Dag 652 – “Wat is jouw meest intense of dierbare herinnering aan voedsel?”

brainfood

Ik kwam in een vragenlijst van een boekbespreking de vraag tegen “Wat is jouw meest intense of dierbare herinnering aan voedsel?” Hierin opende een inzicht voor mij dat ik een relatie met voedsel kan en mag hebben/opbouwen en dat ik voor deze relatie kan zorgen en hierin dus voor mezelf. Ik bemerkte dat ik deze relatie heb ondergeschoven, heb weggemoffeld, alsof die er niet mag zijn, alsof ik daar niet teveel tijd aan mag besteden (wat ik ondertussen wel doe en fysiek nodig heb).

Het is een relatie, net als andere relaties en ook hierin kan ik een gelijkheidsrelatie aangaan met het voedsel dat ik tot me neem. Dat vind ik wel wat. Ik heb ontzettend veel praktisch in deze relatie onderzocht en toegepast met betrekking tot het vinden van passende voeding. Echter ik heb dit steeds/grotendeels vanuit een ‘moeten’ gedaan, alsof het met een diepe zucht gebeurt, met een negatieve lading; wat moet (nodig is) dat moet (is nodig). Echter, een intense of dierbare herinnering aan voedsel? Dat opent een andere dimensie die ik nooit zo bekeken heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb voedsel te benaderen als iets ‘dat ik niet mag hebben’ en als iets dat ‘niet goed is’ voor me.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hier blanco te worden en opeens heel duf en vermoeid, alsof mijn ogen bijna dicht vallen waarin ik bemerk dat ik ‘op de juiste plek’ zit en dat mijn geest in de weerstand gaat om dit punt verder te openen en deze relatie te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het niet goed is om van voedsel te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet overwogen te hebben om mijn relatie met voeding te onderzoeken of om zelfs maar een relatie met voeding te onderhouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik geen relatie met voeding mag hebben en/of onderhouden, waarin ik dit vermoed als reflectie van de gedachte en het geloof dat ik geen relatie met mezelf mag hebben en onderhouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de relatie met mezelf te saboteren door mijn relatie met voeding te saboteren en zo mezelf af te leiden en druk te zijn met deze vervreemde relatie met voeding, zodat ik niet werkelijk bij mezelf kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nooit te hebben overwogen om voeding als iets ‘dierbaars’ te zien terwijl het datgene is waar we hier op aarde (onder andere) van leven in en als het fysiek door ons fysiek te voeden met wat het nodig heeft om fysiek te functioneren, als voertuig om mijzelf hier in en als het fysiek in uitdrukking te brengen, in en als een expressie van leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb koks en kookprogramma’s nooit begrepen te hebben als iets om naar te kijken, terwijl ik wel graag een kok zou willen (zoals omschreven in een voorgaand blog) die voedsel voor me bereid dat smakelijk en tegelijkertijd voedend en passend is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb een kok voor mezelf te zijn vanuit een punt van plezier en smakelijkheid maar meer vanuit een noodzakelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb koken als vermoeiend te ervaren.

Ik realiseer me dat ik steeds gekeken heb naar mijn relatie met koken maar niet direct in de relatie met voeding op zichzelf, waarin ik ten aanzien van het koken op punten kom die ik niet wil en/of kan veranderen en zo bleef ik steeds ‘steken’ in gedachten en beleving in dit proces.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te focussen op een ‘verkeerde’ factor binnen de relatie om te veranderen en zo niet tot verandering te komen in de werkelijke relatie met voedsel, in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ondertussen wel veel met voeding bezig te zijn en dit fysiek ook nodig te hebben en juist door de factor van ‘moeten’ en/of te denken dat dit niet oké is, frictie te creëren binnenin mezelf en eigenlijk geen stap verder te komen in mijn relatie tot voedsel.

Als en wanneer ik zie dat ik het koken of eten als ‘vermoeiend’ ervaar, dan stop ik en adem.

Ik realiseer me dat ik voorbij het koken kan zien, rechtstreeks in de relatie met voeding binnenin mezelf en dat ik hierin het plezier vind en zie en van hieruit, bemerk ik dat het koken gemakkelijker gaat.

Ik realiseer me dat ik tot de voedingsmiddelen wel een dankbaarheid ervaar die ik als ‘dierbaar’ zou kunnen omschrijven en een vreugde tot het groeien en bloeien.

Ik stel mezelf ten doel me tijdens het koken te focussen op mezelf in relatie tot het voedsel dat ik aan het bereiden ben waarin ik dankbaarheid en ‘smaak’ ervaar ten aanzien van de voedingsmiddelen zelf en van hieruit beweeg ik me in de handelingen van het bereiden van het voedsel, waarin ik het koken en bereiden eenvoudig kan houden zoals ik al toepas en dan vanuit de dankbaarheid en smaak in relatie tot het voedsel, in en als mezelf en ik stel mezelf ten doel om van hieruit tijdens het eten te focussen op de smaak en textuur van het voedsel in mijn mond.

Eens zien hoe ik het van hieruit toepas in de actuele tijd en waar eventueel correcties nodig zijn.

artfood

Gerelateerde interviews:

Food allergies

Suppressed emotions in your body

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 497 – Zingeving

ZingevingIk had gisteren wat taken gedaan die ik zo gepland had en hierna had ik een paar uurtjes ‘vrije tijd’. In deze uurtjes kon ik maar niet beslissen wat te gaan doen, even naar mijn ouders, maar dat was eigenlijk net te ver reizen of juist thuis blijven en een paar interviews luisteren. Ik ervoer mezelf al sinds de ochtend als ‘ongedurig’, niet effectief in hetgeen ik oppakte en veel tijd kwijt in de geest met afwegen van wat te gaan doen, in plaats van iets te beslissen en dit te doen. Uiteindelijk heb ik mijn vader gebeld en ben ik thuis gebleven en wilde ik een paar interviews over sadness gaan luisteren van de Atlanteans. Vervolgens ben ik een uur druk geweest om deze op mijn mp-3 spelertje te krijgen wat niet goed lukte en uiteindelijk stonden ze er half geknipt en door elkaar heen, op. Geen idee hoe dit komt, ik zag alleen wat foutmeldingen hier en daar. Intussen was de zon verdwenen gedurende dit uurtje maar ik ben toch buiten gaan zitten en de interviews gaan luisteren. Hier heb ik mezelf ertoe gezet te blijven zitten, ook al wilde ik na een aantal minuten alweer opstaan. Alhoewel ik dus delen van de 4 interviews gehoord heb door elkaar heen, kwam ik toch tot het punt van inzicht. Het ging over ‘the gift within’ sadness en hierin de vraag wat ik gekoppeld heb aan Witneus het konijn en waarom ik verdriet ervaar nu zij er niet meer is. Daar moest ik even over nadenken, wat het nou precies was dus ik ben er even voor gaan zitten en heb mezelf deze vraag gesteld. En ik zag, het was zingeving. Door Witneus had ‘alles zin’, als ik thuis kwam en zij zat midden in de kamer, als ik voor haar zorgde, als ik thuis aan het werk was en zij was binnen of buiten met iets bezig, hoe dan ook, als zij er was ‘was het oké’. Ik wist wel dat ik me nog in iets ‘aan haar verbonden’ had en hierin zag ik het woord. De ervaring van verdriet stopte direct en ik werd rustig van binnen, al heb ik hier natuurlijk wel een puntje aangeduid om mezelf richting in te geven.

Zingeving – zij gaf mij zin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de zin van het leven te verbinden aan de aanwezigheid van Witneus.

Ik realiseer me dat de zin in al het leven aanwezig is, binnenin mij en om mij heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zingeving te zoeken in en als de geest en de zin van en als het leven in het hier aanwezig zijn in en als het fysiek,  niet te begrijpen als concept in en als de geest waarin ik me realiseer dat ik zoek in de geest naar begrip waardoor ik in afscheiding besta van mezelf als leven en niet hier aanwezig ben en dus de adem mis, in en als aanwezigheid in en als het fysiek zonder zoeken in en als de geest in afscheiding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb via Witneus het concept van zingeving probeer ‘te vatten’ door te focussen op haar als hoe zij aanwezig is in en als leven, in eenheid en gelijkheid met en als haar fysiek en dus al het leven in en als het fysiek.

Als en wanneer ik mezelf zie zoeken in de geest naar een concept van zingeving, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in en als de geest mezelf slechts in concepten (be)vind in en als polariteit om energie te genereren via deze polariteit en dat de geest het concept van polariteit bevat en hier gelijk aan is.

Ik realiseer me dat ik gelijk kan staan als mezelf in concepten in en als polariteit in en als de geest zodat ik mezelf hierin richting kan geven in overweging van leven en dat dit de eerste stap is om werkelijk de afscheiding te stoppen binnenin en als mezelf en in en als leven, in en als het fysiek aanwezig te zijn.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen in de onwetendheid van wat leven in en als het fysiek inhoudt en in dat moment mezelf te zien in en als de geest als hoe ik besta in afscheiding in en als polariteit om energie te genereren, zodat en waarin ik mezelf stop in het voeden van mezelf in dit punt van onwetendheid als afscheiding in een gedachte in polariteit en hierin verantwoordelijkheid neem voor en als mezelf door de toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Als en wanneer ik mezelf zie focussen op iets of iemand buiten mij – meestal dieren of planten of een interactie met een ander mens, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik probeer mijzelf zin te geven via de ander als iets of iemand buiten mij, in en als een concept in en als de geest waarin ik in en als de geest mezelf indeel in concepten om mezelf te kunnen bevatten.

Ik stel mezelf ten doel te zien wat het concept inhoudt waarin ik mezelf probeer te bevatten.

Ik stel mezelf ten doel te zien wat het is dat mij een ervaring van zingeving geeft in en als de geest en vervolgens hierin mezelf te vergeven en corrigeren en te zien hoe ik dit punt kan integreren in en als mezelf en kan leven in en als zelfexpressie.

Ik stel mezelf ten doel te zien waarom ik in dat moment zingeving zoek in en als een concept in en als de geest zodat en waarin ik mezelf hierin kan ondersteunen in een punt waarin ik me blijkbaar onzeker voel en houvast zoek in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in zelfzekerheid in en als de adem door het stoppen van de afscheiding in en als een specifieke gedachte waarin ik energie genereer in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het genereren van energie zodra ik bemerk in mezelf dat ik hierin participeer door 1-2-3 in te ademen, even vast te houden en uit te ademen totdat de energie afneemt binnenin mij.

Ik stel mezelf ten doel steeds opnieuw uit te zien naar het punt van activatie van de energie en naar de gedachte die ik hierin activeer als controlemechanisme welke gebaseerd is op een gedachte als herinnering waarin ik ooit ervaren heb de controle te verliezen en het dus nodig vond om een gedachte als ‘denkbeeld’ aan te maken in en als een geloof als ‘dit ben ik’ om mezelf een ervaring van zekerheid te geven over wie ik ben ter verdediging van alle denkbeelden die bestaan in de wereld in afscheiding van leven als wat het beste is voor alles en iedereen.

Ik stel mezelf ten doel te zien of ik een gerelateerde herinnering zie opkomen binnenin mezelf en zoja, om deze later uit te schrijven en zo nee, niet te gaan ‘zoeken’ maar te werken met wat hier is als fysieke omstandigheden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als de adem te leren vertrouwen door dit keer op keer toe te passen in momenten waarin ik ‘onzekerheid’ ervaar als bijvoorbeeld in het zoeken naar zingeving in iets of iemand buiten mij.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van verdriet te koppelen aan het uitblijven van het concept van zingeving in en als de geest en dus telkens, als ik geen zingeving kan vinden en/of  de ervaring van zingeving verlies doordat hetgeen waaraan ik deze ervaring gekoppeld had, weggaat/weg is, in een ervaring van verdriet te gaan in en als mezelf en hierin energie te genereren welke de ervaring van verlies all leegte in mij ‘vult’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van verlies van zingeving als ervaring van leegte in mij te vullen met een ervaring van verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de ervaring van leegte echt is, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat de ervaring van leegte voortkomt uit gedachten over een zogenaamd verlies welke een stoppen is van de illusie van de relaties die ik gelegd heb in en als gedachten in en als de geest in een poging om mezelf beter te voelen door mezelf te voeden/vullen met energie die zich manifesteert in en als gevoelens en emoties in en als mijn fysiek ten gevolge van de gedachten die aanmaak ter controle van mezelf in en als het bestaan in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ene ervaring ten gevolge van gedachten binnenin mezelf in stand te houden met een andere ervaring ten gevolge van gedachten binnenin mezelf en zo mezelf fysiek te manifesteren in en als gedachten en ervaringen in en als de geest en vervolgens mezelf in en als de ene ervaring te verdedigen met de andere ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb relationele verbindingen steeds te verbreken en/of niet aan te gaan in een poging om geen zingeving buiten mezelf, in en als deze relatie en bij de ander/het andere te leggen in plaats van in en als de relationele verbinding te blijven staan en hierin de ervaring van zingeving naar mezelf terug te halen steeds opnieuw, stap voor stap door middel van het uitschrijven van de relationele verbindingen als gedachten in en als de geest en mezelf hierin te zien, vergeven en corrigeren en vervolgens de zingeving te leven in en als zelfexpressie in en als het punt waar ik zelfverantwoordelijkheid voor heb genomen.

Met Witneus ben ik niet uit de relatie weggegaan maar ben ik gebleven en heb ik mezelf toegestaan in (zelf)intimiteit aanwezig te zijn met haar en me direct te laten raken door haar en te zien waarin ik mezelf dien te vergeven, corrigeren en veranderen – ik heb alles gegeven als mezelf wat binnen mijn mogelijkheid ligt/lag in het stadium als wie ik nu ben/was in samenleven met haar en zo kom ik bij het punt van de ervaring van zingeving die ik nog als ervaring aan haar had gekoppeld.

PENTAX Image

Dag 495 – Onderdrukking van emoties

Dag 496 – Zelfvergevingen op onderdrukking van emoties

————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 370 – Jammeren op werk – vervolg

Dag 369 – Jammeren op werk

Als ik mezelf zie denken ‘ik wou dat J terug was’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik zelf geen verantwoordelijkheid neem voor hetgeen gedaan moet worden in een dag, en dat ik als gevolg, ga denken en zo ook geen verantwoordelijkheid neem voor mijn gedachten in en als de geest, maar in plaats hiervan mijn verantwoordelijkheid probeer af te schuiven in en als de geest in een poging mezelf te verlichten en onder de taken uit te komen, wat geen werkelijke fysieke verlichting is maar slechts een illusie in de geest, terwijl hetzelfde werk nog steeds gedaan dient te worden.

Ik stel mezelf ten doel participatie in gedachten als ‘ik wou dat J terug was’ direct te stoppen, te ademen, te focussen op de taken die er liggen en deze 1 voor 1, adem voor adem op te pakken.

Als ik mezelf boos zie worden op het computersysteem omdat het zoveel meer werk is dan het vorige systeem, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat boos worden wederom een poging is in de geest om onder de taken die gedaan moeten worden uit te komen en energie te genereren die mij voortduwen in het toepassen van de taken.

Ik stel mezelf ten doel om de taken die gedaan moeten worden, 1 voor 1 op te pakken, mezelf steeds terug te brengen in en als de adem, en te bewegen. Eventueel spreek ik hardop zelfvergevingen uit onderwijl om mezelf werkelijk te ontlasten van de energetische lading die ik heb opgebouwd ten aanzien van het nieuwe computersysteem en het uitvoeren van taken en om te zien wat er aan ongelijkheid aanwezig is in mezelf waar ik boos om word.

Als ik mezelf zie participeren in een vergelijking van het vorige en het huidige computersysteem, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in en als vergelijking van twee systemen, mezelf verongelijk doordat er in en als een vergelijking van systemen altijd een ongelijkheid plaatsvindt welke een winnaar en een verliezer geef, een plus en een min pool, en dus energie genereert waarin ik mezelf afscheid van mezelf in en als het fysiek.

Ik verbind mezelf door vergelijkingen van systemen te stoppen en zelfvergevingen toe te passen op hetgeen ik tegenkom als verongelijking in en als mezelf, in en als een onderzoek waarin ik denk en geloof een verliezer of winnaar te zijn en energie te ‘winnen of verliezen’.

Ik stel mezelf ten doel te werken met het huidige computersysteem en mezelf hierin adem voor adem te bekwamen zodat ik de werkzaamheden eenvoudig en prettig kan uitvoeren, onafhankelijk van hoeveel werk het is, aangezien de hoeveelheid er niet toe doet als ik adem voor adem mezelf beweeg en doe wat er gedaan moet worden.

Ik stel mezelf ten doel de fouten in het huidige computersysteem te noteren en te bespreken met de helpdesk of het hoofdkantoor.

Als ik mezelf ongeduldig zie worden van de vertraging in het huidige systeem, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me heb ingesteld op een bepaald tempo, welke niet gelijk loopt met het tempo van het computersysteem, oftewel onze systemen zijn fysiek niet op elkaar afgestemd.

Ik realiseer me dat het computersysteem zich niet aan op mij kan afstemmen, en dus dien ik me af te stemmen op het computersysteem en zo fysiek gelijk te bewegen.

Ik verbind mezelf door mezelf te stoppen in het automatische tempo in de geest en te zien wat de energetische ervaring inhoudt die opkomt in en als ongeduld. Het is een fysiek onprettige ervaring en ik heb hier iets fysiek gemanifesteerd welke ik steeds ontloop, en dus stel ik mezelf ten doel te onderzoeken wat deze ervaring inhoudt en zelfvergevingen toe te passen op de bevindingen en op de ervaringen zelf. Ik stel mezelf ten doel te zien hoe deze ervaring gerelateerd is aan tijd en geld.

Als ik mezelf zie jammeren halverwege de werkdag over de hoeveelheid werk die nog gedaan moet worden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik het niet eenvoudiger maak door te gaan jammeren in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waar ik nu werkelijk om jammer in het moment, wat ik jammer vind, waar ik me van heb afgescheiden en hoe ik hierin een draaikolk van emoties gecreeerd en gemanifesteerd heb in en als mijn fysiek.

ik verbind mezelf door de afscheiding in en als een geloof en gedachten op ervaringen van gemis van iets of iemand buiten mezelf, te stoppen, mezelf te ondersteunen in en als de adem, en mezelf voort te bewegen, in en als de realisatie dat alleen ikzelf dit kan doen en dat dit voor iedereen ‘geldt’.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte als ‘ik red het niet’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in de geest, vooruit zie in alle taken, waarin ik verdwijn in de geest, en waarin ik dus niet te redden ben.

Ik realiseer me dat ik gered wil worden in en als de geest, waarin ik me realiseer dat ik alleen mezelf kan redden door te stoppen met participatie in en als de geest, in en als gedachten als ‘ik red het niet’.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met vooruit zien in de geest, eventueel een lijstje te schrijven op papier met wat er gedaan moet worden die dag om zo de geest te ontlasten, en 1 voor 1 deze taken op te pakken en fysiek uit te voeren, waarin ik mezelf voortbeweeg, in en als ondersteuning van mezelf.

Als ik mezelf zie participeren in en als een ervaring van geen zin hebben, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik deze ervaring opgebouwd heb in en als de zinloosheid van de geest in participatie in gedachten als oordelen over ‘overbodige’ handelingen’.

Ik realiseer me dat wellicht de handelingen overbodig zijn, dat het anders gekund zou hebben, maar dat dit nu eenmaal het systeem is waar we mee werken en dat dit zo dient te worden voortgezet, waarin ik me realiseer dat het creeren van gedachten als oordelen hierover, juist de ervaring van zinloosheid in mij manifesteert, waardoor ik geen zin meer heb.

Ik stel mezelf ten doel de gedachten ten aanzien van ‘overbodige handelingen’ te stoppen in mezelf, en de taken van het nieuwe systeem op te pakken, mezelf hierin te bekwamen en deze zo effectief mogelijk uit te voeren en zo fysiek samen te werken met wat hier is, onafhankelijk van hoe het ‘was of zou kunnen zijn’.

Ik stel mezelf ten doel het algemene onderliggende patroon van de ervaring van ‘verongelijking’ nader te onderzoeken en te zien waar ik in en als geloof in en als als gedachten als oordeel gemanifesteerd heb in en als afscheiding van mezelf, en hierin mezelf te vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te zien wat ik jammer vind in en als mezelf en hierin de afscheiding die ik in mezelf gemaakt heb, te stoppen, te onderzoeken, zelf te vergeven en mezelf te corrigeren, adem voor adem, dag voor dag.

Desteni-I-Process – Lite – Gratis

———————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 369 – Jammeren op werk

De afgelopen twee weken was mijn collega op werk op vakantie. Ik werk in een winkel waarin we grotendeels samen de voorraad op orde houden. Er zijn 3 andere collega’s die meewerken, maar die voornamelijk in een ander filiaal staan, en dus minder zicht op de voorraad hebben in het filiaal waar ik werk. En dus betekent vakantie voor de 1, aardig wat meer werk voor de ander, in hetzelfde aantal dagen werk.

Dit is al veel langer zo en is te doen en als het niet te doen zou zijn is er de mogelijkheid om dit te bespreken en te zien of dit anders is op te lossen. Echter we hebben een nieuw systeem welke veel meer handelingen en administratieve zaken vraagt, en welke nog niet helemaal goed werkt. Tevens waren onze vakanties direct na elkaar gepland, dus we hadden geen overlapperiode. Dit gecombineerd met het ‘prive-proces’ wat gewoon doorgaat en wat ik tevens niet kon delen met de collega – hij was er immers niet – was het aardig doorduwen de afgelopen 2 weken en heb ik mezelf behoorlijk wat zien ‘jammeren’ binnenin mij, op werk. Wat zelfvergevingen op de ervaring van het jammeren op werk waar ik zelfverantwoordelijkheid voor wil nemen.

Computer

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iedere werkdag de afgelopen 2 weken te denken ‘ik wou dat J terug was’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb 2 weken lang boos te zijn op het computersysteem omdat het zoveel meer werk is, en zo niet praktisch op de werkvloer in vergelijking met het vorige systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verongelijkt te voelen in en als reactie in mezelf, waarin ik reageer op het nieuwe systeem, welke zoveel minder praktisch is op de werkvloer door vele handelingen in verschillende schermen die nodig zijn om een bestelling te maken met tevens een vertraging in iedere handeling doordat het op internet is aangesloten, waarin ik zie dat ik het nieuwe systeem met het oude vergelijk, het oude ‘eenvoudiger werken’ vind en dus reageer in het werken met het nieuwe systeem, en hierin mezelf verongelijk in en als reactie in mezelf, voortkomend uit een vergelijking die ik maak in de geest tussen ‘het oude en het nieuwe systeem’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken door systemen met elkaar te vergelijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ongeduldig te worden van de vertraging in het nieuwe systeem in iedere handeling waarin ik niet ‘lekker door kan werken’, welke dus aangeeft dat ik niet aanwezig ben in de adem, fysiek, en samenwerk met het systeem, maar ‘lekker door wil werken’ in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘lekker door te willen werken’ in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb keer op keer te jammeren in mezelf en halverwege elke werkdag het op te willen geven in de geest, welke komt doordat er nog zoveel handelingen moeten gebeuren door de dag heen, welke ik aan het einde van de dag weer voor elkaar heb, ook al is het steeds een uurtje later voordat ik klaar ben, welke ik ook had kunnen doen zonder jammeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan jammeren in mezelf door ‘vooruit te zien‘ in wat ik nog allemaal moet doen, in relatie tot de tijd die ik heb, in plaats van hier, adem voor adem, de zaken een voor een op te pakken totdat het gedaan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan jammeren in mezelf als ik veel werk en veel verschillende handelingen te doen heb op een dag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan jammeren en denken ‘ik red het niet’, terwijl ik zie dat ik het gewoon kan doen, en dat het meer een ‘geen zin hebben’ is in alle nieuwe handelingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben in alle nieuwe handelingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de vele handelingen als overbodig te zien aangezien ze niet nodig waren in het vorige computersysteem, en ze hierin als ‘zinloos’ te ervaren waardoor ik er geen zin in heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van ‘geen zin hebben’ te creeren in mezelf door een oordeel als ‘overbodig’ in en als de geest, gemaakt in een vergelijking in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van ‘geen zin hebben’ te creeren in mezelf door participatie in oordelen en vergelijkingen in de geest, in plaats van in het fysiek samen te werken met wat hier is en te ademen.

Zelfcorrecties volgen want……..ik ga zo naar werk. lol.

Computer

—————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 363 – Ontoereikend

PENTAX Image

Ik ervaar me als ontoereikend om Casper het konijn (wit) te ondersteunen bij de blaasklachten die hij heeft. Anti-biotica, chinese kruiden, het heeft heel goed gewerkt en een heel jaar ging het goed, maar sinds de warme weken in de zomer is het terug gekomen en het lukt me tot nu toe niet om het weer helemaal rustig te krijgen. Het frustreert me en vooral het ‘niet-weten’ irriteert me. Het niet-weten wat te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb al weken iedere ochtend en avond lange tijd bezig te zijn met het verzorgen van de diertjes van een cavia en konijn die blaasklachten hebben, en het nu vanochtend, nu het niet gaat zoals ik wil, even helemaal zat te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik kan toch niet de hele dag bezig zijn met het verzorgen van de diertjes’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het irritant te vinden dat eventuele onderzoeken bij dierenartsen mega-veel geld kosten waar vaak uiteindelijk oplossingen uitkomen die ook niet optimaal zijn, wat niet aan de dierenarts ligt – ik ga naar een hele fijne dierenarts – maar aan de mogelijkheden die beschikbaar zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren het niet goed genoeg te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nu te zitten schrijven over een onderwerp wat niet de werkelijke oorzaak is van mijn irritatie, maar ik zie niet direct wat wel het werkelijke punt is wat zich aandient.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me dus ontoereikend te ervaren om fysiek werkelijk en direct te zien, wat inhoudt dat ik me nog in de geest bevind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik me nog in de geest bevind en hierdoor niet direct fysiek kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf een nietsnut te vinden als ik niet eens direct fysiek kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik dat wel zou moeten kunnen, direct fysiek zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn mogelijkheid tot direct fysiek zien heb opgegeven door keuzes in en als de geest ten behoeve van mezelf in zelfzucht en hier lagen overheen te leggen als schuld en oordeel, welke juist het direct zien belemmeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring te hebben alsof ik mezelf niet kan vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren dat ik beide opties niet leuk vind: het handelen in zelfzucht is geen optie, deze geeft consequenties voor iedereen die niet tof zijn, en het handelen als wat het beste is is natuurlijk het beste, maar ervaar ik als ‘niet leuk’ doordat ik weerstanden en angsten hierin tegenkom en door moet wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er moeite mee te hebben mijn eigenbelang geheel te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er moeite mee te hebben om mijn eigenbelang geheel te stoppen omdat ik dan zie wat ik allemaal toegestaan en gedaan heb in mijn leven, bestaande in eigenbelang.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat ik de moeilijke punten al doorlopen heb en door de weerstand en angst heen ben, zodat ik aan het ‘eindpunt’ ben als wat het beste is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het eindpunt als wat het beste is in de geest gemakkelijker te ervaren dan het wandelen door de weerstanden in het fysiek als wat het beste is in en als het fysiek tot aan het nulpunt.

*

Als ik mezelf geirriteerd zie worden doordat iets niet helemaal gaat zoals ik wil met de diertjes, dan stop ik, ik adem. Ik maak het noodzakelijke af en laat het even rusten om het op een later tijdstip opnieuw in te zien en op te pakken zodat de diertjes geen last hebben van mijn ervaringen als irritatie in de geest.

Ik realiseer me dat er iets in mij is wat aandacht vraagt wat me irriteert, en dat dit eruit komt als projectie in het verzorgen van de diertjes.

Ik realiseer me dat een ‘over verzorgen’ van de diertjes duidt op afleiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb als ik iets niet weet in de verzorging van de dieren, maar door en door te blijven gaan met zoeken en proberen, in plaats van het te laten rusten voor het moment en te zien wat er werkelijk speelt in mij, waardoor ik niet helder kan zien.

Ik verbind mezelf door met mezelf bezig te zijn in wat zich aandient in mij.

Als ik mezelf in irritatie bezig zie, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me aan mezelf irriteer en dat ik weerstand ervaar om te veranderen, werkelijk te veranderen tot het niets, het nulpunt.

Ik zet mezelf in om mezelf te ondersteunen als de irritatie opkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen ondersteunen als de irritatie opkomt en hierin mezelf de rug toe te keren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf met minachting te benaderen in momenten van irritatie en een niet weten en hierin energie te genereren, welke ik in stand houd in de ervaring van ‘niet-weten’, als zijnde ik wil het eerst weten voordat ik stop met irriteren en niet-weten als energie genereren, waarin ik juist mezelf in een staat van niet-zien en niet-weten behoud door de hoeveelheid energie die ik genereer in en als aanval op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb opzettelijk energie te genereren in en als een aanval op mezelf, en mezelf zo in een staat van niet-weten te behouden, welke exact is wat gebeurt in de wereld in en als aanval in en als oorlog. Wellicht hierover later meer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te ervaren alsof ik al te ver ben en dat het hierin ‘geen zin’ heeft om te stoppen aangezien ik het ervaar en dus geloof alsof dit ‘toch niet lukt’.

Aha, ontoereikend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als ontoereikend te ervaren om mezelf te stoppen in en als irritatie en niet-weten in en als de geest ter opwekking van energie, juist op het moment dat ik in ontspanning kom en dus werkelijk effectief kan gaan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te saboteren op momenten dat ik werkelijk effectief kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een oplossing tot het stoppen van de irritatie en niet-weten te zoeken in en als de geest, in plaats van in te zien dat ik mijn participatie in en als de geest dien te stoppen als oplossing.

*

Als ik mezelf zie participeren in irritatie en een niet-weten in de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik ten eerste echt de energie dien te stoppen, dat dit werkelijk niets oplevert.

Ik stel mezelf ten doel mijn participatie in en als de geest in en als irritatie ten gevolge  van een niet-weten, direct te stoppen, te ademen, te bewegen, en me direct te realiseren dat het niets oplost en uithaalt, hoe oneerlijk of ongemakkelijk of onduidelijk een situatie ook is, en dat, als ik hieraan toegeef, ik in hoog tempo verdwijn in de geest en een ervaring van ontoereikendheid en zinloosheid creeer in mezelf in de geest, en hoe langer ik in de geestervaring aanwezig blijf, hoe moeilijker het wordt mezelf te stoppen met participeren hierin en hoe ‘echter’ de ervaring van ontoereikendheid wordt.

Prioriteit:

Stoppen met participatie in de ervaring van irritatie bij de eerste gedachte die opkomt, direct, zonder twijfel. Adem, fysieke handelingen voortzetten, eventueel een paar zelfvergevingen hardop uitspreken en later onderzoek in schrijven van wat er werkelijk speelt.

**

————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 211 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-3 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 207 – Motie van wantrouwen – Angst als E-Motie als Rechtvaardiging van Manipulatie

Dag 208 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-1 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 210 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-2 op ‘Motie van Wantrouwen’

Backchat:

Ik kan niet op tegen die persoon

Die persoon weet het toch altijd beter

Wat ik ook zeg, het is toch niet goed

Laat maar, ik doe het wel alleen

Ik heb er geen zin meer in

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in mijn hoofd in de woorden ‘ik kan niet op tegen die persoon’.

Ik realiseer me dat ik niet op hoef te kunnen tegen een persoon, en dat ik hiermee bezig ben om ‘op te kunnen’ tegen een persona in mezelf waarin ik mezelf overheers en hierin ervaar hier niet tegenop te kunnen. Door deze ervaring te geloven maak ik mezelf minder dan mezelf participerend in persona in/als bewustzijn in backchat, en als ik hier vervolgens naar ga leven, in projectie op een ander mens, waarbij deze ervaring in/als persona in mezelf geactiveerd wordt, bevestig ik mezelf in/als bewustzijn als sterker dan ikzelf als Leven, aangezien ik mezelf laat leiden door mezelf in/als bewustzijn in backchat, welke voortkomt uit angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden door mezelf in/als bewustzijn participerend in/als backchat in een ervaring van angst, gelovend dat ik dit ben en hierin mezelf afhankelijk makend van wie ik geloof dat ik ben in/als bewustzijn, waarbij we weer terug zijn bij het Geloof in afhankelijkheid van God/De Mind/De Geest/Het Bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden in mijn hoofd als ‘ik kan niet op tegen die persoon’ in backchat te geloven als werkelijkheid, en in dit geloof mezelf in werkelijkheid te manifesteren als de woorden ‘ik kan niet op tegen die persoon’ door deze woorden te leven als zijnde zo ben ik.

Ik stel mezelf ten doel mijn participatie in de woorden ‘ik kan niet op tegen die persoon’ te stoppen. Als ik de woorden ‘ik kan niet op tegen die persoon’ in mijn hoofd op zie komen, dan stop ik, ik adem. Ik breng mezelf hier in het fysiek, kijk om me heen en zie dat er werkelijk niets gerelateerd is in mijn fysieke werkelijkheid wat ook maar te maken heeft met deze woorden. Dus ik stop, ik adem in, ik ervaar de reactie in mij, ik houd de adem vast, ik zie waar deze reactie mee te maken heeft, ik adem uit, ik laat de energie gekoppeld aan deze reactie door me heen stromen de aarde in, ik houd vast en zie of er nog iets beweegt in mij ten aanzien van deze woorden, en zoja, dan ga ik verder met dit onderzoek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in mijn hoofd in de woorden ‘die persoon weet het toch altijd beter’.

Als ik mezelf zie participeren in de woorden ‘die persoon weet het toch altijd beter’, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf hoe ik in/als bewustzijn het altijd beter weet, altijd een reden heb om mezelf in/als bewustzijn te geloven, waarin ik mezelf als leven in aanwezigheid hier in het fysiek, onderdruk. Ik realiseer me dat voor mij in/als bewustzijn het nooit genoeg is, aangezien ik in/als bewustzijn altijd door zal gaan om energie te genereren ter overleving in/als bewustzijn. Dus, het heeft geen zin hiermee een ‘strijd’ aan te gaan, welke alleen maar uitloopt in een algehele ervaring van ‘het heeft geen zin’ en dus van ‘geen zin hebben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in mijn hoofd in de woorden ‘wat ik ook zeg, het is toch niet goed’.

Ik realiseer me dat ik hierin relateer aan mijn eigen beoordelingssysteem in/als bewustzijn, waarin ik het nooit goed genoeg doe, waarin ik nooit aan mijn eigen streven in/als bewustzijn kan voldoen, aangezien ik mezelf  in/als bewustzijn altijd een ‘hoger doel’ zal voorhouden om naar te streven, zodat ik altijd energie blijf genereren in het nastreven van dit doel in een uitgangspunt van onvrede dus in/als bewustzijn.

ik realiseer me dat ik in mezelf mijn eigen minderwaardigheidservaring creeer door doelen te stellen in/als bewustzijn waar ik niet aan kan voldoen in werkelijkheid in/als bewustzijn, en me dus constant als minderwaardig ervaar in/als bewustzijn waardoor ik nooit aanwezig ben in gelijkheid in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in mijn hoofd in de woorden ‘laat maar, ik doe het wel alleen’.

Ik realiseer me dat ik op deze manier kan blijven bestaan in/als bewustzijn door mijn woorden niet in werkelijkheid naar voren te brengen ter correctie van mezelf als leven maar deze bewaar in mijn hoofd in backchat ter generatie van energie in mezelf in/als bewustzijn. Ik realiseer me dat ik me ongemakkelijk en onveilig voel als ik dit alleen-zijn in mijn hoofd opgeef, aangezien ik hierin de fouten/failures in mezelf onder ogen krijg van wie ik geworden ben in/als bewustzijn, me niet realiserende dat failures open deuren als mogelijkheden zijn om in te stappen en mezelf te corrigeren ten behoeve van mezelf als leven en hierin ten behoeve van alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me ongemakkelijk en onveilig te voelen als ik het alleen-zijn in mijn hoofd opgeef en mijn fouten als failures onder ogen zie welke naar voren komen in mijn woorden in de fysieke  werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fouten/failures in mezelf in/als bewustzijn te ervaren als iets verschrikkelijks wat verborgen moet worden, wat niemand mag zien, anders is het met me gedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het met me gedaan is als iemand mijn fouten/failures ziet en/of hoort in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen over mijn fouten/failures in/als bewustzijn, en tegelijkertijd te denken dat het ook weer niet zo erg is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven, als tegenhanger van de ervaring als iets verschrikkelijks, dat het niet zo heel erg is als wie ik ben geworden in fout/failure in/als bewustzijn, aangezien het maar kleine foutjes lijken, in plaats van in te zien dat de grootte niet uitmaakt, een foutje is een failure en dient te worden gecorrigeerd om werkelijk gestopt te worden in het voortbrengen van een disbalans in/als ongelijkheid in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de grootte van een fout/failure te gebruiken als maatstaf voor wel of geen correctie en hierin dus opnieuw te gaan vergelijken en oordelen, en mezelf zo vast te houden in de gevangenis van het bewustzijn in oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat een ander zegt ‘zie je wel, ik wist het wel’ als ik een fout/failure toon.

Ik realiseer me dat ik in/als bewustzijn alles in de gaten houd en hierin naar mezelf en de ander zeg ‘zie je wel, ik wist het wel’. Hierin ben ik niet aanwezig in ieder moment als zijnde nieuw, maar participeer ik in een opeenstapeling als opstapeling van herinneringen, waarin ik een reactie in mezelf geaccumuleerd heb.

Als ik mezelf zie participeren in angst geprojecteerd op een ander als dat die zou zeggen ‘zie je wel, ik wist het wel’, dan stop ik, ik adem. Ik adem in en ervaar de angst, ik houd vast en zie waaraan die gerelateerd is, ik adem uit en laat de energie gekoppeld aan de angst door me heen stromen de aarde in, ik houd vast en zie of en wat er nog aan reactie in mezelf over is welke ik verder dien te onderzoeken.

Ik realiseer me dat dit patroon is opgebouwd in mijn hele leven, en dat ik dus vele dimensies hierin gecreeerd heb welke ik adem voor adem zal moeten doorwandelen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in/als de adem in geduld en mezelf te vergeven waar ik te ongeduldig aan het trekken en duwen ben in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in mijn hoofd in de woorden ‘ik heb er geen zin meer in’.

Als ik geen zin hebben in mezelf ervaar, dan stop ik, ik adem. ik realiseer me dat ik de ervaring van geen zin hebben gecreeerd heb ik de woorden als ‘ik heb er geen zin meer in’, welke ik creeer als reactie op het geloof in het aangaan van de strijd met mezelf in/als bewustzijn, welke ik nooit ‘win’, waardoor ik ervaar dat het geen zin heeft. Ik realiseer me dat dit tot niets leidt behalve tot opgeven van mezelf en mezelf in/als bewustzijn de leiding te geven tot in de eeuwigheid, waarin ik mezelf opbrand in/als energie. Dit is niet acceptabel, en dus stop ik.

Ik sta mezelf niet toe mezelf op te branden in/als energie in/als bewustzijn.

Ik sta mezelf niet toe mezelf op te geventen behoeve van mezelf in/als bewustzijn.

In plaats hiervan, ik adem in, ik ervaar het geen zin hebben, ik houd de adem vast, ik zie waaraan het gerelateerd is, ik adem uit, ik laat de energie gekoppeld aan de ervaring van geen zin hebben dor me heen stromen de aarde in, ik houd de adem vast en zie wat er nog als reactie in me over blijft om verder te onderzoeken, welke ik eventueel later uit kan schrijven en uitgebreider in kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zinnen in me op te zien komen als ‘dat lukt me nooit’ en ‘het is teveel’.

Ik stop, ik adem, ik ben hier. Adem voor adem pak ik op wat gedaan moet worden, no matter how long it takes. Door mezelf vast te houden in/als bewustzijn in tijd, houd ik mezelf alleen maar vast in een ervaring van haast en hieraan gekoppeld van ‘het nooit halen’. In plaats hiervan ondersteun ik mezelf adem voor adem, moment voor moment, dag voor dag.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen in de adem aanwezig te zijn en (mezelf in) de adem te vertrouwen zodat ik mezelf in/als ervaring in gevoelens en emoties los kan laten.

Wordt vervolgd

www.eqafe.com

www.eqafe.com/free

—————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 155 – Achtervolgd door Uitstel

Afbeelding wekker

De hele dag blijft er een gevoel van ‘geen zin hebben’ hangen, welke aanwezig was bij het opstaan. Ik was om 4.00 uur wakker en ben toen niet opgestaan, wat ik eigenlijk wel had willen doen aangezien ik al voldoende had geslapen. In de middag kwam het geen zin hebben weer omhoog, en heb ik een aantal uur in mezelf lopen draaien, samengaand met krampen in darm en van menstruatie. Hierin leek het alsof ik de hele dag niets had afgemaakt, wat niet zo is, ik had juist wel praktische dingen afgemaakt. Er bleef dus een gevoel hangen waarmee ik was opgestaan en die ’s middags omhoog kwam toen de werkzaamheden gedaan waren en ik mezelf tot werk moest zetten. Het ging weg nadat ik iets wat ik nog wilde doen in z.a. meteen heb opgepakt en afgemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet  heb toegestaan en aanvaard heb om 4.00 uur op te staan toen ik merkte dat ik voldoende geslapen had nadat ik vroeg naar bed was gegaan, met tot gevolg dat ik een zwaar hoofd gecreeerd heb van het uurtje slapen en dromen en hierin onder druk van de mind een ervaring van geen zin hebben vergroot heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me nog te laten beinvloeden door de menstruatie die me fysiek zwaar maakt waardoor ik ervaar te moeten gaan liggen met ogen die dichtvallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben in computerwerk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de menstruatie als excuus te gebruiken om een uurtje langer te slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat mijn lichaam niet voldoende gerust heeft aangezien ik zoveel zwaarte/moeheid ervoer toen ik ging slapen, in plaats van te vertrouwen op hoe ik me fysiek voelde toen ik om 4 uur wakker werd, wat ok was en dus geen reden om langer te blijven liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb om de paar weken te geloven dat het me goed doet om af en toe langer te blijven liggen en niet direct op te staan, terwijl ik telkens opnieuw het tegenovergestelde ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het opstaan op een dag makkelijk zal gaan, en hierin juist de twijfel te creeren in het direct opstaan aangezien ‘het toch gemakkelijk/gemaakelijk moet gaan en als dat niet zo is, dan is er iets en moet ik hier iets mee doen als bijvoorbeeld langer blijven liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat iets gemakkelijk vanuit zichzelf zal gaan, in plaats van in te zien dat ikzelf alleen iets gemakkelijk als gemaakelijk kan maken door mezelf toe te passen van adem tot adem en hierin mezelf opnieuw maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb om de paar weken toe te willen geven aan iets langer slapen terwijl ik ervaar dat ik hiermee tegenzin creeer, zowel in het opstaan als door de dag heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het goed is om af en toe langer te slapen, in plaats van in te zien dat dit alleen ondersteunend is als ik fysiek ervaar het nodig te hebben en niet als ik het opstaan ‘uitstel’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het opstaan in de ochtend uit te stellen, waarin direct het hele programma van uitstel tot aan geen zin hebben geactiveerd wordt en ik deze ervaar door de dag heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om in dit uitstel te vervallen in/als de mind, in plaats van in te zien dat ik de angst creeer in het uitstellen, en als ik niet uitstel, ervaar ik dus ook deze gecreeerde angst niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorme moeheid als het dichtvallen van ogen te ervaren ’s avonds rond 21-22 uur en het liefst in bed te willen gaan liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vechten tegen de slaap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe met deze moeheid/willen slapen om te gaan.

Ik stel mezelf ten doel niet langer uit te stellen om op te staan in de ochtend als ik ervaar dat ik uitgeslapen ben, ook al kost het opstaan me moeite. Ik realiseer me dat het, als ik 5 minuutjes op ben, de moeite over het algemeen wegtrekt, en als ik langer slaap dan nodig is kost het opstaan nog steeds moeite en blijft de moeite langer aanwezig, tot aan geen zin hebben toe.

Ik stel mezelf ten doel  te stoppen met angst te creeren in uitstellen door niet uit te stellen wat ik meteen kan doen, beginnende met het stoppen van uitstellen van het opstaan in de ochtend.

Ik stel mezelf ten doel zolang te slapen als mijn  fysiek aangeeft nodig te hebben en niet om het lekker nog even te blijven liggen, aangezien ik in dit lekker na het opstaan een niet-lekker ervaar en dus direct een polariteit heb gecreeerd.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven als ik iets uitstel wat ik eigenlijk direct kan doen en te onderzoeken waarom ik iets uitstel in dat moment.

Ik sta mezelf toe tussendoor 10 minuutjes te slapen als ik erge moeheid ervaar, welke effectiever is dan een uur langer slapen in de ochtend.

Ik stel mezelf ten doel even iets fysieks te gaan doen als bijvoorbeeld thee maken als ik enorme moeheid ervaar achter de computer als het dichtvallen van mijn ogen.

———————————————————————————————-
Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life