Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Weerspiegeling

Als er iets gezegd wordt over mij in woorden wat ik zie als projectie, schiet ik compleet in de verdediging, binnenin mezelf en/of in woorden. De vraag hierin is, wie of wat ben ik dan aan het verdedigen en/of beschermen? Of die ander wel of niet projecteert, als ik duidelijk zie dat het niet over mij gaat, zou ik niets te verdedigen/beschermen hebben en zou het stil zijn/blijven in mezelf. Dus er wordt een persoonlijkheid getriggerd. Ik vermoed dat het gerelateerd is aan mijn voornaamste persoonlijkheidssysteem/de verdediging van dit voornaamste persoonlijkheidssysteem, aangezien ik werkelijk ervaar alsof mij iets aangedaan wordt, tot in ‘mijn wezen’.  Ik luisterde naar een interview van de Journeys into the Afterlife, waarin beschreven wordt hoe iedereen een ‘voornaam’ persoonlijkheidssysteem’  heeft (let hier op hoe de ‘voornaam’ hierin ongetwijfeld een rol speelt) die van tevoren (voordat we incarneerden) voorbereid is, gebaseerd op onze wezenlijke natuur, en dus denken we dat we dit zijn. Vanuit dit voornaamste persoonlijkheidssysteem bezien we onze ouders en het gehele fysieke bestaan, welke informatie zo kon worden geprojecteerd in het hemelse bestaan, en door de voorbereiding van dit voornaamste persoonlijkheidssysteem op een wezenlijk niveau, konden onze voorkeuren, hetgeen waarvan we houden en niet houden etc, hierin voorspeld worden, en zo konden we gestuurd worden tot het bewegen binnen/als de voorprogrammering. Ons eigen geest bewustzijn systeem is een directe spiegel van dit persoonlijkheidssysteem op wezenlijk niveau. Het zien in de woorden die we gebruiken en daarom het schrijven, is zo belangrijk hierin. Ons voornaam persoonlijkheidssysteem is gebaseerd op onze wezenlijke natuur, onze inherente wezenlijkheid. (Inherent = onafscheidelijk verbonden met). Dit persoonlijkheidssysteem heeft geen afbeeldingsdimensie, maar is heel basisch opgebouwd uit gedachten en reacties als gevoelens en emoties. Zodra we akkoord gaan met dit voornaamste persoonlijkheidssysteem en de gedachte(n) hierin accepteren, gaan we automatisch akkoord met iedere andere persoonlijkheid die we van hieruit creeren en uitbreiden via gedachten in projecties, fantasieen en voorstellingen, en via reacties (emoties/gevoelens) op onze gedachten, waarin de reacties weer interne gesprekken voortbrengen. Als we beginnen te zien hoe we reageren op onze eigen gedachte(n) in/als de basis, wordt het eenvoudiger om het voornaamste persoonlijkheidssysteem te identificeren en hierop volgend andere persoonlijkheden te ontmantelen. (Er volgen interviews als leidraad hierin hoe dit te doen).

Triggerpunt:

de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachten van een ander

Gedachtendimensie:

Het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen.

Geloof hierin: dat het zelfonoprecht is en dat de zelfonoprechtheid in/als de gedachten van een ander iets over mij zegt en mij iets aan kan doen, en dus dat ik het tegendeel moet bewijzen/duidelijk moet maken dat deze gedachten niet over mij gaan.

Aard van de gedachte: geloof/ongeloof

Innerlijke verbeeldingsdimensie:

mijzelf stilzittend en stil zijnde met een verslagen gezicht

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

machteloosheid, hopeloosheid, verdriet, woede, angst, verbijsterd, verslagen, schrik, stil vallen, redeneren, paniek, walging, onbegrip, opgeven, schaamte, onbegrip

Algemene ervaring van misbruik tot in mijn wezen

Backchatdimensie (interne gesprekken):

hoe kun je dit nou doen?

dit meen je niet

dit kan niet waar zijn

ik ga weg

wat denkt die ander wel

ik snap niet dat die ander dit niet ziet

ik heb toch gelijk?

hier wil ik niet mee leven

schaam je je niet?

dit ga ik niet doen

Fysieke gedragsdimensie:

adrenaline schiet door mijn lijf, gespannen schouders/optrekken schouders, dikke darm verkrampt wat zich langzaam opbouwt door de tijd heen (1-2 dagen),  geen adem meer, onrust

Consequentiedimensie:

terugtrekken in mezelf, niet meer delen, fysiek alleen zijn, weggaan uit relaties, me gevangen ervaren in mezelf, controle houden op mijn omgeving/letten op een ander en/of op de woorden van een ander, de ander willen gaan sturen, uitleg gaan geven aan een ander.

*

Uitwerking volgt in blogs die komen gaan, waarin ik zie hoe ik reageer op mijn eigen gedachte en hier verantwoordelijkheid voor neem in en als zelf in zelfvergeving en zelfcorrectie, waarin en zodat ik voorbij de gedachte kan zien en kan luisteren naar woorden zonder te blijven hangen in de polariteit als reactie op een gedachte in mezelf.

Spreeuwen in weerspiegeling

———————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 350 – Bij de Osteopaat

Link Desteni Witnessblog

Ik ervaar ontzetten veel weerstand om me te laten behandelen. Mijn fysiek is verkrampt, met name darm en bekken, en in het fysiek gaan betekent ook in deze pijn gaan.

We starten de behandeling. Hij begint met de schedel en later het buikgebied. Op een gegeven moment uit ik aan dat ik zoveel weerstand ervaar dat ik het liefste zijn handen weg wil slaan en weg wil rennen. “Voelt het niet goed om hier te zijn”? vraagt hij. “Ik weet het niet, ik wil er doorheen; weerstand voelt nooit goed”, zeg ik. (Het voelt alsof ik mezelf iets aandoe en ‘niet voor mezelf opkom’).

Okay Ingrid kom op, weerstand, gevoelens van misbruik, niet willen dat hij mijn lichaam aanraakt. Wat zou Bernard-Leven zeggen?

osteopathie gouda

Weerstand is een illusie. Gevoelens van misbruik zijn niet echt en gebaseerd op gedachten en herinneringen. Er kan me niets gebeuren (ik ben vaker bij deze osteopaat geweest en hij kan ‘via zijn handen met het fysiek praten’ en is hierin ervaren en integer).

Ik zie dat hij even twijfelt om door te gaan, en ik realiseer me dat ik zelf verantwoordelijkheid dien te nemen voor het voortzetten van de behandeling, en dat doe ik.

Zo stop ik nog wat gedachten als illusies die opkomen, pas hier en daar een zelfvergeving toe in het hoofd en ik word rustiger, de emoties verdwijnen. Uiteindelijk gaat de behandeling vrij soepel en geeft hij de feedback dat het lichaam snel ontspant in de aanrakingen en grepen, veel sneller dan een paar maanden geleden, en zo noemt hij nog een aantal fysieke verbeteringen op ten aanzien van vorige keer. “Je hebt hard gewerkt”, zegt hij.

Dat klopt.Ik heb de afgelopen maanden veel doorgewandeld in schrijven en toepassing van zelfvergevingen en zelfcorrecties – onder andere in de Dip-Pro cursus in het mind-construct – waardoor de emoties, opgeslagen in het lichaam, veel minder zijn geworden.

Waar ik me gewaar van wordt in deze behandeling, is dat een ‘push’ en een opstaan heel rustig is, heel soepel, ‘stil’ zou ik zeggen, en dat er helemaal geen heftige taferelen aan te pas hoeven komen. De voorstellingen in de geest zijn heftig, en dat is precies hetgeen dat tegenhoudt om zelf te pushen en rustig en soepel op te staan, in het fysiek te komen. Leven is soepel, de geest verkrampt en creeert weerstand en wordt hierin en hierdoor heftig.

Een ander punt is het ‘geluid maken’ ter ondersteuning om in het lichaam te komen. Hij vraagt me geluid te maken om dieper in het lichaam, waar hij zijn handen houdt, te komen. Op dit geluid maken tijdens een behandeling ervaar ik al jaren weerstand, en ik doe het dus ook niet. Geluid maken terwijl ik op een behandeltafel lig in mijn blootje in een voor de geest wat ongemakkeliijke positie, mmm dat is niet hetgeen ik om sta te springen. Dit komt door verbeeldingen van hard gekreun en gesteun en oergeluiden waarvan ik denk dat dit moet plaats vinden met veel aandacht hierop. Dus ik vraag hem nu, “hoe doe ik dat? Je moet even iets aangeven anders kom ik er niet doorheen”. Hij maakt even een geluid, huuuuuh, kort, en zegt, gewoon, een geluid, maakt niet uit wat, als het maar trilt.

“Als het maar trilt”? vraag ik hem. “Ja”, zegt hij.

Okay hier kan ik iets mee. Het is gewoon om te trillen in het fysiek. Dus ik maak wat geluiden om te trillen en vrij soepel ontspannen de strakgespannen spieren waar hij zijn handen heeft, zonder ook maar enigszins te letten op wat voor geluid ik maak, maar gefocussed op de toestand van het weefsel in mijn lichaam waar hij zijn handen heeft.

Geluid als klank in het fysiek om te trillen. Dit sluit direct aan op het hardop in klank brengen van zelfvergevingen.

Het fysiek, de fysieke gesteldheid van mijn lichaam, is hier is mijn referentiepunt dat het proces van zelfvergeving werkelijk invloed heeft op het fysiek en effectief is om emoties op te ruimen en zo het fysieke weefsel vrij te maken waardoor de spieren kunnen ontspannen; vrij maken van de opgeslagen spanning, van de opgeslagen structuren van de geest. Tevens laat deze behandeling me zien hoe de geest weerstand vergroot en opgooit als een enorm monster en dat er blijkbaar met enorm veel kabaal moet worden opgestaan als aanwezig worden in het fysiek. Niets hiervan is echt. Het aanwezig zijn in het lichaam gebeurt bijna ongemerkt, glijdend, geluidloos, aanwezig, stil.

Aan het einde van de behandeling realiseer ik me dat ik in deze behandeling, zelf de leiding heb genomen, de beslissing om de weerstand te stoppen en in het fysiek te gaan. En dat de ‘gevoelens van misbruik’ gebaseerd zijn op ervaringen waarin ik mijn zelfsturing en zelfbestuur heb weggegeven aan een ander (=de mind), dus in de geest aan een andere persoon, hoogst waarschijnlijk door gedachten als ‘dat ik dit moet doen’, ‘dat ik niet anders kan’ etc,  waardoor ik misbruik ervaar, maar waarin ik iets feitelijk zelf toesta en toelaat en zelfs inzet door een geloof in mijn gedachten in de geest (noot – er heeft Geen werkelijk fysiek misbruik plaats gevonden in dit leven). Dit is een interessant inzicht om specifiek te onderzoeken.

Een voorbeeld van hoe bijvoorbeeld osteopathie ter ondersteuning van het fysiek, gecombineerd kan worden met het proces van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie, en hoe dit elkaar effectief aanvult en bevordert.

Steviger aanwezig in het lichaam geeft de stabiliteit om veranderingen in het dagelijks leven werkelijk toe te passen, in ieder moment, en als ik de geziene veranderingen werkelijk leef in de fysieke realiteit, is zelfverandering gevestigd en zeker, in en als het fysiek, en zal verandering in de fysieke wereld kunnen plaatsvinden.

Desteni-I-Process-Lite – Free course

Spirituality under microscope

Are we the slaves of our own beliefs?

—————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 343 – Stationair draaiende auto’s een futiliteit?

Zoals ik vaker benoemd heb ligt mijn tuintje hier pal aan de straat. Het is een straatje welke doodloopt, waar de rij buren en overburen hun auto inparkeren, starten, wegrijden, maar ook bekenden die aankomen, parkeren, stoppen en praten, terwijl de auto minimaal 5 minuten tot aan een kwartier stationair staat te draaien. Het tuintje ligt ongelukkig, want iedereen heeft hier zijn dingetje te doen. echter, ik zie, hoor en ruik alle dingetjes zeg maar, achter elkaar voorbij komen, en zit soms in de uitlaatgassen, zelfs in huis, en zo ook de konijntjes en de planten. mmm lekker die tomaatjes hier uit de tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo gehad te hebben met al die auto’s die aan en uit gaan hier en met al die mensen die er geen erg in hebben dat de auto’s behoorlijk lang stationair staan te draaien direct naast mijn tuintje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld en verdrietig te zijn dat een paar buren vonden dat ik problemen maakte en 1 van hen me niet eens aan durfde te kijken toen ze zit zeiden, toen ik vroeg of ze, na 5 minuten stationair draaien, even hun auto uit wilden zetten, terwijl ik normaal met 1 van hen vrij uitgebreide gesprekken voer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat het geen ‘normaal gegeven’ is dat je let op de fysieke woonomgeving met planten en dieren en hier zoveel als mogelijk je gedrag op afstemt als wat het beste is ten aanzien van al het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat er blijkbaar niet in mijn schoenen wordt gestaan en hierin gezien wordt hoe het is om de tuin tussen de auto’s te hebben, terwijl ieder ander de tuin aan de andere kant van de huizen heeft waar geen buren en geen auto’s zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo genoeg te hebben van de zelfzucht die getoond wordt in deze wereld en in de buurt, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb genoeg te hebben van mijn eigen zelfzucht en die toch nog ten toon spreid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor onbegrip en neerbuigend gedrag als ik vraag of een motor even uitgezet kan worden als deze onnodig lang staat te draaien, in plaats van in te zien dat ik blijkbaar iets verwachtte toen ik de vraag stelde, en in deze verwachting ging het de mist in, waarin ik reageerde en ik angst ervoer voor het alleen staan te midden van eventueel onbegrip.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren alleen te staan voor eventueel onbegrip.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat we hierna iets uit moeten praten, terwijl er alleen maar iets hoeft te worden ingezien, ik in mijzelf, en zij in henzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik wil hier weg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik neem hierna hier geen nieuwe konijntjes meer in dit tuintje’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat het rustiger zou zijn als ik geen konijntjes zou hebben hier, en me ondertussen schuldig voel hierover alsof ik de konijntjes niet zou willen houden hier, terwijl ik elke dag plezier met ze heb, in plaats van in te zien en me te realiseren in een moment van ervaring van zorg, dat het met de konijntjes okay, gaat, en dat ik het ben die onrust zaait in mijn eigen geest door me zorgen te maken over ‘wat en als’ voor de konijntjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over de afschuwelijke onverschilligheid die er bestaat ten aanzien van elkaar en van het samenleven met elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een zeur te voelen omdat ik vraag of de auto even uit kan na 5 minuten stationair draaien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als ‘te zacht’ te ervaren voor deze wereld waarin er het ene moment een leuk gesprek gevoerd wordt en het volgende moment een ander wordt afgebekt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te reageren op een draaiende motor van een auto hier in de buurt, kort of lang, en me zorgen te maken over de uitlaatgassen waar ik, de planten en de konijnen middenin zitten en tegelijkertijd denk ‘er wordt geen rekening met me gehouden’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te zijn van het feit dat er niet fysiek gekeken wordt naar elkaar in de leefomgeving, dat er niet gezien wordt wat er wordt gedaan en wat dit voor een ander betekent, en dat ik de hele tijd mijn mond open moet doen over dit soort kleine zaken die niet gezien worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te zijn van mijn eigen geest die niet fysiek ziet in de leefomgeving als mijn eigen fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wrok te ervaren naar degenen die me afbekken en me niet meer aankijken, en hierin in mijn hoofd hetzelfde doe en hen niet meer aankijk als ‘met de nek aankijk’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verlagen tot denigrerend gedrag in de geest, in plaats van in te dalen in en als het fysiek en hier te zijn, stabiel, en de onverschilligheid van de ander, bij de ander te laten zonder dat het mij of mijn gedrag beinvloedt ten aanzien van hen en mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hebben vertrouwd op de buren door een aantal lange gesprekken die we hebben gevoerd waarin we overeenstemden aangaande de ongelijkheid in de wereld, terwijl ik onderwijl merkte dat de ongelijkheid als onverschilligheid in zelf hierin niet gezien wordt, wat nu duidelijk werd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het innerlijk proces als futiliteit te zien en als onbelangrijk aangezien het over zulke hele kleine punten gaat, terwijl ik al heel lang weet, zie, realiseer, ervaar en begrijp dat hier alles start, dat alles heel klein begint en begonnen is, en dat werkelijke verandering alleen heel in het klein, in zelf kan starten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik zeur over futiliteiten als ik deze kleine punten bespreekbaar maak en hier mezelf in zelftwijfel trek als een ander reageert op wat ik benoem, in plaats van in te zien dat het feit dat er gereageerd wordt, aangeeft dat er iets geraakt wordt wat niet in gelijkheid is toegepast.

*

Als ik een auto stationair hoor draaien dan stop ik, ik adem.

Ik zie in mezelf waar ik me zorgen over maak, welke gedachten opkomen, en pas hier zelfvergevingen op toe.

Ik zie in het moment of het werkelijk nodig is om te vragen een motor te stoppen, of het werkelijk onacceptabel lang is. Ik pas zelfvergevingen toe op de angsten die ik ervaar en adem, en adem door de pijn heen die ik ervaar in mezelf.

Ik realiseer me dat er veel te doen is ten aanzien van het gewaar worden van de noodzaak tot het innerlijk proces van zelfverandering.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te trainen als stem voor en als het leven, en mezelf hier in te zetten voor algemene verandering in de wereld, beginnende in de mens zelf, en de kleine veranderingen hier in de buurt voorlopig te laten voor wat het is, en tegelijkertijd de mensen de tijd te geven om in zelf te realiseren wat er gebeurt als er wel een punt ter sprake komt.

Ik stel mezelf ten doel me in te zetten voor het proces van zelfverandering en hierin ondersteuning te bieden aan een ieder die bereid is in zelf te zien, waarin ik een weg vind om deze ondersteuning aan te bieden en mensen hiervoor naar mij kunnen komen als ze er klaar voor zijn, en met deze mensen samen te gaan werken, en met de rest gewoon een praatje te maken over het weer of zaken waarvoor ze open staan.

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen innerlijk proces van zelfinzicht, zelfeerlijkheid en zelfverandering voort te zetten en hierin steeds meer stabiel te worden, adem voor adem, dag voor dag, en mezelf te omarmen in de punten waarin ik dit niet ben, mezelf te vergeven, mezelf te begrijpen, en op deze manier  zelf  de verandering te wandelen.

Proces van Zelfverandering:

Desteni I Process – Lite (Free!)

Desteni I Process – Pro

Full reptilians the road ahead part 2

Reptilians – The Road Ahead – Part 2

————————————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 337 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Dag 326 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Angstdimensie

Dag 327 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Verbeeldingsdimensie

Dag 328 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie

Dag 329 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie-vervolg

Dag 330 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Backchatdimensie

Dag 331 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Reactiedimensie

Dag 332 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Reactiedimensie-zelfcorrecties

Fysieke Gedragsdimensie:

Samentrekking spieren, samentrekking spieren onderbuik-dikke darm, adem inhouden, hartslag versnellen, oren gespitst, alert / aandacht op de geluiden gericht, schrikachtig – niet goed in het lichaam aanwezig, verlamming/apathie, uitputting/moeheid

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn spieren samen te trekken ten gevolge van de reacties gebaseerd op angst welke opkomt bij het horen van harde stemmen en geluiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn adem in te houden en hierin de spieren in de dikke darm samen te trekken, in de onderbuik en ter hoogte van het middenrif ten gevolge van reacties in en als angst en ten gevolge van verschillende emotionele reacties als stress die ik weer heb opgebouwd als bescherming om deze angst niet te ervaren, welke opkomt bij het horen van harde stemmen en geluiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de pure angst in essentie niet te durven ervaren, waarin ik ervaar alsof ik doodga, en ik dus allerhande mechanismen oproep om dit te voorkomen, terwijl ik eigenlijk alleen maar de ervaring van angst aan het voorkomen ben – welke geprogrammeerd is maar dat wist ik niet – en mezelf in dit voorkomen, langzaam aan dood maak door te reageren in negatieve energetische reacties als emoties, waarin ik een ervaring van beloning creeer voor mezelf, welke dus feitelijk een beloning is voor mezelf voor het slagen van overleven in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te belonen met energetische reacties voor het slagen van overleven in en als de geest, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik mezelf in en als het fysiek, op deze manier langzaam consumeer en opbrand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hartslag te versnellen als fysieke verandering bij het horen van harde stemmen en geluiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn oren te spitsen bedoelende richten op ieder geluid buiten mij, bij het horen van harde stemmen en geluiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn aandacht op de geluiden te richten en hierin mezelf vergeet te ondersteunen en te stoppen in reactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schrikachtig te worden als ik de aandacht richt op de geluiden buiten mij, en zo juist de ervaring van angst te vergroten in mezelf aangezien ik in de geest verdwijn en hierin mijn eigen fysiek als referentie van hoe ik me beweeg, achterlaat, en ik dus mijn eigen aarde als fysiek als substantie niet gebruik om mezelf te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen fysiek onveilig te maken door er eerst uit weg te gaan in en als reactie in angst op harde stemmen en geluiden, en hierin de energetische beloning van het slagen van dit vertrek, op te slaan in het spierweefsel in mijn fysiek, welke elke keer omhoog komt bij het horen van harde stemmen en geluiden, en ik dus niet zozeer reageer op harde stemmen en geluiden van buitenaf, maar meer op mijn eigen opgeslagen emoties en gedachten waar ik van schrik, welke getriggerd worden door de harde stemmen en geluiden buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een onveilige situatie in mijzelf te creeren en schrikachtig te worden door emoties de plaats in te laten nemen van de stabiliteit van mezelf in en als mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ruimte in en als mijn fysiek te hebben in laten nemen door de ander=de mind in en als energetische reacties, voortkomend uit ongeziene gedachten die ik heb aangemaakt, in eerste instantie om te proberen controle te behouden in een situatie waarin ik schrok van harde stemmen en geluiden en ik niet begreep wat er gaande was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te creeren door onbegrip en vervolgens controle te nemen in en als gedachten om mezelf in het onbegrip en de ervaring van angst hierin, op te vangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij voorbaat apatisch te worden en mezelf te verlammen en iets niet aan te gaan ter voorkoming van de ervaring van angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ‘geen zin’ te creeren als excuus om niet te hoeven bewegen richting de ervaring van angst welke ik ervaar als ik hetgeen oppak wat gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vervolgens te veroordelen voor de ervaring van ‘geen zin’ hebben, waarin ik opnieuw een laag creeer die het moeilijker maakt te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring apathie en verlamming in mijn fysiek te manifesteren in het spierweefsel, met name in de dikke darm, afgewisseld met plaatsen van verkramping, waarin ik druk ben met het fysieke spierweefsel en ik dus niet hoef te bewegen richting hetgeen me angst aanjaagt in het oppakken van wat gedaan moet worden en in het nemen van zelfverantwoordelijkheid hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het nemen van zelfverantwoordelijkheid en het staan hierin tegenover een ander, in die mate dat ik liever fysiek ongemak creeer en dus mezelf vernietig dan dat ik de angst onder ogen zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de voorkeur te hebben gegeven aan het vervormen en verkrampen en verlammen van mijn fysiek boven het onder ogen zien van angst in en als zelfverantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb zelf verantwoordelijkheid te nemen voor de oorspronkelijke ervaring van angst in mij en alleen nog druk te zijn met de reactie als stress in de geest welke mijn fysiek uitput en vermoeid, geactiveerd wordt door de existentiele angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek uit te putten en te vermoeien met reacties in en als stress op de existentiele ervaring van angst voor het onbekende in en als mij aanwezig, waarin ik verdwijn uit mijn lichaam en zo zelf een ervaring van angst creeer door afwezigheid in mijn fysiek welke geen stabiliteit geeft maar energetische ervaringen, in dit geval emoties,  de ruimte geeft om te manifesteren.

*

Als ik mezelf mijn adem zie inhouden als ik harde stemmen en geluiden hoor, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan adem ik diep in, houd even vast, adem uit en laat onvoorwaardelijk los.

Ik realiseer me dat ik verkramping in spieren heb opgebouwd door de tijd heen en dat dit een consequentie is die ik doorwandel, en dus zal deze niet in 1x verdwijnen; wel zal het door blijven ademen voorkomen dat ik opnieuw de verkramping bevestig in mij, en de mogelijkheid openen om in zelf te zien wat er gebeurt en/of wat er opgeslagen ligt in mijn fysiek wat getriggerd wordt door de harde stemmen en geluiden.

Als ik mezelf mijn oren voel spitsen en mijn aandacht zie vestigen op de harde geluiden en stemmen buiten mij, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan adem ik diep in, houd even vast, adem uit en laat onvoorwaardelijk los; ik focus me op mijn eigen ademhaling.

Als ik ervaar dat mijn hartslag versnelt, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan adem ik diep in, houd even vast, adem uit en laat onvoorwaardelijk los. Ik pas deze ademhaling toe totdat en zodat mijn hartslag kan vertragen tot een fysiek ondersteunend ritme.

Als ik mezelf voel schrikken en uit mijn lichaam voel verdwijnen, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan focus ik mij op de ademhaling en beweeg mijn fysiek, Ik pak mijn handen vast, strek wat spieren of ga een fysieke handeling uitvoeren om mezelf in mijn fysiek te brengen of aanwezig te houden.

Als ik mezelf zie verkeren in verlamming en apathie, moeheid en uitputting, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me in een consequentie bevind waarin ik angst heb onderdrukt en dit verberg met een ervaring van apathie en verlamming en mezelf hierin fysiek heb uitgeput en vermoeid doordat onderdrukking enorm veel fysieke energie in beslag neemt. Ik beweeg me langzaam door de vermoeidheid en met de vermoeidheid en onderzoek in het moment hoe ik mezelf hierin het beste kan ondersteunen.

Ik realiseer me dat ik stil van en mezelf stil houd, zodat ik niet gezien word, welke blijkbaar een mechanisme is die ik zo heb toegepast in reactie op harde stemmen en geluiden.

Ik stel mezelf ten doel het stil vallen als stil houden te onderzoeken in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de reacties in en als stress te stoppen in mezelf, en de werkelijke ervaring van angst direct in te zien en toe te laten in mezelf. Ik omarm mezelf en ondersteun mezelf in deze ervaring, en zie wat er is, waar ik bang voor ben, waar zelfvergevingen nodig zijn; ik pas deze toe en stel mezelf hierin in staat om langzaam door de angst te bewegen, erin op te staan,  en mezelf hierin te corrigeren, zodat ik op kan pakken wat gedaan moet worden, adem voor adem, stap voor stap, dag voor dag, zonder in de toekomst het hele project te projecteren en zo onnodig uit te vergroten, aangezien ik hiermee de angst activeer en vergroot.

Full_why-does-no-one-seem-to-understand-me

WHY AM I?

Desteni I Process Lite  – It’s Free!

—————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 323 – Gedachten en Zelfmoord

Disclaimer:

Voor wie rondloopt met terugkerende gedachten over zelfmoord die neigen naar een werkelijk beroven van het fysieke leven, zoek professionele hulp ter ondersteuning van jezelf via een specialist om te voorkomen dat je jezelf en/of een ander schade toebrengt. Realiseer je, zelfmoord is Nooit een werkelijke oplossing voor hetgeen je ervaart in jezelf. Eenmaal stabiel in jezelf als voldoende in staat om jezelf te ondersteunen, kun je het proces van schrijven en het toepassen van zelfvergeving en zelfcorrigerende uitspraken en doelstellingen wandelen, om werkelijk in jezelf te gaan zien hoe het patroon als gedachten tot zelfmoord zich gemanifesteerd heeft kunnen hebben in jezelf.

Equalitylife11-50%

Velen onder ons lopen met gedachten over zelfmoord rond, en velen van ons hebben dit soms of meerdere ‘malen’ overwogen om ook daadwerkelijk uit te voeren. En vrijwel iedereen onder ons staat passieve zelfmoord toe in zichzelf door zelf te bombarderen met gedachten, en hieruit volgend gevoelens en emoties, waarin we laten bepalen door de geest als gedachten, gevoelens en emoties wie we zijn, hoe we bewegen, welke woorden we spreken en welk gedrag we vertonen, waarin we ons fysiek langzaam opbranden en ons Zelf als Levend Wezen onderdrukken, wegdrukken, dood drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik beter af ben als ik mezelf van mijn fysieke leven beroof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het in ‘de Hemel’ beter is dan hier op aarde, dat ik in de hemel veilig ben voor mijn gedachten, gevoelens en emoties, en dat de pijn die ik ervaar afkomstig is van mijn fysiek, niet ziende realiserende en begrijpende dat de pijn die ik ervaar, afkomstig is van de gedachten die gevoelens en emoties produceren welke ik fysiek opsla en waarin ik mijn vlees misbruik ten behoeve van het creeren van deze gedachten, gevoelens en emoties, waardoor mijn fysiek de pijn vertoont die ik in eerste instantie in en als de geest manifesteer en toesta in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de gedachten als dat het me beter lijkt dat ik doodga, te moeten volgen in en als mijn fysiek en hierin overweeg om mijn fysiek te doden, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik als ik mijn fysiek dood, ik hetgeen ik vermijd onder ogen te zien op aarde, alsnog onder ogen zal krijgen ‘in de hemel’, in de dimensies, en dan zonder de ondersteuning van mijn fysiek en van mijn fysieke medemens hier op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen voor hetgeen ik fysiek op aarde heb toegestaan en gemanifesteerd heb – binnenin mezelf en buiten mezelf – waarin ik als enige ‘optie’ zie om dan maar mijn fysieke leven weg te halen, denkende en gelovende dat ik op deze manier onder de pijn en zelfverantwoordelijkheid uitkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de pijn verdwijnt als mijn fysiek verdwijnt, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik op deze manier mijn eigen ondersteuning weghaal, namelijk mijn eigen fysiek als punt van referentie in en als fysieke stabiliteit, zodat ik  het proces kan wandelen van zien  wie ik ben geworden in en als de geest in en als ongelijkheid, bestaande in polariteit en dus instabiel, waarin ik de mogelijkheid heb om mezelf te vergeven en mezelf te corrigeren, in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik beter af ben zonder fysiek, aangezien ik in en als mijn fysiek pijn ervaar, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik mijn fysiek zelf pijn heb gedaan in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe mijzelf werkelijk te ondersteunen in en als het fysieke bestaan aangezien ik dit van niemand geleerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een leven op aarde toe te staan, in mezelf en buiten mezelf, welke zo ongelijk verdeeld is en in fysiek erbarmelijke staat, waarin vele mensen geen andere uitweg zien dan zichzelf van het fysieke leven beroven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien, realiseren en begrijpen dat gedachten over zelfmoord in de kern in verband staan met geld en de ongelijke verdeling hiervan, bestaande in en als angst om tekort te komen, het niet te redden, oneerlijk bedeeld te zijn, buitengesloten te worden etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ondanks het feit dat ik fysiek niet in erbarmelijke staat verkeer, toch te overwegen om mezelf van het leven te beroven zolang ik niet bereid ben om volledig zelfverantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben geworden in en als de geest en voor beslissingen die ik heb genomen en/of heb toegestaan, bestaande in (een geloof in) participatie in gedachten, gevoelens en emoties in afscheiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien, realiseren en begrijpen dat zelfmoord en/of gedachten over zelfmoord, in de kern niet voortkomen uit zelfhaat maar uit haat als wraak naar een ander toe, ergens in het leven ooit zo toegepast in de geest en voortlevend op, in en als deze herinnering zolang deze niet gecorrigeerd wordt door mijzelf, waarin ik mijzelf compromitteer en dus haat in zelf als zelfhaat creeer als gevolg van een ervaring van wrok waarin ik niet bereid ben deze ervaring op te geven en mezelf en eventueel de ander te vergeven voor iets wat ooit gebeurd is, waarvan ik me afhankelijk heb gemaakt en waarvan ik dacht dat ik er recht op had, en als dit niet zo blijkt te zijn, houd ik mijn expressie in, maak ik mezelf expressieloos, waarin ik feitelijk mezelf dood.

Desteni-I-Process Lite and Pro

Als ik mezelf zie participeren in een talmen en dralen om zelf verantwoordelijkheid te nemen voor de gedachten, gevoelens en emoties die bestaan in mij en voor de beslissingen die ik hieruit volgend genomen heb, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er geen excuus is om te talmen en dralen in het nemen van zelfverantwoordelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik mezelf zie talmen en dralen tot het nemen van zelfverantwoordelijkheid voor gedachten, gevoelens en emoties die bestaan in mij en voor beslissingen die ik hieruit volgend genomen heb, te stoppen met talmen, mezelf het talmen te vergeven, en nader te onderzoeken in mezelf waarom ik draal in het nemen van zelfverantwoordelijkheid, wat de angst is die hierin verborgen ligt, door middel van schrijven en het toepassen van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in te zetten ten behoeve van eenheid en gelijkheid voor mens, dier, plant, aarde  – als ‘Alle Leven‘ in deze wereld – welke begint bij gelijke financiele basismogelijkheden voor ieder mens als in een Basisinkomen waarin voor ieder mens gelijke mogelijkheden gecreeerd worden tot Zelf Educatie welke leidt tot Werkelijke Zorg voor een ieder – mens, dier, plant, aarde –  in en als Leven als wat het Beste is voor Ieder-Een.

*

Gedetaileerde beschrijvingen over Zelfmoord en Paranoia (Engelstalig):

Suicide Paranoia – 1: What is Paranoia?

Suicide Paranoia – 2: How/Why Thought is (and creates) Paranoia

Suicide Paranoia – 3: The Creation Process of Suicide Paranoia – Energy Dimensin (Part One)

Suicide Paranoia – 4: The Creation Process of Suicide Paranoia – Energy Dimension (Part Two)

Suicide Paranoia – 5: How Consciousness disconnects from Reality in State of Paranoia

Suicide Paranoia – 6: The Creation Process of Suicide Paranoia (Thought Dimension)

Suicide Paranoia – 7: The Creation Process of Suicide Paranoia (Thought Dimension Part Two)

Suicide Paranoia – 8: Giving-up on Self and Giving-in to Paranoia

Suicide Paranoia – 9: Understanding, Stopping and Changing Paranoia

Suicide Paranoia – 10: Understanding, Stopping and Changing Paranoia (Part Two)

Suicide Paranoia – 11: Understanding, Stopping and Changing Paranoia (Part Three)

Suicide Paranoia – 12: Self Forgiveness and Self Commitments

Suicide Paranoia – 13: Self Forgiveness and Self Commitments (Part Two)

Suicide Paranoia – 14: Suicide and Blame

Suicide Paranoia – 15: Suicide and Blame (Part 2)

Suicide Paranoia – 16: Suicide and Blame (Part 3)

Suicide Paranoia – 17: Suicide and Blame (Part 4)

—————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 319 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 306 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-3

Dag 308 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie

Dag 309 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie-vervolg

Dag 310 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie

Dag 311 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie-vervolg

Dag 314 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie-vervolg-2

Fysieke Gedragsdimensie:

Uitputting, alsof iedere stap en iedere handeling teveel is, pijn in schouder(s), stagnatie rondom het middenrif welke begint in het borstgebied (voor zover voor mij tot nu toe waarneembaar), stagnatie en druk/spanning in bepaalde delen in de dikke darm

Ondanks meerde keren concept opslaan is de gehele blog verdwenen. De gelopen zelfvergevingen laat ik achterwege, ze zijn gewandeld. Ik schrijf direct opnieuw de zelfcorrecties (die ik ook al geschreven had en die ook verdwenen zijn).

*

Als ik mezelf in angst zie verkeren door de pijn in mijn schouder(s) dat ik niet meer kan schrijven, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hier vaker doorheen gewandeld ben en ook recent weer, en dat de pijn wat verplaatst en uiteindelijk verdwijnt als ik rustig door beweeg, niet overbelastend maar ook niet stoppend met fysiek bewegen en schrijven.

Ik realiseer me dat dit hetgeen is ik kan doen in de gehele fysieke situatie van druk, spanning, pijn, uitputting en stagnatie.

Ik realiseer me dat de geest in en als controle, verschijnselen van zwakte, pijn, spanning, druk, uitputting en stagnatie vertoont, fysiek gemanifesteerd in en als de fysiek gemanifesteerde bewustzijnssystemen, aangezien dit het sabotage-mechanisme is wat ik gemanifesteerd heb.

Als ik mezelf zie verkeren in pijn, druk, spanning, stagnatie en ongemak in de darm, dan stop, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hier nog niet precies weet hoe me te bewegen en nog in angst verkeer in en als het ongemak. Ik realiseer me dat ik in deze angst de druk verhoog, in stand houd.

Ik realiseer me dat het een consequentie is en dus een geaccumuleerde fysieke toestand, en dus dien ik vooraf te zien in welke momenten ik mezelf had kunnen stoppen.

Ik realiseer me dat ik vasthoud aan reacties als emoties en gevoelens in mezelf, opgeslagen in de dikke darm, waarin en waardoor ik mezelf ervan weerhoud in de adem te gaan.

Ik stel mezelf ten doel het mezelf fysiek zo comfortabel mogelijk te maken en hierin te beginnen met zelfvergeving op de angsten die ik ervaar in het moment van ongemak.  Eventueel ga ik iets anders doen, indien mogelijk iets in ontspanning om de focus er even af te halen, waarbij ik later weer voort kan bewegen en verder kan met het zelfonderzoek.

Ik stel mezelf ten doel vooraf te zien in mezelf of ik een moment en triggerpunt zie waar ik mezelf had kunnen stoppen en veranderen wat ik niet gedaan heb, en pas hier zelfvergevingen en zelfcorrecties op toe.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als de geest te vertragen zodat ik beter in mijn reacties kan zien.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat het is in en als reactie in mezelf waaraan ik vast wil houden en waarom.

Ik stel mezelf ten doel rustig voort te bewegen, mezelf in mijn fysiek niet te overbelasten en tevens niet te stoppen met bewegen in het fysiek (waaronder het schrijven valt).

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen in wie ik ben geworden in en als de fysieke gedragsdimensie, in en als uitputting, in en als stagnatie en pijn en druk en gemanifesteerde controle in en als de geest, en waar dit lukt, te omarmen en zelf te vergeven waarom dit nog niet lukt, waarom ik mezelf hierin afwijs.

2011 Embracing Self by Bernard Poolman

Een bevrijdend perspectief op controle en egoïsme

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden dat het blog gewoon weg is, alsof het niets is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat het blog weg is, want het zat goed in elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te houden aan de blogs die ik schrijf en geschreven heb en mezelf te bevestigen door bevestiging van en als mijn blogs.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat dit vaker gaat gebeuren aangezien sinds gisteren de lay-out van het dashboard van de blog is veranderd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat dit vaker gebeurt aangezien ik niet begrijp wat er is misgegaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op het moment dat ik fysiek zag door een melding dat er iets niet klopte, dat ik moest stoppen, toch te zijn doorgegaan, aangezien volgens de logica van de geest, het blog er nog gewoon moest zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te bewegen en handelen volgens de logica van de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren aangezien ik al niet zoveel tijd en energie heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik te weinig tijd en energie heb om te doen wat ik moet doen, waarin ik de ervaring van en als het karakter ‘Het is me teveel’ vergroot, in stand houd en zelfs opnieuw creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik tijd en energie nodig heb om te doen wat ik moet doen, waarin ik me afhankelijk maak en dus ben van de limieten in en als de geest, bestaande in en als tijd en energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te bewegen in en als tijd en energie in en als de geest, waarin ik mezelf opjaag, uitput, ongemak bezorg, stagneer, spanning creeer, de druk verhoog en me druk maak, in en als en ervaring van angst ‘dat ik het niet haal, dat ik niet op tijd ben’.

*

Ik sta mezelf niet toe in een emotie van iets belachelijk vinden te gaan, en heb dit ook niet gedaan, en heb in plaats hiervan de blog direct herschreven en te zien wat er gebeurt in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel, wederom, de blog tussendoor keer op keer op te slaan als concept opslaan voordat ik iets toevoeg via een andere pagina en/of op een andere pagina kijk.

Ik stel mezelf ten doel te vertragen in beweging, en hetgeen ik fysiek zie als ‘stop, onderzoek’, ook daadwerkelijk te onderzoeken, ook al klopt het niet met de logica van de geest en ook al begrijp ik niet wat er gebeurt.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met vertrouwen op de logica en begrip van de geest.

Als ik mezelf zie verkeren in een ervaring van geen tijd en energie hebben om iets te doen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf opjaag in de geest in een ervaring van tijd en energie, zodat ik meer tijd over houd om te participeren in ‘ontspanning’, welke ook een energie is.

Ik realiseer me dat ik beweeg in en als spanning in en als de geest, en dus ontspanning nodig heb als het werk gedaan is.

Ik realiseer me dat ik het werk niet ‘leuk’ vind en liever participeer in een niets doen in de geest, waarin ik besta in en als zelfinteresse.

Ik realiseer me dat als ik eenmaal druk, pijn en ongemak ervaar in de darm in mijn fysiek, ik het niet meer voor elkaar krijg om in de adem te zijn, aangezien ik in ieder moment reageer op mezelf in de ervaring van fysiek ongemak, in oordeel van hoe ik besta in dat moment welke fysiek is gemanifesteerd. Een fysieke consequentie die ik nu moet doorlopen.

Ik realiseer me dat ik me in een cirkel beweeg in en als de geest, fysiek gemanifesteerd, in en als de balans van oordeel.

Ik vertraag mezelf, breng mezelf hier in de adem – eventueel maak ik een lijstje met wat gedaan moet worden en focus op wat ik fysiek aan het doen ben/wat er fysiek gedaan moet worden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf keer op keer terug te halen in het fysiek, in de adem, te vertragen, en door te gaan met waar ik fysiek mee bezig ben.

Ik stel mezelf ten doel de angst als origine van de stress in en als mezelf te onderzoeken en hierin mezelf te ondersteunen.

Stress: The History, Origin and Nature

——————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 285 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Afwachtend – Angstdimensie en Fysieke Gedragsdimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 283 – Trigger Characters – Afwachtend-1

Dag 284 – Trigger Characters – Afwachtend – Reactiedimensie

Angst:

Gedefinieerd te worden als de ander

Vastzitten aan iemand die ik moet dragen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren gedefineerd te worden als de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren gedefinieerd te worden als de ander=de mind, dus als mezelf in/als de geest, en hierin mezelf vast te zetten in deze beperkte definitie van hoe ik denk te moeten zijn in aanwezigheid van een andere persoon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren vast te zitten aan iemand die ik moet dragen/waarvan ik denk/geloof dat ik die moet dragen, waarin ik dus in een gedachte/geloof vastzit in/als mijn eigen geest, waarvoor ik angst ervaar die te moeten dragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren mijn eigen geest te moeten dragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen geest, waarin ik besta in/als angst, dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen angst.

Fysieke gedragsdimensie:

Niet meer bewegen, niets meer zeggen, expressie inhouden, stilvallen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te bewegen ten gevolge van de angst gedefinieerd te worden door de ander die ziet door de mind, waarvan ik dan weer geloof dat ik zo ben zoals de ander mij ziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren mezelf te definieren zoals ik geloof dat de ander mij ziet, in plaats van in te zien dat ik dus angst ervaar mezelf te definieren zoals ikzelf als de ander=de mind, dus in/als de geest, mezelf zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren mijzelf te definieren zoals ik mijzelf zie in de geest, en om dit te voorkomen, beweeg ik niet meer, val ik stil zodat er geen zelfdefinititie meer mogelijk is om mezelf in vast te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te bewegen en stil te vallen in een poging te ontkomen aan de zelfdefinitie die opkomt in aanwezigheid van een andere persoon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn expressie stil te houden zodat ik geen gevolgen in/als woorden manifesteer/creeer waarin ik nog vaster kom te zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te komen te zitten in de woorden die ik spreek in/als expressie, welke expressie in de geest is, en dus manifesteer ik in/als de geest, en dus kom ik in de manifestatie van de geest vast te zitten.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie stilvallen in een niet bewegen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in angst bevind, en hierdoor niet wil bewegen, uit angst om gezien te worden, en om via die ogen, vast te komen te zitten in de interpretatie van de ander, welke ik ook weer niet weet, maar welke ik interpreteer via mijn ogen, en dus kom ik vast te zitten in mijn eigen geloof in mijn eigen interpretatie over wat de ander ziet.

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen interpretaties te onderzoeken in zelf, uit te schrijven en zelf te vergeven, zodat ik vrij kom van mijn eigen interpretaties, welke het enige is waarvan ik vrij kan en dien te komen.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het geloof in mijn eigen interpretaties, en in plaats hiervan te zien wat er fysiek gebeurt, als wat het enige is waarvan ik zeker weet dat het gebeurt, zoals, iemand zit, iemand schrijft, iemand drinkt koffie, punt. Als ik wil weten wat er speelt, dan kan ik dit vragen aan de andere persoon.

Als ik mezelf zie inhouden in expressie, dan stop ik, ik adem. Ik onderzoek in mezelf waarom ik mijn expressie inhoud.

Ik realiseer me dat ik wellicht mijn expressie inhoud, omdat het geen werkelijk zelfexpressie is, maar expressie in woorden  in/als de geest, welke consequenties creeert in polariteit.

Ik stel mezelf ten doel stil te zijn en te onderzoeken wat ik wil spreken. Ik stel mezelf ten doel bij twijfel niet te spreken maar verder te onderzoeken waarom ik twijfel aan de woorden die ik spreek, en dus aan mezelf die ik ben in de woorden.

Wordt vervolgd

Reptilians – Existence in a Word – Part 48

Reptilians – The Responsibility of Words – Part 49

Reptilians – Purifying Words – Part 50

Reptilians – The Power of One Word – Part 58

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

—————————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 278 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Aandacht-Fysieke Gedragsdimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dit blog is een vervolg van de uitwerking van:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Invriezen

Fysieke Gedragsdimensie:

verkramping als niet meer kunnen bewegen, bevriezen en dus op 1 plek blijven zitten

weg willen lopen uit het gezichtsveld en/of aandachtsveld van diegene op de bank

spanning nek-schouderspieren

wegkijken/diegene niet aan willen kijken

boos gezicht opzetten

verkramping darmspieren/niet of lastig kunnen poepen

expressie volledig inhouden

stoppen met communiceren

fysieke uitputting van de spanning binnenin mijn fysiek

kriebeling en/of spanning/pijn in het stuitje, niet in het stuitje willen zijn maar weg willen, weg bewegen

Invriezen van levensmiddelen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verkrampen als niet meer kunnen bewegen waardoor ik dus op 1 plek blijf zitten ten gevolge van de Gedachte ‘Ik wil hier niet zo zijn’, waarin ik mezelf verkramp in wat ik zie en interpreteer buiten mij, welke backchat als interne gesprekken activeert, welke emoties (en gevoelens) als reactie activeert, welke ik vervolgens onderdruk in mijn fysiek en dus opsla in mijn weefsel, welke hierdoor gaat verkrampen, waardoor ik me niet meer kan bewegen en ik dus op 1 plek blijf zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik mezelf verkramp waardoor ik niet meer kan bewegen en op 1 plek blijf zitten, als reactie op/als interpretatie op wat ik zie buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb overweldigd te zijn door alle reacties in mij op wat ik zie buiten mij en interpreteer naar gelang ik het vertaal gerelateerd aan een herinnering in mij, en in deze overweldiging niet meer te weten waar te beginnen in deze totaal-ervaring van verkramping en verlamming, en hierdoor alleen nog maar alleen wil zijn en de ander niet meer om mij heen kan verdragen, wat niet werkelijk de ander is, maar wat mijzelf als de ander=de mind is in/als reactie op wat ik buiten mij zie en interpreteer, wat ik niet meer kan verdragen.

En dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te willen lopen uit het gezichtsveld en/of aandachtsveld van diegene op de bank.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor mijn gedrag als reactie op de aanwezigheid van een ander die al dan niet in gerichte aandacht op de bank zit, waarin mijn keel wordt dichtgeknepen van de onmacht die ik ervaar in zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn keel dicht te knijpen in een ervaring van onmacht in mezelf ten gevolge van reacties op de aanwezigheid van een ander, al dan niet in aandacht, op de bank.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd de ander hierin de hand boven het hoofd te hebben gehouden door net te doen alsof er niets aan de hand is, waarin ik mezelf als de ander=de mind de hand boven het hoofd heb gehouden aangezien ik hierin ook mijn eigen gedrag kan laten voortbestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen fysieke gedrag hierin niet te willen en durven stoppen, waarin ik een verlamming als angst ervaar, in plaats van in te zien dat ik al in/als deze angst voortbeweeg of eigenlijk niet meer beweeg, maar verlamd en verkrampd in/als angst in/als de geest in/als frequentie in/als een gemanifesteerde persoonlijkheid, totaal fysiek afwezig, op 1 plek blijf zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb spanning in nek en schoudergebied op te bouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te kijken/diegene niet aan te willen kijken, aangezien ik niet wil laten zien hoeveel pijn als ongemak ik in mezelf ervaar ten gevolge van mijn reactie op de aanwezigheid van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een boos gezicht op te zetten als afweer als verweer tegen de eventuele aandacht van de ander, welke ik niet meer kan verdragen aangezien ik mijn reacties op wat ik als aandacht interpreteer van de ander, niet langer kan verdragen, en dus zet ik een boos gezicht op, om de ander(=de mind) op afstand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als de ander=de mind op afstand te houden, waardoor ik in afscheiding blijf bestaan in/als mijn reacties op de ander=de mind, en dus in afscheiding van mezelf als de ander=de mind, dus in afscheiding van mezelf in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verkramping in de darmspieren te manifesteren en hierdoor lastig te kunnen poepen, ten gevolge van mijn reacties op de aanwezigheid van de ander, zonder in te zien dat ik reageer in/als reactie op de ander=de mind, dus op mijn eigen mind/geest als een Gedachte en backchat als interne gesprekken, welke reacties als emoties en gevoelens in mezelf oproepen, welke onderdrukt in het fysiek verkramping geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn expressie volledig in te houden in een ervaring van verkramping en verlamming in mezelf, waarin ik mezelf alleen nog in/als reactie ervaar, welke ik niet wil laten zien als zijnde waarin ik me niet wil laten kennen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te willen laten kennen in/als reactie in mezelf op de aanwezigheid van de ander=de mind, en dus mezelf niet te willen laten kennen als de mind/de geest, aangezien zodra ik mezelf laat kennen in/als de geest, ik als de geest ten einde raad ben want het einde van mijn bestaan in/als de geest in ontkenning, is dan in zicht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring van ten einde raad zijn serieus te nemen als iets waar ik rekening mee dien te houden en dus welke ik in mij laat bestaan, waarvan ik later de rekening betaal.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb rekeningen te creeren en dus te moeten betalen door ontkenning van wie ik ben geworden in de geest door hieraan vast te willen blijven houden in een ervaring van doodsangst, en deze ervaring van doodsangst vervolgens te gebruiken als excuus om hieraan vast te houden, want ‘niemand wil toch doodgaan, dat is toch logisch’?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te vergoelijken en hierin te laten bestaan in mezelf, en dus in de ander(=de mind).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te stoppen met communiceren aangezien ik geen woord meer uit kan brengen met dichte keel in een ervaring van onmacht tegenover de gevangenis in/als reactie die ik gecreeerd heb in mijn eigen geest als reactie op de aanwezigheid van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysieke uitputting te ervaren ten gevolgen van de opgebouwde spanning binnenin mijn fysiek, welke spanning in/als de geest is in/als reactie op de aanwezigheid van de ander=de mind, en hierin in/als spanning nog energie probeer vast te houden als een totaal gespannen boog.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysieke uitputting vervolgens als excuus te gebruiken om niet meer te kunnen bewegen en tevens als excuus om opnieuw te reageren op mijn eigen fysiek gemanifesteerde excuus.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in mijn stuitje aanwezig te willen zijn en al helemaal niet als er een ander bij is, in een angst voor de ervaring van mijn reacties op de ander=de mind, en dus te besluiten weg te blijven, niet ziende dat ik daarmee juist mezelf gevangen houd in onmacht in reactie in de geest op de ander=de mind, zijnde gefuseerd in de geest met/als de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te fuseren met de ander=de mind, en dus constant zo boos te worden als ik reageer op de aanwezigheid van een ander in/als de ander=de mind in fusie, en dus mijn boosheid projecteer op het enige wat ik nog zie buiten mij als trigger-punt, welke de andere persoon is die mij triggert in een volledig gefuseerd reactie patroon., waarin ik me wanhopig gevangen ervaar.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel reactie in mezelf te ervaren dat ik niet weet waar te beginnen met het schrijven van zelfcorrigerende uitspraken.

Gevangen in de Reflectie van de Geest

Als ik mezelf voel verkrampen als niet meer durven te bewegen, bevriezen en dus op 1 plek blijf zitten, dan stop ik, ik adem. Ik adem in zover mogelijk naar mijn stuitje toe, houd de adem even vast, adem uit, en laat los. Ik sta op en loop wat heen en weer en indien nodig, loop ik naar een andere ruimte om in/tot mezelf te komen.

Ik realiseer me dat ik mezelf heb vastgezet ten gevolge van een gedachte gekoppeld aan een herinnering. Ik zie of ik de gedachte direct zie opkomen of dat deze naar de achtergrond is verdwenen en ik al te ver in reactie zit.

Ik stel mezelf ten doel de gedachten die vooraf gaan aan de ervaring van verkrampen, bevriezen als niet meer durven bewegen, te onderzoeken in mezelf en te zien hoe ik hierin, binnenin mezelf consequenties creeer van backchat naar emoties naar fysiek gedrag naar algemene consequenties.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de ruimte te geven om te bewegen als wat nodig is om niet te bevriezen in de geest ten gevolge van mijn reacties op de aanwezigheid van de ander=de mind geprojecteerd op een andere fysiek aanwezige – al dan niet werkelijk fysiek aanwezig – in dezelfde ruimte.

Als ik mezelf weg zie willen lopen uit het gezichtsveld van een andere aanwezige in de ruimte, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf wat maakt dat ik weg wil lopen, welke reactie me aanzet tot weg willen lopen/willen verdwijnen uit het gezichtsveld van de ander.

Ik realiseer me dat ik weg wil lopen uit het gezichtsveld van de ander=de mind, dus uit het gezichtsveld van mijn eigen mind/geest welke ik projecteer op de andere aanwezige in de ruimte. Ik zie of ik in staat ben de reactie in mezelf geheel door me heen te laten gaan zodat ik er gelijk aan kan staan. Indien ik dit niet toelaat in mezelf, en/of schrijf de reactie op papier en pas zelfvergevingen toe. Indien ik dit niet toelaat in mezelf op het moment, vlag ik desbetreffend moment en zie later terug in zelf in dit moment en schrijf dit alsnog uit.

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen reacties in zelf door me heen te laten gaan en zelf te vergeven en me niet langer af te scheiden van mijn eigen reacties, dus van de ander=de mind, geprojecteerd op de andere aanwezige.

Als ik spanning in nek-schouderspieren ervaar, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik al spanning heb opgebouwd en/of dat de spanning, opgeslagen als herinneringen en gefuseerd in mijn fysiek, getriggerd wordt door de aanwezigheid van de andere persoon als persoonlijkheid, opgebouwd in/als karakters.

Ik stel mezelf ten doel de persoonlijkheid in/als mijzelf, die bestaat in/als spanning in/als de geest in/als karakters, gefuseerd in het fysiek, te onderzoeken in mezelf en deze uit te schrijven en zelf te vergeven, waarbij ik begin bij hetgeen in het moment getriggerd wordt.

Als ik mezelf weg zie kijken en/of diegene niet aan wil kijken, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf niet wil laten kennen als hoe ik besta in dat moment in/als reactie op de aanwezigheid van de ander(=de mind). Ik realiseer me dat het niets met de andere fysiek aanwezige te maken heeft, en alles met mijzelf als de ander=de mind die ik niet onder ogen wil zien. Op deze manier geef ik mezelf de ruimte om in zelf te zien los van projecties op de ander fysiek aanwezige.

Ik stel mezelf ten doel onder ogen te zien wie ik ben in het moment dat ik liever weg wil kijken van de ander=de mind.

Als ik mezelf een boos gezicht op zie zetten, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me af wil weren/de ander fysiek aanwezige op afstand wil houden, terwijl ik in feite mezelf in/als reactie op mezelf in aanwezigheid van de andere fysiek aanwezige, op afstand wil houden.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat en hoe ik gezichtsuitdrukkingen van mezelf denk op te moeten houden en hierin mezelf onderdruk in expressie.

Als ik mezelf ervaar in verkramping in mijn darmen en/of moeilijk kan poepen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat de verdedigingsmechanismen in/als karakters al aan gegaan zijn en dat ik dit a fysiek gemanifesteerd heb. Ik zie of ik in het moment ruimte kan scheppen in zelf door even weg te lopen en tot mezelf te komen, en/of uit te schrijven wat ik ervaar in zelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf ruimte te geven in het algemeen in het doorlopen van de fysieke verkramping, door alleen als ik er echt klaar voor ben als dat ik het echt wil, een situatie in te stappen die het delen van een fysieke ruimte voor een bepaalde periode, tot gevolg heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te forceren tot het langer delen van een fysieke ruimte dan wat comfortabel is voor mezelf.

Als ik mezelf mijn expressie volledig zie inhouden, dan stop ik, ik adem. ik adem in het moment en voel in mezelf wat ik ervaar, en laat deze ervaring, welke opgebouwd is in/als reacties die ik gemist heb in zelf, door me heen gaan.

Ik realiseer me ik reacties als ervaringen gemist heb in zelf en onderdrukt heb in zelf, waarin ik mijn zelfexpressie onderdruk, want die ervaringen zitten voor de zelfexpressie, en dus zodra ik me ga/wil expressen, komen eerst die ervaringen omhoog en express ik mezelf dus in/als de geest in/als ervaring in/als emotie en/of gevoel.

Ik stel mezelf ten doel de ervaringen die ik onderdruk in mezelf, te onderzoeken en terug te brengen tot de bron in/als gedachte en herinnering, zodat ik deze gedachte in/als herinnering uit kan schrijven en mezelf hierin vrij kan maken van de ervaring die ik eraan gekoppeld heb, en welke ik dus ervaar zodra de gedachte als herinnering getriggerd wordt.

Als ik mezelf zie stoppen met communiceren, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf onderdruk met een reden en niet meer wil communiceren doordat ik met iets in mezelf druk ben en dus druk leg op mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in zelf waar ik druk mee ben in/als mezelf met de ander=de mind, welke ik projecteer op de andere fysiek aanwezige. Mijn projectie op de andere fysiek aanwezige laat me slechts zien wat ik in mezelf in/als de ander=de mind niet wil zien.

Als ik fysieke uitputting ervaar ten gevolge van de opgebouwde spanning in mezelf, dan stop ik, ik  adem.

Ik realiseer me dat ik al veel spanning heb opgebouwd, en dat ik het zicht kwijt ben.

Ik stel mezelf ten doel me terug te trekken in/als mezelf en in zelf te onderzoeken wat ik allemaal als spanning in/als zelf als reactie op/in/als de ander=de mind , heb opgebouwd. Ik schrijf, ik vergeef mezelf en schrijf zelfcorrigerende uitspraken, zodat ik een volgend event een handleiding heb voor mezelf in aanwezigheid van een ander fysiek menselijk wezen, al dan niet fysiek aanwezig.

Als ik kriebeling in mijn stuitje ervaar en/of niet aanezig wil zijn in mijn stuitje, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me kwetsbaar ervaar als ik in mijn stuitje aanwezig ben en dus fysiek aanwezig ben.

Ik stel mezelf ten doel om te onderzoeken in mezelf waarin ik me kwetsbaar ervaar en waar ik bang voor ben in deze ervaring.

“Bevroren Zeepbel”

Stop de creatie van Illusie, start onderzoek in Zelf

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 262 – Expressie en de Darm – Zelfvergevingen Consequentiedimensie van Opgeven

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 254  – met Probleem, Oplossing en Beloning 

Dag 255  – welke is onderverdeeld in de verschillende Dimensies

Dag 256  – Zelfvergevingen Angstdimensie

Dag 257 – Zelfvergevingen Gedachtendimensie

Dag 258 – Zelfvergevingen Verbeeldingsdimensie

Dag 259 – Zelfvergevingen Backchatdimensie

Dag 260 – Zelfvergevingen Reactiedimensie

Dag 261 – Zelfvergevingen Fysieke Gedragsdimensie

Consequentiedimensie:

Niet effectief doen wat ik zou kunnen doen

Niet willen communiceren

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet effectief  te doen wat ik zou kunnen doen, ten gevolge van de fysieke gedragsdimensie die ik gemanifesteerd heb door te participeren in de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’, waarin ik reacties en backchat als interne gesprekken creeer, welke zich in mijn fysieke gedrag manifesteren waardoor ik mezelf ineffectief maak in wat ik zou  kunnen doen, zodat ik mijn angsten die opkomen in wat ik zou kunnen doen, niet onder ogen hoef  te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen communiceren ten gevolge van de fysieke gedragsdimensie waarin ik me bevind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me nu af te vragen waarom ik eigenlijk niet wil communiceren als ik me in de fysieke gedragsdimensie bevind ten gevolge van mijn reacties en backchat op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo miserabel te voelen als ik me in de fysieke gedragsdimensie bevind, wat betekent dat ik mezelf mis doordat ik wordt opgeslokt door het ongemak in mijn fysiek en in reacties hierop in mezelf, en dus verdwenen ben in de geest, waarin ik niet wil communiceren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus niet te willen communiceren als ik in de geest verdwenen ben, en hierin ben opgeslokt in zelfinteresse in isolatie in de geest, welke toestand miserabel is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in een miserabele toestand te brengen in isolatie in de geest door participatie in de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’, welke direct voortkomt uit een ervaring van angst, waarin ik een moment de controle verloren heb, en hierin een Gedachte gecreeerd heb om een vorm als illusie van controle te creeren als houvast in mezelf in/als controle in de geest, niet ziende dat ik hiermee mezelf voorgoed vastzet in de Geest in Controle in Angst in Afscheiding van mezelf, waarin ik alleen nog deze herinnering kan herhalen en testen als zijnde ‘stabiel’ als controle, zodat ik iedere keer als ik opnieuw de controle lijk te verliezen, deze Gedachte snel kan oproepen als houvast, hierin backchat en reacties kan creeren, deze kan manifesteren in mijn fysieke gedrag en mezelf vervolgens ineffectief als wat ik zou kunnen doen en niet ter wille om te communiceren kan maken, zodat ik niet opnieuw die angst die ik ooit ervaren heb, opnieuw hoef te ervaren en/of onder ogen hoef te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven en ervaren dat/alsof  ik veilig ben in een Gedachte.

Free interviews to listen

Als ik mezelf ervaar in de consequentie van  niet effectief zijn als wat ik zou kunnen en niet willen communiceren, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me in de consequentie bevind en dat ik deze al fysiek gemanifesteerd  heb met een consequentie als gevolg, en dat ik deze consequentie niet ‘terug kan draaien’. Ik kan wel de ervaring in mezelf onder ogen zien en zelfvergeven, waarin de ervaring bestaat uit weer nieuwe gecreeerde relaties als reacties met en op deze consequentie. Door de ervaringen hierin als relaties los te koppelen  in zelfvergevingen , voorkom ik dat ik opnieuw consequenties creeer als reactie op een consequentie die ik al gecreeerd heb. Op deze manier haal ik de reden weg om opnieuw deze consequentie te creeren om andere relaties te onderhouden/in stand te houden.

Ik zie in mezelf wat wel mogelijk is om op dit moment te doen, terwijl ik me al in de fysieke gedragsdimensie bevind welke de consequentie als gemanifesteerde ervaring geeft dat ik ineffectief ben in wat ik zou doen. Hetgeen fysiek echt onmogelijk/zeer ongemakkelijk is, laat ik rusten, en ik pak iets anders op wat ik wel kan doen.

Als ik zie in mezelf dat ik niet wil communiceren, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf welke ervaring opkomt als ik moet communiceren, en pas hier een zelfvergeving op toe. Ik sta mezelf niet toe mezelf opnieuw aan te vallen voor het feit dat ik ervaar dat ik niet wil communiceren.

Ik onderzoek in mezelf wat ik onder communiceren versta, en wat ik als zodanig gedefinieerd heb. Tevens zie ik wat ik wel in communicatie wil en kan uitvoeren, bijvoorbeeld in schrijven met mezelf, of in een fysiek onderzoek in communicatie met mezelf in mijn fysiek, om de gemanifesteerde gedragsdimensie te onderzoeken, waarin ik zachtjes druk op de pijnplekken en zie welke gedachten en/of reacties er op komen, waar ik zelfvergevingen op toepas.

Ik stel mezelf ten doel, indien mogelijk, mezelf in een fysiek zo comfortabel mogelijke houding te plaatsen en me zoveel als mogelijk in de adem te bewegen, rustig, langzaam.

————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 142 – Overprikkeling van slijmvliezen als bescherming

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen hoe ik me moet gedragen met anderen om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik me moet gedragen met anderen om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me ongemakkelijk te voelen als ik niet weet wat ik moet zeggen/niets te zeggen heb en er is een ander om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me ongemakkelijk te voelen in een 1 op 1 relatie als ik niet weet wat ik moet zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet zeggen als en een ander om me heen is die ik niet zo goed ken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf anders te ervaren als er een ander/anderen om me heen is/zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf direct uit mezelf te laten trekken in/als/door het bewustzijn als er een ander/anderen om me heen is/zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn Opbouw van het slijmvliesslijmvliezen op te zetten als bescherming tegen het verdwijnen in bewustzijn in reactie op anderen/een ander om me heen, waarin de slijmvliezen een laagje demping maken zodat niet alles van buitenaf binnenkomt als prikkel waar ik op geloof te moeten reageren in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn slijmvliezen te gebruiken als bescherming tegen mezelf in/als bewustzijn in reactie op prikkels van buitenaf waardoor mijn slijmvlies overprikkeld is geraakt en ik vervolgens overprikkeld raak door mijn eigen overprikkelde slijmvlies, om vervolgens deze gemanifesteerde overprikkeling te gebruiken als excuus om me terug te trekken/geen relatie te hoeven aangaan met de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een relatie moet aangaan met de ander om me vervolgens hiertegen te verzetten aangezien ik verdwijn in de relatie in/als de mind, in plaats van in te zien dat ik de relaties in/als de mind juist dient te stoppen.

Als ik mezelf ongemakkelijk zie voelen in aanwezigheid van een ander en niet weet wat ik moet zeggen dan stop ik, ik adem.

Ik stel mezelf ten doel gedachten, gevoelens en emoties die opkomen als reactie op de aanwezigheid van de ander in/als mijn bewustzijn, te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander in mijn bewustzijn toe te laten, om vervolgens op die ander=de mind te gaan reageren door mijn slijmvliezen op te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf lam te slaan met mijn eigen reacties in/als bewustzijn op mijn omgeving in mijn bewustzijn, om vervolgens mijn slijmvliezen op te zetten ter bescherming van mijn eigen reacties waarmee ik mezelf lamsla.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf ziek te maken door de ander aanwezig te laten zijn in mijn bewustzijn, om me vervolgens de hele tijd bezig te houden met deze ander in/als mijn bewustzijn en overprikkeld te raken door mijn eigen reacties op die ander in/als mijn bewustzijn als de ander=de mind, in plaats van hier aanwezig te zijn in het fysiek, waarin geen ruimte is voor die ander als bewustzijn aangezien in het fysiek aanwezig zijn betekent dat ik niet aanwezig ben in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik die ander moet toelaten in mijn bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets met die ander te maken heb, in plaats van in te zien dat ik alleen mezelf te ‘maken’ heb door de afscheiding van mezelf in/als het bewustzijn in geloof in de aanwezigheid van de ander=de mind te stoppen.

Tot zover voor vandaag

————————————————————————————————-
Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life