Dag 617 – Verantwoordelijkheid nemen voor een beslissing en de beslissing om verantwoordelijkheid te nemen voor en als zelf

“As one write self-forgiveness, self-forgiveness is the action of the decision made by self to take responsibility for self, and in taking/giving/gifting self with that responsibility – one become equal-to and one with the “problem”/consequence creation, making the statement: “I am taking responsibility for this problem/consequence creation as me”. In being/becoming the “problem”/consequence creation one will as the “problem”/creation see/find/realise the Solution. “Sunette Spies”

schoenen

Een paar dagen geleden zag ik binnenin mezelf in welk punt ik verantwoordelijk was voor de gehele situatie met mijn ex-partner en van waaruit ik me in de schoenen van hem kon verplaatsen en zo gelijk kon staan in/aan en als mezelf, de situatie en hem. Als ik dit punt eenmaal zie geeft dit over het algemeen een opening en ‘settling down’ in de situatie, ook bij de ander. En zo benaderde hij me de dag erna waarop ik, toen ik het aan zag komen, reageerde met een versnelde hartslag in en als een angstervaring. In een kort gesprek bleef ik bij mijn beslissing aangezien er niets veranderd was in de situatie binnen die paar dagen en de benadering een herhaling was van wat er eerder heeft plaats gevonden.

Echter die benadering had wel invloed op me als dat ik in een ervaring van twijfel terecht kwam waarin de beslissing om hier alleen te leven nu niet langer ‘door de situatie’ kwam (wat nooit zo is maar wat vaak zo lijkt) maar daadwerkelijk een beslissing door mij genomen. En zo begonnen alle momenten die ik met hem gedeeld heb voorbij te komen in mijn geest en het heeft 24 uur geduurd voordat ik weer rustig in mezelf aanwezig kon zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met versnelde hartslag oftewel met kloppend hart een bericht te lezen van mijn ex-partner waarin ik angst ervaar om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn beslissing en angst ervaar om ‘nee’ te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen nee te willen zeggen tegen mijn ex en de deuren open te willen laten voor een eventuele mogelijkheid tot benadering, al is een opnieuw samen zijn niet wat ik wil in huidige situatie en omstandigheden als hier niets in verandert en ik kan er niets aan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in twijfel te trekken in en als een angst voor een ‘verkeerd gemaakte beslissing’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om zelf verantwoordelijk te zijn voor een beslissing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gemis te ervaren van zijn fysieke aanwezigheid en van de fysieke intimiteit die we deelden en waarin we en onze lichamen langzaam op elkaar afgestemd raakten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat we de fysieke afstemming en het delen hierin niet verder kunnen uitbreiden terwijl ik tevens merkte dat het fijn zou zijn om fysiek met iemand samen te zijn die zelf ook de beslissing neemt/heeft genomen om het beste in en als zichzelf te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te reageren op mijn fysieke reactie van hartkloppingen waarin ik manipulatie ervaar en angst om toe te geven aan de manipulatie in en als het volgen van de eerder afgelegde weg, zowel buiten mij als binnenin mijzelf, waarin ik me realiseer dat de ervaring van angst op zichzelf een manipulatie is in en als de geest, in en als een programmering om mezelf als wezen af te leiden in en als de geest, waarbij ik uit een interview begreep dat we als wezen dichter bij ons fysiek staan en de fysieke reacties – vaak ingegeven door een fysiek gemanifesteerd programma in en als de geest – te geloven en hierop te reageren met emotie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te reageren met emotie op een fysieke reactie van een kloppend hart en hierin mijn gezond verstand te verliezen en in ervaringen van emoties te belanden en hier vervolgens 24 uur invloed van te ondervinden waarin ik me afscheiden ervaar van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me afgescheiden te ervaren van mezelf in en door deelname in ervaringen van emoties en zo niet langer plezier te ervaren in de dagelijkse bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor eventuele emoties en ervaringen van gemis en verlies die ik niet meer wil ervaren voor en na het stoppen van een relatie/door het vertrek van een man als partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen gemis en ervaring van verlies meer te willen ervaren na en door het stoppen van een relatie/door het vertrek van een man als partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zat te zijn om gemis en verlies te ervaren door en na het stoppen van een relatie/door het vertrek van een man als partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn in mijn buik te ervaren vanuit een gedachte als ‘hoe moet het wel niet voor hem zijn op dit moment’ en hier vandaan emoties te ervaren binnenin mezelf.

Ik realiseer me dat ik hem echt wel leuk vind/ben gaan vinden vanuit een gewaarwording dat we een fysieke en emotionele connectie hebben, wat op zichzelf een heel proces is geweest dat ik gewandeld heb waar ik erg blij mee ben, echter dat hij op het moment teveel consequenties creëert die mijn stabiliteit en integriteit in mijn leven en leefomgeving compromitteren, waardoor het voor mij niet haalbaar is hier nu met hem samen te leven – wat maakt dat als hij me benadert, dit invloed heeft op me en ervaringen in me triggert en als hij niet aanwezig is, ik stabieler ben en beter zie waardoor en waarvoor ik de beslissing genomen heb om hier te leven zonder zijn fysieke aanwezigheid in huis als wat het beste is voor mezelf op dit moment.

Ik realiseer me dat ik onrustig word als hij me benadert omdat er geen open communicatie mogelijk is doordat hij zelf (nog?) niet de beslissing heeft genomen om het beste in en als zichzelf te leven en verantwoordelijkheid te nemen voor en als zichzelf en hier alle moeite voor te doen en dus spreken we vanuit een verschillend gezichtspunt.

Ik stel mezelf ten doel er alles aan te doen om een interactie en communicatie met een ander te laten verlopen als wat het beste is voor beiden en niet onnodig ervaringen van gemis en verlies te veroorzaken in mezelf en/als een ander en indien nodig, mezelf te vergeven en corrigeren totdat ik voorkom deze ervaringen te creëren, waarin ik me realiseer dat ik alleen mezelf kan sturen hierin en dat een ander zijn/haar eigen beslissingen neemt.

Ik stel mezelf ten doel mezelf verder te stabiliseren binnen de verandering en binnen de ervaring van gemis van de fysieke aanwezigheid van en intimiteit met mijn ex-partner, inzichtelijk te maken wat er precies speelt in en als zelfoprechtheid en mezelf te vergeven hierin en voldoening te halen uit hetgeen hier is en waarmee ik dagelijks bezig ben.

Ik stel mezelf ten doel nader te onderzoeken hoe ik mezelf geprogrammeerd heb/voorgeprogrammeerd ben ten aanzien van partnerschap tussen man en vrouw en de ongelijkheden die ik hierin tegenkom, te vergeven en corrigeren in en als mezelf en hier over te schrijven zodra ik dit ‘uit de pen’ krijg.

Ik stel mezelf ten doel door te gaan met mezelf en/als een ander te onderwijzen in hoe we bestaan in en als de geest en hier vanuit gedachten, gevoelens en emoties consequenties creëren die opnieuw gedachten, gevoelens en emoties teweegbrengen waarin we onszelf in en als het fysiek letterlijk ‘pijn’ doen en te leren deze pijnlijke ervaringen van afscheiding te stoppen, zelf te vergeven en corrigeren in en als het nemen van zelfverantwoordelijkheid in overweging van onszelf en elkaar als leven, tot in eenheid en gelijkheid waarin we leren voorkomen onszelf en elkaar pijn te doen.

No one is free until all are free.

voeten

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 385 – Afwijzing als startpunt

Full the secret history of the universe does separation in fact exist part 5

Ik zie dat ik mezelf compleet afwijs. In de basis als mens, helemaal in het startpunt, waaroverheen ik natuurlijk veel verschillende lagen gecreeerd heb, van waardering en afwijzing en waardering en weer afwijzing. Een soort van balans gecreeerd heb. Niets staat als het startpunt niet staat, als ik niet in en als een startpunt in en als Zelf, sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf compleet af te wijzen in de basis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb veel verschillende lagen te creeren over deze afwijzing als afscheiding heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een soort van balans te creeren in en als de geest, en hieronder en hierin mezelf volledig te onderdrukken zodat ik niet hoef te zien en ervaren wat een pijn het doet om te leven in en als afwijzing als afscheiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als pijn te ervaren om in deze wereld te leven en dus om in mijn fysiek te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de pijn die ik ervaar in reflectie in de wereld, als reden als excuus te gebruiken om mezelf af te scheiden, waarin ik juist de afscheiding als afwijzing in en als mezelf, bevestig en bevestigd heb, en projecteer en geprojecteerd heb, op de buitenwereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn afscheiding als afwijzing in en als mezelf, te projecteren op de buitenwereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf de adem te ontnemen in en als afwijzing als afscheiding van mezelf.

*

Als ik mezelf zie reageren in pijn op iets in de buitenwereld, dan stop ik, ik adem, waarin ik me realiseer dat ik iets afwijs in mezelf wat pijn doet. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat het is wat ik afwijs in mezelf, hoe het verbonden en verborgen ligt in de geest, wat ik heb aangenomen als geloof hierin, zodat en totdat ik mezelf de afscheiding in en als mezelf vergeef.

Als ik mezelf zie reageren in pijn op fysieke pijn in mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik ga zitten, ik schrijf, ik teken, en zie in mezelf wat het is waarvan ik me afscheid in afwijzing van mezelf. Ik stel mezelf ten doel te wandelen met mezelf in afwijzing in afscheiding totdat en zodat ik weer een en gelijk wordt en ben.

Ik stel mezelf ten doel te wandelen en te wandelen, en de werkzaamheden op te pakken om een verschil als verandering in mezelf te maken en hierin in de wereld, aangezien ik de wereld ondraaglijk vind om in te leven zoals die nu bestaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de wereld als mezelf ondraaglijk te vinden om in te leven zoals we nu bestaan, in en als afscheiding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wel de wereld te willen veranderen maar het zo moeilijk ervaar om mezelf te veranderen in en als de pijn, dat de twijfel toeslaat in en als mezelf of ik het wel red, waarin ik weet dat ik alleen mezelf werkelijk kan en dien te veranderen en hierin de relaties in mij in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met twijfel toe te slaan naar mezelf toe.

Als ik mezelf toe zie slaan met twijfel naar mezelf toe, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat toeslaan met twijfel me niet verder brengt voorbij mijn limitaties, maar dat die me juist binnen mijn limiet in en als de geest houdt, in en als een ervaring van twijfel. En dus stop ik, ik adem.

The Secret History of the Universe – Does Separation in fact Exist – Part 5

——————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 244 – Expressie en de Darm – Hoofdpijn

<a href=”http://www.bloglovin.com/blog/4855563/?claim=cm2cw2ygbkf”>Follow my blog with Bloglovin</a>

Dit is een vervolg in een serie blogs “Expressie en de Darm” beginnend bij Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

DISCLAIMER: Geen enkel blog welke ik hier schrijf gerelateerd aan fysieke klachten houdt een geneeswijze in welke praktisch fysiek onderzoek overbodig maakt. Bij (langdurige) fysieke klachten raad ik altijd aan een specialist te bezoeken op regulier en natuurgeneeskundig gebied, om zoveel mogelijk direct inzicht te krijgen in de fysieke gesteldheid en te kunnen handelen als dit acuut nodig is. (NB Ikzelf heb regulier fysiek onderzoek laten uitvoeren om levensbedreigende aandoeningen te kunnen uitsluiten en verder te kunnen met zelfonderzoek in relatie tot lichaam en geest, waarin ik dit proces regelmatig ondersteun met therapeuten die praktisch werkzaam zijn in de natuurgeneeskunde in de brede zin).

*

Reptilians-the-reptilian-s-master-mind-behind-memory-control-part-1-part-117

Probleem:

Ik heb voor de 3e dag hoofdpijn welke opkomt vanuit de nek links en doorloopt naar het achterhoofd, met name links. Het is gerelateerd aan een ‘lijn’ zoals ik het noem, wat vermoedelijk een meridiaan is zoals de chinezen die gebruiken in hun benadering van het fysiek, die doorloopt naar de plek links in de darm. Als daar beweging in komt (of juist niet) kan er opeens behoorlijke hoofdpijn opkomen welke eerder opkomt vlak voor en/of tijdens de menstruatie. En die is geen pretje om mee te bewegen. Ik kom de dag niet door zonder pijnstiller.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de dag niet door te komen zonder pijnstiller.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ogen bijna niet open te kunnen houden van de hoofdpijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me helemaal strak te voelen staan in nek, schouders en kaaklijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kippenvel van de ongemakkelijke pijnervaring te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen gaan liggen en mijn ogen dicht doen, maar dan val ik in slaap en wordt de druk op het hoofd alleen maar erger.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hoofdpijn als excuus te gebruiken om te slapen tussendoor.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zat te zijn, dit gedoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat ik steeds pijn heb hier en daar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken als de hoofdpijn aanhoudt, al weet ik niet exact waarvoor.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het wel lang te vinden duren deze keer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gemeen te vinden dat ik als vrouw steeds deze hormonale ongemakken doorloop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moe te zijn van dit gedoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moe te zijn van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf de schuld te geven dat ik hoofdpijn heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf van al mijn fysieke klachten de schuld te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb

Ik stel mezelf ten doel fysieke pijn als fysieke pijn te zien, en deze wel te onderzoeken in relatie tot het proces maar mezelf niet op de nek (aha) te zitten als ik fysieke pijn heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik het nu weleens opgelost moet hebben, deze fysieke pijnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op de nek te zitten als ik fysieke pijn heb, terwijl ik dan al zoveel pijn heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn of te gebruiken als excuus of als iets om mezelf op de nek te zitten, wat beiden niet gelijk staan is en mezelf ondersteunen zonder oordeel of zonder excuus.

De pijn zal ik dus gecreeerd hebben in oordelen en excuses.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn te creeren in oordelen over/naar mezelf en excuses naar mezelf om hier niets mee te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van alles van de hoofdpijn te vinden en vervolgens allerlei redenen te gaan zoeken en het als excuus te willen gebruiken om iets vervolgens niet te hoeven doen dus constant druk te zijn in de geest met oordeel, redenering en excuus.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet direct te zien dat iets van iets vinden nog steeds een oordeel is als het niet direct ‘veroordeelt’ in slechte zin, en dus deze oordelen te laten bestaan in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat het met eten te maken heeft, dat ik teveel en/of te vaak eet, en dat ik hierdoor hoofdpijn krijg doordat ik de spijsvertering teveel belast, waarin ik opnieuw een mechanisme va controle zie, nu op het eten, waarin ik het eten hetzelfde ervaar als het poepen zoals gisteren omschreven, als het gaat maar door en het gaat maar door.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken hierin ‘en wat als er dan geen eten meer is?’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over een eventueel tekort aan eten in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over een tekort hebben in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd een zorg voor tekort ervaar op de achtergrond, welke wellicht via de grootmoeder via moederslijn komt die de oorlog heeft meegemaakt met weinig voeding en dit regelmatig benoemde, niet in een zeurderige zin maar meer als feit dat het zo was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een plaatje hierin te zien opkomen in mezelf waarin mijn opa en oma hun bord helemaal leeg te zien schrapen waarin ze zeggen dat dat komt door de oorlog waarin er erg weinig eten was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb net als mijn oma graag een voorraad te hebben aan een aantal voedingsmiddelen, en dit ook te kennen van huis uit met een kelder waar altijd iets te eten is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gewoon angst te ervaren dat ik tekort kom/zal komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor armoede en geen eten en hierdoor ziek worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als afhankelijk te zien van eten en met name gezond eten, en bang te zijn direct ziek te worden als ik minder gezond voedsel voor handen heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik zoveel gezond eten heb en anderen op de wereld niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik overdrijf in gezond eten, terwijl ik het eigenlijk omdraai en iedereen dit voedsel ter beschikking dient te hebben, en dat het enige wat ik overdrijf hierin, mijn focus is hierop, en niet zozeer het voedsel en/of de hoeveelheid voedsel wat ik eet.

Oplossing:

Ik kon mijn spieren masseren in nek en schouders toen de hoofdpijn wat gezakt was door een pijnstiller. Ik masseerde punten op mijn benen, met name op het linkerbeen, waarvan 1 punt erg zeer deed op een plek waar zogenaamde ontgiftingspunten zitten, dat wil zeggen dat deze punten relateren aan uitscheidingsorganen en door massage van deze punten bevorder je de ontgifting van het lichaam/ondersteun je het lichaam in de functie van afvoeren van afvalstoffen. Hier had ik veel baat (?) bij, alsof het lichaam verder kon met afvoeren.

Beloning:

De hoofdpijn is niet terug gekomen ’s middags;

Ik heb iets meer inzicht aangaande het controle punt in relatie tot voeding, darmwerking en hoofdpijn/fysieke pijn door het schrijven van de zelfvergevingen in de blogs.

*

Nog veel te doen:

Wel werd ik zelf lichtgeraakt tijdens werk en lukte het me niet mezelf effectief te stoppen in reactie in mezelf op de drukte om me heen doordat ik een taak niet af kon maken en hierdoor met verdeelde aandacht het andere werk heb uitgevoerd en de mensen te woord gestaan heb, en uiteindelijk met onvrede over mijn eigen gedrag/ervaring in mezelf, het werk heb afgerond, uiteindelijk gewoon ‘op tijd’ dus ook nog eens ‘voor niets’ mezelf zo druk gemaakt.

Ik ben ergens het punt waarin de hoofdpijn is ontstaan, niet effectief doorgekomen en weer meer terug in de geest gegaan en ik zie mezelf allerlei ‘oude’ afleidingsmanoeuvres uit de kast trekken. Ik vind het lastig een punt door te wandelen als er fysieke pijn opkomt, aangezien ik neig weg te blijven van de fysieke pijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het lastig te vinden om een punt door te wandelen als er fysieke pijn opkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te neigen naar weg blijven van de fysieke pijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb terug in de geest te gaan en afleidingsmanoeuvres te zoeken na een aantal dagen van meer fysiek aanwezig zijn, ook al was het deels met hoofdpijn.

Let’s move on.

The-crucifixion-of-jesus-part-23

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Een aantal ervaringen die opkomen in de ochtend in relatie tot relaties, welke ik heb vastgezet in mijn fysiek:

Borst: ik ben niet goed genoeg

Darm links-onder/middenrif links en rechts: ik verpest het toch

Emotie: afgeranseld, afgemaakt (welke ik gedaan moet hebben met mijn eigen backchat).

Emotionele reactie algemeen: ik wil alleen maar huilen.

Losse gedachten:

Ga niet weg; geef me de tijd; ga niet weg voordat ik hier doorheen ben; ik ben zo niet, ik ben zo geworden.

Niemand wil met me leven; ik heb een hekel aan mezelf; niemand wil bij me zijn als ik zo ben.

Reactie: ik draai me fysiek weg; ik wil alleen nog maar slapen.

——————————————————————————————————

Borst: Ik ben niet goed genoeg

->Darm/middenrif: ik verpest het toch

->->emotie van afgeranseld, afgemaakt worden

->->->ik wil alleen maar huilen

->->->->ga niet weg, geef me de tijd hier doorheen te komen

->->->->->ik ben zo niet, ik ben zo geworden

->->->->->->niemand wil met me leven,/bij me zijn als ik zo ben

->->->->->->->ik heb een hekel aan mezelf

->->->->->->->->ik draai me fysiek weg

->->->->->->->->->ik wil alleen nog maar slapen

———————————————————————————————————-

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet goed genoeg ben in plaats van in te zien dat ik mezelf klein houd door te geloven in niet goed genoeg zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte dat ik niet goed genoeg ben weg te stoppen in mijn fysiek, in het borstgebied, zodat ik de gedachte niet onder ogen hoef te zien, in plaats van de gedachte direct in te zien en mezelf laag voor laag te bevrijden van de pijnlijke opslag in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte te geloven dat ik het toch verpest in plaats van in te zien dat ik die gedachte heb aangemaakt naar aanleiding van een gebeurtenis in het verleden welke ik me persoonlijk heb aangetrokken en heb opgeslagen als herinnering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte dat ik het toch verpest te onderdrukken en weg te stoppen in mijn fysiek, in de spieren rondom mijn middenrif en/of van de dikke darm waardoor deze zich gaat samentrekken en een kramp gaat vormen, in plaats van in te zien dat ik de gedachte kan zelfvergeven en eventueel een herinnering die eraan verbonden zit kan uitschrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de kramp in mijn fysiek in stand te houden doordat ik de pijn niet wil voelen die deze gedachte me doet/heeft gedaan, in plaats van mezelf te ondersteunen door rustig te gaan zitten en zien waar de pijn vandaan komt en wat ik hierin onderdruk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me afgeranseld en afgemaakt te voelen door de gedachten ‘ik ben niet goed genoeg’ en ‘ik verpest het toch’, in plaats van te stoppen met deze gedachten te herhalen waarin/waarmee  ik mezelf afransel en afmaak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen nog maar te willen huilen zo ellendig voel ik me door de gedachte ‘ik ben niet goed genoeg‘ en ‘ik verpest het toch’, in plaats van te stoppen met het geloof in deze gedachten en in te zien dat er niet zoveel huilen valt, en als ik huil dan is dit als ‘ontlading’ van de opslag in het fysiek welke niet lang als ‘alleen nog maar’ hoeft te duren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het verpest door te gaan huilen in plaats van in te zien dat ik het verpest door te geloven dat ik het verpest door te gaan huilen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb huilend de gedachte in me te hebben opgeslagen als ‘ga niet weg, geef me de tijd hier doorheen te komen’, in plaats van zelf de tijd te nemen om hier doorheen te komen, no matter what, onafhankelijk wie er bij me is en zorgend dat ik bij/in mezelf blij om mezelf hierin te begeleiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mensen bij me weg gaan omdat ik niet goed genoeg ben en het toch verpest en hierdoor ga huilen, in plaats van in te zien dat ik mensen geen kans geef bij me te zijn doordat ik allang zelf ben weggegaan, in fysieke werkelijkheid of vertrokken uit het fysiek het bewustzijn in.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mensen bij me weg gaan als ik ga huilen, in plaats van in te zien dat ik bij mezelf weg ben gegaan als ik ga huilen in slachtofferschap en het opgeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat anderen denken dat ik alleen maar zo ben, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alleen maar zo ben, in plaats van in te zien dat het 1 er niet toe doet wat een ander gelooft aangezien die ander alleen zichzelf ziet en 2 ik mezelf kan stoppen met geloven dat ik zo ben door in te zien dat in het moment van de emotie het werkelijkheid lijkt maar dat dit niet zo is, en dat ik deze zogenaamde werkelijkheid kan uitschrijven waarin ik mezelf ondersteun de schijnwerkelijkheid in/als mezelf als afscheiding te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo te zijn geworden door de gedachten die in me bestaan te geloven, weg te drukken, er emoties van te vormen en deze opnieuw te geloven en vervolgens dit scenario te gaan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hekel aan mezelf te hebben aan hoe ik geworden ben, zonder exact te zien waar ik dan een hekel aan heb aangezien ik die gedachten in mezelf heb weggedrukt, waardoor ik zelf niet meer kan drukken, waardoor ik creeer wat ik in gedachten heb weggestopt, namelijk dat ik zelf niet meer met andere mensen wil zijn in de ochtend doordat ik me nu ook fysiek zo ellendig voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me fysiek weg te draaien en hiermee weg te kijken/weg te gaan van wie ik geworden ben in plaats van hier te zijn en direct in zelf te zien hoe ik deze situatie van opvolgende gedachten, emoties en reacties gecreeerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen nog maar te willen slapen aangezien het leven toch geen zin heeft in wie ik geworden ben, in plaats van in te zien dat ik de ervaring van geen zin hebben gecreeerd heb in het geloof in wie ik geworden ben in/als de mind als bewustzijn, waarin geen leven is en het leven dus inderdaad geen zin heeft, maar waarin ik als het bewustzijn als gedachten, gevoelens en emoties mezelf  wel laat zien waarin/waarvan ik me precies heb afgescheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als bewustzijn af te wijzen door mezelf hierin opnieuw te veroordelen, in plaats van met mezelf als bewustzijn samen te werken en de exacte aanduiding die ik als bewustzijn in gedachten, gevoelens en emoties laat zien te gebruiken om deze afscheiding van mezelf in het geloof in deze gedachten, gevoelens en emoties heb afgescheiden, te stoppen, zelf te vergeven en zelf te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de slaap als excuus te gebruiken voor het moeilijk opstaan, in plaats van in te zien dat de slaap/moeheid in de ochtend het gevolg is van een programma dat ik afdraai en waarin ik mezelf onderdruk.

Ik stel mezelf ten doel in de gedachten te zien die ik onderdrukt en hiermee weggestopt heb in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met onderdrukken van gedachten en deze weg te stoppen in het fysiek als gevoelens en emoties, waardoor met name de emoties plotseling als overweldigend omhoog komen, getriggerd door een bepaalde situatie, waardoor het lijkt alsof het ‘teveel’ is, in plaats van in te zien dat de ervaring van ‘teveel’ voortkomt uit een accumulatie/opeenstapeling van emoties, voortkomend uit enkele gedachten die ik keer op keer herhaal zonder er werkelijk in te zien en vervolgens wegstop/onderdruk.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien welke gedachten, gevoelens en emoties omhoog komen zodat ik deze in kan zien, kan stoppen, kan zelfvergeven en corrigeren,  waarin ik mezelf in staat stel weer te drukken/me weer uit te drukken en weer samen te willen zijn met een ander in de ochtend.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen in het uitschrijven van mindconstructs zodat ik ga zien hoe ik een bepaalde reactie en hiermee situatie in mezelf tot stand breng in plaats van zelf te gaan staan.

Ik stel mezelf ten doel zelf te gaan staan in plaats van reacties in mezelf tot stand te brengen.

————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 116 – Ik heb niet werkelijk gekozen

Ik heb niet werkelijk gekozen. Wel in ratio, in wat ik bewust wil, dus als mind. Niet in eenheid als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mezelf te ervaren dat ik niet werkelijk gekozen heb om te gaan staan voor Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te twijfelen of ik wel in staat ben om te staan voor een Leven op Aarde in eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of ik het wel kan, werkelijk betrouwbaar zijn als zelf als Leven ter ondersteuning van zelf als Leven en van anderen als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zien in mezelf dat ik geen zelfmoord zal plegen als actieve daad, maar dat ik ook niet werkelijk kies om te leven, en dus pleeg ik feitelijk zelfmoord als passieve daad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik bij een ter hemel opname gewoon in 1 moment beslis dat ik het niet doe, dat ik niet ga staan hier op aarde en dus ervoor kies om in een gedegradeerde versie van mezelf te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit als grootste angst te ervaren in mezelf, dat ik als een gedegradeerde versie van mezelf blijf leven en niet op tijd in staat ben dit te veranderen als mezelf veranderen en dus hierin toesta te blijven leven, met alle spijt ten gevolge.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn in spijt ten onder te gaan, waardoor ik niet ervoor kies om te gaan staan als Leven en dus mijn eigen toekomst creeer als in spijt ten onder gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat in spijt ten onder gaan een optie is, in plaats van in te zien dat het ten onder gaan geen optie is, ik moet hoe dan ook mezelf onder ogen zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel moeheid te ervaren van het onderdrukken van dit patroon van niet werkelijk willen leven uit angst dat ik werkelijk ervoor kies niet te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ervoor kiezen niet werkelijk te willen leven af te wijzen, te veroordelen, te minachten, terwijl ik het in mezelf aanwezig ervaar als onderdrukkende structuur, elke dag, ieder moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ervan te schrikken dat ik het werkelijk als optie ervaar om te kiezen om niet te willen leven als er een keuzemoment komt waarin passief opgeven een mogelijkheid is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien dat het niet kiezen voor leven welke mijn moeder heel duidelijk aangeeft, ook in mij aanwezig is, levensgroot, aangezien dat gewoon is doorgegeven in DNA en aangezien ik hierin ben opgegroeid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven, althans vanaf mijn 16e, te hebben gevochten tegen deze depressie, tegen de ervaring van niet willen leven, en dat ik werkelijk alles uit de kast heb getrokken om hierin niet ten onder te gaan binnen het systeem, en nu het gelukt is te blijven staan en de mogelijkheid te hebben gevonden om me vrij te maken van deze depressie/onderdrukking zie ik dat ik nog steeds overweeg om ervoor te kiezen om niet werkelijk te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik opgeef op het laatste moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze splitsing in mezelf van niet werkelijk kiezen in mijn fysiek te hebben gemanifesteerd welke elke dag voelbaar is in mijn darm en zichtbaar is in mijn wisselend ontlastingspatroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb elke ochtend deze tweesplitsing in mezelf te ervaren welke zich uit in de vraag, zal er vandaag wel of geen ontlasting komen?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze tweesplitsing fysiek te hebben vertaald in verkramping in het darmspierweefsel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb doodmoe te zijn van deze fysiek vertaalde tweesplitsing in het darmspierweefsel, en toch niet direct te kunnen kiezen om ‘gewoon’ te gaan leven, wat aangeeft dat een keuze ook werkelijkheid gemaakt dient te worden door het uitschrijven van de belemmerende structuren, aangezien deze structuren niet zomaar verdwijnen en zolang deze structuren aanwezig zijn en vooral zolang ik mij door deze structuren laat bepalen, ben ik niet betrouwbaar als leven en kan ik zomaar in 1 moment beslissen het op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik niet genoeg tijd heb om deze structuren uit te schrijven terwijl ik het wel wil, en dat ik simpelweg te laat ben en dus in een gedegradeerde versie van mezelf dien te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een karakter als ego te hebben gemaakt van de potentie die ik in mezelf aanwezig ervaar, waarin ik kies om te leven omdat ik het niet kan verkroppen om in een gedegradeerde versie van mezelf te leven, maar dat ik ondertussen niet werkelijk zelf wil leven als zelfwil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb constant een moeten te ervaren, welke voortkomt uit dit moeten leven van mezelf in/als potentie die ik in mezelf ervaar, waardoor ik alsnog als mind als ego leef en mezelf als leven als zelfwil volledig mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien dat de onwil om me heen om de boodschap van desteni te horen een weerspiegeling is van de onwil in mezelf om werkelijk te willen leven in/als zelfwil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf door de dag heen te duwen met koffie en andere kleine verwennerijen waarin ik iedere beweging als opgave ervaar en waarin geen enkele beweging vanzelf gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor deze ervaring van beweging in/als opgave aangezien ik mezelf hierin als ruim 20 jaar voortbeweeg en ik niet weet of ik het nog een keer zal redden als ik weer zo diep zak als een aantal jaar geleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit niet willen/kunnen bewegen altijd verborgen te hebben gehouden uit angst om bestempeld te worden als depressief en niet meer onder dit stempel uit te komen, terwijl ik altijd in mezelf ervaren heb dat depressief zijn geen werkelijke toestand is en dat hoe de wereld ermee omgaat het alleen maar erger maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het afschuwelijk te vinden hoe de wereld met zogenaamde ziekte omgaat, en dat de meesten werkelijk geen idee hebben waar ze over praten en hoe zeer ze degenen (doen) die ziek zijn (en) hiermee in een hoek duwen, dat alles om zelf beter te voelen in het niet ziek zijn en/of uit angst voor het enorme (mind)gat als gebrek  informatie die zich hierin bevindt, waar we vroeg of laat allemaal invallen.

Ik realiseer me dat dit is waar ik me werkelijk voor in wil zetten, voor de ondersteuning van mensen die hun structuren fysiek gemanifesteerd hebben en hier niet meer uitkomen door de enorm beperkte kennis die er beschikbaar is over de manifestatie van fysieke klachten. Hierin ervaar ik dat ik te weinig praktische ondersteuning kan bieden, ik heb vaak geen woorden voor wat ik wil zeggen, maar ik kan er al wel zijn zonder oordeel op het ziek zijn, zonder de mens die zijn structuren fysiek gemanifesteerd heeft in een hoek van minderwaardigheid te duwen.
Dit is de potentie die ik al heel lang zien en ervaar in mezelf, en tegelijkertijd word ik nog zo in beslag genomen door de onderdrukking van mijn eigen structuren dat ik absoluut niet betrouwbaar ben en werkelijk sta als voorbeeld en ondersteuning. En dus weer terug naar mezelf waarin ik mezelf nog dagelijks wil opgeven.

Waarom ondersteun ik mezelf niet onvoorwaardelijk zonder oordeel hierin?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onvoorwaardelijk als zonder oordeel te steunen in mijn eigen proces van het deconstrueren van mijn fysiek gemanifesteerde klachten/mindstructuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf minderwaardig gemaakt te hebben en ervaren door de fysiek gemanifesteerde mindstructuren, waarin ik het fysiek heb onderdrukt door de mind, en dus hierin minderwaardig heb gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen vergeven dat ik mezelf als fysiek minderwardig heb gemaakt als mezelf als de mind door onderdrukking van mezelf als leven, welke zich manifesteert in fysieke klachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig te isoleren om weg te blijven van de oordelen als benaming  van ziektes die er heersen in de wereld zonder de gehele mens en mind hierin te zien waarin het benoemen van een ziekte een ondersteuning kan zijn als benoeming als samenvoeging van klachten om te zien wat er speelt maar dat het geen stigmatisering dient te zijn waar de mens nooit meer uit komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wanhopig te worden, ja letterlijk te worden, een hoopje wan, als ik mijn eigen fysieke klachten steeds zie terugkomen, waarin ik me wanhopig afvraag hoe ik hier ooit uit kan komen en hoe ik een levend voorbeeld kan zijn als ik zelf blijf leven in fysiek gemanifesteerde mindstructuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in het moeten zijn van een levend voorbeeld, waarin ik me al jaren vastzet aangezien ik dit punt als jaren zie in mezelf en in het werk wat ik doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een karakter te hebben gemaakt van het zijn van een levend voorbeeld, en dus zet ik mezelf vast in/als de mind in het karakter van en levend voorbeeld, waarin ik het beeld ben geworden die voor mezelf staat/mezelf in de weg staat, verlamd, versteend in structuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me machteloos te voelen ten opzichte van mijn darmwerking, waarin de darm bepaalt of ik wel of niet naar het toilet kan, en als ik niet naar het toilet kan heb ik daar niets in toe te voegen, dan kan ik niet naar het toilet en ervaar ik de gehele dag pijn en ongemak bij iedere stap die ik zet, waardoor mijn hele dag bepaalt wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele dag te laten bepalen door de darmwerking en hierin niet te zien hoe ik me hierdoor niet kan laten bepalen aangezien ik ieder moment fysieke pijn en ongemak ervaar en niet goed kan eten en bewegen waardoor ik fysiek verzwak, en op deze manier dus langzaam mezelf vermoord.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bovenstaande laatste zelfvergeving heb aangenomen als ‘zo is het’, waardoor ik mezelf de mogelijkheid ontneem om hier nog verder in te zien en verandering in te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorme boosheid te ervaren dat het me niet lukt verandering te brengen in de darmwerking terwijl ik er al zolang mee bezig ben, wat ook niet helemaal waar is, wel dat ik er lang mee bezig ben maar niet dat er geen verandering is, aangezien er wel verandering plaatsvindt, maar het komt steeds terug, welke me nog even veel frustreert als in het begin van de klachten, of zelfs meer aangezien ik het niet meer kan verdragen dat het terug komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van darmvertraging niet meer te kunnen verdragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een fysiek orgaan te vertragen in plaats van mezelf als mind te vertragen zodat ik mezelf als mind mind kan zien en kan stoppen en zelfvergeven en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als mind te vertragen waarin ik mezelf kan zien, stoppen, vergeven en corrigeren, en in plaats hiervan de gehele bubs als mind op te slaan in darmspierweefsel waardoor het levende orgaan vertraagt en mij hierin dwingt te zien in de opgeslagen mindstructuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen specificatie te zien in de gehele bubs in het darmspierweefsel behalve een algehele ervaring van pijn en ongemak, verongelijking, boosheid en verdriet, waarin ik het opgeef in de brij van informatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te geven in de brij van informatie, waarin het me niet meer kan schelen wat er gebeurt.

Ik stel mezelf ten doel de brij van informatie te specificeren zodat ik de structuren een voor een kan uitschrijven en zelfvergeven met behulp van SRA-2.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op te zien tegen het specifiek uitschrijven van de mindstructuren en in plaats hiervan druk te blijven met relaties in/als de mind als excuus en onwil van de mind in het zien van zelf als mind, wat komt doordat ik zie dat het met relaties te maken heeft en hierin dit patroon manifesteer maar dat ik het verkeerd om toepas waardoor ik niet door de balans van polariteit heen kom om erachter te zien wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb achter de balans van polariteit in relaties te zien zodat ik kan zien wie ik ben (geworden) aangezien ik geloof dat dit te erg is.

Ik stop, ik adem. Ik realiseer me dat ik uren kan doorgaan met zelfvergevingen op deze polariteit, maar zolang het niet specifiek wordt kom ik hier niet verder in. Dus ik stop. Ik stop met mezelf te frustreren van het doorduwen op een polariteit zonder werkelijk specifiek inzicht. Ik zie onder ogen dat ik geduld en ondersteuning nodig heb in het vrijmaken van de specifieke structuren die ik in mezelf gemanifesteerd heb. Hierin geef ik niet mezelf als op als leven, maar geef ik het op om het allemaal ‘zelf’ te willen doen in oplossingen in/als de mind.

——————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:

www.equalmoney.org

Proces van relatie naar agreement:

www.desteniiprocess.com/courses/relationships

Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:

www.eqafe.com

Zelfeducatie free:

www.eqafe.com/free

www.desteni.net

Journey to Life:

7 jaar dagelijks schrijven

7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven

http://www.facebook.com/groups/journeytolife/

video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life