Dag 570 – Innerlijke conflicten

PENTAX Image

Ik stel mezelf ten doel vrede te maken met het feit dat (innerlijke) conflicten als ongelijkheid zich aandienen en dat het ‘niet leuk’ is om hier doorheen te bewegen.

In een volgend blog zal ik dit laatste punt verder onderzoeken om inderdaad tot vrede te komen met dit punt, wat nu nog niet zo is.

Uit: Dag 569 – Nederigheid

Eens zien of ik het punt wat meer kan openen voor mezelf:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een innerlijk conflict als ‘niet leuk’ te ervaren en te reageren op de innerlijke beweging in mezelf die ik ervaar als reactie in mezelf, in plaats van mezelf te bewegen door de reactie heen en te zien waar ik op reageer, waar ik me van heb afgescheiden binnenin mezelf en zo in conflict ben gekomen, met mezelf en met hetgeen waarop ik reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ‘ik in conflict ben gekomen’ als het iets is wat mij overkomt, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik actief een conflict als afscheiding van iets of iemand creëer en voortzet in mijn leven om zo energie te genereren in en als de geest en dit vervolgens ‘niet leuk’ te vinden en het conflict op zichzelf opnieuw gebruik als bron van conflict.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van angst te creëren voor de ervaring van het conflict in mezelf en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen creatie, dus voor mezelf in en als de creatie van conflict, welke ik vervolgens op iets of iemand buiten mij projecteer in afscheiding van mezelf alsof ik angst ervaar voor iets of iemand anders wat eigenlijk een geprojecteerd oordeel is van dat iets of iemand anders waarvan ik me in en als mezelf heb afgescheiden en wat ik dus niet meer als zodanig als ‘iets van mezelf’ herken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het erg veel moeite te vinden om de conflicten in mezelf te stoppen en naar mezelf terug te halen en liever automatisch te reageren door bijvoorbeeld het conflict te vermijden en me in fysieke werkelijkheid opnieuw af te scheiden van iets of iemand om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb binnenin mezelf iets ‘samen te krimpen’ als ik op iets of iemand buiten mijzelf reageer en zo spanning in mijn fysiek te brengen.

Als en wanneer ik ervaar dat ik samen krimp binnenin mezelf, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan leer ik mezelf om in eerste instantie door te ademen, iets rechtop te gaan zitten, mijn kin iets naar mijn borst te bewegen en mijn fysiek te ontspannen op het ritme van mijn ademhaling.

Ik realiseer me dat ik denk dat ik iets fout heb gedaan waardoor ik mijn adem inhoud in een poging om onzichtbaar te blijven, echter hetgeen ik ‘verkeerd’ doe (verkeerd als ‘omgekeerd in en als de geest, aangezien de geest de fysieke werkelijkheid omdraait, net zoals onze onze ogen werken) is het oordelen in en als mezelf dat ik vervolgens projecteer op een ander en waarvan ik liever niet heb dat niemand dit ziet, zonder me te realiseren dat ik niet kan ontsnappen aan mijn eigen oordelen.

Ik realiseer me dat mijn oordelen bestaan uit ‘verkeerde’ dus gekeerde interpretaties van de fysieke werkelijkheid die ik heb opgeslagen als herinneringen als bron om in de toekomst op te blijven reageren in mezelf, telkens als deze herinnering met hierin het oordeel als conflict, geactiveerd wordt door iets of iemand, om mezelf te verzekeren van voldoende energie in en als de geest en als ik in en als de geest onvoldoende energie ervaar, kan ik een conflict ‘opzoeken’ en uitlokken, binnenin mezelf en/of buiten mezelf om opnieuw op te reageren en zo energie te winnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dit proces van uitlokken een erg vermoeiend proces te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden als ik het idee heb dat een ander een conflict uitlokt bij mij om zelf energie te winnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een ander een conflict kan uitlokken ‘bij mij’ in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ikzelf de leiding in handen heb in wat ik toesta en niet toesta binnenin mezelf als reactie op een eventuele poging tot uitlokking van een ander.

Ik realiseer me dat ik in het duiden van wat ik als uitlokking van een conflict zie of ervaar, probeer om mijn gelijk te krijgen waarin ik probeer te ‘winnen’ waarin ik zelf een fundering plaats voor een conflict aangezien een ander natuurlijk niet wil deelnemen in een ervaring van ‘verliezen’ en zich dus zal verzetten tegen mijn woorden.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een poging om mijn gelijk te krijgen in het duiden van wat ik als uitlokking van een conflict zie of ervaar, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik, zolang ik nog een reacties ervaar in en als een interpretatie dat iemand een conflict uitlokt om energie te genereren binnenin zelf, ikzelf in conflict ben in onbegrip van mezelf in reactie.

Ik realiseer me dat ik de ervaring van ‘verliezen’ in mezelf probeer te omzeilen door zelf (energie) te willen gaan winnen door een ander te ‘overtuigen’ van mijn gelijk.

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen reactie als ervaring in en als een interpretatie dat iemand een conflict uitlokt om energie te genereren binnenin zelf, te stoppen binnenin mezelf en mezelf eerst te kalmeren.

Ik stel mezelf ten doel te ademen door de ervaring van verliezen heen en mezelf hierin te realiseren dat ik niet doodga en dat ik niets verlies en dat ik juist mezelf verlies als ik in en als reactie ga spreken en handelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik moet huilen in en als een ervaring van verlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het aan mij is om een ander te stoppen en iets duidelijk te maken, in plaats van eerst en vooral duidelijkheid in mezelf te scheppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het ‘gevoel’ te hebben de controle te verliezen als ik ‘niets doe’ tegen deze ervaring van verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn ‘gevoel’ te geloven alsof het werkelijk zo is.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring alsof ik moet huilen en en als een ervaring van verlies, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik denk en geloof dat ik in en als het huilen iets win, waarin ik dan dus energie genereer binnenin mezelf.

Ik stel mezelf ten doel door de ervaring van te willen huilen heen te ademen en mezelf te stabiliseren en alleen te huilen als in en als de adem, het verdriet werkelijk omhoog komt als loslaten van een energetische ervaring in en als een zelfinzicht.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in en als een gevoel van de controle verliezen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hierin vaak in een toekomstscenario deelneem welke ik op voorhand probeer te sturen door in controle te gaan, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik in en als deze ervaring van controle als angst, het toekomstscenario juist energie inblaas in plaats van het toekomstscenario te voorkomen in en als gezond verstand, vrij van reactie.

Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen met deelname in een toekomstscenario en me te focussen op mijn ademhaling en de ervaring van ‘het gevoel van de controle verliezen’ door me heen te laten gaan in en als de adem totdat de ervaring afneemt. Als ik eenmaal stabiel ben zie ik wat er eventueel moet gebeuren om iets richting te geven of juist te voorkomen in de toekomst.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in de gedachte ‘dat het aan mij is om een ander te stoppen en iets duidelijk te maken’ dan stop ik mezelf, ik adem.

Ik realiseer me dat het allereerst aan mezelf is om mezelf te stoppen en iets duidelijk te maken/duidelijkheid te scheppen binnenin mezelf alvorens ik iets kan duiden buiten mij.

Ik realiseer me dat ik voldoende mogelijkheden heb in en als mezelf om alsnog een situatie richting te geven en dat dit niet ‘a la minuut’ hoeft terwijl ik nog in reactie ben, dit is slechts een ervaring in eigenbelang als reden of excuus om mijn reactie te kunnen ventileren.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te duiden als richting geven door mezelf te stoppen in deelname in een gedachte dat het aan mij is om een ander te stoppen en iets duidelijk te maken.

Ik stel mezelf ten doel de energetische ervaringen die ik in mij voel bewegen, gekoppeld aan de gedachte dat het aan mij is om een ander te stoppen en iets duidelijk te maken, door me heen te laten gaan en me te focussen op mijn ademhaling en mijn lichaam iets te bewegen om mezelf hier te halen, uit de bezetting als bezetenheid in en als de geest in (geloof in) deze energie, totdat ik de energie voel afnemen.

Ik stel mezelf ten doel een termijn in te plannen voor mezelf alvorens een punt te bespreken die in een moment van reactie als conflict in mijzelf opkomt, waarin ik eerst de energetische lading terugbreng in en als mijn eigen fysiek en van hieruit bekijk wat nodig is voor eventuele bespreking.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid te nemen voor mijn energetische ervaringen gekoppeld aan de gedachte dat het aan mij is om een ander te stoppen en iets duidelijk te maken door het toepassen van zelfvergevingen op de ervaringen binnenin mij.

Tot zover voor vandaag.

PENTAX Image

What is the Dove’s perspective on peace?

What kind of information do doves have access to when they look at the physical existence of the human?

Why has humanity not yet evolved in a way to promote the betterment of our species?

Uit: The Consciousness of the Dove – Part 1

————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

 

Dag 554 – Zijn we klaar?

head-197347_640

Een punt wat genoemd wordt in een interview in de serie van Anu kwam ik tegen in een interactie met partner m. Het ging over het uitgangspunt waarin ik iets benoem in ondersteuning van een ander, waarin het geen ondersteuning meer is als ik iets benoem vanuit een ‘exposing’ of blootleggen van een bepaald punt aangezien dit weerstand oproept tegen het blootleggen en tevens bestaat in mezelf in een ‘gelijk willen hebben’. Dat is niet ondersteunend voor een ander. Ik weet helaas niet meer exact welk interview het is en ik kan het niet meer terugvinden.

In een gesprek met m benoemde ik een punt wat ik graag wilde veranderen in de communicatie tussen ons vanuit zelfexpressie, hier werd naar geluisterd maar naar mijn zin niet voldoende op geantwoord en even hierna zag ik mezelf in een persoonlijkheid stappen en om aandacht vragen en in die persoonlijkheid, benoemde ik het punt opnieuw, nu vanuit deze ‘persoonlijke’ hoedanigheid waarin ik het punt in z’n algemeenheid wilde bespreken, echter vanuit een persoonlijke hoedanigheid en hierin tevens ging ‘bloot leggen’ hoe hij zich opstelde (in plaats van, zoals ik in eerste instantie deed, iets vanuit mezelf aan te geven zonder vergelijkingen met hem of wie dan ook). Natuurlijk ging hij zich verdedigen en direct kwam er een oud patroon naar boven met exact dezelfde bewoordingen als voorheen en de vraag of ‘we klaar waren’. Gelukkig kon ik hier mezelf ertoe zetten om weg te lopen, al bestond ik in het weglopen wel in een punt van ‘wanhoop’ en dus deed ik dit weglopen als soort van ‘wraak’ voor zijn vraag of we ‘klaar waren’ in een poging om de pijn van de ervaring van onmacht in mezelf te ontlopen.

Gedurende de douche erna en de tijd in de avond voor slapen en ochtend na opstaan heb ik gebruikt voor zelfreflectie en zelfvergeving op mijn reacties totdat ik de volgende dag het punt zag in mezelf waar ik ‘de mist in ging’ dat besproken wordt in het interview. Natuurlijk gaat hij in de verdediging als ik iets probeer ‘aan te kaarten’ vanuit een punt van ‘exposure’ om te laten zien dat ‘ik gelijk heb’. Dat is geen ondersteuning, niet voor de ander en niet voor mezelf; het is geen zelfexpressie en hierin gebruik ik mijn kennis en informatie om er zelf voordeel mee te behalen, ter compensatie van mezelf in een ervaring van wanhoop en ‘onkunde’- onkunde om mezelf uit te drukken. Dus wil ik een ander ‘blootleggen’ in plaats van het punt in mezelf bloot te leggen en onder ogen te zien. Zodra ik het punt duidelijk zag werd ik rustig en is de volgende dag met elkaar soepel verlopen zonder dat ik de neiging voelde om het opnieuw aan te kaarten. Een dag later benoemde ik hetzelfde punt nog eens op het moment dat het zich aandiende, nu weer vanuit zelfexpressie en hier werd het direct herinnerd als punt van verbetering zonder enig conflict en kon ik zelf oefenen in het uitdrukken van mezelf.

Waar ik me van gewaar ben is het moment dat ik ervoer/zag (en zie) waarop ik in deze persoonlijke hoedanigheid stapte en hierin letterlijk achter hem aanliep om hetgeen ik al benoemd had vanuit mezelf, nogmaals te bespreken, nu vanuit een ‘andere hoek’ om toch te proberen ‘gelijk te krijgen’ of eigenlijk om ‘aandacht’ te krijgen, weg van mezelf alleen. Hierbinnen een angst om ‘niet gehoord’ te worden en in de avond en ochtend, heel duidelijk het ‘alleen staan’ en de ervaring van angst hiervoor die ik probeerde te ontlopen door achter de ander aan te lopen en te ‘belagen’ met mijn woorden in en als de geest.

Het fijne hieraan is dat als ik het moment zie waarop ik in deze persoonlijke hoedanigheid stap – als een soort ‘switch’ als beslissing in mezelf binnen een seconde – ik mezelf hier ook kan stoppen en dus het gehele gesprek hierin richting kan geven. Aan mezelf is het om alleen te durven staan, om de gekoppelde ervaringen hierin onder ogen te zien, alleen met en als mezelf, zodat ik dit direct kan doen en niet eerst allerlei afleiding en conflict hoef te creëren. Van hieruit kan ik mezelf ondersteunen in mijn zelfexpressie van iets nieuws in communicatie met m wat tevens voor hem een punt van zelfverandering/-verbetering kan zijn, echter dit is niet het doel want dan moet de ander veranderen in plaats van ikzelf.

Een groot deel van de zelfvergevingen heb ik gewandeld in genoemde avond en ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf nog niet te vertrouwen in dit punt van zelfverandering en ‘angst te ervaren’ dat ik dit conflict opnieuw zal creëren waardoor de communicatie en samenwerking van kwaad tot erger verloopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door in en als een angst voor alleen staan binnen een overeenkomst, ik door creatie van conflict langzaam mijn eigen angst opbouw en manifesteer totdat ik alleen kom te staan ‘buiten’ de overeenkomst en zo vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om mezelf ‘buiten te sluiten’.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als de angst voor de pijn van een ervaring van ‘alleen zijn’, in en als de neiging om m achterna te lopen en te belagen met mijn woorden in een poging om ‘gelijk te krijgen’ en ‘aandacht te behouden’, dan stop ik en adem.

Ik realiseer me dat alleen als ik de pijn opnieuw ervaar, ik mezelf hierin kan ondersteunen met toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie en zo de afgescheidenheid in en als mezelf in dit punt kan stoppen.

Ik realiseer me dat ik mezelf vind als ik hier doorheen wandel.

Ik realiseer me dat ik deze ondersteunende toepassing altijd bij de hand heb, waar ik ook ben en met wie ik ook ben en dus, hoef ik mezelf niet langer te laten vallen in de afgescheidenheid in en als de geest in de ervaringen van emoties en hoef ik ook niet langer conflicten te creëren ter afleiding van mezelf in deze energetische ervaringen.

Ik realiseer me dat ik het tegenovergestelde zal bereiken als ik iets deel vanuit een uitgangspunt van ‘gelijk hebben’ aangezien ik hierin niet gelijk sta als mezelf als m als leven.

Ik realiseer me dat er een seconde-moment van beslissing is wie ik ben – aanwezig in en als de geest in ongelijkheid en dus, op weg om ‘gelijk en aandacht te krijgen’ of aanwezig in en als mezelf, in en als de adem ter ondersteuning van en als mezelf als leven in gelijkheid zonder afscheiding in en als de geest en dus in eenheid.

Ik realiseer me dat leven geen gelijk hoeft te hebben en dat leven zich beweegt via subtiele veranderingen die niet altijd direct zichtbaar zijn.

Ik realiseer me dat ik iets kan uitdrukken in zelfexpressie, ter ondersteuning van mezelf waarin ik het bij mezelf houd, of dat ik een algemeen punt ter ondersteuning van een ander, in dit geval m bespreekbaar kan maken maar dat ik deze twee benaderingen niet kan mixen om mijn eigen voordeel te behalen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in het moment dat ik op wil staan in en als een persoonlijke hoedanigheid om gelijk te krijgen en mezelf te disciplineren om in en als de adem aanwezig te zijn met en als mezelf en de energie hierin door me heen te laten gaan in plaats van deze ‘af te leiden’ naar m toe.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen in de energetische ervaringen van angst voor het alleen staan en hierin mezelf te vinden, door de energie door me heen te laten gaan in en als de adem en hierbij het uitspreken van zelfvergevingen totdat ik stabiel ben in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel het proces van alleen staan als ik in reactie verkeer op m, door de tijd heen te beoefenen en mezelf te vergeven en corrigeren waar nodig.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen om in en als zelfexpressie te communiceren naar m toe ter ondersteuning van mezelf.

Als en wanneer ik m de woorden ‘zijn we klaar?’ hoor uitspreken, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik voorbij een punt van zelfverandering gegaan ben in mezelf waarin ik in en als een persoonlijke hoedanigheid, aandacht loop te trekken van m in datgene waarvan ik mezelf heb afgescheiden en ben blijven afscheiden door niet in mezelf te zien.

Ik realiseer me dat er wellicht een punt van verbetering algeheel aanwezig is ook voor hem, echter als we allebei in reactie zijn is het onmogelijk om iets te bespreken en dus is de enige oplossing voor het moment het stoppen van mezelf in reactie en inzien waar ik aan mezelf in en als zelfverandering, voorbij ben gegaan.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen als ik de woorden ‘zijn we klaar’ hoor zoals de woorden zelf ook aangeven.

Ik stel mezelf ten doel om mijn eigen energetische ervaringen terug te halen naar zelf en zelfvergeving toe te passen op hetgeen ik tegen kom.

Ik stel mezelf ten doel te zien welk moment ik gemist heb in en als zelfverandering en waarom en hiermee te werken in en als mezelf zodat en totdat ik in staat ben om te voorkomen dat ik woorden als ‘zijn we klaar’ in en als reactie uitlok.

head-197347_640Gerelateerde interviews:

The Art of Support

The Power of Listening

The Power of Listening (part 2)

*

Comparison and Competition

——————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 514 – Van ergenis naar afspraken maken – waar begin ik?

Afspraak_1Ik zag gisteren hoe ik reageerde en voortborduurde op een herinnering van iets wat had plaatsgevonden en waarop ik al eerder binnenin mij gereageerd had en backchat en emoties creëerde binnenin mij die nog bestonden. Hierdoor luisterde ik in het moment niet naar wat iemand werkelijk zei maar vulde in en uitte onmiddellijk mijn reactie, waarna een derde aanwezige erop wees dat diegene iets anders bedoelde. Pas toen luisterde ik.

Ik reageer direct op iets in een persoon en heb hierin een ervaring van ‘gelijk hebben’. Wat maakt dat ik niet gelijk sta als mezelf en/als de ander en werkelijk luister naar wat iemand zegt en werkelijk zie wat er gaande is.

Ik realiseer me dat ik nog reageer vanuit een oude overtuiging in en over mezelf zoiets als ‘er wordt toch niet geluisterd’. Waarna ik juist hetgeen doe waarin ik verkeer: ik luister zelf niet naar wat er gezegd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van tevoren al ERGenis als enERGie op te bouwen door iets ‘erg’ te vinden en vervolgens hier vanuit te gaan als een gerelateerd onderwerp vervolgens besproken wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te stoppen in de ervaring van ERGenis en zo iets op te bouwen en uit te leven naar een ander toe.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van ERGenis door iets erg te vinden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik denk dat er niet geluisterd wordt naar me en dat ik hierin angst ervaar om de controle te verliezen.

Ik realiseer me dat ik het veroordeel als er niet geluisterd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te veroordelen als er niet geluisterd wordt, waarin ik het op mezelf betrek als dat ik ‘niet goed genoeg’ ben en/of ‘iets niet goed doe’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik iets niet goed doe als er niet geluisterd wordt, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat we ‘allemaal’ verschillend geprogrammeerd zijn en juist zo dat we elkaar niet horen, dit om energie te genereren binnen de onderlinge communicatie en we dus ‘allen malen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik niet goed genoeg ben om iets aan te pakken en te zorgen dat iets loopt als wat het beste is voor alles en iedereen waarin we naar elkaar luisteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan malen in plaats van mezelf te stoppen met malen, mijn reactie (als ervaring als herinnering) te onderzoeken en vergeven en praktisch te zien hoe ik iets kan communiceren zodat de ander mij kan horen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb het levende voorbeeld te zijn van wat ik wil inbrengen als dat we naar elkaar luisteren en hierin zien hoe iets aan te pakken als wat het beste is voor allen en in plaats hiervan het tegenovergestelde te laten zien in en als een reactie.

Ik realiseer me dat ik door de angst als oordeel die ik ervaar dat er niet geluisterd wordt en dus dat iets niet wordt opgelost, ik heel snel iets wil communiceren en hierin mezelf niet toesta eerst en vooral mijn eigen reactie te stoppen en van hieruit te zien wat nodig is in de communicatie en of er überhaupt iets nodig is of dat het zich in de praktijk toont.

Ik realiseer me dat het niet iets zegt over mij als er niet geluisterd wordt en dat ik maak dat het iets zegt over mij doordat ik zelf in reactie iets uitspreek en zo mijn ‘zeggenschap’ over en als mezelf verlies, waarin de reactie binnenin mij zegt dat ik besta in afscheiding van mezelf wat niet het beste is voor alles en iedereen en dus zal zolang ik hierin participeer, niet overkomen wat ik probeer duidelijk te maken, ook al is dit wel wat het beste is voor alles en iedereen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen met participatie in ERGenis als iets erg vinden en hierin een paar keer diep in en uit te ademen en eventueel een zelfvergeving uit te spreken binnenin mij of hardop en hierin met en als mezelf te staan.

Ik stel mezelf ten doel hetgeen ik wil communiceren, zoveel mogelijk praktisch en fysiek op te pakken zodat het tevens toont in het fysiek en men het dus ‘ziet’ waarna het eenvoudiger is om te luisteren en eventueel in zelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een intentie te hebben om ‘iemand tegen de lamp te laten lopen’ als iemand niet luistert en/of geluisterd heeft.

Ik stel mezelf ten doel mezelf eerst vrij te maken van reactie alvorens ik iets laat zien in fysieke werkelijkheid zodat hetgeen ik laat zien geen manier wordt om een ander ‘tegen de lamp te laten lopen’ maar puur een praktische manier om iets fysiek richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik in reactie sprak en hierin niet meer mee wilde werken met wat een ander min of meer vroeg waarin ik zie, dit kan en wil ik niet, dit wil ik stoppen binnenin en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet rechtstreeks te antwoorden omdat een ander niet rechtstreeks iets vroeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te stemmen op de manier van vragen van een ander waarin ik deze omweg gebruik om zelf ergens mee weg te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de omweg van een ander te gebruiken om zelf ergens mee weg te komen, in plaats van mezelf te stoppen in reactie, te luisteren naar wat de ander zegt en hierin eventueel te ondersteunen door woorden te geven voor communicatie en dan te zien of ik kan geven wat de ander vraagt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een angst van mezelf als dat er niet geluisterd wordt en dat ik het niet goed doe, te gebruiken als reden om iets niet te geven wat een ander vraagt, in plaats van in het moment te luisteren naar wat de ander nodig heeft en te zien of het praktisch mogelijk is wat de ander vraagt en vervolgens hierover duidelijke afspraken te maken.

Als en wanneer ik mezelf automatisch zie afweren om te geven wat een ander vraagt in en als een overtuiging dat ‘wie niet wil horen moet maar voelen’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik participeer in een overtuiging, gebaseerd op een herinnering die maakt dat ik niet luister en zie waarin ik reageer op mijn eigen interpretatie van de werkelijkheid.

Ik realiseer me dat er tijd is om even te stoppen, te ademen en te luisteren alvorens een antwoord te geven en dat ik in de tussentijd de ander vragen kan stellen om helderheid te verkrijgen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in de afweer als reactie op mijn interpretatie van de werkelijkheid als wat een ander vraagt en een paar keer in en uit te ademen in gewaarzijn.

Ik stel mezelf ten doel de ander eventueel vragen te stellen om meer informatie te verkrijgen over de situatie en hetgeen de ander wil.

Ik stel mezelf ten doel de meest praktische oplossing toe te passen en hierin duidelijke afspraken te maken en van hieruit op nieuw te zien of deze afspraken geleefd worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ‘men zich toch niet houdt aan de afspraak’ en dus maak ik maar geen duidelijke afspraken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me zelf niet aan de afspraak te houden als dat ik eerst en vooral mijn eigen reactie stop, waarin ik me realiseer dat ik deze afspraak nooit werkelijk gemaakt heb met mezelf in en als een geloof dat ‘dit me toch niet lukt’ en dus dat ‘ik me toch niet aan die afspraak houd’ en zo mezelf te saboteren bij voorbaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen zelfsabotage bij voorbaat te projecteren op een ander en hierin wederom mezelf en tevens een ander bij voorbaat te saboteren, voordat ik ook maar luister en zie.

Ik stel mezelf ten doel een afspraak te maken met mezelf om ten eerste mijn eigen reactie van ERGenis als iets ‘erg’ vinden als oordeel te stoppen, zelfvergeven en zelfcorrigeren en van hieruit te zien welke praktisch (en) haalbare afspraken ik met anderen kan maken.

Afspraak_1————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

 

 

Dag 481 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-6 – “ik snap niet dat die ander dit niet ziet”

Voor context zie: Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Voor overzicht van de gehele serie:

Dag 469 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-12 – Schaamte

Dag 482 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-1 – “hoe kun je dit nou doen?”

Dag 483 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-2 – “dit meen je niet”

Dag 484 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-3 – “dit kan niet waar zijn”

Dag 485 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-4 – “ik ga weg”

Dag 486 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-4 – “ik ga weg” (vervolg)

Dag 469 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-5 – “wat denkt die ander wel”

Backchatdimensie (interne gesprekken):

hoe kun je dit nou doen?

dit meen je niet

dit kan niet waar zijn

ik ga weg

wat denkt die ander wel

ik snap niet dat die ander dit niet ziet

ik heb toch gelijk?

hier wil ik niet mee leven

schaam je je niet?

dit ga ik niet doen

onbegripIk vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te participeren in een intern gesprek in de woorden ‘ik snap niet dat die ander dit niet ziet’ ten gevolge van een emotionele reactie op een gedachte in mij als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ welke geactiveerd wordt in mij door de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij geschreven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat die ander dit niet ziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet snap dat die ander dit niet ziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zo druk te zijn met mijn eigen gedachten dat ik zelf die ander niet zie als mezelf in participatie in een gedachte in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ander en/als mezelf te veroordelen om participatie in een gedachte als ‘ze neemt het persoonlijk’ en ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ en in en als dit oordeel, een heel scenario in en als mezelf af te gaan spelen en hierin te participeren en door te gaan hiermee, al zoekende naar een bewijs dat ik gelijk heb in wat ik denk (te zien)  in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik het juist zie in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik iets kan zien in en als de geest, in plaats van te zien, realiseren en begrijpen dat ik in en als de geest, alleen maar verder en verder verwikkeld raak in mijn eigen gedachten als interpretatie als oordeel van de situatie in een poging om mijn gelijk te bewijzen ter controle van wie ik (denk dat ik) ben in en als de gedachte.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een intern gesprek als ‘ik snap niet dat die ander dit niet ziet’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik via een gedachte en reactie op mijn eigen gedachte als interpretatie terecht kom in een intern gesprek in mezelf waarin ik iets aan het zoeken ben wat deze gedachte als interpretatie bewijst/onderbouwt en dus neig ik door en door te gaan totdat ik ‘het bewijs’ gevonden heb, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik zo steeds verder verwikkeld raak in de interne gesprekken en reacties in en als mezelf in de geest om deze gedachte te bewijzen en dus slechts druk en bezig ben met mezelf in de geest ter bewijs als bevestiging van mezelf in en als de geest, in plaats van hier te zijn en te zien in de woorden als gedachten van mezelf als wat die zeggen over mezelf zodat en waarin ik mezelf stop in participatie in deze gedachten, mezelf vergeef voor hetgeen ik in participeer en zo verantwoordelijkheid neem voor en als mezelf hierin en mezelf corrigeer ter voorbereiding op de verandering in fysieke realiteit ter bevestiging van en als mezelf in en als het fysiek.

Ik realiseer me dat het simpel tot niets leidt om deel te nemen in een intern gesprek als ‘ik snap niet dat die ander dit niet ziet’ als deelname in de geest in afscheiding in onbegrip en dus in een staat van onvermogen tot (zelf)vergeving en dat ik juist in het vasthouden aan dit onbegrip, mezelf in een staat van onvermogen houd tot een direct zien in en als het fysiek.

Ik realiseer me dat ik mezelf aan het bevestigen ben in een poging om een uitgangspunt te verdedigen welke niet zelfoprecht is geweest en dus blijf ik doorgaan met aanvallen en verdedigen, in en als een geloof dat ik het uitgangspunt niet meer kan veranderen.

Ik stel mezelf ten doel het uitgangspunt van de zelfgecreëerde relatie ter controle en vervulling van een verlangen in eigenbelang in en als de geest, te herzien in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik mezelf zie participeren in een intern gesprek in onbegrip naar een ander toe, direct te stoppen en te markeren als een punt dat zelfonderzoek nodig heeft aangezien ik in een staat van onvermogen tot begrip/vergeving aanwezig ben en ik iets in mezelf dus niet begrijp en vergeven heb.

Ik stel mezelf ten doel in het moment stil te zijn/blijven, te ademen en te zien wat ik het beste kan doen in fysieke realiteit in communicatie met de ander binnen de mogelijkheden en het stadium waarin ik me bevind in het proces van het vrijmaken van deelname in en als de geest en in eerste instantie mezelf te vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel direct in de woorden in en als het intern gesprek te zien door terug te stappen in mezelf en te herleiden tot het zien van emoties als reactie op een gedachte die geactiveerd wordt in mij waarin ik ben gaan participeren.

Ik stel mezelf ten doel te zien wat de gedachte geactiveerd heeft en welk woord hierin een rol speelt.

Ik stel mezelf ten doel een gevonden woord als activatiepunt uit te schrijven en herdefiniëren.

joinusDesteni I Process Lite

Leer jezelf te begrijpen!

Gratis cursus online – ook in het Nederlands via inlog Engelstalige website

Desteni I Process Lite – Participant Review

———————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 470 – Blame – de schuld geven en afkeuren

http://gratiaveritaslumen.files.wordpress.com/2013/07/blame.gif

De eerste vertaling van blame die ik tegenkom, is afkeuring. Deze houdt direct een oordeel in en is daardoor duidelijk en werkbaar. Afkeuring, schuld – iemand de schuld geven. Er zijn vele dimensies hierin om te onderzoeken – de dimensies worden gewandeld in de serie van de Atlanteans. Ik neem er 1 punt uit om kort te beschrijven. Afkeuring – iemand de schuld geven, waarin de focus verschuift naar hetgeen of diegene die we de schuld geven en hierin afkeuren en waarin we de focus dus weghalen van onszelf als wie we zijn in deze ‘beginaanval van afkeur’ gericht op een ander. We kijken door de ogen van afkeuring in en als de geest en verdedigen hierin ons standpunt van ‘gelijk hebben’, wat wellicht zo is, uitgaande van schuld en afkeuring, maar wat geen fysieke benadering is in eenheid en gelijkheid waarin we alles in overweging nemen, beginnende bij en als onszelf. Dit is het enige waarop we direct invloed hebben, op onszelf in wie we zijn zodra we participeren in een uitgangspunt van schuld en afkeuring, welke afkering-afkeer geeft – we keren ons af van hetgeen we de schuld geven, zowel vanbinnen als vanbuiten. De zelfverantwoordelijkheid in een specifiek punt is al eerder weggelegd, want als we volledig zelfverantwoordelijkheid nemen en/of hadden genomen hoeven we niet te participeren in afkeuring en hoeven we ons dus ook niet af te keren en kunnen in plaats hiervan, onszelf en/als de ander onder ogen zien en van hieruit zien en doen wat het beste is voor beiden/voor alle betrokkenen en alles wat betrokken is.

Hiervoor moeten we vaak ver terugzien en gaan voorbij de polariteit die we opgebouwd hebben in de loop der tijd tot in het punt waar we de zelfverantwoordelijkheid hebben weggelegd, wat ons ‘kwetsbaar’ heeft gemaakt in afscheiding van onszelf en dit ‘kwetsbaar zijn’ gaan we vervolgens verdedigen, keer op keer en zo raken we verder weg van zien in waar het begonnen is, in en als onszelf. Echter dit zien in zelf, kan in ieder moment. We kunnen in ieder moment beslissen deze beginaanval te stoppen in en als onszelf en in plaats hiervan, eerst te zien waar we zelf staan en hier verantwoordelijkheid voor te nemen binnenin en als zelf; vervolgens te onderzoeken in zelf waar het begonnen is en dan te zien hoe verder, wat er besproken dient te worden, waar ondersteuning nodig is en wat in realiteit mogelijk is en wat (nog) niet.

Tot zover Blame – Afkeuring – Iemand de Schuld geven – waarin we onszelf ‘schuldig’ maken, namelijk aan verongelijking in en als de geest in een beginaanval op iets of iemand binnen en/of buiten zelf waarin we onszelf de adem benemen.

Luister de serie interviews over Blame voor specificatie en uitwerking.

full_atlanteans-the-beginning

———————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

Dag 447 – Heb ik het recht om te reageren?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf het recht toe te kennen om te reageren en in en als dit recht te geloven en hierin altijd een reden te vinden, te beredeneren waarom ik reageer en zo mijn reactie te rechtvaardigen in en als de geest, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik in geen enkel geval, in geen enkele situatie het recht heb om te reageren aangezien het recht om te reageren altijd een rechtvaardiging in en als de geest inhoudt waarin ik mezelf in en als de geest bevestig in mijn bestaan als ‘dit ben ik‘ in en als een geloof in en als een gedachte als interpretatie in en als de geest, waarin ik mezelf weg houd van gezond verstand en een benadering in en als het fysiek zodat en waarin ik zie wat er werkelijk gaande is, zodat en waarin ik werkelijk zie waarmee en/of met wie ik in communicatie ben in als het het fysiek in plaats van in reactie in interactie met mijn eigen geestinterpretatie bezig te zijn en dus feitelijk alleen maar bezig te zijn met mezelf in en als verdediging van wie ik geloof te zijn in en als de geest waarin ik op geen enkele manier bijdraag aan een werkelijke, constructieve, zorgzame oplossing voor het fysieke punt dat zich aandient in communicatie met een ander en/of met mezelf.

Als en wanneer ik mezelf zie gaan en/of reeds zie participeren in en als reactie in en als de geest, dan stop ik, ik adem, waarin ik me direct realiseer dat mijn reactie geen recht heeft van bestaan ook al voelt het alsof dit wel zo is.

Ik realiseer me dat hoe sneller ik stop in en als mezelf met reageren in en als de geest, des te eenvoudiger ik het maak en houd voor mezelf aangezien hoe verder ik ga in reactie, hoe meer energie ik genereer, hoe meer systemen er mee gaan spelen en des te meer consequenties ik creeer voor mezelf in en als het fysiek en eventueel voor een ander, welke het opnieuw vervelender maakt om te stoppen aangezien ik dan meer en meer onder ogen moet zien. Dus, ik stop, ik adem, onafhankelijk van of ik gelijk denk te hebben en misschien zelfs heb gezien vanuit een startpunt in en als de geest, wat er niet toe doet, alleen de geest hecht waarde aan gelijk hebben terwijl in en als het fysiek het gelijk staan is wat ertoe doet, gelijk staan als mezelf als het punt wat er speelt en hierin als de situatie en/of als de ander in ditzelfde punt.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in en als mezelf wat hetgeen is dat de reactie getriggerd heeft.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de reactie en energetische turbulentie die ontstaan in mezelf, te vergeven en in de adem te gaan en te blijven.

Ik stel mezelf ten doel het oorspronkelijke punt te vergeven als en wanneer ik dit zie in en als mijn zelfonderzoek welke ik toepas met behulp van schrijven en het hardop uitspreken van zelfvergevingen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in het maken van een zelfcorrectieve verklaring.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te corrigeren in en als het fysiek tot een bestaan in eenheid en gelijkheid met en als het punt wat zich aandient zodat en waarin ik mezelf beweeg tot en als een fysieke oplossing als wat het beste is voor de situatie en/als alle betrokkenen en zolang ik hiertoe niet in staat ben, mezelf te stoppen en zelf te vergeven tot aan een punt van helderheid en stilte in en als mezelf ten aanzien van desbetreffend punt.

Full why couldn t i stop myself

Why Couldn’t I Stop Myself?

——————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 28 – Gelijk hebben of Gelijk zijn?

Waarom is het zo moeilijk om het gelijk willen hebben te stoppen? Ik vertel iets praktisch 10x tegen x, de elfde x vraagt hij precies datgene wat ik verteld heb en pakt precies het verkeerde, waaruit blijkt dat hij niet gehoord heeft wat ik 10x gezegd heb. Hierop reageer ik extreem, en hierin geloof ik absoluut 100% dat ik gelijk heb, wat eigenlijk inhoudt dat ik mezelf het recht geef om boos te worden. En x zegt dat ik zoveel praat. Ja duh, ik zeg het liefst iets 1x, dus het herhalen van een praktische boodschap ‘kost me moeite’.

Ik begrijp dat ik als de mind dit doe om te overleven als mind, in het gelijk willen halen; wat ik niet begrijp is waarom ik mezelf niet kan stoppen hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb koste wat het kost mijn gelijk te willen behalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander(=de mind) niet meer om me heen te kunnen verdragen in huis, doordat ik mezelf zo geforceerd heb met proberen de ander om me heen te verdragen in huis, wat inhoudt dat ik mijn eigen reacties in/als de mind op de ander=de mind niet meer kan verdragen met de ander in huis, doordat ik mezelf zo geforceerd heb met proberen mijn eigen reacties in/als de mind op de ander=de mind te kunnen verdragen in plaats van mezelf te vergeven, waardoor iedere vraag teveel is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik boos word op x, in plaats van in te zien dat ik boos word omdat ik deze situatie zolang heb voort laten bestaan terwijl ik vanaf het begin af aan zie dat ik enorm reageer op de aanwezigheid van de ander aangezien het een situatie is die ik niet wil; niet doordat de ander niet ok is, maar doordat ik mezelf hierin verloochen door dat wat ik direct zie in het begin niet serieus te nemen uit angst om alleen te zijn/alleen te staan, en vervolgens met smoesjes het toch te gaan proberen te forceren in iets wat ik wil zodat ik niet alleen hoef te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te forceren in een situatie die ik niet wil, met allerlei excuses in/als de mind, voorkomend uit onopgeloste patronen in mezelf, gecreeerd in het verleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven in mijn eigen gecreeerde consequentie en vervolgens deze consequentie als reden ga gebruiken om in deze situatie voort te blijven leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf niet meer kan stoppen nu er een verandering in zicht is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze verandering als excuus te gebruiken om mezelf niet te hoeven stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf moet stoppen in het uitspreken van mezelf, in plaats van in te zien dat het uitspreken datgene is wat ik altijd onderdrukt heb uit angst om de ander te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zolang niet uit te spreken waardoor ik nu alleen nog maar mezelf kan uitspreken in boosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als zo onrechtvaardig te ervaren als ik merk dat x zo vaak niet gehoord heeft wat ik zeg, ondertussende mij verwijtende dat ik zoveel praat, dat ik niet weet hoe ik mezelf kan stoppen in het gelijk willen behalen hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x’s programma niet te begrijpen in het niet horen wat de ander zegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als de ander=de mind in polariteit/oordeel te spreken tegen x, waardoor hij zich waarschijnlijk direct afsluit en niets meer hoort, niet ziende dat hij daarmee nu juist datgene waarvoor hij zich afsluit versterkt, waardoor hij boos kan zijn op mij dat ik zoveel praat en dus niet in zelf hoeft te zien, en ik boos ben op hem dat hij niet luistert en ik dus niet in zelf hoef te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever gelijk te hebben dan gelijk te zijn als datgene wat ik zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het me niet lukt om mezelf te stoppen in het gelijk hebben, en daarmee mezelf vasthoud in/aan het gelijk hebben is in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in/aan het gelijk hebben in/als de mind, waardoor ik niet hoef te veranderen en tevens de mogelijkheid mis mezelf te omhelzen in/als de Adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de emoties van verongelijking en verbijstering die ik ervaar als ik zie dat x me 10x niet gehoord heeft, echt is, waardoor ik in de val van de mind stap door gelijk te willen halen, hiermee mezelf als fysiek totaal verkrampende, waardoor ik nog meer ga reageren in/als de mind door de onrust als reactie die binnenin mij aanwezig is.

Ik probeer mezelf uit alle macht te stoppen, wat niet lukt. Er zit een oordeel in dit stoppen, waardoor het me niet lukt te stoppen. Een soort van ultimatum, ‘ik moet stoppen anders maak ik mezelf en de ander kapot’, waardoor ik de druk op stoppen vergroot. En dit ultimatum projecteer ik ook op x, waardoor ik bij hem ook de druk vergroot en een tegenreactie creeer waarin het niet horen wat ik zeg 10x erger wordt.

Ik focus me op het stoppen van het oordeel in mezelf op het niet kunnen stoppen/moeten stoppen in/als de mind, door het toepassen van zelfvergevingen hierop. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen stoppen in/als de mind als x me vraagt welk wasmiddel hij moet gebruiken, met het verkeerde pak in zijn hand, terwijl ik dat de week ervoor en eerder 10x gezegd heb en hij hier al weken een was draait. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring te hebben dat ik het niet meer trek, het getrek in/als mijn bewustzijn. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo gepushed te hebben in het allemaal maar moeten kunnen accepteren van het leven in 1 huis x, waardoor ik een tegenreactie heb gecreeerd, namelijk dat ik het niet kan accepteren. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het hele jaar aan het goedpraten ben geweest waarom het toch zo goed is om hier in 1 huis te leven met x, zonder te zien dat ik mezelf hierin verloochen als die ik ben in dit moment.

Het goedpraten wat ik zie als spiegel om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik absoluut 100% gelijk heb, in plaats van in te zien dat er iets aan vooraf gaat in ongelijkheid, waardoor ik nu mijn gelijk denk te moeten halen, om mijn ongelijkheid in mezelf  ‘goed te praten’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf totaal te forceren doordat ik alles begrijp wat ik zie gebeuren in/als de mind, en daarmee mezelf in/als de mind forceer tot het leven van wat ik begrijp, niet realiserende dat hier een proces van 7 jaar tussen zit waardoor ik het nog niet kan toepassen maar mezelf wel veroordeel dat ik het niet toe kan passen, waarmee ik een nieuwe laag van oordeel creeer waarmee ik mezelf weg houd van datgene leven wat hier is, zowel voor mezelf als x, mezelf ondertussende forcerende tot het toepassen van datgene van wat ik begrijp in/als de mind, in plaats van mezelf te vergeven van wat ik geworden ben en dus op dit moment laat zien en/of zie weerspiegeld in x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al een jaar bezig te zijn om mijn start van ongelijkheid te proberen goed te praten door constant gelijk te willen hebben in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven dus al bezig te zijn om mijn start van ongelijkheid te proberen goed te praten door constant gelijk te willen hebben in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn start van ongelijkheid in mijn leven te proberen goed te praten/maken door te forceren het met x goed te doen/te laten lukken, in plaats van in te zien dat ik precies hetzelfde patroon volg als in mijn hele leven wat nu zichtbaar wordt, wat me de mogelijkheid geeft dit patroon te stoppen door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties, en dat het zien en stoppen van dit patroon het lukken is van wat ik wil, namelijk het ‘lukken’ als toepassen van mezelf als Leven, en niet het lukken van de relatie met x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te houden van datgene wat ik hier zie door mezelf te forceren datgene wat ik begrijp in/als de mind toe te passen.

Zolang ik mezelf veroordeel niet te kunnen leven wat ik begrijp in/als de mind, zal ik x/ieder ander veroordelen niet te kunnen leven als wat ik begrijp in/als de mind, waarmee ik een oordeel creeer die het onmogelijk maakt voor mezelf en de ander om te luisteren naar wat ik zeg, aangezien ik niet leef wat ik spreek dus niet een en gelijk ben als mijn woorden.

Ik verbind me met mezelf door te leven wat ik zie in dit moment in zelfvergeving van wat ik geworden ben, zonder een oordeel hierop toe te passen van wat ik begrijp in/als de mind door mezelf in de situatie te forceren tot iets wat ik geloof te moeten zijn; en hierin sta ik gelijk als x en/of ieder ander die op dit moment aanwezig is.