Dag 403 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-1 – Machteloosheid

Vervolg uitwerking van:

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Dag 400 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfvergevingen

Dag 401 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfcorrecties

Dag 402 – Wie ben ik aan het verdedigen?- Verbeeldingsdimensie

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

machteloosheid, hopeloosheid, verdriet, woede, angst, verbijsterd, verslagen, schrik, stil vallen, redeneren, paniek, walging, onbegrip, opgeven, schaamte, onbegrip

Algemene ervaring van misbruik tot in mijn wezen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te voelen ten gevolge van de gedachte in mij ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar ik moet beginnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te voelen ten gevolge van een gedachte in mij over een ander, waardoor ik me machteloos voel ten aanzien van verandering van een ander, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik de ander niet hoef te veranderen, maar dat ik de gedachte die in en als mij bestaat, in kan zien en zo mezelf in staat stel om mezelf te vergeven en corrigeren, dus om mezelf te veranderen, in en als een beslissing in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te voelen tegenover mijn eigen ervaring van machteloosheid, en dus hetgeen ik ervaar, te gebruiken om hetgeen ik ervaar in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring te gebruiken om mezelf, bestaande in en als ervaring, in stand te houden, in plaats van in het moment te beslissen wie ik ben, mijn ervaring te stoppen, in te zien, zelf te vergeven en te herleiden naar de oorspronkelijke gedachte die ik zelf vergeef, waarin en waarna ik mezelf in staat stel tot zelfcorrectie in en als een beslissing in en als zelfbeweging.

*

Als en wanneer ik mezelf machteloos ervaar ten gevolge van een gedachte in mij als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me machteloos voel door mijn geloof te plaatsen in een gedachte binnenin mij en dat ik me machteloos voel ten aanzien van de ervaring van machteloosheid die deze gedachte in mij voortbrengt. Ik stel mezelf ten doel, de ervaring van machteloosheid te herleiden naar een gedachte in mezelf, waarin ik mezelf de macht teruggeef in en als zelfvergeving van het bestaan in mij in en als deze gedachte en in en als zelfvergeving van de opvolgende ervaring van machteloosheid en in en als zelfvergeving van de ervaring van onmacht tegenover mijn eigen ervaring van machteloosheid.

Als en wanneer ik me machteloos voel ten aanzien van verandering van een ander, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik projecteer en dat ik in en als deze projectie de ander wil veranderen zonder mezelf te veranderen, wat niet mogelijk is, waarin ik de macht tot zelfverandering weggeef aan de ander in en als deze projectie, waardoor ik me machteloos voel. Ik stel mezelf ten doel, de projectie terug naar zelf te halen en te zien wat het is dat ik als gedachte over een ander, produceer in mij en vervolgens/tegelijkertijd projecteer op een ander, zodat en waarin ik mezelf vergeef en corrigeer, in en als enige oplossing tot verandering in en als mezelf.

Als en wanneer ik me machteloos voel ten aanzien van een ervaring van machteloosheid in mij, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me laat leiden door mijn ervaringen/reacties in en als de geest die volgen op een gedachte die ik toesta te bestaan in en als mij, in plaats van in en als het moment de beslissing te nemen om hier te blijven, in en als de adem, en de ervaring van machteloosheid te stoppen, en te zien hoe ik mezelf kan bijstaan – bij en als mezelf kan staan, als er een ervaring van machteloosheid in mij omhoog komt. Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen als en wanneer er een ervaring van machteloosheid in mij omhoog komt, door toepassing van ademhaling, zelfvergeving en zelfcorrectie, waarin ik de ervaring stop en herleid tot een gedachte – al dan niet in schrijven, die mij laat zien wat er in mijn geest speelt, wat ik denk, wat ik geloof/geloofd heb als zijnde werkelijkheid, waarin ik me dus afscheid in en als geloof in en als gedachte in en als reactie op het geloof in deze gedachte, en vervolgens in en als projectie van dit alles op een ander buiten mij.

Als en wanneer ik mezelf een ervaring van machteloosheid zie gebruiken tot het in stand houden van mezelf in en als deze ervaring, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mijn eigen ervaringen in en als de geest, gebruik om mezelf in en als de geest in stand te houden, wandelend als een blinde in een cirkel. Ik stel mezelf ten doel, de cirkel te doorbreken en mezelf te ondersteunen in en als het nemen van een beslissing in het moment als wie ik ben, en zelfvergevingen toe te passen op hetgeen ik ervaar in en als de cirkel in en als de geest, en zo mezelf terug te geven aan mezelf, adem voor adem,  als zijnde de macht van de beslissing als wie ik ben, terug te geven aan mezelf, zelfvergeving voor zelfvergeving, en zo mezelf in staat te stellen tot zelfbeweging in en als zelfcorrectie, wandelend in het fysiek, waarin de geest mij laat zien waar ik ben afgedwaald/afgescheiden van en als mezelf als mogelijkheid tot zelfvergeving/zelfcorrectie, en niet langer als macht tegenover wie ik me machteloos voel/heb gevoeld. En dus, ik stel mezelf ten doel, mijn ervaring van machteloosheid te gebruiken als ondersteuning als aanwijzing tot waar ik verdwijn in een geloof in en als een ervaring van en als de geest, in afscheiding van mezelf.

Wordt vervolgd

Voor context lees de serie bovenaan dit blog welke begint op Dag 398. Het is een serie waarin ik specifiek uitschrijf hoe ik de verdediging van en als een karakter als afscheiding in/als mezelf in/als de geest heb opgezet in verschillende dimensies waarin steeds opnieuw en gedetailleerd zichtbaar wordt dat de gedachte “het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen” ‘natuurlijk’ over (een deel van) mezelf gaat als en zodra ik participeer in deze gedachte en/als geactiveerd karakter en ieder blog beschrijft een aspect/dimensie van dit karakter als afscheiding binnenin zelf welke in het schrijven zichtbaar wordt.

Leer hoe je kunt beginnen met jezelf te bevrijden van een emotie als machteloosheid:

Desteni-I-Process-Lite

————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 367 – Iemand de Schuld Geven

Give as you would like to receive.

Geef zoals je zou willen ontvangen.

Iemand de schuld geven; is dit zoals ik zou willen ontvangen?

Nee, dit is hetgeen ik angst voor ervaar, en wat ik feitelijk, in mijn geest, zelf doe en heb gedaan.

Het is dus wat ik veroordeel in en als mezelf, waarin ik angst creeer voor wie ik ben hierin.

Iemand de schuld geven. Dat is me een gif(t).

dg1b 3d Animated GIF Showcase

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iemand de schuld te geven en te willen geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iemand de schuld te geven voor als ik zelf (nog) niet in staat ben om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen reacties in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iemand anders de schuld te willen geven voor de reacties in mijn geest, en zo feitelijk de verantwoordelijkheid wil overdragen voor de reacties in mijn geest, aan iets of een ander buiten mij die deze reacties uitlokt, triggert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het triggerpunt de schuld te willen geven van de reacties die ik hieraan gekoppeld heb in en als herinnering die opkomen in mijn geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me onmachtig te voelen om mijn eigen reacties te stoppen, me hierdoor te laten overspoelen, en daarom een ander de schuld te geven van mijn reacties in plaats van zelf verantwoordelijkheid te nemen voor wat er gebeurt in mijn geest, onafhankelijk van het triggerpunt, onafhankelijk van de mate van oprechtheid of onoprechtheid van degene die al dan niet opzettelijk een triggerpunt opgooit, aangezien deze afhankelijkheid van het triggerpunt van iets of iemand buiten mij, hetgeen is waarin ik mijzelf onmachtig maak tot een stoppen van en richting geven aan mijn reacties in en als de geest die opkomen in Mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf lelijk en onaardig te maken door iets of iemand de schuld te willen geven en hierin schaamte te creeren over mezelf in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb schaamte te creeren over en als mezelf door iets of iemand – inclusief mezelf – de schuld te willen geven.

*

Als ik mezelf zie participeren in de automatische neiging om iemand of iets anders buiten mij de schuld te geven, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik ergens geen verantwoordelijkheid neem voor mezelf in en als reactie.

ik verbind mezelf door in en als mezelf te zien wat het is dat ik wil afschuiven op iets of iemand buiten mij, welk gif ik wil geven aan een ander om mezelf ‘te bevrijden van’ verantwoordelijkheid als vorm van vrijwaring.

Ik realiseer me dat een vrijwaring als ‘bevrijden van’ verantwoordelijkheid geen werkelijke zelfbevrijding is, dat zelfbevrijding alleen plaats zal vinden als ik in en als mezelf verantwoordelijkheid neem voor alles wat zich in mij bevindt en opkomt in en als reactie, gedachte, backchat, afbeelding, in en als de geest.

Ik realiseer me dat ik angst ervaar voor zelfverantwoordelijkheid, en dat ik dit wil afschuiven, en welke dus mijn zelfonderzoek nodig heeft in ieder moment dat het opkomt, want zolang ik angst ervaar, besta ik in en als (zelf)oordeel, welke ik juist in stand houd in het afschuifsysteem, aangezien dit hetgeen is wat ik nu juist veroordeel in mezelf en waarvoor ik angst ervaar in mezelf, en dus in de wereld. Voor het gif in mij als gift naar de ander en zo voor het gif in de ander als gift naar mij als reflectie van mezelf.

Ik stel mezelf ten doel me werkelijk te bevrijden in en als zelf door werkelijk zelfverantwoordelijkheid te nemen, adem voor adem, dag voor dag, schrijven voor schrijven, zelfvergeving voor zelfvergeving tot en door zelfcorrectie in en als het fysiek.

Als ik mezelf zie participeren in en als een ervaring van angst om de schuld te krijgen voor iets wat ik ‘niet gedaan heb’ of ‘juist wel correct gedaan heb’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in en als systeem aansla en dat ik hierin mezelf gevangen zet in en als herkenning van schuld en oordeel.

Ik realiseer me dat het inderdaad giftig is om ‘de schuld te krijgen’, in welk opzicht dan ook, maar dat het pas echt giftig wordt voor mezelf als ik in reactie schiet met het gevolg dat ik zelf ga schieten, in en als de geest, en wellicht zelfs met woorden.

Ik realiseer me dat alleen mijn eigen reacties, daden, woorden, die opkomen in mezelf in en als de geest, hetgeen zijn die ik als gif kan en dien te stoppen in en als mezelf.

Ik realiseer me dat reactie in en als schuld en (zelf)oordeel, me lelijk en onaardig maakt, voor mezelf en/als voor ieder ander.

Ik realiseer me dat ik schaamte creeer voor en over mezelf bestaande in en als schuld en (zelf)oordeel.

Ik realiseer me dat ik me onmachtig ervaar ten opzichte van mijn eigen ervaring van verongelijking hierin, waarin het de ervaring is waarin ik mezelf werkelijk verongelijk.

Ik realiseer me dat ik herinneringen als ervaringen uit het verleden heb opgeslagen waarin ik heb toegestaan mezelf en/of een ander in ongelijkheid als schuld en (zelf)oordeel te benaderen, en dat hier zelfonderzoek en zelfvergeving nodig is.

Ik stel mezelf ten doel de herinneringen als ervaringen uit het verleden waarin ik mezelf en/of een ander ongelijk benaderd heb, te onderzoeken, zelfvergeven en zelfcorrigeren zodat en waarin ik mezelf stop in en als reactie op een ongelijkheid die ik zie gebeuren in de wereld en vervolgens ervaar in mezelf in en als reactie in en als een ervaring van onmacht, in en als oordeel.

Ik verbind mezelf door mezelf in en als oordeel als reactie te stoppen, zelfvergeven en zelfcorrigeren zodat en totdat het stil wordt en is in mij, naar mezelf toe en naar de ander toe, als wat het beste is voor mezelf als de ander, voor de ander als mezelf, adem voor adem, dag voor dag, in en als zelferbarmen als zelfondersteuning, en door te gaan met schrijven en zelfonderzoek in de gebieden waarin ik vasthoud aan zelf bescherming in en als zelfzucht in en als een ervaring van schuld, waarin ik me realiseer dat dit een fysiek proces is door de tijd heen, betreffende minimaal 2555 dagen van schrijven.

Full reptilians am i god part 3

Gratis interview –Reptilians – klik op de afbeelding

Cursus Dip-Lite – Free

————————————————————————————————-
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 366 – Ondersteuning en relatie – ontkoppeling

 

Ondersteuning van mantelzorgers

The Crucifixion of Jesus – Part 5

Ik zie dat ik ‘relatie’ aan ‘ondersteuning’ heb gekoppeld. Hierin is de zogenaamde partner een punt van ondersteuning, iemand waar je op kunt rekenen en dingen aan kunt vragen. En als er geen partner is, is er dus veel minder ondersteuning. Dit is wat ik los wil koppelen van elkaar. Wat zelfvergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een partner te zien als punt van ondersteuning, en het zonder partner zijn te zien als ‘geen ondersteuning’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in partnerschap feitelijk ondersteuning te ‘ruilen’ voor relatie of partnerschap en er dus stiekem iets voor terug te willen, namelijk intimiteit, of een speciale plaats, of een garantie van blijven, een verblijfsgarantie lol.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me vaak gevoeld te hebben alsof ik op de 2e plaats kom als ik geen partner heb, in communicatie met een man die wel een partner heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een eerste plaats als partner, een positie te vinden die zoveel lading heeft dat ik hier niet eenvoudig instap, welke dus feitelijk komt door de gedachten die ik er zelf aan koppel als ‘speciaal’ en ‘eerste plaats’ en ‘eerste punt va ondersteuning’ als dat dit er moet zijn, dat ik dit moet zijn, dat de ander dit moet zijn of wat als dat de ander dat juist niet is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik speciaal moet zijn om een partner te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat de ander speciaal moet zijn om een partner te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken op een partner te kunnen rekenen en hieraan dingen te kunnen vragen, gemakkelijker dan aan een ander mens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb graag een speciale plaats voor iemand te willen innemen, en tegelijkertijd vast te komen in en als de structuur van de gedachte van een speciale plaats.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vast te komen te zitten in en als de structuur van de gedachte van een speciale plaats welke ik zelf creeer in en als gedachte, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vast te komen te zitten in mijn eigen creatie in en als gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf verdriet te doen door te denken dat partners een speciale plaats innemen bij elkaar en dat je dus zonder partner geen speciale plaats hebt, welke feitelijk gekoppeld is aan het idee van ‘geen partner – geen ondersteuning’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf verdriet te doen door een idee van ‘geen partner – geen ondersteuning’, waarin ik in dit idee mezelf niet ondersteun maar mezelf verdriet doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf verdriet te doen in plaats van mezelf te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven in een speciale plaats om ondersteuning te ontvangen en te geven, waarin het geven gekoppeld is aan het ontvangen, dus een geven om te ontvangen, en niet aan een ‘geven zoals je zou willen ontvangen’ welke vrij is van iedere binding in en als relatie en gebaseerd op het geven als en vanuit zelfondersteuning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen geven om te ontvangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren, dat als ik niet geef, ik niet zal ontvangen, welke voortkomt uit een angst om tekort te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geven en ontvangen te hebben gekoppeld aan geld, en als ik weinig geld heb, te denken dat ik minder in staat ben om te geven, en als ik iets meer geld heb, angst te ervaren om te geven uit angst dat ik niet zal ontvangen en dus opeens zonder geld, dus zonder leefmiddelen, overblijf, helemaal  als er geen partner is die voor me zorgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een partner te zien als iemand die voor me zorgt en me tegelijkertijd hiertegen te verzetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te verzetten tegen mijn eigen zienswijze van een partner als iemand die voor me zorgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden als ik denk dat een partner mij ziet als iemand die voor hem zorgt, in en als een angst dat de partner dan achterover gaat hangen en niets meer doet, en dingen in de soep laat lopen en dan verwacht dat ik voor hem zorg, met de boodschap ‘ik zou dat ook voor jou doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘ik zou dat ook voor jou doen’ te zien als manipulatie, waarin ik denk dat ik iets moet doen omdat een ander ‘dat ook voor mij zou doen’, en hierin dus een ‘geven omdat er wordt ontvangen’ ontstaat, welke opnieuw niet gelijk is aan ‘geven zoals je zou willen ontvangen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te manipuleren in en als de gedachte dat ik denk dat ik iets voor een ander moet doen omdat ik denk dat ‘een ander dat ook voor mij zou doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te manipuleren in en als een gedachte met weer een andere gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden van mijn eigen gedachte dat een partner mij ziet als iemand die voor hem zorgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf bang te zijn achterover te gaan hangen en niets meer te doen als ik een partner heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te willen zorgen voor iemand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zorgen voor een ander en verzorgd worden te veroordelen en hierin in angst aanwezig te zijn en zo mezelf te voeden met angst in en als de geest, in plaats van in en als mezelf, in en als de adem, werkelijk voor mezelf te zorgen, in en als mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te geven zoals ik zou willen ontvangen in een angst tekort te komen in deze staat die geleid is door een ongelijke geldverdeling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in angst te bestaan voor tekortkoming en me dan maar te voeden in en als mijn angst in en als energie in en als de geest, waarin ik mijn fysiek langzaam opeet en dus daadwerkelijk fysiek ‘tekort’ kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ergens ‘gelijke’ terugbetaling te verwachten als ik geef, wat geen gelijkheid is maar ruilhandel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me ‘minderwaardig’ te voelen als ik geen partner heb en ‘meerwaardig’ als ik wel een partner heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb partnerschap dus onbewust te koppelen aan geld, niet zozeer in directe uitgaven maar meer als vangnet voor als het misgaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb partnerschap te zien als vangnet voor als het misgaat, wat feitelijk een vangnet is voor het geval dat ik mezelf mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een partner te zien als vangnet voor het geval dat ik mezelf mis, dus voor als ik val, en dus val ik voor een partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vallen voor een partner/voor het idee van een partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vallen voor mijn eigen ideeen en deze te projecteren op een partner zodat ik voor die partner kan vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken te moeten geven zoals ik zou willen ontvangen, waarin  het ‘geven zoals je zou willen ontvangen’ een moraal wordt waarin in ik mezelf uit het oog verlies en het wederom doe om in een goed boekje te komen. (Het geldboekje?).

Wordt vervolgd inclusief zelfcorrecties.

The Crucifixion of Jesus – Part 5

————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 345 – Waar begint Politiek?

Politiek heeft nooit mijn volle aandacht gehad, al vond ik gaan stemmen wel altijd belangrijk en dat heb ik dus ook altijd gedaan, en doordat ik me er niet voldoende in verdiept heb, heb ik het niet volledig begrepen. Ik vond voornamelijk dat er erg veel en erg lang gepraat werd en dat er agressief werd aangevallen en verdedigd ten aanzien van standpunten van een politieke partij. En ik merkte dat als ik het wel echt zou gaan volgen, het interessant werd. Sinds mijn participatie in Desteni is politiek iets wat erbij hoort, waar de mogelijkheid en noodzaak ligt tot verandering. Ik vind het nog steeds lastig te volgen als we praten over de problemen op wereldniveau, hoe deze aan te pakken en op te lossen aangezien er zoveel mensen en zoveel geld bij betrokken zijn; ik heb hier nog geen overzicht in. Wat ik echter wel direct begrijp, is hoe de politiek begint bij en in de mens zelf, bij de ‘gewone’ mens zoals jij en ik, hier op straat. Dus laten we het eens dicht bij huis halen en zien hoe we ieder kunnen starten om een levende samenleving te vormen.

Want is het niet zo dat politiek start hier op straat? In de buurt waar we wonen, met de buurman en de buurvrouw? Rondom ons is een directe afspiegeling van wat er op wereldniveau, of in ieder geval op landniveau, afspeelt. Alleen in het klein. Laat ik mezelf de vraag stellen: durf ik hier de straat op om iets te vragen aan de buurman waarvan ik zie dat het niet het beste is voor al het leven, zoals in het voorbeeld met de stationair draaiende auto’s? Nee, ik durf het niet. Ik ervaar angst voor een reactie in boosheid van de buren aan wie ik het vraag, en uiteindelijk angst dat het juist erger wordt gemaakt, dat ik een doelwit word in de buurt. Ik realiseer me dat dit gebeurde met het voorval met de kinderen en de voetbal hier in de buurt, en dus zal dit gestoeld zijn op een herinnering uit kindertijd, welke niet direct naar mij toe heeft plaats gevonden, maar welke ik wel gezien heb naar anderen toe, en deze ook volledig toegestaan heb naar anderen toe. Zo zijn we allemaal opgegroeid, en dus hebben we geleerd groepjes te vormen en mensen buiten te sluiten.

Terug naar politiek in de buurt. Zou het niet zo moeten zijn dat er in de buurt een gezamenlijk startpunt is waarin je als buur naar buiten kunt stappen en een vraag kunt stellen aan de ander om iets in overweging te nemen en in te zien als eventuele mogelijkheid als wat het beste is, zonder dat hier direct een aanval in wordt geopend? Zonder dat er onverschillig, schamper of agressief gereageerd wordt? Waarin we aan elkaar geven zoals we zouden willen ontvangen? Zou jij uitgejouwd willen worden? Agressief of onverschillig benaderd willen worden als je iets vraagt om in overweging te nemen, waarvan je ziet dat de buur dit niet doet en er dus een correctie nodig is? Waardoor de situatie ontstaat die het beste is voor al het leven, dus alle mensen en kinderen, maar ook zeker inclusief plant en dier in gelijkheid?

Hoe anders zou het dagelijks leven eruit zien als dit aan de orde van de dag is, als we in vertrouwen hierin rond kunnen lopen en een gesprek kunnen voeren met elkaar. Er wordt gezegd in de buurt, we helpen elkaar, en als iemand bijvoorbeeld te hard rijdt, wordt diegene hierop aangesproken. Echter, dit aanspreken gebeurt in dreiging en boosheid; er wordt bijvoorbeeld gezegd: ‘ik zou het maar corrigeren, want als die en die erachter komt dat je dat niet doet, dan pakken ze je’, en ja hoor, het gedrag wordt gestopt. Maar het wordt gestopt in een startpunt van angst; angst voor reprimande, angst voor afrekening, en niet in en als het startpunt van wat het beste is, bezien in gezond verstand, in samenspraak met elkaar en ondersteuning van elkaar. En zo is hetgeen gecorrigeerd wordt, dus afhankelijk van de sterkste. Wat mist hier is het verplaatsen in de schoenen van een ander, zowel van de hardrijder als van degene die agressief een reprimande uitspreekt.

Dit is waar politiek begint, in de buurt waarin we wonen. In samenspraak in gezond verstand, waarin alles en iedereen in overweging wordt genomen als leven, en niet in eigenbelang, waarin een ‘motor laten brullen’ getolereerd wordt omdat iemand dit ‘leuk’ vindt, of waarin een auto stationair kan staan draaien omdat ‘iemand haast heeft en zo weg moet en dit gemakkelijker is’. Het wordt ook niet geleid door voorkeur of je nu wel of niet van planten houdt, en als je niet van planten houdt hoef je er dus niet voor te zorgen en kun je de auto dus laten gassen bovenop de planten en degene die ervoor opkomt, afdoen als iemand die moeilijk doet; nee, het wordt gezien in en als het startpunt van gelijkheid in leven; in plant, mens en dier, en dus wordt de plant en het dier in gelijkheid in overweging genomen, met gezond verstand, en dus wordt hier voor gezorgd, of je dit nu leuk vindt of niet. Wat betreft het hard rijden en laten brullen van een motor, hier kan eens nader ingezien worden wat er nu zo leuk in is, wat de ervaring geeft hierin die behaald moet worden. Vaak heeft dit te maken met een ontlading van onvrede als energie, welke onverschillig maakt naar het leven om ons heen, en welke is ontstaan doordat wijzelf onverschillig benaderd zijn, door anderen en door onszelf. Doordat we niet gehoord zijn en dus maar gaan brullen in de vorm van een brullende motor. En is er de mogelijkheid om te zien of er ergens op een geschikte plaats een vorm van hardrijden kan plaatsvinden die geen schade aanricht.

Hoe kunnen we een regering vormen in samenspraak, in overeenstemming in gezond verstand, waarin alles en iedereen – als Leven – in overweging wordt genomen als wat het beste is als we in een eenvoudige woonwijk niet eens het respect kunnen opbrengen voor elkaar om naar elkaar te luisteren, werkelijk te luisteren en te horen wat er gezegd wordt? Hoe ver zijn we afgedwaald als mens van een werkelijk zorgzame samenleving? En waarom loopt dit steeds verder uit de hand en is niemand in staat hier werkelijk verandering in te brengen, terwijl 99% van de mensen over het algemeen hetzelfde wil hierin: in overweging genomen worden als levend wezen. Wat zegt dit over wie we zijn als mens? Als we hiertoe niet in staat zijn en steeds meer in eigenbelang handelen en/of handelen in eigenbelang toestaan in zelf en in de ander?

Politiek begint in onszelf. Het startpunt in onszelf dient te veranderen. Waarmee ik bedoel, verplaatsen van de geest in afscheiding, in eigenbelang – welke onverschilligheid en vernietiging met zich meebrengt – naar het fysiek in gelijkheid. waarin leven als wat het beste is in overweging wordt genomen. Het eigenbelang moet echt een stapje terug doen, in ieder opzicht, in ieder-een.

Aan mijzelf hierin de taak om de angst volledig te onderzoeken en stoppen in mijzelf ten aanzien van de onverschilligheid in de wereld, welke verbonden is aan onverschilligheid in mezelf en waarin ik veroordeel, anders zou ik niet in angst verkeren. Een startpunt in en als angst maakt me ineffectief en zal angst en/als oordeel in stand houden en voortbrengen. De angst vindt plaats in en als eigenbelang. Het betreft eigenbelang in dit specifieke onderwerp en/of eigenbelang in het algemeen, als het willen vasthouden aan het eigenbelang, de zelfzucht, in en als een aspect in de geest, in en als voorprogrammering als een vorm van controle.  Als ik namelijk werkelijk het eigenbelang opgeef, dien ik ook mijn ‘voordeel’ van mijn positie in deze voorprogrammering – mijn ‘voordeelpositie’ – op te geven. Voordeel in en als oordeel, welke mij een ervaring van controle geeft en waarin ik dus niet gelijk sta. Pas als ik vrij ben van oordeel ben ik in staat effectief richting te geven aan mezelf in situaties van onverschilligheid en ben ik in staat om een ander hierin te ondersteunen. Zolang als ik spreek en beweeg in een ervaring van angst en/als oordeel, wek ik reactie op, in mezelf en in de ander. Welke niet effectief is en niet werkelijk zorgzaam, ook al kom ik met de boodschap als wat het beste is voor al het leven. Als mijn startpunt niet gelijk is en ik me niet werkelijk verplaats in de schoenen van een ander, breng ik geen gelijkheid voort en dus niet wat het beste is voor al het leven.

Hieraan werk ik in het schrijven in de blogs, de Reis naar Leven, waarin dit ‘opgeven’ plaatsvindt in zelfvergeving, en het opgeven van het eigenbelang een terug geven wordt aan zelf van leven. Want voordeel als oordeel in eigenbelang is niet het beste voor ieder-een, en dus ook niet voor mijzelf, al ‘lijkt’ dit soms wel zo. Niets is wat het lijkt. Onderzoek het ‘lijk’ in jezelf in de Reis naar Leven.

Bedenk hierin dat hoe meer mensen hierin opstaan, hoe sneller de angst in onszelf zal afnemen aangezien er dan een samenwerking kan plaatsvinden in vertrouwen. Echter, het werkelijke vertrouwen start in en als onszelf als Zelfvertrouwen, onafhankelijk van wie er wel of niet opstaat buiten onszelf. De beslissing is aan ieder zelf.

Geef zoals je zou willen ontvangen

Full the crucifixion of jesus part 3Full the crucifixion of jesus part 5

The Crucifixion of Jesus – Part 3

The Crucifixion of Jesus – Part 5

Degenen die een huis, geld om te eten en beschikking tot internet hebben, zijn degenen die hierin op zullen moeten (gaan) staan om verandering wereldwijd plaats te laten vinden, zodat ook een ieder die nu de dag moet doorkomen met een kopje witte rijst, een startpunt in gelijkheid heeft die hem of haar toekomt: Leven als Geboorterecht met recht op voedsel, water, huisvesting, onderwijs en gezondheidszorg, onvoorwaardelijk, net als ieder ander, net als jij en ik zouden willen ontvangen.

Hoe anders zou de wereld eruit zien als dit plaatsvindt.

Start de Zelfverandering, stop de onverschilligheid in jezelf ten aanzien van de medemens en al het leven op aarde – en met medemens bedoel ik niet alleen je naaste ‘geliefden’ maar ieder mens op aarde: het oorlogskind aan de andere kant van de wereld en de buurman waar je zo’n hekel aan hebt – en wees deel van de Oplossing.

De informatie/educatie hoe hiermee te starten wordt gratis aangeboden via internet als online-cursus met begeleiding van een buddy (nu alleen nog in het engels):

Desteni I Process – Lite

——————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 340 – Een bepaalde toon in de stem – vervolg

Vervolg op

Dag 339 – Een bepaalde toon in de stem

Als ik mezelf zie en voel reageren op een bepaalde toon in de stem van moeder of een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reageer op een bepaalde toon in en als herinnering, in een reactie van verongelijking.

Ik realiseer me dat als ik me in een reactie van verongelijking bevind, ik ongelijk sta als mezelf in gezond verstand, en ik dus niet werkelijk met gezond verstand in de situatie kan zien.

Ik realiseer me dat ik eerst mijn reactie dient te stoppen voordat ik zelf gezond verstand kan toepassen en werkelijk kan zien in welke mate er wel of geen gezond verstand wordt toegepast door moeder/de ander buiten mij en door mijzelf.

Ik zie tevens in mezelf dat ik weerstand ervaar om moeder en/of de ander waarvan ik zie dat er geen gezond verstand wordt toegepast, te ondersteunen. En ik dus een weerstand opgooi en zelf in en als reactie verdwijn, waarin ik mijn zelfverantwoordelijkheid wegleg, ik zelf dus geen verantwoordelijkheid neem voor mezelf in en als reactie waardoor ik geen verantwoordelijkheid hoef te nemen in en als ondersteuning van moeder-een ander wezen buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen ondersteuning in gezond verstand te willen toepassen op het moment dat ik een bepaalde toon hoor in de stem, en ik de bepaalde toon in de stem van moeder-een ander buiten mij, laat bepalen – en dus als excuus gebruik van hoe ik me gedraag en wie ik ben, en dus mijn zelfverantwoordelijkheid afdraag, overgeef aan moeder-de ander buiten mij aan wie de stem toebehoort, wat natuurlijk opnieuw reactie met zich mee brengt, in mezelf en in de ander, en er constant conflictcreatie aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te weigeren om moeder te ondersteunen met toepassing van gezond verstand, en haar in plaats hiervan te laten dreinen in de geest, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik op deze manier in gelijke mate mezelf laat dreinen in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf als moeder-de ander, moeder-de ander als mezelf te ondersteunen, en nog steeds weerstand te ervaren om dit te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gewoon niet te willen, moeder-de ander ondersteunen, en hierin dus mijn wil bij moeder-de ander te leggen en  me af te vragen ‘wat wil je van me’ als moeder-de ander praat met een bepaalde toon in de stem, in plaats van in te zien dat ik kan doen wat ik zie in en als toepassing als gezond verstand, en ik dus feitelijk iets van mezelf wil wat ik niet toepas in het moment, waarin ik me van mezelf afscheid en mijn gedachten/backchat die hierin ontstaan, ga projecteren op moeder-een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te geven wat ik wil en hierin tevens nalaat de ander te geven wat die wil, en vice versa, maar in plaats hiervan in en als weerstand in en als de geest te blijven bestaan en zo conflict als frictie te creeren en energie te genereren in en als de geest ter overleving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren te verdwijnen als ik geef wat ik denk dat de ander wil, in plaats van in te zien dat ik kan geven zoals ik zelf zou willen ontvangen, wil ontvangen en dus wil geven, maar waartegen ik weerstand als angst ervaar aangezien ik denk dat ik moet geven wat ik denk dat de ander wil ontvangen, en waarin ik verdwijn in de weerstand als angst als gedachten over een ander, en dus hetgeen ik bang voor
ben als angst om te verdwijnen, zelf creeer, en zo mijn eigen angst als excuus en rechtvaardiging gebruik om zelf in angst als weerstand te blijven bestaan.

Als ik mezelf zie verkeren in angst om te verdwijnen als ik geef zoals ik zou willen ontvangen als wat het beste is in en als gezond verstand, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf als de ander-moeder tekort doe als ik mezelf inhoud.

ik realiseer me dat ik me in een gedachtenpatroon bevind waarin ik denk dat ik moet geven wat de ander wil ontvangen, getriggerd door een bepaalde toon in de stem.

Ik realiseer me dat ik nog een en ander heb uit te schrijven/te onderzoeken ten aanzien van de relatie met moeder in en als herinnering, waardoor ik de weerstand wil vasthouden.

Ik realiseer me dat ik moeder niet zie als ieder ander, waarin ik denk en geloof dat er iets speciaals van mij verwacht wordt, waar ik heel nerveus van word aangezien ik geen idee heb wat voor speciaals dat dan is (en ik dus nerveus wordt van mijn eigen gedachten en geloof hierin). Ik realiseer me dat dit ook niet zo is, dat dit een illusie is die gecreeerd is in de bubble die liefde wordt genoemd, waarin er een ruilhandel plaatsvindt die niet zelfoprecht en niet in gelijkheid bestaat maar welke gebaseerd is op zelfverrijking in de vorm van energie als liefde, seks en geld, in de vorm van een ‘beter voelen‘ of ‘rijker worden‘ door de aanwezigheid van de ander Waardoor ik wel wil geven, zolang ik dit ontvang, en welke zich vervormt tot en resulteert in een geven OM te ontvangen, waarin in gelijke mate een weerstand tot geven en zelfs ontvangen gecreeerd wordt afhankelijk per situatie en persoon, en dus bepaald, welke getriggerd wordt door bijvoorbeeld een bepaalde toon in de stem.

Ik stel mezelf ten doel de bubble van liefde die bestaat in zelfonoprechtheid en ongelijkheid te onderzoeken, uiteen te zetten en zelf te vergeven, adem voor adem, zodat en waarin ik mezelf in staat stel moeder als de ander als ieder ander als mezelf in gelijkheid te benaderen en antwoorden en te geven zoals ik zou willen ontvangen.

Dit is niet in 1 dag gedaan.

Het vergt training, doorzettingsvermogen, zelfinzicht, zelfvergeving en zelfcorrectie.

Het is de Reis naar Leven.

You have to Understand the Law of “Giving as you would like to Receive”, and in this – the First Step is, GIVE. – Bernard Poolman

*

Full_the-heart-of-love

The Soul of Money – Part 2

*

What is the symbolic relationship between God and our Mind and Money?

*

—————————————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 331 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Reactiedimensie

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Dag 326 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Angstdimensie

Dag 327 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Verbeeldingsdimensie

Dag 328 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie

Dag 329 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie-vervolg

Dag 330 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Backchatdimensie

Reactiedimensie (Emoties/Gevoelens):

Verdriet, boosheid, irritatie, verongelijking, angst, neerbuigendheid, onverschilligheid, slachtofferschap, onbegrip, opgeven, ongeloof, onmacht

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren – angst-angst-angst  zie angstdimensie – en in en als angst mezelf op te geven in plaats van te gaan staan en mezelf richting te geven als wat het beste is voor mezelf en andere betrokkenen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in en als angst, mezelf terug te houden, en hierin een scala aan emoties te creeren in en als mezelf, welke ik vervolgens gebruik als excuus om niet te hoeven bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bestaande in en als angst, een reactie van stress te creeren, stress in en als de geest, in een creatie van vele gedachten en hieraan gekoppeld emoties,  waarin ik mijn lichaam vermoei en uitput en verkramp, welke mij opnieuw angst aanjaagt voor het verlies van mijn fysieke kracht, gemanifesteerd door mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bestaande in en als angst, en hierin een niet opstaan, een tegenovergestelde reactie uit te lokken bij een ander als een soort van vrijbrief om mij te overheersen, en hierin wederom de macht in handen te houden door de ander uit de bocht te laten vliegen maar niet te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onmacht te ervaren tegenover de ervaring van angst in mij, welke zich keert in projectie als macht naar de ander toe binnenin mezelf, participerend in backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me neerbuigend naar de ander toe te gedragen binnenin mezelf, participerend in backchat, welke in eerste instantie gevormd wordt door angst voor het nemen van verantwoordelijkheid in en als mezelf, in plaats van gelijk te gaan staan aan mezelf, de angst te stoppen in mezelf en mezelf te vergeven, en in gelijkheid aan en als mezelf, eventueel de ander te benaderen en in gezond verstand te communiceren, waarin ik ook een ander de mogelijkheid geef zich te corrigeren en bewegen als wat het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de macht in handen te houden door te participeren in en als angst, ziende wat er gebeurt maar mezelf vasthoudend in en als een ervaring van onmacht ten aanzien van de angst, waarin ik de ander in onwetendheid houdt door niet te benoemen wat er gebeurt, waarin ik mezelf als beter blijf ervaren en zo de controle probeer te behouden in en als de geest in en als creatie van gedachten, reacties en backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf slachtoffer te maken van mijn eigen ervaringen van angst door vast te houden aan de angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onverschilligheid te creeren ten aanzien van mensen die niet lijken te zien wat er gebeurt, welke komt door een ervaring van angst in en als mij, zo existentieel dat ik niet durf te spreken, en tegelijkertijd zelf gecreeerd door hierop voort te bouwen en de existentiele angst aan te nemen als ‘dit ben ik’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onverschilligheid ten aanzien van mezelf als leven te accepteren, toe te staan en vervolgens te creeren door geloof en participatie in een ervaring van angst als ‘dit is wie ik ben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven ten behoeve van mezelf in en als een ervaring van angst, en hier vervolgens hele persoonlijkheden omheen te creeren zodat ik niet meer zie wie ik ben en ik een excuus heb om mezelf voorgoed verloren te laten gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een excuus te creeren om mezelf verloren te laten gaan, welke ik projecteer op de buitenwereld als zijnde  ‘maar zij willen toch niet luisteren en zij zijn zo gemeen’, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik het ben die niet luister naar mezelf door constant de angst toe te staan in mezelf, en dat ik het ben die gemeen is naar mezelf, waardoor ik vervolgens gemeen als onverschillig, neerbuigend en ongelijk wordt naar een ander toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van verongelijking te creeren door niet gelijk te gaan staan in en als mezelf, beginnende bij gelijk te gaan staan in en als de angst in mij en mezelf te vergeven en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken en mezelf vervolgens in en als verongelijking te behouden door boos op mezelf te worden en geirriteerd naar mezelf toe te worden, in plaats van mezelf te vergeven en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te durven vergeven, aangezien ik bang ben om mezelf te corrigeren en zelfverantwoordelijkheid te nemen en ik dus mijn angst onder ogen dien te zien en hier doorheen dien te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te creeren ten aanzien van de verongelijking die ik ervaar in mezelf, waarin het lijkt alsof het verdriet enige verlichting geeft van de ervaring van verongelijking, bestaande in en als angst, niet ziende, realiserende en begrijpende dat in en als deze verlichting in en als een energetische reactie als verdriet, ik de ervaring niet stop, zelfvergeef en zelfcorrigeer, maar juist in mijn lichaam manifesteer, opberg, verberg, verstop zodat ik kan participeren in een ogenschijnlijke beweging als verlichting in en als een emotie van verdriet, terwijl mijn lichaam steeds vaster en verstopter raakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als een ervaring van verdriet, in en als slachtoffer gevangen te houden, dit alles voortkomend uit een angst om op te staan en te spreken en bewegen in en als zelfverantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van onbegrip en ongeloof te creeren in mezelf, waarin ik niet begrijp en geloof dat een ander niet ziet wat er gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen en geloven dat een ander niet ziet wat er gebeurt, en dit als excuus te gebruiken om niets te hoeven zeggen, niet te hoeven spreken, en me hierin neerbuigend en onverschillig te gedragen ten aanzien van een ander die maar ‘moet begrijpen wat er gebeurt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn ervaring van onbegrip en ongeloof komt door onbegrip en ongeloof in het feit dat een ander niet ziet wat er gebeurt, in plaats van in te zien dat het onbegrip en ongeloof gaat over mezelf, over hetgeen ik toesta in mezelf, waarvan ik niet begrijp en kan geloven dat ik dit werkelijk toesta in mezelf en dus in een ander/naar een ander toe, welke me direct duidelijk maakt waarom een ander onacceptabel gedrag toestaat in zichzelf en dus vertoont, welke ik waarneem, maar waar niemand iets aan doet, welke zichtbaar is in de erbarmelijke staat waarin wij bestaan in de wereld hier op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat onacceptabel gedrag in en als zelf okay is zolang het maar niet geleefd wordt, in plaats van in te zien dat als ik onacceptabel gedrag binnenin mij toesta, in participatie in en als angst en hieruit volgend backchat en reactie in mezelf, dit automatisch onacceptabel gedrag voortbrengt/doorgeeft naar een ander toe, al dan niet direct zichtbaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de macht in handen te houden door mijn onacceptabele gedrag, participerend in en als angst en hieruit voortkomend reactie en backchat en hieruit voortkomend het nalaten van spreken en bewegen als wat het beste is, als richting in en als mezelf, te verbergen in mezelf, en toe te zien en dus toe te laten hoe anderen onaccaptabel gedrag vertonen, waarin ik de macht als controle ‘bewaar’ in mezelf door meer te zien dan een ander maar dit niet te delen, en dus de ander geen mogelijkheid geef tot het nemen van zelfverantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb de ander en mezelf, mezelf als de ander zelfverantwoordelijkheid te geven als nemen; to give als you would like to receive.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te geven zoals ik zou willen ontvangen door de angst in mij groter te laten worden dan ikzelf en dit als excuus te gebruiken om niet te geven zoals ik zou willen ontvangen, en in plaats hiervan, in en als reactie, stress, veel stress te creeren waarin ik mijn fysiek uitput en langzaamaan vernietig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te geven zoals ik zou willen ontvangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te reageren op de onoplettendheid – welke vernietigend werkt op de fysieke omgeving – van de kinderen rondom het huis, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik mijn eigen fysieke omgeving als mijn eigen fysieke lichaam, onoplettend benader en dus langzaamaan vernietig, en niet ziende, realiserende en begrijpende dat de kinderen dus feitelijk, net als ik, in doodsangst moeten verkeren door het ontbreken van een voorbeeld als richting als zelfverantwoordelijkheid bij de ouders, en dus door het ontbreken van richting als zelfverantwoordelijkheid in het kind zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst als versluiering te gebruiken om werkelijk te zien wat hier is, door zoveel reactie emoties en gevoelens als energie in mezelf te genereren waardoor ik alleen mezelf nog zien in en als (een geloof in) wie ik ben in en als reactie als emoties en gevoelens, welke ik gebruik als rechtvaardiging van mijn handelen en/of niet handelen, ten koste van mijn gezond verstand als wat het beste is voor ieder-een, al het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever kwaad te doen en toe te staan, in, als en buiten mezelf dan door mijn eigen angst heen te wandelen en hierin op te staan in en als zelfverantwoordelijkheid met als excuus, ‘zo bang ben ik’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst als een gerechtvaardigd excuus te zien en gebruiken, niet ziende, realiserende en begrijpende dat dit een bevestiging is van bestaan in en als mezelf in zelfzucht in en als de geest, in en als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst in en als de geest als rechtvaardiging te gebruiken om angst in en als de geest in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen rechtvaardiging te zijn, te blijven en te worden in en als de geest, in en als angst, en zo mezelf gevangen te houden in een gesloten cirkel, een systeem wat zichzelf insluit, afzondert en isoleert.

Zelfcorrecties volgen

https://i2.wp.com/www.visionair.nl/wp-content/uploads/2011/01/Internal_view_of_the_Stanford_torus.jpg

———————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 330 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Backchatdimensie

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Dag 326 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Angstdimensie

Dag 327 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Verbeeldingsdimensie

Dag 328 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie

Dag 329 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie-vervolg

Backchatdimensie:

Kan dit stoppen?

Ik wou dat ik ergens anders woonde.

Dit is niet normaal

Wie voedt die kinderen op?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte als backchat ‘kan dit stoppen’? waarin ik wil dat de harde stemmen en geluiden stoppen, in plaats van in te zien dat hetgeen ik werkelijk wil dat stopt als wat het enige is waar ik werkelijk invloed op heb, mijn eigen harde stemmen en geluiden binnenin mij zijn als gedachten, reacties en backchat, welke een lawaai in mij creeren en mijn water beroeren, getriggerd door harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai van buitenaf waarin ik angst ervaar; angst om geen richting te kunnen geven voortkomend uit het feit dat ik nooit geleerd heb om mezelf richting te geven in het stoppen van mijn gedachten, reacties en backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte als backchat ‘ik wou dat ik ergens anders woonde’, waarin ik neig tot het toepassen van de enige oplossing die ik gekend heb in en als een poging om mijn gedachten, reacties en backchat te stoppen in mezelf, welke is ‘weggaan’ van de situatie, in plaats van in te zien dat door weg te gaan, ik niets oplos, maar mezelf juist meer en meer isoleer door steeds weg te gaan, daadwerkelijk in fysieke realiteit of in mezelf in de geest, als een terugtrekken, zonder dat ik werkelijk iets oplos in mezelf door mezelf richting te geven in het stoppen, onderzoeken, zelfvergeven en corrigeren van gedachten, reacties en backchat in mezelf en mezelf hierin de mogelijkheid geef Hier te komen en blijven, in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte als backchat ‘dit is niet normaal’, waarin ik mijn eigen referentiepunt als hoe ik het ’t liefste zou hebben als normaal beschouw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen referentiepunt als hoe ik het ’t liefste zou hebben, als normaal te beschouwen, waarin ik alles wat hier buiten valt, als ‘niet normaal’ beschouw en bestempel, welke een startpunt is in de geest waarin ieder een ‘eigen’ programma heeft welke geleefd wordt, altijd geleefd is en dus als ‘normaal’ wordt beschouwd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor alles wat buiten mijn ervaring van normaal valt, aangezien alles wat hierbuiten valt, mijzelf bestaande in en als de normaliteit van mijn bestaan in en als mijn programmering in en als de geest, mij angst aanjaagt aangezien het mij bedreigt in mijn bestaan in en als de geest in mijn ‘eigen’ programmering als hetgeen ik ken als ‘wie ik ben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met stress te reageren op de angst die omhoog komt bij alles wat onverwacht en onbekend is en wat ik dus als ‘niet normaal’ beschouw en bestempel, waarin ik ervaar de controle te verliezen, aangezien ik alleen controle ervaar in, als en over mijn eigen programmering welke ik zo heb opgebouwd dat de regels alleen voor mij duidelijk en bekend zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte als backchat ‘wie voedt die kinderen op?’, waarin ik ervaar geen invloed te hebben op de kinderen want ik ben niet de opvoeder, waarin ik denk en geloof dat alleen de opvoeder ‘het recht heeft’ de kinderen richting te geven.

En dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ervaar geen invloed  te hebben op de kinderen en ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘het recht niet heb’ de kinderen richting te geven, in plaats van in te zien dat ik, wederom, mezelf ten eerste dien richting te geven door te stoppen met participatie in backchat, zodat ik direct in mezelf zie/leer zien en invloed heb op en als mezelf, en hierin zie wat eventueel het beste is om een ander te ondersteunen in en als voorbeeld als mezelf.

*

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte als backchat ‘kan dit stoppen?’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik allereerst mezelf dien te stoppen in participatie in backchat en reacties en gedachten.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in participatie in gedachten, reacties en backchat, en waar terugkerende gedachten, reacties en backchat aanwezig zijn, onderzoek ik de aard hiervan in een schrijven en toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie, zodat en totdat ik zie welke verbindingen en koppelingen en relaties ik gelegd heb ten aanzien van harde stemmen en geluiden.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte als backchat ‘ik wou dat ik ergens anders woonde’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik een uitvlucht gebruik in participatie in een gedachte als backchat, welke mij een beter gevoel geeft als zijnde een illusie van en als een uitvlucht, in plaats van de participatie in gedachten/backchat te stoppen in mezelf.

Ik realiseer me dat ik probeer te ontsnappen uit de leiding als de richting in en als mezelf in zelfverantwoordelijkheid en zo via de backdoor als backchat, in de voorgeprogrammeerde inrichting in en als de geest beland.

Ik stel mezelf ten doel uitvluchten in participatie in gedachten als backchat te stoppen in mezelf, en terugkerende gedachtenpatronen nader te onderzoeken in schrijven met toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie, en  hierin te zien waar dit aan gelinked is als zijnde een relatie als controle in en als de geest waarin ik mezelf vast en bestaande houd in en als controle in en als de geest, zodat en waarin ik in en als dit schrijven verantwoordelijkheid neem voor en als mezelf en voor en als de bestaande relaties in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb verantwoordelijkheid te nemen voor en als mezelf en voor en als de bestaande relaties in mij.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte als backchat ‘dit is niet normaal’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik iets als abnormaal beschouw en bestempel ten behoeve van bescherming van mezelf, bestaande in en als mijn eigen programmering, welke ik als ‘normaal’ beschouw.

Ik realiseer me dat ik angst voortzet en creeer in mezelf door vast te houden aan hetgeen ik als ‘normaal’ en dus als ‘veilig’ beschouw, accepteer en aanvaard in mezelf, welke slechts is wat ik ken in en als levenslange (voor)programmering in en als de geest, deels ontwikkeld gedurende dit leven en deels voortgezet via de genen.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat ik als normaal beschouw en aanvaard, en waarom, zodat ik mezelf langzaamaan kan bevrijden van de ‘normaliteit’ van de geest als voorprogrammering, door schrijven en toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte als backchat ‘wie voedt die kinderen op?’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me hierin per direct ongelijk opstel ten opzichte van de ouders die een kind opvoeden zonder te weten hoe het geest bewustzijn systeem werkt. Ik realiseer me dat ik dit doe om me beter te voelen en zo mijn angst niet te hoeven ervaren die in mij waart; angst omdat ik de antwoorden ook niet exact weet en angst die gerelateerd is aan een opvoeding in een ‘niet weten hoe richting te geven’.

Ik stel mezelf ten doel, mijn participatie in een beter voelen direct te stoppen, mezelf te onderwijzen in de werking van het geest bewustzijn systeem, dag voor dag, adem voor adem, en situaties van een ervaring van niet weten nader te onderzoeken in mezelf door middel van schrijven en toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel, hetgeen ik wel weet, te delen indien ik vrij ben van reactie in mezelf, en te antwoorden binnen mijn kunnen op iedere vraag die mij gesteld wordt, zodat er werkelijke, praktisch toepasbare informatie in de wereld komt ten aanzien van de werking van het geest bewustzijn systeem, en er ouders zullen zijn/komen die in staat zijn/worden om kinderen op te voeden als wat het beste is voor al het leven.

Wordt vervolgd

Parenting – Perfecting the Human Race

———————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/