Dag 497 – Zingeving

ZingevingIk had gisteren wat taken gedaan die ik zo gepland had en hierna had ik een paar uurtjes ‘vrije tijd’. In deze uurtjes kon ik maar niet beslissen wat te gaan doen, even naar mijn ouders, maar dat was eigenlijk net te ver reizen of juist thuis blijven en een paar interviews luisteren. Ik ervoer mezelf al sinds de ochtend als ‘ongedurig’, niet effectief in hetgeen ik oppakte en veel tijd kwijt in de geest met afwegen van wat te gaan doen, in plaats van iets te beslissen en dit te doen. Uiteindelijk heb ik mijn vader gebeld en ben ik thuis gebleven en wilde ik een paar interviews over sadness gaan luisteren van de Atlanteans. Vervolgens ben ik een uur druk geweest om deze op mijn mp-3 spelertje te krijgen wat niet goed lukte en uiteindelijk stonden ze er half geknipt en door elkaar heen, op. Geen idee hoe dit komt, ik zag alleen wat foutmeldingen hier en daar. Intussen was de zon verdwenen gedurende dit uurtje maar ik ben toch buiten gaan zitten en de interviews gaan luisteren. Hier heb ik mezelf ertoe gezet te blijven zitten, ook al wilde ik na een aantal minuten alweer opstaan. Alhoewel ik dus delen van de 4 interviews gehoord heb door elkaar heen, kwam ik toch tot het punt van inzicht. Het ging over ‘the gift within’ sadness en hierin de vraag wat ik gekoppeld heb aan Witneus het konijn en waarom ik verdriet ervaar nu zij er niet meer is. Daar moest ik even over nadenken, wat het nou precies was dus ik ben er even voor gaan zitten en heb mezelf deze vraag gesteld. En ik zag, het was zingeving. Door Witneus had ‘alles zin’, als ik thuis kwam en zij zat midden in de kamer, als ik voor haar zorgde, als ik thuis aan het werk was en zij was binnen of buiten met iets bezig, hoe dan ook, als zij er was ‘was het oké’. Ik wist wel dat ik me nog in iets ‘aan haar verbonden’ had en hierin zag ik het woord. De ervaring van verdriet stopte direct en ik werd rustig van binnen, al heb ik hier natuurlijk wel een puntje aangeduid om mezelf richting in te geven.

Zingeving – zij gaf mij zin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de zin van het leven te verbinden aan de aanwezigheid van Witneus.

Ik realiseer me dat de zin in al het leven aanwezig is, binnenin mij en om mij heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zingeving te zoeken in en als de geest en de zin van en als het leven in het hier aanwezig zijn in en als het fysiek,  niet te begrijpen als concept in en als de geest waarin ik me realiseer dat ik zoek in de geest naar begrip waardoor ik in afscheiding besta van mezelf als leven en niet hier aanwezig ben en dus de adem mis, in en als aanwezigheid in en als het fysiek zonder zoeken in en als de geest in afscheiding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb via Witneus het concept van zingeving probeer ‘te vatten’ door te focussen op haar als hoe zij aanwezig is in en als leven, in eenheid en gelijkheid met en als haar fysiek en dus al het leven in en als het fysiek.

Als en wanneer ik mezelf zie zoeken in de geest naar een concept van zingeving, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in en als de geest mezelf slechts in concepten (be)vind in en als polariteit om energie te genereren via deze polariteit en dat de geest het concept van polariteit bevat en hier gelijk aan is.

Ik realiseer me dat ik gelijk kan staan als mezelf in concepten in en als polariteit in en als de geest zodat ik mezelf hierin richting kan geven in overweging van leven en dat dit de eerste stap is om werkelijk de afscheiding te stoppen binnenin en als mezelf en in en als leven, in en als het fysiek aanwezig te zijn.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen in de onwetendheid van wat leven in en als het fysiek inhoudt en in dat moment mezelf te zien in en als de geest als hoe ik besta in afscheiding in en als polariteit om energie te genereren, zodat en waarin ik mezelf stop in het voeden van mezelf in dit punt van onwetendheid als afscheiding in een gedachte in polariteit en hierin verantwoordelijkheid neem voor en als mezelf door de toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Als en wanneer ik mezelf zie focussen op iets of iemand buiten mij – meestal dieren of planten of een interactie met een ander mens, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik probeer mijzelf zin te geven via de ander als iets of iemand buiten mij, in en als een concept in en als de geest waarin ik in en als de geest mezelf indeel in concepten om mezelf te kunnen bevatten.

Ik stel mezelf ten doel te zien wat het concept inhoudt waarin ik mezelf probeer te bevatten.

Ik stel mezelf ten doel te zien wat het is dat mij een ervaring van zingeving geeft in en als de geest en vervolgens hierin mezelf te vergeven en corrigeren en te zien hoe ik dit punt kan integreren in en als mezelf en kan leven in en als zelfexpressie.

Ik stel mezelf ten doel te zien waarom ik in dat moment zingeving zoek in en als een concept in en als de geest zodat en waarin ik mezelf hierin kan ondersteunen in een punt waarin ik me blijkbaar onzeker voel en houvast zoek in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in zelfzekerheid in en als de adem door het stoppen van de afscheiding in en als een specifieke gedachte waarin ik energie genereer in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het genereren van energie zodra ik bemerk in mezelf dat ik hierin participeer door 1-2-3 in te ademen, even vast te houden en uit te ademen totdat de energie afneemt binnenin mij.

Ik stel mezelf ten doel steeds opnieuw uit te zien naar het punt van activatie van de energie en naar de gedachte die ik hierin activeer als controlemechanisme welke gebaseerd is op een gedachte als herinnering waarin ik ooit ervaren heb de controle te verliezen en het dus nodig vond om een gedachte als ‘denkbeeld’ aan te maken in en als een geloof als ‘dit ben ik’ om mezelf een ervaring van zekerheid te geven over wie ik ben ter verdediging van alle denkbeelden die bestaan in de wereld in afscheiding van leven als wat het beste is voor alles en iedereen.

Ik stel mezelf ten doel te zien of ik een gerelateerde herinnering zie opkomen binnenin mezelf en zoja, om deze later uit te schrijven en zo nee, niet te gaan ‘zoeken’ maar te werken met wat hier is als fysieke omstandigheden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als de adem te leren vertrouwen door dit keer op keer toe te passen in momenten waarin ik ‘onzekerheid’ ervaar als bijvoorbeeld in het zoeken naar zingeving in iets of iemand buiten mij.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van verdriet te koppelen aan het uitblijven van het concept van zingeving in en als de geest en dus telkens, als ik geen zingeving kan vinden en/of  de ervaring van zingeving verlies doordat hetgeen waaraan ik deze ervaring gekoppeld had, weggaat/weg is, in een ervaring van verdriet te gaan in en als mezelf en hierin energie te genereren welke de ervaring van verlies all leegte in mij ‘vult’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van verlies van zingeving als ervaring van leegte in mij te vullen met een ervaring van verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de ervaring van leegte echt is, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat de ervaring van leegte voortkomt uit gedachten over een zogenaamd verlies welke een stoppen is van de illusie van de relaties die ik gelegd heb in en als gedachten in en als de geest in een poging om mezelf beter te voelen door mezelf te voeden/vullen met energie die zich manifesteert in en als gevoelens en emoties in en als mijn fysiek ten gevolge van de gedachten die aanmaak ter controle van mezelf in en als het bestaan in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ene ervaring ten gevolge van gedachten binnenin mezelf in stand te houden met een andere ervaring ten gevolge van gedachten binnenin mezelf en zo mezelf fysiek te manifesteren in en als gedachten en ervaringen in en als de geest en vervolgens mezelf in en als de ene ervaring te verdedigen met de andere ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb relationele verbindingen steeds te verbreken en/of niet aan te gaan in een poging om geen zingeving buiten mezelf, in en als deze relatie en bij de ander/het andere te leggen in plaats van in en als de relationele verbinding te blijven staan en hierin de ervaring van zingeving naar mezelf terug te halen steeds opnieuw, stap voor stap door middel van het uitschrijven van de relationele verbindingen als gedachten in en als de geest en mezelf hierin te zien, vergeven en corrigeren en vervolgens de zingeving te leven in en als zelfexpressie in en als het punt waar ik zelfverantwoordelijkheid voor heb genomen.

Met Witneus ben ik niet uit de relatie weggegaan maar ben ik gebleven en heb ik mezelf toegestaan in (zelf)intimiteit aanwezig te zijn met haar en me direct te laten raken door haar en te zien waarin ik mezelf dien te vergeven, corrigeren en veranderen – ik heb alles gegeven als mezelf wat binnen mijn mogelijkheid ligt/lag in het stadium als wie ik nu ben/was in samenleven met haar en zo kom ik bij het punt van de ervaring van zingeving die ik nog als ervaring aan haar had gekoppeld.

PENTAX Image

Dag 495 – Onderdrukking van emoties

Dag 496 – Zelfvergevingen op onderdrukking van emoties

————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 384 – Hoe voel ik me vandaag?

Ik zie vandaag dat er de hele tijd emoties latent aanwezig zijn, maar dat ze een soort toestand blijven waarin ik verkeer. Ik beslis om mezelf eens te gaan vragen hoe ik me voel, zodat ik er beter mee kan werken. Hierin bedenk ik me dat dit iets is wat in mijn opvoeding nooit gebeurd is, er werd door niemand over gevoelens en emoties gepraat en nooit naar gevraagd. Nu in Desteni weet ik dat het ook niet draait om gevoelens en emoties als zijnde echt, maar het is wel praktisch van belang om ze te kunnen waarnemen, benoemen, duiden, zodat ik er zelfvergevingen op kan toepassen om mezelf uit deze breiige toestand te halen.

Hoe voel ik me vandaag?

Ik voel me lamgeslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me lamgeslagen te voelen, alsof er een wolk om me heen hangt.

Waardoor voel ik me lamgeslagen?

De gedachte ‘het lukt me niet’ komt op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me lamgeslagen te voelen door de gedachte ‘het lukt me niet’.

Wat lukt niet?

Om mijn fysiek op orde te krijgen; ik voel me verlamd door de fysieke manifestatie die ik niet meer opgelost krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het me niet lukt om mijn fysiek op orde te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verlamd te voelen door de fysieke manifestatie die ik niet opgelost krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de fysieke manifestatie niet opgelost krijg.

Welke fysieke manifestatie?

De traagheid en verkramping in mijn darmen, welke soberheid, lusteloosheid, geen zin hebben, ja depressie voortbrengen. Me fysiek niet in staat voelen tot bewegen, laat staan vrij bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik de fysieke manifestatie van traagheid en verkramping in mijn darmen niet opgelost krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb somberheid, lusteloosheid, geen zin hebben, depressie voort te brengen door een geloof niet in staat te zijn de fysieke manifestatie als traagheid en verkramping in mijn darmen, op te lossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me fysiek niet in staat te voelen tot bewegen.

Er zit angst aan gekoppeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de angst toe te laten en te koppelen aan depressie, lusteloosheid en geen zin hebben gekoppeld aan de fysieke manifestatie als vertraging en verkramping in de darmen welke weer depressie, lusteloosheid en geen zin hebben manifesteert, waardoor ik niet in staat ben om te zien in de depressie, lusteloosheid en geen zin hebben gekoppeld aan de manifestatie in het fysiek als vertraging en verkramping in de darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor en als ik me fysiek niet in staat voel te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor de ervaring van depressie, lusteloosheid en geen zin hebben gekoppeld aan de fysieke manifestatie als vertraging en verkramping in de darmen en voor het fysiek niet in staat voelen tot bewegen.

Depressie is een onderwerp die veel op de achtergrond aanwezig is geweest vanaf ongeveer mijn 16e jaar. In mijn horoscoop werd ook aangegeven dat er een indicatie is voor klinische depressie maar dat er een geboorte in volle maan tegenover stond waardoor ik me hieruit heb kunnen houden. Zo heb ik het ook ervaren. Ik heb niet zoveel met deze informatie gedaan, het was meer een bevestiging van wat ik ervaren heb van tijd tot tijd. En hierin ook altijd aanwezig dat de depressie niet werkelijk is. Het is meer een sombere toestand die komt en gaat. Hier doorheen zie ik, het is niet echt, maar ik kom er ook niet helemaal uit. Ik heb er behoorlijk wat angst aan gekoppeld, dat ik ‘in zou storten’ en het label depressie op me geduwd zou krijgen in het medische circuit terwijl het zo niet in elkaar zit. En tevens angst voor de ervaring van een werkelijke depressie van tot niets meer in staat zijn, welke ik eenmalig ervaren heb na een half pilletje extasy (zo’n 20 jaar terug) in periodes van maximaal een half uur, gelukkig niet langer. Dat was geen goed plan voor mij, en dat wist ik ook; echter andere plannen gingen niet door, dus ik besloot toch ‘mee te doen’.

‘In de horoscoop aanwezig’ betekent dus dat het onderliggende patroon aanwezig is, voorgeprogrammeerd is in mij. De video geeft hier duidelijkheid in, als het mezelf afhankelijk houden van iets of iemand buiten mezelf in plaats van te leven in zelfmeesterschap. En het mezelf verminderen dus saboteren, alles in mijn eigen waarneming. Vandaag kwam in me op hoe ik mezelf toesta mezelf in een toestand te houden. Welke komt door het niet benoemen en inzien van de toestand van emoties die op de achtergrond in mij aanwezig is, waardoor ik ze laat bestaan. Precies zoals ik van huis uit geleerd heb en welke mijn programmering als geestbewustzijnsysteem bevestigt, vestigt in het fysiek, en waarin ik mezelf afhankelijk houdt van de ander=de mind, mijn geest geprojecteerd op de ander buiten mij die mij niets vraagt, en dus beweeg ik niet.

Oeps.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te bewegen omdat de ander mij niets vraagt, en hierin rond te blijven zwemmen in een toestand van gevoelens en emoties binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb beweging afhankelijk te maken van een ander buiten mij in de vorm van een vraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn expressie afhankelijk te maken van een ander buiten mij in de vorm van een vraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb controle uit te oefenen op mijn omgeving in de vorm van depressie/somberheid als aandacht vragen in een poging een ander te bewegen mij iets te vragen, zodat ik mezelf kan bewegen en mezelf kan uitdrukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mee te doen met de groep die gepland hadden extasy te proberen, waar ik niet bij zou zijn want ik wilde niet echt, en toen mijn afspraak niet doorging, me te hebben aangesloten bij hun plannen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb bij en als mezelf te blijven staan in de beslissing om niet bij de groep te zijn in het gebruik van extasy.

Ik houd het hierbij voor vandaag. Het doorheen schrijven van de ervaringstoestand geeft me inzicht in de cirkel in grote lijnen. Het onderzoek wordt vervolgd.

depressie

Nederlandstalige tekst en video – Depressie

Engelstalige (originele) video – Depression

————————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 254 – Expressie en de Darm – Beperking van Beweging

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232

Probleem:

Het moment is er weer, dat de darmwerking er opeens min of meer mee stopt na een aantal weken soepele doorgang. Ik zie niet hoe ik het creeer. Ik zie alleen mijn reacties en die zijn afschuwelijk om te ervaren. Ik kan ze niet eens goed onderverdelen in dimensies dus ik schrijf ze uit onder elkaar.

Ik word er razend van.

Ik ben in staat om iemand te vermoorden.

Ik snap het niet, wat me razend maakt, want ik doe toch alles ervoor? En blijkbaar is dit niet genoeg. (Hier zit ik dus vast in de versleuteling van mijn eigen systematische oplossing die niet werkt). Ik ga meteen zoeken wat ik ‘fout’ gedaan heb, waarin ik voorbij ga aan het samenwerken en dus zien in wat mijn fysiek me laat zien in dit moment, welke ik in dit moment kan zelfvergeven. terwijl ik dit opschrijf zie ik dat ik dit niet wil zelfvergeven. Ik wil het niet. Ik ben zo boos, ik wil het niet. En vanaf hier ga ik projecteren, het buiten mezelf leggen, zoals zichtbaar wordt in de opvolgende reacties:

Dan doe ik het toch niet? Dan bekijken jullie het allemaal maar. Dan doe ik het gewoon niet, als het toch geen zin heeft.

Ik vertrouwde op je, en nu laat je me vallen, net als ik weer een beetje ging vertrouwen.

Ik vind het ZO oneerlijk.

Laat maar – Afkeer – me afkeren.

Weglopen.

Kop in het zand.

Hier kan ik niet in blijven staan (welke blijkbaar een besluit is wat ik genomen heb, dat ik hier niet in kan blijven staan, en dus heb ik het opgegeven, mezelf opgegeven, en besloten niet te gaan staan).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er razend van te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als in staat te ervaren om iemand te vermoorden, en hierin niet in staat om nog te communiceren met iemand en dus tevens niet in staat om me voort te bewegen deze dag en op te pakken wat gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet staat te voelen om nog te communiceren met iemand en om op te pakken wat gedaan moet worden deze dag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet nog zo’n dag te kunnen verdragen, ik kan het gewoon niet meer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te kunnen voorstellen hoe ik ooit zoveel dagen op deze manier heb door kunnen brengen, hoe ik dit heb volgehouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de lading van al deze dagen en de angst voor herhaling hierin nog me mee te dragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor herhaling van dagen en dagen waarin ik me voortsleep en doorduw in constante fysieke pijn en ongemak, dodelijk vermoeid bij iedere stap zoals ik ervaren heb in het verleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze lading nog altijd op de achtergrond te ervaren, bij alles wat ik doe, waarin niets vanzelf gaat, ook niet als ik me ‘goed’ voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe het is om te bewegen zonder deze lading in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin geen oplossing voor mezelf te willen vinden maar gewoon te willen blijven zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf hierin te laten zitten, te laten vallen, en deze cyclus keer op keer te herhalen, waarschijnlijk al veel eerder zoals ikzelf geprogrammeerd heb in mijn fysiek, en welke programmering ik dus leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me uit het nest verstoten te voelen en hierin te vallen in plaats van zelf op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds als ik wat rust neem en wat tijd neem om te lezen en ontspannen, dit eindigt in een stilvallen van de darmwerking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat mijn darmen stilvallen als ik zelf wat rust neem, waarin dit rust nemen gepaard gaat met geen zin hebben, en ik hierin minder oppak dan tot wat ik in staat ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet te zien zitten om constant bezig te zijn, dag in dag uit, terwijl ik tegelijkertijd ervaar dat ik niet optimaal effectief mijn werk doe, maar iets laat liggen en alleen doe wat gedaan moet worden, maar hier niet voorbij ga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet voorbij hetgeen gedaan moet worden ga, en hierin binnen de lijnen van mijn eigen programma blijf en een geloof en rechtvaardiging dat dit voldoende is, waarin ik verval in een verlamming in onderhevig zijn aan mijn programma.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als zo tegennatuurlijk te ervaren om meer te doen dan hetgeen nodig is in mijn optiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb lui te zijn en telkens te proberen de kantjes er vanaf te lopen en dit te rechtvaardigen met dat ik toch oppak wat gedaan moet worden, om vervolgens boos te worden als in mijn fysiek deze luiheid – vertaalt in chemische relaties in het fysiek – de overhand neemt en de fysieke darmbeweging stopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik mezelf de volgende keer wel doorduw, en hierin mezelf dus niet te vertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet eens te vertrouwen in het schrijven van zelfcorrecties, aangezien ik een twijfel ervaar om deze te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het wel best te vinden om mijzelf zo op te geven zolang mijn fysiek het wel doet, en pas in actie te komen als mijn fysiek reflecteert wat ik zelf laat liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb totale onverschilligheid in mezelf te ervaren naar mezelf toe hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘het is dat het moet, anders zou ik het niet doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik de hele tijd zo hard moet werken en niet gewoon leuke dingen kan doen, en in dit niet begrijpen een reden te zien om het niet te doen, en dus mijn niet begrijpen als excuus te gebruiken in zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet begrijpen als excuus te gebruiken in zelfinteresse om te kunnen blijven doen wat ik wil, hetgeen gelijk is als ik in mijn omgeving in moeder en ex-partner gereflecteerd gezien heb in uitvergroting, waar ik wederom razend van werd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb razend te worden van het niet begrijpen te gebruiken als excuus om te blijven doen wat ik wil doen in zelfinteresse – welke ik zo fysiek gemanifesteerd heb als vermoeidheid – waarin ik dus razend word van mezelf in zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te geloven dat ik dit ooit kan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen moorden in het razend worden in zelfinteresse, in plaats van in te zien dat ik mezelf vermoord in het razend worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te willen dat mijn darmen veranderen en de luiheid stoppen, maar niet zelf te willen veranderen en mijn luiheid in zelfinteresse op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om mijn bezigheden in zelfinteresse welke ik ervaar als ‘ontspanning’ op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren op degenen die dit patroon hebben doorgegeven, in plaats van zelf te gaan staan en dit patroon te stoppen in mezelf, en hierin voorbij mezelf als programmering te gaan, aangezien de boosheid voortkomt uit het feit dat ik geloof dat ik hiertoe niet in staat ben, en hierin toegeef aan wat ik altijd ‘bevochten’ heb, namelijk dat je een familieprogrammering kunt veranderen in zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het onderhevig zijn aan de familieprogrammering te hebben bevochten in plaats van samen te werken door in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de familieprogrammering te onderschatten in de invloed welke deze heeft op mijzelf.

Oplossing:

Ik stel mezelf ten doel mijn reacties op mijn fysieke hoedanigheid op het moment, in mezelf te stoppen, aangezien dit geen enkele zin heeft en het proces verlengt. Ik realiseer me dat ik weer in de fysieke consequentie zit, en dus deze consequentie door moet aangezien ik deze al gecreeerd heb; hetgeen is wat me zo boos maakt.

Ik realiseer me dat ik niet effectief preventief geleefd heb. Ik realiseer me tevens dat ik dit patroon zal blijven creeren totdat ik er werkelijk in detail inzie en in opsta in preventie; hetgeen is wat me zo bang maakt als angst dat ik dit niet doe/dat het me niet lukt.

Ik realiseer me tevens dat ik een laag ben doorgewandeld, en dat direct de volgende laag zich aandient, wat niet betekent dat ik het ‘fout’ gedaan heb, maar dat ik deze laag dien te gaan door wandelen. Het is niet ondersteunend om mezelf hierin aan te vallen in razernij; echter ik dien hier wel in veranderen als ik wil dat ik dit werkelijk oplos in mezelf.

Ik realiseer me dat ik mijn vertrouwen gelegd heb in een verandering in voedingspatroon, welke ondersteunend is, maar welke niet de oplossing is, en dat weet ik al heeeel lang. de enige werkelijke oplossing in de fysieke darmbeweging ligt in het komen tot zelfbeweging in het effectief samenwerken met mezelf als programmering en hier in op te staan en voorbij te bewegen.

Ik stel mezelf ten doel elke dag 1 ding op te pakken op het moment dat ik normaal zou stoppen in een ervaring van ‘gedaan hebben wat ik moet doen’, en hierin mezelf te trainen om voorbij mijn eigen limiet in/als programma te gaan.

Ik zie in dit moment wat er in me opkomt, en pas hier zelfvergevingen en zelfcorrecties op toe, waarna ik zie wat ik op zal pakken om te doen.

Beloning:

Tevredenheid met mezelf in ieder moment waarin ik meer doe dan ik gewend ben, waarin ik mezelf train in zelfbeweging voorbij de beperkingen van het programma, en hierin mezelf ondersteun in het vrijmaken van mijn programmering in zelfinteresse in luiheid.

——————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 91 – Ik weet het niet dus ik geef het op

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien dat ik voor de relatie leef, en dus niet voor zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat voor de relatie leven een optie als valkuil is om in een relatie te zijn terwijl ik zo goed oplet dat ik niet ‘voor de man’ leef en dus geloof dat ik niet voor iets buiten zelf in een relatie ben, terwijl nu de relatie gestopt is ik zie dat ik voor de relatie leef, en nu volkomen gedesorienteerd en gedemotifeerd ben om mezelf te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de relatie als reden als motor te gebruiken om mezelf te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik me als zelf moet bewegen zonder reden als motor-motivatie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een volkomen niet-weten te belanden welke me verlamt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een geen-zin gecreeerd te hebben om dit niet weten te camoufleren, terwijl het niet zo is dat ik geen zin heb of dat ik geloof dat het geen zin heeft, ik weet gewoon alleen niet hoe, dus ik weet niet hoe alleen als zelf te leven/bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de neiging ervaar om terug te willen de relatie in het niet-weten uit, waarin het net lijkt alsof ik mijn hele leven in een relatie met een man heb geleefd wat verre van waar is, dus ik heb geleefd in een relatie in/als de mind waarin ik terug wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb terug te willen in een relatie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb volkomen paniek te ervaren in dit niet-weten hoe te bewegen als zelf en in het weten dat ik niet terug kan en wil in een relatie in/als de mind, en dus is er nog maar 1 optie, namelijk het niet-weten in.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een neiging tot opgeven te ervaren omdat ik het niet-weten niet in wil en niet weet hoe hierin/alleen te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het alleen leven ok te vinden zolang er een illusie is van een relatie in/als de mind, ook al is er geen mogelijkheid deze volledig in realiteit te zetten, wat ook weer niet waar is want ik heb deze relatie juist gestopt omdat ik zie dat het niet verder in realiteit te plaatsen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik zo hang aan een relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik liefst direct een andere relatie wil, wat niet echt zo is, ik ervaar fysiek dat ik een tijdje alleen wil zijn, maar de mind brengt totale paniek voort met als uitlokking ‘wat als ik altijd alleen blijf?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte ‘wat als ik altijd alleen blijf’ als uitlokking te gebruiken om niet hier te zijn aanwezig in het fysiek, en mezelf ineffectief te maken in de praktische bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik mezelf kan corrigeren hierin, waarin ik zie dat ik het op wil geven of zelfs opgegeven heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het opgeven, in plaats van in te zien dat het ook een karakter is waar ik doorheen kan wandelen en zelfvergevingen op kan toepassen.

Als ik zie dat ik het niet weet, dan stop ik, ik adem. Ik vraag mezelf wat ik niet weet, en of het relevant is om te weten wat ik denk te moeten weten om  mezelf hier in het moment te bewegen. Over het algemeen gaat het over een vraag in de toekomst waar ik geen antwoord op weet, en dat hoeft ook niet, want een antwoord over een vraag in de toekomst is een antwoord in/als de mind als weten in/als de mind. Ik realiseer me dat het niet weten gewoon een karakter is die me in onzekerheid brengt en vasthoudt; ik heb dit wat ik denk te moeten weten niet nodig om hier in het moment te leven in/als de adem, en dus houd ik mezelf in/als de mind voor de gek/voor gek door mezelf te doen geloven dat ik iets moet weten in/als de mind in/als de toekomst.

Ik verbind mezelf met mezelf door het niet-weten te stoppen en hier te zijn in/als de adem in het moment. In het niet-weten zie ik wat er in dit moment gedaan of eventueel gepland moet worden, en dit ga ik doen. De rest is niet relevant en zorgt slechts voor ervaringen van paniek en angst als gedachtes, gevoelens en emoties over de toekomst gebaseerd op het verleden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf als leven als startpunt te zien en zijn en geen concessies te doen aan de man of aan de relatie in/als de mind uit angst om alleen te zijn/blijven in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als leven op te geven door concessies te doen aan een relatie in/als de mind, waardoor ik de relaties in/als de mind als leven ben gaan beschouwen aangezien ik mezelf als leven heb opgegeven voor leven in/als relaties in/als de mind en waarin ik een dus gekeerde ervaring heb gecreeerd van opgeven zodra ik kies voor zelf als leven en in feite de mind als leidende/lijdende factor stop/vergeef, wat voelt als opgeven van wie ik denk/geloof te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet-weten als rechtvaardiging te gebruiken om het op te geven in plaats van het niet-weten als teken te zien dat ik verkeer in/als de mind in toekomstprojecties gebaseerd op herinneringen uit het verleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysieke verlamming en afwezigheid te ervaren in dit niet-weten en willen opgeven.

Als ik mezelf fysiek verlamd ervaar terwijl ik mezelf ergens toe wil zetten, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf wat ik in het moment nodig heb om me hier te brengen en kijk of dit mogelijk is in de praktijk. Ik realiseer me dat ik mezelf wil doorduwen uit angst om in deze verlamming te blijven hangen, wat niet effectief is en bovendien mezelf vastzet dus juist verlamt als verkrampt. Ik realiseer me dat ik sinds 3 dagen alleen ben na een relatie van 16 maanden van intensief samenleven, en dus misbruik ik mezelf als ik hier geen tijd neem om emoties te ervaren en vergeven in deze verandering. Tevens realiseer ik me dat het doorduwen een trucje is in/als de mind om niet te hoeven veranderen aangezien verandering niet mogelijk is als ik de emoties niet vergeef maar mezelf doorduw/vastzet/verkramp in/als de mind in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf fysiek te verkrampen zodat ik niet hoef te veranderen.

www.desteniiprocess.com

www.desteniiprocess.com/courses/relationships

www.equalmoney.org