Dag 555 – Angst voor Demonen

Full demons in the afterlife part 1

De Eqafe serie Demons in the Afterlife heeft me ondersteund om mijn vroegere angsten voor ‘demonen’ te onderzoeken en degene die in de interviews spreekt, Mykey, is er één waar ik graag naar luister (en velen met mij). Ik ervaar alsof ik diep van binnen aangeraakt wordt, wat betekent dat er iets in mij geraakt of geopend wordt waarvan ik me heb afgescheiden in en als mezelf.

In mijn jeugd, zes jaar oud, ben ik via en met een vriendinnetje ‘geesten’ gaan oproepen en dit werkte, in zoverre dat er werkelijk beweging was in het glas en er antwoorden kwamen op vragen. Tevens kwam een eenvoudige ja-nee vraag over het winnen van een korfbalwedstrijd niet uit, wat dan direct de antwoorden in twijfel trekt. Ik heb dit korte tijd gedaan, met een vriendinnetje en een paar keer alleen waarbij het vriendinnetje een aantal ‘regels’ aanhield en zo is er eigenlijk nooit iets vervelends gebeurd. Wel zijn er in die tijd verhalen de ronde gegaan over mensen die ‘bezeten’ werden en met een ‘demon’ in zich, bijvoorbeeld van de trap vielen. Dit is iets waarvoor ik gedurende een groot deel van mijn leven angst heb ervaren en ik heb me verder afzijdig gehouden van praktijken zoals glaasje draaien en andere spelletjes met ‘onzichtbare krachten’. Van tijd tot tijd was ik erg bang in het donker als ik alleen thuis was en er waren ook tijden dat ik er niet aan dacht. Later toen ik ‘op mezelf’ woonde was er af en toe de angst en op een gegeven moment kwam er een soort van ‘vertrouwen’ dat als er iets zou moeten gebeuren, dit al wel gebeurd zou zijn en dat was niet zo en zo begon ik het wat meer los te laten. Toch herinner ik het me als een gegeven wat mijn hele leven ‘bij me’ is geweest. Ik heb het als kind nooit gedeeld met bijvoorbeeld mijn ouders en heb vanaf jonge leeftijd deze onduidelijkheden binnenin mijzelf bewaard en zo ook de angst. Op latere leeftijd heb ik hier wel e.e.a. in onderzocht maar tot aan mijn participatie binnen Desteni, geen werkelijke, volledige duidelijkheid in gevonden.

Sinds de opening van het portaal in 2004 is er veel veranderd en is de gehele demonenwereld ‘gestopt’ in en als het proces van zelfvergeving en Mykey wandelt hierin als voorbeeld in de interviews. Het feit dat het niet meer bestaat als zodanig haalt voor mij deze angst weg als ‘angst voor het onzichtbare’. Deze angst bestond er ook aangezien ik er geen ‘vat’ op had, ik had geen idee wat ik zou moeten doen als er bijvoorbeeld een verschijning geweest zou zijn. Dit ‘geen idee’ hebben maakte dat ik me er afzijdig van heb gehouden, wat heel praktisch is aangezien iets opzoeken en uitlokken van de voor mij onzichtbare wereld die destijds bestond, waarin ik mezelf geen richting kon geven en er niemand was die hierin helderheid kon geven, dat is geen goed idee zogezegd. Ik heb me hierin min of meer ‘afgesloten’ voor ‘hemelse verbindingen’ buiten mij wat me tegelijkertijd in een proces van introspectie heeft gebracht vanaf jonge leeftijd. Het heeft echter ook voor angst, want onbegrip gezorgd in mezelf aangezien ik geen volledig zicht had op hoe dit bestaan in elkaar steekt en ik alleen en voornamelijk binnen de structuren van het geestbewustzijnsysteem kon zien en bewegen.

Het leren kennen van deze wereld, van Mykey als vroegere ‘demon’ werkt hierin ‘helend’ en in de interviews wordt duidelijk hoe er een ogenschijnlijke scheiding was aangebracht in het ‘hemelse bestaan’ waarin de demonen feitelijk werden buitengesloten zonder enige ondersteuning om hen uit de traumatische ervaring te halen waarin ze waren blijven hangen in en als de geest bij overlijden en hierbinnen afhankelijk waren van mensen voor hun ‘energetische kracht’. Stel je eens voor hier zelf in te blijven zitten en te worden buitengesloten, wie zou zich niet ‘demonisch’ gaan gedragen oftewel, bezig op jacht naar ‘energetische ervaringen’. (Komt je bekend voor? Lijkt verdacht veel op hoe wij ons als mens gedragen!).

Luister naar de verhalen van Mykey en de helderheid en inzichten die hij heeft opgedaan binnen deze ‘buitengesloten’ hoedanigheid waarin er geen of weinig afleiding en verblinding was van de illusie van ‘Het Witte Licht’. Feitelijk zijn zij juist de eersten waar de weg tot heling, tot heelheid in het hemelse bestaan, mee begonnen is. De ‘laatsten’ zullen de ‘eersten’ zijn.

Wat er nu als ‘demonen’ bestaat op aarde, dat is de afgescheidenheid binnenin onszelf als gedachtenstructuren. Als er door bijvoorbeeld een zogenaamde ‘helderziende’ tegen je gezegd wordt dat je ‘demonen om je heen hebt’, dan weet je dat er gedachtenpatronen om je heen aanwezig zijn waarvan je je hebt afgescheiden en die een ‘eigen leven’ zijn gaan leiden als ‘losstaande’ gemanifesteerde structuren. De helderziende die spreekt over demonen als dat ze nu nog bestaan, die ziet niet werkelijk helder. Wie werkelijk helder ziet, zou zien dat er iets veranderd is sinds de opening van het portaal. Wie vasthoud aan het concept van demonen is bezig te zien in de geest, de mind en kijkt alleen binnen deze gemanifesteerde structuren zonder hieraan voorbij te zien in hoe het bestaan werkelijk in elkaar zit en hoe wij als mens werkelijk in elkaar steken. Het is niet volledig en hierdoor, niet kloppend en dus, kan er geen volledige helderheid gegeven worden en alleen als er volledige en heldere informatie wordt gedeeld, is men zelf in staat om volledig verantwoordelijkheid te nemen voor zelf als hoe we bestaan en hier vandaan, het bestaan op aarde als geheel.

Het ‘demonische’ als het ‘leven via energetische ervaringen’ – dus via emoties en gevoelens die voortkomen uit gedachten – dat is iets voor ieder voor zich om in en als zelf te stoppen, in te zien, zelf te vergeven en uiteindelijk te veranderen tot een leven in aanwezigheid in en als het fysiek, in eenheid en gelijkheid als (dus in overweging van) al het leven.

Voor veel meer en gedetailleerde informatie over demonische bezetenheid en ondersteuning hierin, zie:

Demonology (Engelstalig)

To learn the tools of effective Self-Direction – please join the forum: http://demons.desteni.org/forum/

——————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 124 – Mijn relatie met voeding – 1

Ik heb net een leverreiniging gedaan waarin ik een halve dag niet eet om in de avond de lever-gal in 1x te stimuleren waardoor eventuele galsteentjes worden verwijderd (zeer effectief preventief natuurgeneeskundig gebruik tot het voorkomen van galstenen en hierin tot het voorkomen van een eventuele galblaasverwijdering; en ja er waren wat galsteentjes. Voor wie geinteresseerd is lees het artikel of benader me voor eventuele vragen). Alhoewel ik het niet eten even lastig vind, merk ik dat ik er rustiger van word. Hierin zie ik, iets wat ik feitelijk elke dag ervaar, dat ik ‘erg’ reageer op de prikkels in mijn eigen spijsverteringsstelsel die ik ervaar doordat de voeding zich er doorheen verplaatst. Het kan aan de voeding liggen, dat er voedsel bij zit wat ik niet goed verteer of wat te verschillend is en teveel verschillende prikkels tegelijk geeft. Dit is iets waar ik al ruim 20 jaar op let, dat ik zoveel mogelijk ‘onbewerkt voedsel’ eet, zo rustig mogelijk. Waar ik nog weleens in afwijk, vaak doordat het niet altijd direct mogelijk is om het juiste voedsel in te nemen, hoeveel ik hier ook op let. Een tweede punt is dat ik veel emoties in het spijsverteringssysteem heb opgeslagen, welke dag in dag uit geraakt worden door de voedselbrij die erlangs gaat en deze prikkelen.

Dit is iets wat ik op mijn 16e ook ergens zo ervaren moet hebben. Ik vond mezelf iets te dik, wat ik niet was, en ben gaan lijnen. Vooral mijn buik heb ik altijd al ‘ruzie’ mee, kun je nagaan, dat heb ik dus nog steeds. Wat te maken zal hebben met deze opgeslagen emoties wat opgeslagen oordelen als gedachten zijn. Conflict dus, ruzie, opgeslagen in mijn fysiek. Het lijnen ging iets te ver door, ik kwam onder gewicht, werd moe, en vanaf toen herinner ik me klachten met de stoelgang. Vanaf het moment dat ik begon met lijnen, het moment herinner ik me nog exact. Hoe de stoelgang daarvoor was weet ik niet, en mijn moeder weet het ook niet meer. Wel weet ik dat ik af en toe erge buikpijn had, wat voortkomt uit dezelfde verkramping in mijn dikke darm die er nu nog steeds zit. Daar zit dus al een vroeg opgeslagen herinnering/gedachte/oordeel. Ondergewicht, moe, naar de huisarts. Destijds een huisarts die nog vanaf geboorte dezelfde is, en je dus enigszins volgt qua fysieke gezondheid. De huisarts heeft me toen in 1 consult, eigenlijk met een paar woorden/zinnen, gestopt en simpelweg gezegd dat ik de volgende keer weer minimaal 50 kilo moet wegen (ik ben klein que lengte). En dat heb ik gedaan. Zo eenvoudig en tegelijkertijd belangrijk is het stoppen dus, en zo effectief als iemand zonder twijfel simpelweg zegt dat je moet stoppen. punt. geen keus. punt. Wat me behoed heeft voor werkelijk ondergewicht met alle gevolgen van dien.

Neemt niet weg dat de patronen die hieraan ten grondslag liggen niet effectief gestopt zijn. Dat is nog steeds aan mezelf om die te zien, te stoppen en zelf vergeven. Destijds zal ik ook ervaren hebben dat ik me prettiger voel als ik minder eet, terwijl ik me hier fysiek net te weinig mee voedt. Dit is nog steeds het punt waar ik mee stoei.

Overigens heb ik de halve dag niet eten als veel gemakkelijker ervaren deze keer als een tijd terug. Vrijwel geen honger, alleen het eerste uur dat ik eigenlijk gewend was weer te gaan eten, en veel rustiger aangezien ik mezelf kon ondersteunen in de adem. Het is meer dat ik iets eten ook gewoon lekker vind en tegelijkertijd als afleiding gebruik. Dus werkelijk dubbel qua eten, ik gebruik het als afleiding als ‘even iets lekkers’, en ervaar de afleiding binnenin juist als belasting. Interessant om die te onderzoeken in verhouding tot elkaar.

Start zelfvergevingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden met het eten van iets lekkers, waarin dit lekkers in mijn darmen mij opnieuw gaat afleiden als ruis creeren door het prikkelen van de oordelen die er liggen opgeslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ruzie te hebben met mijn buik zolang als ik me herinner, in plaats van in te zien dat ik de ruzie in mezelf als oordelen heb opgeslagen in mijn buik, om deze ruzie vervolgens te projecteren op mijn  buik als zijnde te dik, te opgeblazen, niet passend bij mijn figuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen controle te hebben over de ervaringen/emoties die geprikkeld worden als ik eet en de voedingsbrij mijn spijsvertering doorgaat, waardoor ik ergens liever niet/weinig eet zodat ik die brij als opgeslagen oordelen niet hoef te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weinig eten als oplossing te hebben gebruikt om de opgeslagen oordelen niet te hoeven ervaren, terwijl mijn fysiek meer voeding nodig heeft en ik zo fysiek dus onder mijn potentie/kracht blijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onder potentie te houden door net te weinig te eten, waardoor ik de oordelen als aanvallen niet ervaar die ik ervaren moet hebben elke keer als ik in mijn mijn potentie als Leven wilde gaan staan als klein kind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit patroon van oordelen als aanvallen in mijn fysiek te hebben opgeslagen nals fysieke mind, waardoor ik mezelf telkens aanval van binnenuit als ik in mijn potentie wil gaan staan, en mezelf dus letterlijk onderuit haal door mezelf fysiek aan kracht te ontnemen door het aanvallen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een automatisch patroon als ingebouwde grens in mezelf gecreeerd te hebben, wat ik ervaar als ‘hier mag ik niet overheen, dan gaat het mis’, waardoor ik niet overweeg om wel op te staan en deze grens als niet echt een grens te zien maar als een grens als beperking in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te misbruiken door deze mind/geestesbeperking op te slaan in mijn fysiek en zo een fysieke grens te creeren, waarin ik geloof dat als ik over deze grens heenga, ik mijn fysiek kapot maak, in plaats van in te zien dat ik mijn fysiek kapot maak door onderdrukking in/als de mind/geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn geweest voor geesten die me aanvallen in de nacht, en door de angst heb ik niet kunnen kijken en zien wat er werkelijk speelt doordat ik me schuil heb gehouden in de slaap in de mind, terwijl ik juist in deze slaap in de mind kwetsbaar ben geweest voor deze geesten en mezelf keer op keer heb opgeladen in mijn eigen geest en dus mezelf feitelijk oplaadt in kracht voor een nieuwe aanval op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tientallen jaren op mij hoede te zijn geweest voor de eventuele aanvallen van geesten van zowel mezelf als van buitenaf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik deze aanvallen in mijn fysiek kan stoppen, aangezien ik nog steeds fysiek reageer in/als grens/beperking en hierin ervaar als dat ik niet kan zien wat de beperking is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet kan/mag zien wat de beperking is die ik fysiek heb opgeslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te luisteren naar de fysieke beperking waardoor ik niet kan zien wat de beperking inhoudt, en hierin mezelf dus limiteer/klein houd door de zelf gecreeerde fysieke geestesbeperking als bescherming.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te beschermen met den geestesbeperking fysiek gemanifesteerd, zodat ik me als bescherming klein houd en niet wordt aangevallen door de geest, van binnen en van buiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te talmen met gaan luisteren naar de interview als Life Review van Leven als vervloekt zijn terwijl ik het heel graag wil luisteren en zelf gevraagd heb naar een interview als deze.

wordt vervolgd

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life