Dag 362 – Zelfcorrecties Ontevredenheid over mezelf

Psychic Animals – The Sheep – Part 1

https://i2.wp.com/www.mijnalbum.nl/GroteFoto-87LZXGHV-G.jpg

Psychic Animals – The Sheep – Part 2

Dag 360 – Ontevredenheid over mezelf

Dag 361 – Zelfvergevingen ontevredenheid over mezelf

Als ik mezelf zie participeren in ontevredenheid over mezelf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik energie genereer in een ontevreden ervaring over mezelf welke geen ander doel dient dan energie genereren.

Ik verbind mezelf door te stoppen met energie genereren als ervaring van ontevredenheid over mezelf en start een zelfonderzoek om te zien waar ik ontevreden over ben in en als mezelf.

Als ik mezelf aanwezig zie in een algehele ‘doffe’ ervaring, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in een accumulatie bevind waarin ontevreden ervaringen over de toepassing van mezelf zich hebben opgehoopt, waardoor ik alleen nog maar dofheid en dufheid ervaar als sluier van de geest, op weg naar fysieke manifestatie en/of juist zich tonend als fysieke manifestatie op langere termijn.

Ik realiseer me dat de ervaring van ontevredenheid een reactie is op het nalaten van de toepassing in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de lagen te onderzoeken die ik heb opgebouwd in de ervaring van dofheid als ontevredenheid over mezelf, in/als toepassing van mezelf. Adem voor adem, wandel ik wat zich aandient in de geest, ik pas zelfvergeving toe op waar ik heb nagelaten mezelf toe te passen, net zolang totdat de ontevredenheid als reactie op mezelf in het nalaten in/als toepassing van mezelf afneemt en verdwijnt.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van zinloosheid, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf als zinloos ervaar als ik niet aanwezig ben (geweest)  in en als de toepassing van mezelf.

Ik zet mezelf in als dagelijkse toepassing van en als mezelf als aanwezig zijn in adem en het toepassen zelfvergeving en zelfcorrectie, hardop sprekend en in schrijven, op de punten die zich aandienen waarin ik niet aanwezig was/ben, waarin ik mezelf beweeg als en tot wat het beste is voor zelf als leven en hierin voor al het leven.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van depressie, welke niet werkelijk een ervaring van depressie is maar meer een ‘kijken naar’ mezelf in en als depressie in en als gedachten, gevoelens en emoties, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf onderdruk en op twee benen beweeg, 1 been in en als de geest en 1 been hier aanwezig willen zijn, en staande op 1 been in de geest is niet werkelijk hier aanwezig zijn maar een aarzeling in en als de geest.

Ik realiseer me dat ikzelf de aarzeling als weerstand ben.

Ik stel mezelf ten doel de aarzelingen in en als de geest die zich laten zien als gedachten, te onderzoeken en zelfvergevingen zen zelfcorrecties toe te passen op wat ik tegenkom in en als aarzeling als weerstand.

Ik verbind mezelf tot het omarmen van de weerstand in en als mezelf, waarin ik de weerstand zie als ‘tegenkracht’, die niet sterker is dan ik, maar gelijk als ikzelf, aangezien ik het zelf gecreeerd heb en dus ben ik het, en dus kan ik er in opstaan in en als gelijkheid.

Als ik mezelf zie participeren in dufheid en fysieke vermoeidheid, dan stop ik, ik adem.

Ik onderzoek in mezelf of ik werkelijk fysiek vermoeid ben en dus rust nodig heb, of dat er structuren drukken die ik in en als de geest als vermoeidheid ervaar en laat zien.

Ik realiseer me dat ik niet beweeg in en als de adem als ik vermoeidheid ervaar in en als de geest, maar dat ik ‘tegen dingen opzie’ en dus mezelf vermoei/bemoei door het opzien in en als de geest, en mezelf dus feitelijk kleiner maar dan de dingen die ik zie in en als de geest, waardoor ik bij voorbaat al vermoeidheid ga ervaren in een geloof kleiner te zijn en dus niet in staat tot.

Ik zet mezelf in om, zodra ik vermoeidheid op voel komen als manifestatie in en als de geest, in de adem te gaan en alleen te focussen op de ademhaling. Ik pas zelfvergevingen toe op de structuren die omhoog komen als ‘waar ik tegenop zie.

Ik stel mezelf ten doel in werkelijkheid te onderzoeken waartoe ik in staat ben, door fysieke toepassing van de taken die gedaan moeten worden en door te stoppen met geestelijke toepassing van bergen creeren en hierin mijn eigen vermoeidheid te manifesteren.

Als ik in mezelf fysieke verkramping ervaar, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat hier ophoping als accumulatie aanwezig is door de tijd heen, welke het nog lastig maakt om direct te zien in de oorzaak van de verkramping.

Ik realiseer me dat ik in een consequentie beweeg, fysiek gemanifesteerd, in en als de onbewuste laag van het geest bewustzijn systeem als onbewust controlemechanisme, in en als angst, dus in en als oordeel.

Ik realiseer me dat oordelen bestaan uit het waarde hechten aan bepaalde zaken, aan het een meer dan aan het ander, waarin ik ongelijkheid in en als mezelf manifesteer, ten opzichte van mezelf als alles wat hier aanwezig is, en dus hierin automatische ten opzichte van een ander die hier als alles aanwezig is.

ik realiseer me dat ik niet hier als alles aanwezig wilde zijn/wil zijn, waardoor ik afscheiding als waardeoordeel creeer in en als mezelf welke fungeert als controlemechanisme in en als de geest.

Ik realiseer me dat dit mechanisme van controle, geen werkelijke sturing is maar slechts een beperking in en als de geest in een illusie van controle als ‘me beter voelen dan iets of iemand’.

Ik realiseer dat deze beperking in de geest bestaat uit het genereren van energie, op welke manier dan ook, welke beperkt is, aangezien energie niet op en als zichzelf kan bestaat maar altijd afhankelijk is van substantie om te verbranden als omzetting.

Ik stel mezelf ten doel laag voor laag de fysieke verkramping te onderzoeken in mezelf door te zien waar ik in en als reactie een waardeoordeel aanmaak ten opzichte van iets of iemand, binnenin mezelf en reflecterend buiten mezelf. Ik pas zelfvergeving toe op de ervaring van verongelijking die ik tegenkom, welke een ongelijkheid aangeeft binnenin mezelf in en als een geloof in dit waardeoordeel in en als de geest.

Als ik mezelf aanwezig zie in fysieke dufheid ten gevolge van ontgiftingsverschijnselen van de verzuring in de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat mijn lichaam hard aan het werk is om de balans te hervinden in en als het fysiek en hierin zich zo optimaal wil ontdoen en/of staande houdt binnen de belasting van de geest bewustzijn structuren als fysiek gemanifesteerde gedachten.

Ik realiseer me dat het fysiek en de geest bewustzijn structuren zijn samengesmolten, en dat dit proces dus tijd inneemt om mezelf en het fysiek vrij te maken van de belastende structuren.

Ik pas zelfvergevingen toe op de fysieke symptomen die aanwezig zijn en zie wat er in de geest opkomt aan gedachten en energetische ervaringen als gevoelens en emoties zodat ik hier zelfvergevingen op toe kan passen. Als nodig onderzoek ik de patronen in schrijven.

Ik stel mezelf ten doel mijn fysiek zo optimaal mogelijk te ondersteunen met voeding, rust, ontspanning, beweging, fysieke oefeningen en eventueel aanvullende supplementen en/of therapeutische behandelingen in dit proces van het vrijmaken van de fysieke belasting van de geest bewustzijn structuren.

Ik verbind mezelf door iedere fysieke toestand als een mogelijkheid tot verandering te zien en te stoppen met verschil maken als waarde hechten aan fysiek ‘mindere’ dagen en fysiek ‘betere’ dagen.

Als ik mezelf ervaar met hoofdpijn, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik een emotie onderdrukt heb waardoor ik spanning creeer in mijn nekspieren.

Ik realiseer me dat ik iets niet heb ingezien/in willen zien in en als mezelf en dit al fysiek gemanifesteerd heb in en als onbewust patroon.

Ik verbind mezelf tot vertraging in en als de geest en te zien wat er speelt in mij. Als ik tijd heb hiervoor zie ik wat er in me opkomt als ik in en als de adem, rondom de hoofdpijn beweeg. Als ik een verantwoordelijkheid heb uit te voeren waarbij hoofdpijn me belemmert tot uitvoering (zoals werk in de winkel of fysieke arbeid) neem ik een pijnstiller zodat ik mezelf erdoorheen kan bewegen en stel mezelf ten doel de onderdrukking te onderzoeken als de taken gedaan zijn, en onderwijl de uitvoering van de taken te zien in mezelf welke punten zich aandienen en die te markeren als punten voor nader onderzoek in schrijven en zelfvergeving.

Ik zet mezelf in om dag voor dag, adem voor adem, mezelf toe te passen in het uitvoeren van de taken die gedaan dienen te worden, mezelf te pushen als bewegen hierin met ondersteuning van/aanwezig in de adem en het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties en hier in een ritme te bewegen in en als fysieke toepassing waarin zowel ‘taken’ als ‘ontspanning’ aanwezig zijn en waarin ik de taken in ontspanning leer uitvoeren en waarin ik in de ontspanning aanwezigheid ben/blijf. Indien nodig maak ik een schema voor de dag om een verdeling te geven aan mezelf als leidraad.

Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te vergeven waar ik niet effectief ben en door te gaan met de toepassingen.

Ik stel mezelf ten doel de veranderingen die ik schrijf te leven en te zien waar ik dit nalaat en waar dus meer onderzoek nodig is in en als deze nalatigheid van mezelf in en als de fysieke toepassing.

Ik stel mezelf te doel, iedere keer dat er weerstand opkomt en uitstel zich aandient, mezelf te her-inneren dat discipline de discs zijn in de ruggenwervel waarop het fysieke lichaam en dus het gehelen fysieke bestaan gefundeerd is, welke de kracht geeft om rechtop te staan in en als mezelf, in en als mijn fysiek, en dat toegeven aan weerstand en uitstel mezelf in en als mijn fysiek verzwakt, en dat zelfvergeving een toegift aan mezelf is ter versterking van mezelf, waarin ik de verantwoordelijkheid herneem voor en als mezelf en zo mezelf disciplineer en dus opbouw in en als zelfdiscipline ter versterking van mijn ruggenwervel als spil van mijn fysieke bestaan, zodat ik mezelf in staat stel mezelf in en als mijn fysiek tot geboorte te brengen, adem voor adem, disc voor disc.

wervelkolom

Start Ondersteuning in het ontwikkelen van Zelfdiscipline:

Desteni-I-Process-Lite  (free course)

Desteni-I-Process-Pro

————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 113 – Pijn in mijn linkerheup

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn in mijn linkerheup te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij iedere stap die ik zet pijn in mijn linkerheup te ervaren en nu pas door te hebben hoe moe ik hiervan word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op het einde van mijn latijn te zijn, waarin ik niet weet wat latijn in deze uitdrukking betekent.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een soort van terugval te ervaren in moeheid en uitputting die ik lang niet heb ervaren, welke opeens heeft ingezet, waarin ik zie dat ik in een aloude relatie-structuur ben gevallen welke in den beginne al deze klachten veroorzaakt heeft en welke ik nog volledig dien te onderzoeken, uit te schrijven, zelf te vergeven en te corrigeren in/als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst en verdriet te vervaren om deze terugval in moeheid, en hierbij ervaar ik een opzien tegen alles door de fysieke moeheid/moeite die ik overal voor moet doen als ik deze moeheid ervaar, waarvan ik me bewust ben van iedere stap en iedere stap teveel is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe uit te rusten van deze moeheid want het is geen moeheid die met slapen wordt opgelost, ik ben ook niet slaap-moe; langer slapen maakt de moeheid alleen maar erger.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ervaren te hebben de pijn in mijn heup soms op te kunnen vangen in de adem, maar ook dat lukt me op het moment niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet op te kunnen vangen in de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf niet op kan vangen in de adem.

Als ik pijn ervaar in mijn heup, dan focus ik direct op de adem, en onderzoek hoe ik het beste kan ademen waarin ik mezelf in deze pijn het meeste ondersteun. Ik realiseer me dat de pijn in relatie staat tot controle behouden op/als ‘bepaalde’ structuren in mezelf, dus structuren die zijn bepaald door iets of iemand buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waar de pijn vandaan komt, hoe ik mezelf heb vastgezet in bepaalde structuren door iets of iemand van buitenaf.

Als de pijn lang aanhoudt tot na oktober ga ik op onderzoek naar een beoefenaar ter ondersteuning van het fysiek in weefsel of in wervelkolom, om te zien of er iets fysiek gecorrigeerd dient te worden.

Als ik moeheid ervaar, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik dit jaar zoveel veranderingen heb doorgevoerd in relatief korte tijd, welke ik niet eens voor mogelijk heb gehouden dat ik hier alweer toe in staat zou zijn. Dus als ik nu moeheid ervaar, dan is dat zo.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurstelling te ervaren dat ik moeheid ervaar terwijl het zo lang ‘goed’ ging en ik mezelf op kon vangen en kon blijven bewegen, in plaats van in te zien dat ik misschien wel ben blijven bewegen uit angst voor deze moeheid en de structuren die zich gemanifesteerd hebben in mijn fysiek en de ervaring van moeheid veroorzaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik instort.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid en oneerlijkheid te ervaren dat ik weer fysieke moeheid  en pijn ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn nog verder terug te vallen naar de conditie van en paar jaar geleden, waarin ik me nu afvraag hoe ik het destijds toch gered en volgehouden heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf dit blog te zien afraffelen, waarin ik geen plezier ervaar in het blog schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opeens weer alleen maar ‘dingen van plezier’ te willen doen, in plaats van plezier te ervaren in wat ik doe.

Ik realiseer me dat mijn tempo te hoog ligt, wat nodig was om de veranderingen door te voeren maar wat nu niet meer nodig is en ook niet meer ondersteunend. Ik vertraag mijn tempo door minder te plannen op een dag en wat ik doe, in een lager tempo uit te voeren. Hierbij zie ik erop toe dat ik in de adem uitvoer wat gedaan moet worden en stop ik met het doorduwen van mezelf als dit niet in de adem is. In dit lagere tempo kan ik het plezier van hier aanwezig zijn vinden/ervaren zodra ik aanwezig ben in/als de adem.

Ik stel mezelf ten doel mijn blikveld te verkleinen en te stoppen met buiten mezelf zoeken naar vervulling, maar in plaats hiervan de verlangens naar vervulling uit te schrijven en vergeven, zodat ik een en gelijk kan worden als mijn verlangens waarin ik dichterbij mezelf kom en dus steeds minder veraf buiten mezelf hoef te zoeken.

www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.eqafe.com/free