Dag 339 – Een bepaalde toon in de stem

Een gesprek met moeder aan de telefoon waarin een bekend patroon de kop op steekt: moeder vertelt iets met een stem waarin een bepaalde toon aanwezig is die ik omschrijf als verongelijkt, zonder dat de situatie met gezond verstand benaderd wordt.

–>ik schrik, ervaring van onbegrip

–>–>ik houd mijn adem in

–>–>–>ervaring van angst

–>–>–>–>ik trek me terug

–>–>–>–>–>ik wil huilen/ervaar een gevoel alsof ik wil huilen

–>–>–>–>–>–>ik keer me af

–>–>–>–>–>–>–>ik word onverschillig

–>–>–>–>–>–>–>–>ik ga weg

Gedachte: Wat wil je van me?

Ervaring alsof ik niet voldoe aan wat ik denk dat er van me gevraagd wordt aangezien ik niet begrijp wat er gevraagd wordt, behalve dat ik de toon in de stem ervaar alsof ik iets moet bevestigen tegenover/in die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te schrikken van de toon die ik hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de toon die ik hoor in de stem van moeder als verongelijkt te interpreteren, in plaats van in te zien dat ik mezelf verongelijk door me aan te passen aan hetgeen ik denk te horen in een stem van een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van onbegrip te hebben als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de toon die ik hoor als bepalend te ervaren, bepalend van mijn reactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen wat ze van me wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ze iets van me wil als ik de bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet meer te weten wat ik zelf wil doordat ik zoveel tonen hoor in stemmen van moeder en anderen buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn adem in te houden als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me terug te trekken ten gevolge van de angst die ik ervaar als ik een bepaalde hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen huilen/me te voelen alsof ik wil huilen als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder en er geen gezond verstand wordt toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te keren als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder en er geen gezond verstand wordt toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onverschillig te worden doordat ik eigenlijk wil huilen maar dit niet wil tonen, als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te gaan als ik een bepaalde toon in de stem van moeder hoor; weg in de geest en weg in fysieke werkelijkheid, waarna ik, als ik alleen ben, mijn emotie pas toelaat voor onderzoek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb altijd weg te gaan en me hierin af te scheiden als ik schrik van een bepaalde toon in een stem en er geen gezond verstand wordt toegepast, waarin ik verdwijn in omschreven patroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat wil je van me?’ als ik een bepaalde toon in de stem van moeder hoor en er geen gezond verstand wordt toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en ervaren dat er iets van me gevraagd wordt waaraan ik niet voldoe, aangezien en waarin ik niet begrijp wat er gevraagd word, als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder, aangezien ik de toon als bepalend ervaar – geladen met energie – en hierin denk dat ik moet voldoen aan de energie-bepaling die erin gevangen ligt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me gevangen te voelen in een gedachte als reactie op een bepaalde toon in de stem van moeder, waarin ik denk en geloof de bepaling als energie van de toon te moeten volgen en bevestigen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de bepaalde toon in de stem van moeder/een ander te ervaren alsof ik iets moet bevestigen tegenover/in die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hierin de verantwoordelijkheid te hebben genomen voor de bepaalde toon die ik hoor in de stem van moeder, maar die ik niet begrijp aangezien er geen gezond verstand wordt toegepast en waarin ik me tevens verzet en zo juist de bepaling versterk, en hierin de zelfverantwoordelijkheid, als de verantwoordelijkheid voor mijn eigen bepaling in en als energie in en als reactie op de bepaalde toon, en gebrek aan toepassing van gezond verstand, opzij te leggen en dus mijn eigen energie als reacties als emoties op te slaan, te onderdrukken in mijn fysiek door deelname en geloof in gedachten die ik creeer .

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in zelfverantwoordelijkheid te verstoppen achter het zogenaamd verantwoordelijk voelen/denken te zijn voor moeder/een ander, en hierin mijn eigen gezond verstand te laten varen en me te laten bepalen door mijn eigen reacties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten bepalen door mijn eigen reacties ten gevolge van gedachten als verzet, bij het horen van een bepaalde toon in de stem van moeder/een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me per direct verantwoordelijk te voelen als ik de bepaalde toon waarneem in de stem van een ander, en hierin direct bovengenoemde mindconstruct aanzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn interpretatie van wat ik hoor als toon in de stem van moeder/de ander, te projecteren op de ander als zijnde dat die ander verongelijkt is en geen gezond verstand toepast, om vervolgens als reactie gedachten als verongelijking te creeren en hierin zelf emoties als energiebron te genereren ter overleving in en als de geest in en als mezelf, waarin ik afhankelijk blijf van de geest en dus van de ander(=de mind) en dus van moeder, en hierin opnieuw boos wordt op moeder als zij met een bepaalde toon en nadruk in haar stem spreekt welke dit patroon/gedrag in mij triggert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden op de persoon die een patroon in mij triggert in plaats van het patroon in mezelf te stoppen, onderzoeken, zelfvergeven en zelf corrigeren, zodat en waarin ik zelf de verantwoordelijkheid neem voor mezelf in en als reactie, waarin ik de afhankelijkheid van de ander=de mind – en dus van moeder – stop en me niet langer laat bepalen door mijn reacties op een bepaalde toon in de stem van moeder/een ander buiten mij en/of van mezelf.

Zelfcorrecties volgen.

Full_parenting-perfecting-the-human-race-part-1

Specificity of Child Development 0-1 Years:
What happens when the Baby Resists the Energy of the Words?

*

Specificity of Child Development 0-1 Years:
What happens when a Baby Accepts the Energy of the Words?

————————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 304 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Vervolg Angstdimensie:

Overweldigd te worden door alles wat gedaan moet worden en hierin het ‘niet meer aan kunnen’ en opeens in te storten en dus niets meer op kunnen pakken, waarvan anderen ook de dupe worden

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om overweldigd te worden door alles wat er gedaan moet worden en hierin het ‘niet meer aan te kunnen’ en opeens in te storten en dus niets meer op te kunnen pakken, waarvan anderen ook de dupe worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik overweldigd kan worden door alles wat er gedaan moet worden, in plaats van in te zien dat ik overweldigd wordt door een ophoping van energie gegenereerd in en als gevoelens en emoties, welke voortkomen uit allerlei gedachten die ik toesta in mezelf – gedachten over alles wat er nog gedaan moet worden en gedachten over het wel of niet slagen hiervan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren in te storten ten gevolge van de hoeveelheid gedachten en hierop volgend gevoelens en emoties in mezelf, gerelateerd aan alles wat er gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gedachten te creeren over alles wat er gedaan moet worden, en hierin een controle probeer te behouden in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te houden uit het fysiek en hierin vertraag in wat er gedaan moet worden door te participeren in gedachten over wat er allemaal gedaan moet worden, in plaats van te vertragen in de geest, mijn gedachten te zien en mijn participatie hierin te stoppen en zelfvergeven, zodat ik mezelf fysiek kan bewegen en op kan pakken wat er fysiek gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf gevangen te houden in angst in/als controle in de geest, welke juist de angst oproept om overweldigd te worden in/als/door de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren ten onder te gaan in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat anderen de dupe worden van mijn participatie in en als de geest, in plaats van in te zien dat anderen als mijzelf, en ikzelf als anderen, juist de dupe zijn zolang ik in en als angst, dus als controle, voortbeweeg in/als de geest – controle aangezien zolang ik in de geest aanwezig ben, ik altijd een vorm van controle zal proberen uit te oefenen om mezelf te behouden in eigenbelang in/als energie in en als een bestaan in de geest.

En dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren door de mand te vallen als ik instort en niets meer op kan pakken en anderen de dupe worden, aangezien hieruit blijkt dat ik mezelf heb bewogen in en als de geest – dus in en als angst – dus in en als controle – welke niet het beste is voor iedereen, maar waarin ik nog steeds besta in en als zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren door de mand te vallen als wezen die beweegt in en als de geest in zelfinteresse, en er alles aan te doen om dit te verbergen, waar ik zo moe van wordt dat ik uitgeput raak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uitgeput te raken van het verbergen van mezelf in en als zelfinteresse in en als participatie in en als energie in en als de geest.

*

Als ik mezelf zie verkeren in angst om ‘het niet meer aan te kunnen’, voor instorten en niets meer op te kunnen pakken, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in de geest beweeg, aangezien ik in angst verkeer. Ik onderzoek in mezelf wat ik aan het verbergen ben in de geest en waar ik bang voor ben dat ‘ontdekt’ wordt en dus waar ik bang voor ben om te verliezen, zodra het ontdekt wordt.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven voor hetgeen ik ontdek in mezelf waar ik bang voor ben te verliezen, waarin ik mezelf vrij maak van de lading van energie die eraan verbonden zit, waarin ik mezelf in staat stel me fysiek te kunnen bewegen in en als zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel me te bewegen van taak naar taak en hierin hetgeen ik doe, te doen naar beste kunnen en inzicht.

Ik stel mezelf ten doel een planning als overzicht  te maken van wat gedaan moet worden, als leidraad, en hierin tegelijkertijd flexibel te zijn ten aanzien van verandering in deze planning als wat het beste is om als eerste op te pakken.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met zorgen maken over wat er allemaal gedaan moet worden.

Ik stel mezelf ten doel de opstapeling van zorgen in en als de geest, te stoppen, en hetgeen ik niet los kan laten, te onderzoeken in mezelf door middel van schrijven, zelfvergeven en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel bij alles wat ik (eventueel nieuw) oppak en/of aanneem als taak, te onderzoeken in zelf wat mijn beweegreden is om dit op te pakken; of het een reden is in de geest die me doet bewegen doordat ik me hier ‘beter’ door voel, of dat het een zelfbeweging is als wat het beste is en nodig is om op te pakken.

Angstdimensie wordt vervolgd

Equality Song

—————————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 227 – Timeloop

Timeloop.

Voor het eerst begrijp ik wat een timeloop is. Ik merkte het toen ik deze startte, en ik kon het natuurlijk niet meer terugdraaien. Dus ging ik door de timeloop, en het was geen pretje. Het was letterlijk een loop waarin ik gevangen kwam want ik moest het doorwandelen, de consequentie, en min of meer afwachten wanneer de loop van herhaling zich zou aandienen. Ik zie min of meer hoe ik deze gecreeerd heb. Ik ben nog niet zeker van mezelf dat ik het ook ga voorkomen een volgende keer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in een timeloop te brengen terwijl ik ‘dacht’ dat ik deed wat het beste was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in deze timeloop nog meer timeloops te hebben gecreeerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor de loop in de tijd die ergens gaat komen maar ik weet niet wanneer, als ik de timeloop heb gecreeerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in plaats van een situatie te stoppen, deze situatie te hebben gerecreeert, waarin ik aan het recreeren ben in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de situatie eerst te stoppen, en hierna alsnog de situatie te recreeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet zeker van mezelf te zijn dat ik een volgende keer geen timeloop meer creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom niemand me duidelijk heeft uitgelegd wat een timeloop is, en ondertussen niet echt te durven vragen wat een timeloop is aangezien iedereen erover praat alsof ie het wel weet, terwijl ik me nu ondertussen afvraag of ik misschien niet klaar was voor het antwoord en dus de vraag niet stelde.

Ik stel mezelf ten doel voorzichtig met mezelf te zijn en niet meer zomaar situaties in te stappen zonder vooraf heel goed in zelf te zien wat de gevolgen eventueel kunnen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en hierin tegelijkertijd de ander te grabbel te gooien in een timeloop door in situaties te stappen en te spreken zonder zorgvuldig in zelf te zien wat de gevolgen eventueel kunnen zijn van mijn handelen en spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zorgvuldigheid steeds te laten varen en te geloven iets te moeten doen en/of zeggen.

Ik stel mezelf ten doel vaker niets te doen en niets te zeggen, behalve in zelf zien, zelf vergeven, zelf corrigeren en mezelf  omarmen, ook letterlijk fysiek,  als het pijn doet wat ik in dit niets doen ervaar.

www.eqafe.com/free

—————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 48 – Kijk, dit konijn heeft ADHD – Dierenliefde – Liefdesmaand

Een heel groot konijn in een heel klein hokje, 60×60 cm, kan alleen rondspringen en dan wordt gezegd, haha kijk dit konijn heeft adhd.

Ten eerste, de mens die dit zegt is zelf alle dagen heel druk in het hoofd en noemt dit adhd – wat we met de gehele mensheid bevorderen/creeren door het participeren in de polariteit in/als de mind – oftewel de mind die heel druk is, wat geprojecteerd wordt op het konijn. De mens ziet blijkbaar zichzelf weerspiegeld in het drukke bewegen in een klein hokje, oftewel het fysieke bewegen, opgesloten in het veel te kleine hokje van de mind.

Het konijn wil fysiek bewegen zoals het gebouwd is en wordt door de mens in een heel klein hokje gestopt, en als het nog iets wil bewegen kan het niets anders dan een rondje bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren bij het zien van het enorme konijn in het kleine hokje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ‘pijn in mijn hart’ te ervaren, bij het zien van het enorme konijn wat zo onrustig beweegt in een heel klein hokje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zien en ervaren van ongelijkheid te omschrijven als pijn in mijn hart, waarmee ik het persoonlijk maak als treffende mijn hart, in plaats van in te zien dat het gaat om totale ongelijkheid wat enorm veel pijn en schade brengt aan ieder levend wezen op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet naar de boerin te wandelen om te vragen waarom ze het dier in zo’n klein hokje doet, of eigenlijk heb ik het toen ik het zag wel direct gezegd, maar ze legde de opmerking weg door te zeggen, kijk het konijn heeft een dubbel hok (een ander konijn, nog groter met kindje), waardoor het niet zo klein lijkt, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als Leven als konijn als Leven weg te laten leggen door een opmerking als goedpraten doordat het iets grotere hok in vergelijking wordt gezet met het veeeel te kleine hok, waardoor het opeens lijkt of het grotere hok ok is, terwijl ook het grote hok geen leefbare ruimte is voor een enorm konijn met een kleintje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe we de onleefbare situatie die iedereen leeft als uitgangspunt te nemen voor het vergelijken waardoor iets wat net iets beter als Leven naar voren komt opeens heel ok lijkt, niet ziende dat het uitgangspunt een totaal onleefbare situatie is in misbruik waardoor alles wat beter is als niet-misbruik als ok kan worden gezien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb razend te zijn als ik zie of hoor hoe het gemiddelde van de mens als mind als uitgangspunt wordt genomen als zijnde normaal, en dus alles wat net iets beter naar voren komt de mond wordt gesnoerd als zijnde ‘niet zeuren’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de mens als mind als normaal als uitgangspunt te zien, in plaats van in te zien dat er sprake is van totaal misbruik in dit normale uitgangspunt als mens in/als de mind van Alle Leven.

Wat is Liefde? Wat is dierenliefde?

Dierenliefde is het dier zien en behandelen als gelijke als Leven en het een Leven bieden wat in gelijkheid is met wat het beste is voor het dier als Leven zoals het ‘gebouwd’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf totaal verongelijkt te voelen door het zien van zoveel ongelijkheid naar dieren toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen woorden hebben voor het zien van zoveel ongelijkheid naar dieren toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vroeger zelf een konijn in een te klein hok gehad te hebben, wat wel vaak los mocht lopen maar zoals ik het nu zie, onvoldoende ruimte had om te kunnen bewegen en leven als konijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de angst voor de gevolgen van het zeggen tegen de boerin, zwaar christelijk, van het onacceptabele te kleine hok van het konijn, zwaarder te laten wegen dan de leefsituatie van het konijn.

En dat is precies hoe er met dieren wordt omgegaan door de mens. Er is altijd een excuus waardoor de mens boven het dier wordt gesteld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ongelooflijk van mezelf en anderen te vinden dat de mens nog altijd als belangrijker dan het dier wordt gezien en behandeld, terwijl de mens er als ontelbare jaren een enorme puinhoop van maakt op aarde.

Wat is Christendom? Is dat Leven in de liefde van God? Terwijl in de praktijk het fysieke leven in totale ongelijkheid wordt uitgevoerd ten opzichte van bijvoorbeeld het konijn?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen woorden meer te hebben om hierin de ongelijkheid aan te tonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen dat in bovenstaande zin de ongelijkheid niet in een oogopslag duidelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb stil te vallen bij zoveel ongelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waar de mens vertoeft als deze ongelijkheid niet direct duidelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik liefde van God nodig heb, aangezien ik leef in ongelijkheid als Leven als zelf als Alle Leven, en ik dus liefde nodig heb om mezelf een go(e)d gevoel te geven, in plaats van te Leven als Zelfexpressie als Gelijkheid=Liefde waarin God=het Levende Woord.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze ongelijkheid toe te staan door niet nogmaals naar de boerin te lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de eerste keer niet duidelijk te spreken over de ongelijkheid naar het dier doordat ik geloof dat het toch geen zin heeft en dat ik het recht niet heb om te spreken over ongelijkheid op haar erf, aangezien er een situatie speelt waarin ik het zou kunnen verpesten voor een ander die de boerin ergens voor nodig heeft, in plaats van in te zien dat ik kan spreken in gelijkheid, ook als heeft het nu geen zin als direct resultaat, zonder een oordeel uit te spreken naar de boerin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het geloof als zijnde religie in stand te houden door te geloven dat spreken als mezelf in gelijkheid toch geen zin heeft, wat voortkomt uit het geloven dat het leven op aarde geen zin heeft aangezien we als slaaf leven van een God (=de mind=geld) buiten onszelf, wat gepredikt wordt in religies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de huisvesting van een mens boven de huisvesting van een dier te stellen, en dus mijn mond te houden ten koste van het dier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en de boerin en het konijn te kort te doen door ons alle drie als mindsysteem te benaderen in plaats van een en gelijk als Leven te spreken als Levend voorbeeld, los van een eventueel resultaat.

Ik verbind mezelf met mezelf door bij het zien van ongelijkheid ten opzichte van dieren te spreken tegen de zorger van het dier in gelijkheid zonder oordeel, waarin de ongelijke behandeling van het dier aan het licht komt en de zorger de mogelijkheid heeft zichzelf de ongelijkheid te realiseren en eventueel te corrigeren.

Ik realiseer me dat de zorger ook geprogrammeerd is en als iedereen het programma in elkaar toestaat verandert er helemaal niets.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het programma van de zorger en van mezelf toe te staan en daarmee te laten bestaan, waardoor er helemaal niets verandert en het konijn en de zorger en ikzelf als Leven het slachtoffer zijn en blijven van de mens als geprogrammeerde robot zolang ikzelf niet opsta en aangeef: Tot hier en niet verder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om op te staan en aan te geven: Tot hier en niet verder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het aangeven van’ Tot hier en niet verder’ te koppelen aan angst, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen angst, waarmee ik mezelf gevangen houd in het te kleine hokje van de mind.

2012 – Liefdesmaand – Dierenliefde