb ik de angsten voornamelijk gecreeerd in het associeren/verbinden met energieen van mezelf aan gebeurtenissen als herinneringen in een poging om meer of minder te maken van mezelf zoals ik fysiek aanwezig ben. Deze associaties kan ik opnieuw inzien en hierin de gebeurtenissen/herinneringen loskoppelen door zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen, waarna ik in de fysieke werkelijkheid keer op keer ondervind dat er niets aan de hand is.

—————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 114 – Het heeft geen zin als levensgroot karakter

Het heeft geen zin personage heeft zich weer aangediend, in vol ornaat.

Angst:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het geen zin hebben waarin ik angst ervaar om mezelf in een depressie te denken door alle gedachten en gekoppelde ervaringen van het heeft geen zin karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik nooit meer uit het heeft geen zin karakter als depressie kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren mezelf altijd zo te ervaren als ik me nu ervaar in het heeft geen zin karakter, terwijl ik me vorige week totaal anders ervoer terwijl er in de feitelijkheden van mijn leven niets veranderd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst en schaamte te ervaren voor de gedachte die dit het heeft geen zin karakter in werking zet, waarin ik door de schaamte er niet in ga zien en dus de angst niet onder ogen kan zien en niet gelijk ga staan aan dit karakter en er dus niet in op kan staan, waarmee ik mezelf als angst als slachtoffer van dit karakter bevestig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te (be)vestigen als angst als slachtoffer van het heeft geen zin karakter.

Gedachte:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een enkel moment waarin ik me voorstel dat het me niet gaat lukken een relatie als agreement te wandelen samen met iemand met wie ik echt samen wil zijn en vice versa, dit complete scenario van het heeft geen zin karakter aan te zwengelen waarin ik nu al een week participeer en rondzwem in de verschillende dimensies van dit karakter, welke al zolang als ik me herinner aanwezig is en waardoor ik mezelf keer op keer onderuit haal.

Emoties/reacties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb emoties van verdriet, waardeloosheid, machteloosheid, verwarring, minderwaardigheid te ervaren.

Backchat:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gedachten in me te hebben bestaan als ‘het heeft toch geen zin, waarom zou ik het doen, het lukt me toch niet, wat ben ik in godsnaam aan het doen, laat maar zitten, het hoeft voor mij niet meer, het heeft geen zin’, waarin na een aantal zinnen het cirkeltje gewoon weer van vooraf aan begint met dezelfde gedachte die ik zinnen noem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf stom te vinden dat ik me zo laat leiden door een wens als verlangen naar een partner, waarin ik het werkelijke verlangen wat ik ervaar als niet mag ervaren en dus ook niet kan zelfvergeven om mezelf er gelijk aan te maken, waarin ik mezelf dus afgescheiden houd van het verlangen en van de inhoud van het verlangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afgescheiden te houden van het verlangen naar samenleven met een partner omdat ik geloof dat het toch niet gaat lukken en dus doet het verlangen alleen maar pijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging te ervaren naar mezelf in het verlangen naar een partner in gelijkheid aangezien ik de hele wereld zie lonken naar een relatie buiten zelf en ik dit zo belachelijk vind dat ik net doe of ik dat verlangen niet heb, waarin de walging als angst bestaat dat het mij nooit gaat lukken wat ook zo is zolang ik mezelf blijf afscheiden van een deel als verlangen in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als beter probeer te ervaren door me af te scheiden van het verlangen naar een partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf heb afgescheiden van de rest van de mensheid in het doen alsof ik niet verlang naar een partner, terwijl ondertussen dit verlangen mijn hele leven bepaalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven te laten bepalen door de afscheiding van de gehele mensheid die ik zelf gecreeerd heb, waarin ik mezelf ongezien van mezelf heb afgescheiden door me af te scheiden van de gehele mensheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf en de gehele mensheid door het afzetten tegen de persoon die wilde leven via de liefde van/voor mij, waarin ik in deze afzetting mezelf heb afgezet van mezelf als leven en dus mezelf gedwongen heb te leven via de liefde van/voor de ander, en hierin datgene compleet gemanifesteerd heb in/als mezelf waartegen ik me juist heb afgezet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te zetten tegen een relatie die via de mind wordt geleefd en hierin me af te zetten tegen de persoon die een relatie via de mind wil leven, waarin ik me afzet tegen mezelf die een relatie via de mind wil leven, in plaats van de relatie – te beginnen in/met mezelf –  te veranderen in een agreement door de afscheiding in mezelf te stoppen door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties op datgene wat ik in mezelf heb toegestaan te bestaan in afscheiding van mezelf welke zich manifesteren als gedachten, gevoelens, emoties, verbeeldingen, reacties en gebeurtenissen als gemanifesteerde consequenties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo ontzettend veel te vinden dat ik niet weet waar ik moet beginnen, in plaats van in te zien dat ik allang begonnen ben en dat ik door de dikke brei aan het wandelen ben welke enorm veel geduld en adem en vooral werk als praktische toepassing vraagt als het uitschrijven van alle structuren.

Verbeelding:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de verbeelding te creeren van een plaatje waarin ik altijd alleen als zonder partner zal zijn voor de rest van dit leven op aarde, waarin ik mezelf ervaar als het heeft geen zin karakter, welke een emotie van verdriet, waardeloosheid, machteloosheid, verwarring, minderwaardigheid geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen als zonder partner te ervaren als verdrietig, waardeloos, machteloos, verwarrend en minderwaardig, waarin ik niet eens het in het moment alleen zijn zo ervaar, maar vooral de gedachte als vooruitzicht van altijd alleen als zonder partner zijn zo ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf verdrietig, waardeloos, machteloos, verward en minderwaardig te ervaren door een toekomstprojectie in/als de mind van mezelf voorstellen als altijd alleen zonder partner, waarin ik in deze voorstelling deze situatie creeer en dus mijn eigen het heeft geen zin karakter creeer, waarin dit juist de zinloosheid creeert namelijk het steeds creeren van oude denkbeelden als voorstellingen waarin ik geloof dat ik hierin geen verandering kan aanbrengen, wat een ervaring geeft van het heeft geen zin, en dus heb ik geen zin om me ook nog maar ergens voor in te zetten en al helemaal niet voor mezelf, aangezien het toch geen zin heeft aangezien ik geloof dat ik niet kan veranderen.

Fysieke consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb darmvertraging en darmverkramping te manifesteren ten gevolge van de ervaring  van totale zinloosheid, welke fysieke manifestatie de ervaring van zinloosheid in stand houdt, versterkt en opnieuw creeert doordat ik door deze darmvertraging en darmverkramping geen zin heb om ook maar iets te doen en welke in/als het fysiek zelfs zo manifesteren dat het onmogelijk wordt om iets te doen door ervaring van enorm fysiek ongemak en pijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysieke vermoeidheid en vertraging te creeren, waarin de vertraging ook weer een mogelijkheid als dwang is om mezelf te vertragen en meer in het fysiek aanwezig te zijn, zodat ik mijn mind kan onderzoeken en zelfvergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te dwingen via fysieke klachten om in zelf te zien en mijn zelfgecreeerde structuren onder ogen te zien, in plaats van mezelf direct te vergeven en corrigeren waarin geen fysiek ongemak nodig hoeft te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel angst te creeren en dus ervaren om mezelf te bewegen als zelf waardoor ik fysieke klachten heb gecreeerd en via deze fysieke klachten mezelf moet dwingen om mezelf als angst onder ogen te zien, zelf te vergeven en te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uit mezelf als zelfbeweging mezelf dus niet te corrigeren maar in plaats hiervan te wachten op iets of iemand wat me dwingt tot correctie, wat in mijn geval meestal of eigenlijk altijd mijn fysiek is of een uiterlijke relatie die niet loopt zoals ik graag zou willen.

Consequenties algemeen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb keer op keer relaties te creeren die als startpunt zelf-onoprechtheid inhouden, wat niet ander kan zolang ik zelf-onoprecht in dit punt sta als zijnde geloven de dat mijn gedachten, gevoelens en emoties hierin echt zijn of in ieder geval sterker/groter dan mijzelf als leven, waarin ik verdriet, waardeloosheid, verwarring, machteloosheid en minderwaardigheid ervaar/creeer ofwel de tegenhangers als blijdschap, waardevolheid, zekerheid, macht en meerderwaardigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet effectief te werken doordat ik me laat bezitten door de mindbezetenheid zoals hierboven omschreven.

Zelfcorrecties:

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wanneer het het heeft geen zin karakter in werking wordt gezet, welke gedachte het hele karakter activeert en hoe ik hierin van ‘kwaad tot erger’ verzeild raak totdat ik door de bomen het bos niet meer zie, zoals gemanifesteerd in mijn leven en zoals mijn leven zich gemanifesteerd heeft.

Ik stel mezelf ten doel voor ogen te houden dat ik dit karakter van het heeft geen zin niet ben, maar dat het een karakter is wat zich levensgroot gemanifesteerd heeft als overleving en zich dus voordoet als zijnde dit ben ik als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik dit het heeft geen zin karakter ben als leven.

Als ik het het heeft geen zin karakter in mijzelf omhoog zie komen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik dit niet werkelijk ben. Ik onderzoek in mezelf of ik kan zien wat eraan vooraf is gegaan waardoor dit karakter zich aandient. ik realiseer me dat dit onderzoeken de nieuwe relatie met mezelf inhoudt, dat dit is wat een agreement wandelen met mezelf is. Alles wat ik verder voorstel als zoekende naar iets buiten mezelf als relatie is niet werkelijk, het geeft me alleen maar ervaringen van niet genoeg zijn en een totaalervaring van mezelf volledig missen hierin. Dit onderzoek in/als mezelf is intiem zijn/worden met mezelf. Dit is het, al het andere wat i9s voorgesteld in de wereld is het NIET, hoe onvoorstelbaar dit ook moge lijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat datgene wat is voorgesteld in de wereld als leven werkelijk Leven is, waardoor ik ben gaan geloven en ervaren dat ik ALTIJD tekort schiet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd te ervaren dat/alsof ik tekort schiet door de voorgestelde relaties in de wereld te geloven, waardoor/waarin ik mezelf en de relatie met mezelf volledig mis/gemist heb en hierin dus emoties als verdriet, waardeloosheid, verwarring. machteloosheid en  minderwaardigheid creeer en/of de tegenhangers als blijdschap. waardevolheid, zekerheid, macht en meerderwaardigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf nooit te hebben toegestaan een en gelijk als mezelf als leven te gaan staan of zelfs maar te overwegen dit te doen door het geloof van relaties buiten mijzelf zoals voorgesteld in de wereld.

Dag 61 – Fysieke klachten als gevolg van schuld

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me slaaf te voelen van mijn fysieke klachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben niet tegen de fysieke klachten op te kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me onderdrukt en overrompeld te voelen door mijn fysieke klachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat de fysieke klachten de genadeslag zijn geweest om me neer te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me totaal neergedrukt te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles te kunnen hebben maar als mijn fysiek niet meer werkt weet ik niet meer wat ik moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me teneergeslagen te voelen door de klachten in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te willen geven als ik de specifiek fysiek terugkerende klachten ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf neer te slaan door de fysieke klachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de schuld aan de fysieke klachten te geven, in plaats van in te zien dat ik fysieke klachten heb gemanifesteerd door schuldgevoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te zijn van de fysieke klacht dat ik nauwelijks op mijn benen kan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet uit te kunnen staan dat ik wordt neergedrukt door 1 specifieke fysieke klacht, zonder te zien waar ik deze specifiek gemanifesteerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos, laaiend te zijn dat ik wordt neergedrukt door een specifieke fysieke klacht welke verbonden is aan een relatie gemanifesteerd in/als de mind, en waarin ik me vervolgens via de fysieke klacht verbonden houd met een relatie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen praten over de fysieke klacht uit angst dat de ander zich beter gaat voelen dan mij omdat de ander geen fysieke klachten ervaart en ondertussen in mijn ogen wel onbewust door het leven gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te veroordelen dat iemand onbewust door het leven gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onbewust door het leven gaan als slecht te zien, waarin ik bewust door het leven gaan als goed zie, wat god is, en niet Leven maar het mind-bewustzijn is, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als mindsysteem door het leven gaan als Go(e)d te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik zo’n specifieke klacht gemanifesteerd heb en anderen niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat ik een fysieke klacht manifesteer terwijl ik zo bewust door het leven ga, en een ander die onbewust door het leven gaat geen fysieke klacht manifesteert, waarin ik kan zien dat het bewustzijn klachten kan manifesteren in het fysiek als het onderdrukt wordt, waarin het onderdrukken onbewust gebeurt en ik dus ook onbewust door het leven ga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onbewust mijzelf als bewustzijn te onderdrukken, waarmee ik een fysieke klacht manifesteer in het fysiek als de fysieke mind en een nieuwe laag op het bewustzijn als mind creeer door dit te onderdrukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als mindsysteem te onderdrukken doordat ik zie dat het mindsysteem mezelf als leven onderdrukt, en ik dit niet ‘ ok’  vind, en dus onderdruk ik nogmaals het mindsysteem als ‘weg duwen’ in plaats van gelijk te gaan staan en mezelf als mindsysteem te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me enorm verongelijkt te voelen door de fysieke klacht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me minderwaardig te voelen door de fysieke klacht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de fysieke klacht als teken te zien dat ik het verkeerd heb gedaan, terwijl ik zo mijn best heb gedaan op alles te letten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verkeerd als oordeel als fout te zien, in plaats van in te zien dat verkeerd=gekeerd in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet toe te willen geven dat ik fysieke klachten heb gemanifesteerd, omdat ik niet gelijk wil gaan staan aan/als de mensen die in mijn ogen onbewust hebben geleefd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me beter te voelen als mensen die onbewust leven, waarin het woord beter zit als ‘ beter worden’ als niet meer ziek zijn,  en ik alsmaar bezig geweest ben met beter worden van het ziek zijn als ongelijk zijn als het onbewuste.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alsmaar bezig te zijn geweest met beter worden, waarin ik mezelf onbewust heb afgescheiden van het onbewuste.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onbewust te hebben afgescheiden van het onbewuste in mijn zoektocht naar beter worden, waardoor ik juist niet beter geworden ben maar de klachten meer en meer gemanifesteerd heb in het fysiek door meer en meer bewust te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te kunnen voorstellen dat al mijn pogingen om beter te worden voor niets zijn geweest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te vallen in het proces van beter worden, waarin ik in het proces van beter worden fysiek ben afgevallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te kunnen voorstellen dat ik gelijk ben als iedereen, bewust of onbewust.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat ik me ongelijk ervaar doordat ik mezelf heb verongelijkt door constant met de ander bezig te zijn, met wat de ander wel en niet vindt, en me daaraan onbewust als automatisch heb aangepast, in plaats van een en gelijk als zelf als leven te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog te schrikken en bang te worden als de fysieke klacht opeens heel heftig komt opzetten, en ik hierdoor zo wordt afgeleid dat ik er niet gelijk aan durf te gaan staan om in te zien wat ik gemanifesteerd heb, maar alleen nog maar wil dat het stopt en weg gaat waardoor ik het, dus een deel van mezelf,  wegduw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van mezelf weg te gaan als de fysieke klacht aanwezig is door te willen dat de klacht weggaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn aanwezigheid in mijn fysiek de laten innemen door de fysieke klacht als mindconstruct.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als leven weg te laten jagen door mezelf als systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik de fysieke klacht zelf gemanifesteerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te willen blijven geven van mijn fysiek gemanifesteerde klacht, waardoor ik niet kan zien hoe ik het zelf gemanifesteerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik mezelf zo onderdrukt en neergeslagen heb door het geloof in en angst voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als Leven te verraden, om vervolgens te schrikken als een ander mij als Leven verraadt, in plaats van in te zien dat een ander zichzelf als Leven verraadt en dat projecteert op mij, wat ik zie als spiegel van wat ik ervaren en vervolgens zelf gedaan heb, maar door niet specifiek in te zien hoe en wat wil ik de ander blijven beschuldigen van verraad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander=de mind te willen blijven beschuldigen van verraad doordat ik niet zie hoe ik dit in mezelf gemanifesteerd heb, in plaats van in te zien dat het een excuus is van de mind die de ander=de mind blijft beschuldigen – aangezien alleen de mind beschuldigt, beschuldigt de mind zichzelf hierin – zodat ik niet kan zien hoe ik het in zelf gemanifesteerd heb zodat ik mezelf kan vergeven waarin de mind als schuld stopt te bestaan.

Als ik mezelf zie participeren in schuldgevoel en beschuldigen van de ander=de mind, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat zolang ik bezig blijf met schuld schuiven, ik niet in zelf kan zien en mezelf niet specifiek kan vergeven, waardoor ik mezelf als schuld in stand houd.

Ik stop met het beschuldigen van de ander is de mind. Ik sta mezelf niet toe de ander te beschuldigen en me vervolgens schuldig te voelen.

Ik verbind mezelf met mezelf door het stoppen van schuldgevoel en beschuldigen van de ander=de mind.

Ik pas zelfvergevingen en zelfcorrecties toe op wat ik zie aan beschuldiging en schuldgevoel, in mezelf en in de ander(= de mind), waarin ik mezelf kan gaan zien en bewegen in/als de Adem.