Dag 387 – Wat zou ik doen als ik alleen was?

Regen wallpapers

Ik liep naar de bus vanochtend voor werk, het regende en regende, en ik had geen goede waterdichte jas, die had ik net gewassen, en ik had gympen aan die niet geheel waterdicht waren op de lange duur, en….ik miste de bus, die reed net voor me weg. Hierin had ik een probleempje voor mezelf gecreeerd; het is zondag en dan gaat er maar 1x per uur een bus. Nu kan ik 2 kanten op, langs de ene kant rechtstreeks en langs de andere kant via een station met de trein, maar ook via die weg zou ik iets later aankomen. Toch was het de eerst mogelijke en snelste optie, waarin ik nog wel 40 minuten moest wachten. Teruglopen naar huis zou minstens de helft van de tijd innemen en ik besloot naar de volgende halte te lopen en daar onder een afdakje een interview te luisteren. Ik was inmiddels behoorlijk nat, en ook in het bushokje bleef het spetteren. Vrijwel altijd zorg ik voor waterdichte kleren/schoenen als het regent, alleen vandaag had ik me niet goed voorbereid, en ik merkte hoe oncomfortabel het was om de gehele dag met natte gympen rond te lopen. Echter ik besloot eens te zien hoe ik hiermee de dag door kwam. Dat ging aardig.

Wat me echter opviel gedurende de tijd in de regen deze ochtend – wat niet comfortabel was, al had ik een parapluutje dus ik regende niet doornat; is dat er allerlei emoties opkwamen, maar aangezien ik alleen was en dit met niemand kon delen, werd heel zichtbaar hoe het geen enkele zin heeft om deze op te laten komen. Wat me hierin duidelijk werd, is dat de neiging tot het opgaan in emoties, gekoppeld is aan relaties met andere mensen (in de geest), waarin ik neig om dit te gaan delen, hierin iets van aandacht te willen omdat ik het zo zwaar heb.  Als er niemand is om te delen, wat doe ik dan met die emoties die volgen op gedachten? En hadden die emoties uberhaupt aanwezig hoeven zijn? Als ik iets eerder van huis was gegaan – ik weet dat ik op zondag niet op het nippertje naar de bus moet gaan, was het hele scenario niet nodig geweest, was ik alleen wat nat geregend. En als ik me thuis beter had voorbereid op de regen was ook de regen geen punt geweest. Dus, wat ik hierin zie, is hoe ik iets creeer in mezelf als energie, en dit vervolgens zou willen delen, om weer energie te genereren. En hier moeten we dan zogenaamd luisteren naar elkaar, elkaar energie gevend en een beetje trekkend en duwend om het ‘krijgen’ van energie als aandacht.

Nogmaals, als ik helemaal alleen ben, heeft het dan zin om deze energie te genereren? Ik blijf er zelf mee zitten, ik kan er helemaal niets mee. Wil ik dan een ander ‘geven’ waar ik zelf alleen niets mee kan? Met ‘het delen van’ mijn emoties die ik zelf eerst in de wereld gebracht heb, in de wereld als mezelf? Nee, dat wil ik niet, evenals ik het zo ook niet zou willen ontvangen.

Zelfvergevingen volgen.

Regen wallpapers

——————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 383 – Loneliness-2: praten

Dag 378 – Loneliness-1

Een punt waarvoor ik verantwoordelijkheid wil nemen is het praten/vertellen over een situatie van mezelf, waarin anderen betrokken zijn, waarin ik tijdens dit vertellen, bemerk energie te genereren. Als ik zo’n ‘verhaal’ eenmaal begin, wordt het moeilijker om weer te stoppen, en wil ik het liefst doorpraten en alles nog eens vertellen lol. Wat komt doordat ik het lastig vind om weer terug te komen bij mezelf; dit gedrag is gebaseerd op het construct van Loneliness – eenzaamheid als programmering en hierin ontwikkeld de ervaring van een ‘alleen zijn” als negatieve energetische ervaring, tegenover de positieve energetische ervaring in ‘relaties met anderen’, verschillend van 2 tot meerdere personen.

Ik heb dit ontwikkeld in het ‘praten met vriendinnen’, waarin we alle situaties besproken. Ik bemerk dat ik niet constant ben in en als mezelf, in relatie tot met wie ik praat en in relatie tot waarover ik praat en in relatie tot hoe ik praat.

Praten praten praten. Met hierin een polariteit van veel praten tot weinig/niet praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in gezelschap met ‘vrienden/een vriendin’, het moeilijk te vinden om weg te gaan/naar huis te gaan, waarin ik het ervaar alsof ik me ‘los moet maken’ van diegene(n).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb over een situatie wat ik heb meegemaakt, enthousiast te gaan delen waarin ik mijn stem verander en ik door wil blijven praten en hierin de ander vast wil houden in aandacht, zoekende naar wat ik nog meer kan delen, waarin ik feitelijk zoek naar positieve energie-oplading in en als mezelf ter bevestiging van mezelf in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een situatie wat ik heb meegemaakt met andere mensen hierin betrokken, te gebruiken om positieve energie in mezelf te genereren in en als een praten/vertellen hierover.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een moment van beslissing als mogelijkheid om bij mezelf te blijven, niet te nemen, omdat ik een punt hierin ervaar als ‘moeilijk’ als weerstand om bij mezelf te komen/blijven/zijn, en in plaats hiervan me te laten verleiden door de geest tot het praten over een situatie die ik heb meegemaakt, waarin ik vergeet in de adem te gaan tijdens het praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vergeten in de adem te zijn tijdens het praten over een situatie die ik heb meegemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een hekel te hebben aan mezelf als ik zoveel praat in en als een energetische ervaring en mezelf toch niet effectief te stoppen hierin, waarin ik dubbel energie genereer: in het moment positief en achteraf negatief.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dubbele energie te genereren en hierin niet integer als intiem te met zelf te blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als ik praat over een situatie, waarin ik eerst iets vast wil houden, dus niet deel, om energie te genereren in mezelf, het vervolgens wel wil delen om energie te genereren in mezelf, en het vervolgens weer te veroordelen om energie te genereren in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb veel praten te veroordelen in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb veel te praten bij iemand ‘waar ik me op mijn gemak voel’ en weinig te praten bij iemand ‘waar ik me niet op mijn gemak voel’, en hierin een disbalans te creeren in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring als moment van Loneliness in en als mezelf alleen, uit te stellen/te verbloemen, door te gaan praten/vertellen over iets wat ik heb meegemaakt en hierin positieve energie te genereren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring van Loneliness te creeren door gedachten over alleen en samen zijn, opgebouwd door de tijd heen,  gestoeld op een programma in en als het construct van Loneliness-Eenzaamheid in en als de geest, en hierin vastgezet, niet van mijn stoel op te willen staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te belasten met de energie die ik genereer tijdens het praten of juist het niet praten, waarin ik hierin me zo rottig voel en onaangenaam in mijn fysiek, dat ik neig tot opnieuw energie genereren, nog steeds als consequentie van het energie genereren om niet het moment van weer alleen zijn te voelen.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van het moeilijk vinden om weg te gaan/naar huis te gaan, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het slechts een moment is, dat ik voorbij dit moment, bij mezelf kom, en hierin tevreden ben als ik door het moment heenga in en als mezelf als weerstand die opkomt.

Ik adem, sta op, en beweeg me fysiek naar wat ik wil doen als naar huis gaan of loop even weg om te zien wat het beste is voor me in het moment om te doen.

Als ik mezelf zie neigen tot praten over een situatie die ik heb meegemaakt, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik iets wil delen, waarin ik mezelf eerst inhoud, om het vervolgens toch te delen, versterkt door het inhouden.

Ik realiseer me dat ik het ‘praten over’ als delen veroordeel in mezelf, waardoor ik dit inhoud, en vervolgens toch doe.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op de adem terwijl ik praat/deel, en hierin specifiek te zien wat ik wil delen en hoe ik het deel, en mezelf hier te houden in en als de adem.

Ik stel mezelf ten doel te bevrijden van de oordelen over het al dan niet delen, al dan niet in en als energie, door toepassing van zelfvergeving op de specifieke verbindingen die ik hierin tegenkom, zodat en waarin ik mezelf corrigeer, langzaam maar zeker, tot een constante aanwezigheid in spreken in de adem in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te duwen tot voorbij de weerstand om op te staan en alleen te staan, en hierin zacht te zijn met mezelf en tegelijkertijd standvastig, en zelfvergevingen toe te passen op wat ik zie dat mijn standvastigheid doet wankelen, waarin ik me realiseer dat het veelal ‘slechts’ een energetische ervaring als verslaving is waar ik doorheen moet die niet perse van alles te betekenen heeft en welke ik kan stoppen.

Ik stel mezelf ten doel de herinneringen gekoppeld aan veel praten en ervaringen en oordelen hierin en hierover, te onderzoeken in mezelf.

Als ik mezelf zie participeren in en als disbalans als ervaring van me wel of niet ‘op mijn gemak voelen’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mijn ervaring van comfortabel zijn en hierin mijn expressie, afhankelijk maak van het gezelschap met wie ik ben.

Ik realiseer me dat ik mijn expressie wel kan afstemmen op het gezelschap – in het luchtledige praten heeft niemand wat aan – maar dat ik hier tevens constant in kan blijven in en als mezelf, zodat het een beslissing wordt in en als mezelf om iets te delen zonder energetische connecties met het gezelschap.

Ik stel mezelf ten doel in gezelschap in de adem aanwezig te blijven en mezelf hier steeds naar terug te halen, en te zien in het moment wat ik wil delen en wat er eventueel in me opkomt als weerstand als connectie, waarin ik deze connectie als relatie terughaal naar zelf, en de afscheiding hierin, in en als mezelf in relatie met de ander, stop.

Ik realiseer me dat dit een proces is door de tijd heen, en dus geef ik mezelf de tijd hierin en hiervoor, waarin ik mezelf ten doel stel de kleine correcties in het moment door te voeren.

Ik stel mezelf ten doel de gedachten over Lonelisess-Eenzaamheid te onderzoeken en gewaar te zijn en/of worden wanneer en hoe ze opkomen zodat ik mezelf hierin kan ondersteunen en richting geven.

silhouette-of-people-talking-200x154 Next Question: praten jongeren nu sneller?

Het Ontwerp van Eenzaamheid

————————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 311 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie-vervolg

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 306 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-3

Dag 308 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie

Dag 309 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie-vervolg

Dag 310 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Angst, paniek, irritatie, boosheid, onmacht, onzekerheid, zekerheid, verdriet

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb irritatie te ervaren ten gevolge van de backchat die ik ontwikkel in mezelf naar aanleiding van de Gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me aan mezelf te irriteren in mijn innerlijk gedrag, maar dit niet direct te kunnen stoppen omdat ik niet exact zie hoe ik het manifesteer en dus opnieuw participeer in de gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik mijn innerlijk gedrag ten aanzien van mezelf in reactie op backchat naar aanleiding van een gedachte, niet direct kan stoppen, en hierin beslis de irritatie voort te laten bestaan, in een geloof dat ik eerst moeten begrijpen waar de irritatie vandaan komt, waarin ik opnieuw hetzelfde patroon manifesteer in een gedachte en geloof in ‘niet weten – niet kunnen’, en hierin mezelf in en als reactie op deze Gedachte, in irritatie voortzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de irritatie keer op keer in mezelf te creeren, in een poging om te zien waar het vandaan komt en als ik het niet zie, een niet weten – niet kunnen in stand te houden, in plaats van de irritatie als reactie op mezelf in backchat en/als gedachten, direct te stoppen en zelfvergevingen toe te passen op hetgeen ik ervaar en/of zie in mezelf, om mezelf vrij te maken van reactie in mezelf, zodat ik een helder zicht krijg in en als mezelf op hoe ik functioneer in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen vergeven als ik niet precies zie hoe ik het manifesteer, en hierin opnieuw manifesteer wat ik nog dien zelf te vergeven aangezien ik niet zie hoe ik het doe, wat me irriteert in mezelf, niet ziende dat ik me irriteer aan het kringetje wat ik wandel en juist in de reactie als irritatie als schakel in het kringetje, het kringetje rond maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te irriteren in het feit dat ik eerst een patroon hercreeer voordat ik mezelf hierin zie en mezelf hierin kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vergeven dat ik patronen hercreeer waarvan ik zie dat ze niet ‘kloppen’, maar waarvan ik niet exact zie hoe ik het creeer, en dus moet ik het hercreeren om in te zien, waarvoor ik mezelf opnieuw veroordeel en mezelf opnieuw irriteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf opnieuw te veroordelen voor het hercreeren van een patroon wat ik al weet als zijnde niet het beste, maar nog niet zie, en waarin ik in dit ‘weten’ dus een heleboel irritatie als energie genereer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het ‘weten’ irritatie als energie te genereren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een polariteit van ‘weten’ en ‘niet weten’ in en als de geest, en mezelf hierin te irriteren door energie in polariteit te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb energie in polariteit als weten-niet weten te genereren en hiermee mezelf in en als het fysiek, te irriteren.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren ten aanzien van mezelf in het hercreeren van een patroon welke ik al duizend keer gezien heb en ervaren heb, welke ik weet dat ik het zelf doe maar waarin ik mezelf nooit werkelijk gezien heb – alleen de manifestatie – en waarin ik een gedeelte buiten mezelf blijf plaatsen in en als boosheid in en als reactie, op iets of iemand buiten mij geprojecteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een gedeelte buiten mezelf te plaatsen in en als boosheid, in en als reactie, op iets of iemand buiten mij geprojecteerd, en hierin een deel van de zelfverantwoordelijkheid wegleg, en mezelf opdeel in fracties, waarin ik mezelf in reactie in boosheid in stand houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in reactie in boosheid in stand te houden en dus mezelf in en als de geest in stand te houden, in plaats van in en als mezelf te staan als wat het beste is voor alle leven en niet alleen voor mezelf in de geest in zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien dat ik gelijk ben als en aan het geheel, en mezelf dus afscheid in zelfinteresse in de geest en alleen nog zorg voor mezelf in en als een afgescheiden deel, waarin ik keer op keer afscheid neem van iets of iemand waarvan ik me heb afgescheiden – en omdat ik me ervan heb afgescheiden, me hieraan vastklamp door een relatie te leggen/creeren met hetgeen waarvan ik me afscheid, waarin ik in het afscheid nemen verdriet creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te creeren door me af te scheiden van iets of iemand buiten en binnenin mezelf, me vervolgens vastklamp aan hetgeen ik me van heb afgescheiden door een relatie te creeren, me hier vervolgens van losmaak  aangezien ik me beklemd ervaar in deze zelf gecreeerde relatie, waarin het losmaken bestaat uit ‘afscheid nemen’ van hetgeen ik een relatie mee heb gecreeerd, waarin ik verdriet ervaar in het missen van hetgeen ik me heb af gescheiden en dus afscheid heb genomen, en door de ervaring van gemis te worden overweldigd in mezelf, en boosheid en irritatie te creeren in mezelf om hetgeen ik gedaan heb in zelf interesse, etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in zelfinteresse voor te laten gaan in en als een geloof dat ik voor mezelf dien te zorgen, niet ziende dat dit zorgen bestaat uit overleven in een wereld bestaande in zelfinteresse in afscheiding van eenheid en gelijkheid als leven.

*

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van irritatie en/of boosheid, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in me in een reactie bevind, en dat ik dus een Gedachte en/of verschillende gedachten als backchat geloof die in me opkomen/getriggerd zijn.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van irritatie en/of boosheid direct te stoppen in mezelf. Ik adem in, ik laat de ervaring door me heen gaan en zie wat er in me opkomt, wat ik dien zelf te vergeven. Ik zie of er gedachten aanwezig zijn en stop participatie hierin.

Ik zie wat de boosheid triggert, en wat ik probeer vast te houden in en als irritatie en boosheid in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de angst voor verlies te onderzoeken die gepaard gaat met het creeren van een ervaring van irritatie en boosheid, zodat ik de angst onder de irritatie kan zelfvergeven in plaats van boosheid en irritatie te projecteren op het fysiek, van iets of iemand buiten mij en/of van mezelf.

*

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van verdriet, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik verdriet ervaar doordat ik me heb afgescheiden van mezelf, deze afscheiding probeer op te vullen door een relatie te leggen met iets buiten mezelf, hier mezelf dus afhankelijk van maak en mezelf verstik in deze relatie, en dus weet dat ik dit niet kan behouden, waarin ik als enige oplossing zie ‘afscheid nemen’ van hetgeen ik een relatie mee gelegd heb, waarin ik opnieuw het gemis ervaar in en als mezelf in afscheiding, welke een ervaring van verdriet geeft.

Ik realiseer me dat ik hierin verstrikt raak in een weten en niet-weten in de geest, waarin ik een niet-weten ervaar hoe het werkelijk te doen want nooit gedaan, vervolgens iets te doen in een weten in het leggen van relaties, waarin ik tegelijkertijd weet dat het niet kan blijven bestaan, en me hier dus uit terugtrek en weer terecht kom in het niet-weten.

Ik realiseer me dat ik op deze manier in geen enkele situatie de beslissing neem om het weten en niet-weten te stoppen, en in plaats hiervan te blijven circuleren in de geest in en als actie-reactie.

Ik realiseer me dat ik mezelf in veiligheid stel en behoud in een polariteit van weten en niet-weten als excuus om in en als zelf te bewegen, waardoor ik zogenaamd ‘veilige situaties’ creeer, binnen en buiten mezelf, welke niet zelf-oprecht zijn en waar ik vervolgens weer uitstap, op zoek naar mezelf in zelfoprechtheid.

Ik stop, ik adem. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participatie in ervaringen van verdriet, en hierin te onderzoeken wat het is dat ik mis, wat hetgeen is waarvan ik me dus heb afgescheiden en waar ik bang voor ben te verliezen en waarin ik dus in afscheiding van mezelf besta en een weten en niet-weten creeer als houvast.

Ik realiseer me dat ik geen uitkomst hoef te weten, ik kan hetgeen ik ‘weet’ als geleerd heb als gereedschap als schrijven, zelfvergeving, zelfcorrectie en adem, Toepassen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een uitkomst en/of een startpunt dien te weten, waarin ik mezelf vasthoud in een polariteit van weten en niet-weten waarin ik heel veel energie in reactie in mezelf genereer, in plaats van in te zien dat ik toepas in ieder moment hetgeen ik weet in het moment als praktisch toepasbaar gereedschap.

Ik stel mezelf ten doel zelfvergevingen toe te passen op hetgeen ik me van heb afgescheiden en op de gevolgen hiervan als het opvullen met ervaringen, van ervaringen van gemis in mezelf.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Desteni-I-process

Equal Money System

—————————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 289 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie-vervolg

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 287 – Trigger Characters – Onverschillig-1

Dag 288 – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie

Vervolg Reactiedimensie:

Verongelijking, boosheid, verontwaardiging, verdriet, verbazing, minderwaardigheid, ongeloof, schaamte, zelfhaat

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te creeren als reactie op en in de afscheiding in mezelf in relaties in de geest, waarin de relatie bestaat uit een relatie met iets of iemand buiten mezelf, gebaseerd op een gedachte binnenin mezelf waarvan ik me afhankelijk gemaakt heb, door mezelf te bevestigen door geloof in/als de relaties in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit verdriet als energiegenerator te gebruiken en hierin beweging als verlichting van de pijn te ervaren voor een moment, wat een verlichting is van het verdriet in de geest, maar wat geen werkelijke oplossing is als verlichting van werkelijke fysieke pijn, maar welke zelfs de fysieke pijn als verkramping door participatie in/als emotie, versterkt, waarin het fysiek de emoties opslaat in spierweefsel, welke als voorraad fungeert om getriggerd te worden en energie naar boven te brengen in een nieuwe ervaring van relaties met iets of iemand buiten mezelf, waarin ik in de ervaring van afscheiding in een relatie met iets of iemand buiten mijzelf – gebaseerd op een gedachte binnenin mezelf – opnieuw energie gegereer en opsla, and so on, totdat het fysiek ‘op’ is en vastzit in een permanente kramp, opgegeten door langdurige participatie in de geest en vast in maximale spanning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de emotie verdriet als beweging en verlichting te ervaren in en van de zwaarte als vastzetting als kramp als wie ik ben in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf minderwaardig te maken zodra ik een relatie vorm in de geest, waarin ik de relatie voorop stel als doel en mezelf in meer of mindere mate achterstel/vergeet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vergeten door/in het vormen van relaties in de geest, hetgeen ik weerspiegeld zie in degenen met wie ik neig tot het vormen van relaties die aangeven veel dingen vergeten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onverschillig te zijn (geworden) ten aanzien van mezelf in en door het vormen van relaties in/als de geest door geloof in mijn eigen gedachten.

Atlanteans – The Decision of Division

https://i1.wp.com/www.destippel.nl/cms/wp-content/uploads/2012/07/Niet-vergeten.jpg

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie participeren in verdriet, dan stop ik, ik adem. Ik adem in in het verdriet, en zie wat er naar boven komt.

Ik onderzoek in mezelf of het een verdriet is welke mijn fysiek kwijt wil en welke omhoog komt om in te zien, uit te schrijven en zelf te vergeven, of dat het een verdriet is als energie genereren.

Ik sta mezelf niet toe energie te generen uit verdriet. Ik omarm mezelf en houd mezelf vast terwijl ik focus op de ademhaling.

Als ik mezelf zie neigen naar mezelf vergeten ten behoeve van het vormen van een relatie, dan stop ik, ik adem.

Ik onderzoek iedere reactie in mezelf ten aanzien van een relatie, en neem de tijd in mezelf om deze reacties door te wandelen, te onderzoeken tot welke gedachte deze relatie bestaat, en zelf te vergeven. Ik realiseer me dat, als ik reageer, ik iets over het hoofd zie doordat ik in het hoofd aanwezig ben in een geloof in een gedachte, en dus feitelijk iets over het lichaam zie/niet in/als het lichaam zie.

Ik stel mezelf ten doel de relatie met mezelf/met mijn eigen geest in totaliteit te onderzoeken, zelf te vergeven en te corrigeren/veranderen ten behoeve van wat het beste is voor een ieder. Deze innerlijke relatie zal zich op een ‘gegeven’ moment – niet echt gegeven maar hard voor gewerkt – reflecteren in uiterlijke relaties als wat het beste is voor ieder-een.

Wordt vervolgd

Reptilians and Memories

*

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 283 – Trigger Characters – Afwachtend-1

Dag 284 – Trigger Characters – Afwachtend – Reactiedimensie

Dag 285 – Trigger Characters – Afwachtend – Angstdimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 286 – Trigger Characters – Afwachtend – Consequentiedimensie

———————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 230 – Wat is Opzet?

De geest doet alles met Opzet. Waarom doet de geest dit? Om energie te creeren, om te overleven als Geest Bewustzijn Systeem. Hiervoor is altijd fysieke substantie nodig; de energie moet ergens vandaan gehaald worden zeg maar, de energie heeft substantie nodig om tot stand te komen.

Quantum Mind Self Awareness – STEP 1

Nu is die opzet vaak lastig zichtbaar. Want, we ‘bedoelen’ het niet zo. Toch doen we hetgeen we niet bedoelen, wel, en dus is er opzet in het spel; immers anders zouden we het niet doen.

Waar zit dan de opzet verstopt? Als we deze niet zien – en dan bedoel ik echt niet zien, en niet net doen alsof we het niet zien maar wel degelijk weten wat we aan het doen zijn – kan het zijn dat deze niet in het bewuste gedeelte aanwezig is van het Geest Bewustzijn Systeem. We hebben ook nog een onbewuste (het collectieve bewustzijn) en een onderbewuste (het bewustzijn verzameld in de tijd van opgroeien en gerelateerd aan het familiesysteem).

En dit kan andersom ook zo zijn. De ander doet iets naar mij toe, met opzet, om energie te genereren, maar wellicht niet met bewust bedoelde opzet om mij iets ‘aan te doen’, maar met onbewuste of onderbewuste opzet om zelf energie te genereren als Geest Bewustzijn Systeem om als Energie te overleven. En dat kan ook bewust gebeuren, maar dan nog hoeft het niet bewust te zijn om ‘mij iets aan te doen’, maar is de bewuste opzet gericht op er ‘zelf beter van worden’, welke natuurlijk ten koste gaat van de ander.

Dus, ‘zo heb ik het niet bedoeld’ is geen excuus om een bepaald gedrag of een bepaalde handeling voort te zetten. Ten eerste, ergens verborgen hebben we het zo wel bedoeld, en is het zelfs heel doel gericht ingezet, om energie te genereren, ter overleving, en reken maar dat we dit zo specifiek bedoeld hebben, we zijn als Geest Bewustzijn Systeem zeer inventief geworden in het overleven dus energie genereren ten koste van alles wat leeft, en tevens inventief in het verbergen hiervan waardoor we werkelijk geloven dat we ‘het niet zo bedoelen’.

Wat ik hierin prettig vind om te realiseren is, dat als een ander iets naar mij doet wat ik ervaar als opzet, en wat ook zo is zoals net beschreven, dit niet is om mij ‘iets aan te doen’, maar dat dit is om zelf te kunnen overleven in/als Energie als Geest Bewustzijn Systeem. Oftewel, het is niet persoonlijk naar mij toe gericht. Het is wel ingezet ‘ten koste van mij’, om er zelf beter van te worden in/als energie. Maar het persoonlijke kan ik hiermee laten varen, en alles wat ik hierin persoonlijk opvat, kan gelijk gestopt worden en in de zelfvergeving geplaatst worden.

Dat ik andersom ook mijn Opzet in/als het Geest Bewustzijn Systeem stop, zelf vergeef en corrigeer, maakt natuurlijk onderdeel uit van dit proces. Immers, ik wil niet een ander aandoen wat ik zelf niet aangedaan wil worden. En een opzet om zelf beter van te worden in/als Geest Bewustzijn Systeem gaat altijd ten koste van Leven, van mijzelf en/of van een ander. Hierin is het wederom niet persoonlijk gericht op die ander, het is gericht op overleving als energie, om er zelf beter van te worden. De persoon waarvan het ten koste gaat, kun je zien als een ander Geest Bewustzijn Systeem waar het meeste energie bij te generen valt.  Dus dit is niet willekeurig – we weten waar de meeste energie te halen valt – maar het is wederom niet persoonlijk. Dus ook hier kan de persoonlijke ervaring direct gestopt en zelf vergeven worden, en hierbij kan het schuldgevoel wat hiermee gepaard gaat, ook direct gestopt en zelf vergeven worden. Dit schuldgevoel is alleen maar een trucje om in/als persoonlijkheid opnieuw energie te genereren als Geest Bewustzijn Systeem, dus om er zelf opnieuw beter van te worden en te overleven ten koste van (een ander en/of onszelf als) Leven.

Atlanteans – Why the Mind is Inferior to the Superiority Physicality – Part 44

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de opzet van een ander als persoonlijk te ervaren, en me hierin tekort gedaan te voelen, in plaats van in te zien dat ik mezelf tekort doe door de opzet van een ander persoonlijk te nemen, hierin een negatieve energetische ervaring te genereren als een emotie van ‘tekort gedaan voelen’ oftewel een slachtofferrol aan te nemen, waarin ik mezelf als Leven onderdruk en mezelf als substantie gebruik/misbruik ter generatie van energie in/als overleving in/als Geest Bewustzijn Systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen als ik iets met opzet naar een ander toe doe ook al ‘was het niet zo bedoeld’, waarin ik wederom mezelf als middelpunt plaats in/als schuldgevoel en hierin opnieuw energie genereer ter overleving van mezelf als Geest Bewustzijn Systeem, waarin ik mezelf gevangen houd in een ervaring van schuld dus in een negatief energetische ervaring oftewel emotie, in plaats van mezelf in te zien en zelf te vergeven in wat ik met opzet gedaan heb, waarin ik de energie stop in/als mezelf als Geest Bewustzijn  Systeem en hierin mezelf de mogelijkheid geef mezelf richting te geven en te corrigeren zodat ik in een volgende gelijke situatie niet opnieuw automatisch in hetzelfde patroon verval en opzet gebruik om er zelf beter van te worden, maar op tijd mezelf stop in participatie van energetisch misbruik van mezelf of de ander als Levend Wezen.

Demons in the Afterlife – Part 1

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van persoonlijk aangedaan worden, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat de ander in overleving participeert als Geest Bewustzijn Systeem, en als ik als reactie hierop, participeer in een ervaring van persoonlijk aangedaan worden, stap ik zelf in de overleving als Geest Bewustzijn Systeem, waarin ikzelf dan degene ben die mezelf werkelijk iets aandoet. Dus ik stop, ik adem. Ik laat de ervaring door me heen gaan, totdat de ervaring wegebt. Eventueel zie ik later in de situatie en pas zelfvergevingen toe op mogelijke relaties die ik gelegd heb met deze persoon en/als mijn persoonlijkheid.

Als ik mezelf zie participeren in een schuldgevoel ten aanzien van een ander, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf waar ik opzet gebruikt heb, al dan niet zo bewust bedoeld. Ik stel mezelf de vraag waarom ik deze opzet heb gebruikt, wat ik wilde behalen en waar ik bang voor was/ben. Ik pas zelfvergevingen en zelfcorrecties toe op wat ik tegen kom aan angst en verlangen in mezelf, gerelateerd aan de persoon en/als persoonlijkheid en/of gerelateerd aan de situatie.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in te zien als de Opzet in/als Geest Bewustzijn Systeem die ik geworden ben. In deze opzet zie ik direct wat ik nog denk en geloof nodig te hebben ter overleving, ten koste van mezelf en/of de ander als Leven. Hierop pas ik zelfvergevingen en zelfcorrecties toe, en waar nodig schrijf ik het uit. Op deze manier maak ik mezelf vrij van de persoonlijke relaties die ik gelegd heb in/als persoonlijkheden ter overleving ven mezelf als energie als Geest Bewustzijn Systeem.

Desteni-I-Process

—————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 211 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-3 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 207 – Motie van wantrouwen – Angst als E-Motie als Rechtvaardiging van Manipulatie

Dag 208 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-1 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 210 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-2 op ‘Motie van Wantrouwen’

Backchat:

Ik kan niet op tegen die persoon

Die persoon weet het toch altijd beter

Wat ik ook zeg, het is toch niet goed

Laat maar, ik doe het wel alleen

Ik heb er geen zin meer in

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in mijn hoofd in de woorden ‘ik kan niet op tegen die persoon’.

Ik realiseer me dat ik niet op hoef te kunnen tegen een persoon, en dat ik hiermee bezig ben om ‘op te kunnen’ tegen een persona in mezelf waarin ik mezelf overheers en hierin ervaar hier niet tegenop te kunnen. Door deze ervaring te geloven maak ik mezelf minder dan mezelf participerend in persona in/als bewustzijn in backchat, en als ik hier vervolgens naar ga leven, in projectie op een ander mens, waarbij deze ervaring in/als persona in mezelf geactiveerd wordt, bevestig ik mezelf in/als bewustzijn als sterker dan ikzelf als Leven, aangezien ik mezelf laat leiden door mezelf in/als bewustzijn in backchat, welke voortkomt uit angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden door mezelf in/als bewustzijn participerend in/als backchat in een ervaring van angst, gelovend dat ik dit ben en hierin mezelf afhankelijk makend van wie ik geloof dat ik ben in/als bewustzijn, waarbij we weer terug zijn bij het Geloof in afhankelijkheid van God/De Mind/De Geest/Het Bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden in mijn hoofd als ‘ik kan niet op tegen die persoon’ in backchat te geloven als werkelijkheid, en in dit geloof mezelf in werkelijkheid te manifesteren als de woorden ‘ik kan niet op tegen die persoon’ door deze woorden te leven als zijnde zo ben ik.

Ik stel mezelf ten doel mijn participatie in de woorden ‘ik kan niet op tegen die persoon’ te stoppen. Als ik de woorden ‘ik kan niet op tegen die persoon’ in mijn hoofd op zie komen, dan stop ik, ik adem. Ik breng mezelf hier in het fysiek, kijk om me heen en zie dat er werkelijk niets gerelateerd is in mijn fysieke werkelijkheid wat ook maar te maken heeft met deze woorden. Dus ik stop, ik adem in, ik ervaar de reactie in mij, ik houd de adem vast, ik zie waar deze reactie mee te maken heeft, ik adem uit, ik laat de energie gekoppeld aan deze reactie door me heen stromen de aarde in, ik houd vast en zie of er nog iets beweegt in mij ten aanzien van deze woorden, en zoja, dan ga ik verder met dit onderzoek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in mijn hoofd in de woorden ‘die persoon weet het toch altijd beter’.

Als ik mezelf zie participeren in de woorden ‘die persoon weet het toch altijd beter’, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf hoe ik in/als bewustzijn het altijd beter weet, altijd een reden heb om mezelf in/als bewustzijn te geloven, waarin ik mezelf als leven in aanwezigheid hier in het fysiek, onderdruk. Ik realiseer me dat voor mij in/als bewustzijn het nooit genoeg is, aangezien ik in/als bewustzijn altijd door zal gaan om energie te genereren ter overleving in/als bewustzijn. Dus, het heeft geen zin hiermee een ‘strijd’ aan te gaan, welke alleen maar uitloopt in een algehele ervaring van ‘het heeft geen zin’ en dus van ‘geen zin hebben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in mijn hoofd in de woorden ‘wat ik ook zeg, het is toch niet goed’.

Ik realiseer me dat ik hierin relateer aan mijn eigen beoordelingssysteem in/als bewustzijn, waarin ik het nooit goed genoeg doe, waarin ik nooit aan mijn eigen streven in/als bewustzijn kan voldoen, aangezien ik mezelf  in/als bewustzijn altijd een ‘hoger doel’ zal voorhouden om naar te streven, zodat ik altijd energie blijf genereren in het nastreven van dit doel in een uitgangspunt van onvrede dus in/als bewustzijn.

ik realiseer me dat ik in mezelf mijn eigen minderwaardigheidservaring creeer door doelen te stellen in/als bewustzijn waar ik niet aan kan voldoen in werkelijkheid in/als bewustzijn, en me dus constant als minderwaardig ervaar in/als bewustzijn waardoor ik nooit aanwezig ben in gelijkheid in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in mijn hoofd in de woorden ‘laat maar, ik doe het wel alleen’.

Ik realiseer me dat ik op deze manier kan blijven bestaan in/als bewustzijn door mijn woorden niet in werkelijkheid naar voren te brengen ter correctie van mezelf als leven maar deze bewaar in mijn hoofd in backchat ter generatie van energie in mezelf in/als bewustzijn. Ik realiseer me dat ik me ongemakkelijk en onveilig voel als ik dit alleen-zijn in mijn hoofd opgeef, aangezien ik hierin de fouten/failures in mezelf onder ogen krijg van wie ik geworden ben in/als bewustzijn, me niet realiserende dat failures open deuren als mogelijkheden zijn om in te stappen en mezelf te corrigeren ten behoeve van mezelf als leven en hierin ten behoeve van alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me ongemakkelijk en onveilig te voelen als ik het alleen-zijn in mijn hoofd opgeef en mijn fouten als failures onder ogen zie welke naar voren komen in mijn woorden in de fysieke  werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fouten/failures in mezelf in/als bewustzijn te ervaren als iets verschrikkelijks wat verborgen moet worden, wat niemand mag zien, anders is het met me gedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het met me gedaan is als iemand mijn fouten/failures ziet en/of hoort in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen over mijn fouten/failures in/als bewustzijn, en tegelijkertijd te denken dat het ook weer niet zo erg is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven, als tegenhanger van de ervaring als iets verschrikkelijks, dat het niet zo heel erg is als wie ik ben geworden in fout/failure in/als bewustzijn, aangezien het maar kleine foutjes lijken, in plaats van in te zien dat de grootte niet uitmaakt, een foutje is een failure en dient te worden gecorrigeerd om werkelijk gestopt te worden in het voortbrengen van een disbalans in/als ongelijkheid in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de grootte van een fout/failure te gebruiken als maatstaf voor wel of geen correctie en hierin dus opnieuw te gaan vergelijken en oordelen, en mezelf zo vast te houden in de gevangenis van het bewustzijn in oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat een ander zegt ‘zie je wel, ik wist het wel’ als ik een fout/failure toon.

Ik realiseer me dat ik in/als bewustzijn alles in de gaten houd en hierin naar mezelf en de ander zeg ‘zie je wel, ik wist het wel’. Hierin ben ik niet aanwezig in ieder moment als zijnde nieuw, maar participeer ik in een opeenstapeling als opstapeling van herinneringen, waarin ik een reactie in mezelf geaccumuleerd heb.

Als ik mezelf zie participeren in angst geprojecteerd op een ander als dat die zou zeggen ‘zie je wel, ik wist het wel’, dan stop ik, ik adem. Ik adem in en ervaar de angst, ik houd vast en zie waaraan die gerelateerd is, ik adem uit en laat de energie gekoppeld aan de angst door me heen stromen de aarde in, ik houd vast en zie of en wat er nog aan reactie in mezelf over is welke ik verder dien te onderzoeken.

Ik realiseer me dat dit patroon is opgebouwd in mijn hele leven, en dat ik dus vele dimensies hierin gecreeerd heb welke ik adem voor adem zal moeten doorwandelen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in/als de adem in geduld en mezelf te vergeven waar ik te ongeduldig aan het trekken en duwen ben in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in mijn hoofd in de woorden ‘ik heb er geen zin meer in’.

Als ik geen zin hebben in mezelf ervaar, dan stop ik, ik adem. ik realiseer me dat ik de ervaring van geen zin hebben gecreeerd heb ik de woorden als ‘ik heb er geen zin meer in’, welke ik creeer als reactie op het geloof in het aangaan van de strijd met mezelf in/als bewustzijn, welke ik nooit ‘win’, waardoor ik ervaar dat het geen zin heeft. Ik realiseer me dat dit tot niets leidt behalve tot opgeven van mezelf en mezelf in/als bewustzijn de leiding te geven tot in de eeuwigheid, waarin ik mezelf opbrand in/als energie. Dit is niet acceptabel, en dus stop ik.

Ik sta mezelf niet toe mezelf op te branden in/als energie in/als bewustzijn.

Ik sta mezelf niet toe mezelf op te geventen behoeve van mezelf in/als bewustzijn.

In plaats hiervan, ik adem in, ik ervaar het geen zin hebben, ik houd de adem vast, ik zie waaraan het gerelateerd is, ik adem uit, ik laat de energie gekoppeld aan de ervaring van geen zin hebben dor me heen stromen de aarde in, ik houd de adem vast en zie wat er nog als reactie in me over blijft om verder te onderzoeken, welke ik eventueel later uit kan schrijven en uitgebreider in kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zinnen in me op te zien komen als ‘dat lukt me nooit’ en ‘het is teveel’.

Ik stop, ik adem, ik ben hier. Adem voor adem pak ik op wat gedaan moet worden, no matter how long it takes. Door mezelf vast te houden in/als bewustzijn in tijd, houd ik mezelf alleen maar vast in een ervaring van haast en hieraan gekoppeld van ‘het nooit halen’. In plaats hiervan ondersteun ik mezelf adem voor adem, moment voor moment, dag voor dag.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen in de adem aanwezig te zijn en (mezelf in) de adem te vertrouwen zodat ik mezelf in/als ervaring in gevoelens en emoties los kan laten.

Wordt vervolgd

www.eqafe.com

www.eqafe.com/free

—————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life