Dag 422 – Mezelf afvallen – Zelfvergevingen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te mager te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik te mager ben, terwijl ik me in principe goed voel bij dit gewicht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb af te vallen in gewicht door een afvallen van mezelf in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf aan te vallen in en als de geest en hierdoor af te vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb spijt te hebben in het verleden wat gewicht te zijn verloren welke ik niet meer ‘terug’ krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gewicht terug te willen krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik gewicht terug moet krijgen, alsof ik meer gewichtig ben als ik wat meer gewicht heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me zwak te voelen met zo weinig gewicht, niet zozeer fysiek zwak als vermoeid als wel ‘zwak’ als niet meedoende, meetellend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me niet meer mee te voelen tellen nu ik het blakende, jeugdige babyvet niet meer bezit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me opgegeten te ervaren door de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me minder te voelen dan de sterke, blakende jeugdige lichamen van anderen met steviger botten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me fragiel te voelen en tegelijkertijd dit fragiel wel prettig te vinden, als ‘licht’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me lichtvoetig te ervaren als ik ‘goed in mijn vel zit’  en me fragiel en afgemat te voelen als ik verstrikt raak in de geest bewustzijn structuren die zich fysiek manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet goed genoeg ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niets mag zeggen omdat ik weinig gewicht heb, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik zo weinig gewicht heb gekregen omdat ik dacht/denk niets te mogen zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als weinig gewicht gemanifesteerd te hebben in en als het fysiek, waarin ik mezelf fysiek verzwak en minder zichtbaar maak, en dus een excuus heb om niets te mogen/hoeven zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken als backchat ‘wat heb jij nou te zeggen, moet je zien hoe je eruit ziet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf een afgetrokken bekkie te vinden hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen hoe ik mezelf afval.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken niets te mogen zeggen voordat ik mezelf/mijn fysiek helemaal op orde heb, welke een angst en verdriet teweeg brengt want wat nu als ik mezelf/mijn fysiek niet op orde krijg, dan mag ik niets zeggen en kan ik niets delen van wat ik gewandeld heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te identificeren met mijn fysiek, en als ik mijn fysiek niet perfect op orde krijg, mezelf als stem te saboteren.

Ik stel mezelf ten doel, mezelf richting te geven in en als stem als klank in en als eenheid en gelijkheid met en als zelf in zelfvergeving als zelfexpressie, onafhankelijk van hoe ik eruit zie en hoe ik me fysiek ervaar en zo door de uiterlijke schijn heen te wandelen, op weg naar en als Leven, dag voor dag, adem voor adem.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in het uitschrijven van de aanvallen als het afvallen van mezelf in participatie in de geest bewustzijn structuren met toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie als deconstructie tot  inzicht, begrip en realisatie van en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel met en als mezelf te wandelen, in en als een stoppen en zelfvergeven van de aanvallen als oordelen op en als mezelf tot aan een punt van zelfbegrip als zelfrealisatie, no matter what, als wat het beste is voor Al het Leven, en bij iedere ‘misser’ te zien wat ik gemist heb, waar ik was en hoe dat zo komt, zodat en waarin ik mezelf zie, vergeef en corrigeer.

aHR0cHMlM0ElMkYlMkZzcGhvdG9zLWEtb3JkLnh4LmZiY2RuLm5ldCUyRmhwaG90b3MtYXNoNCUyRjMwNjg2NF80MTIzNDkxNzIxNTA1NTJfOTM0OTIzOTE1X24uanBn

————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 99 – Je hebt van die dunne armpjes

Dit is een zin waar ik mezelf nog steeds op zie reageren als iemand dit tegen me zegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het nut niet te begrijpen van het zeggen van deze woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze woorden nog dagelijks te denken over mezelf, dat ik dunne armpjes heb als ik mezelf zie in de spiegel, welke ik gereflecteerd krijg via woorden van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ermee te zitten dat ik dunne armpjes heb, in plaats van te zien hoeveel sterker ik ben geworden na jarenlang schouderklachten en hoeveel ik heb kunnen tillen in de verhuizing zonder mezelf te forceren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de krachttraining van een sport of van een verhuizing te missen, welke steeds naar voren komt als ik zie dat mijn armen vrij dun zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever gespierder te zijn zoals ik vroeger was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb terug te willen naar een deel van mijn fysiek hoe ik vroeger was terwijl ik tegelijkertijd zie dat er toen ook al klachten aanwezig waren die me belemmerden, alleen had ik toen wat meer spierkracht opgebouwd waarmee ik dit kon compenseren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb spijt te hebben dat ik destijds niet heb gezien hoe ik mezelf ecffectief kan ondersteunen waardoor mijn spierkracht ver is afgenomen en het me veel moeite gekost heeft om dit weer op te bouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik veel spierkracht nodig heb om fysiek te kunnen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb spierkracht als fysiek leven te zien en hierin spierkracht te definieren als fysiek, terwijl ik vroeger allang ervaren heb dat alleen die spierkracht geen leven brengt en ik alles ben gaan afbreken om te zien hoe dan wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alles moet afbreken wat niet echt is om te zien wie ik dan wel ben zonder te zien dat ik hoe ik ben/was kan veranderen met behulp van zelfvergeving en zelfcorrectie zonder mezelf te hoeven ‘afbreken’; het zogenaamde afbreken vindt plaats in het schrijven waarin ik de structuren uitschrijf die ik geworden ben en waarin ik mezelf gevangen houd, wat als het ware een afbreken is van mindstructuren in plaats van mezelf als fysiek af te breken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet goed genoeg ben als iemand zegt dat ik dunne armpjes heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te worden als iemand zegt dat ik dunne armpjes heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom dezelfde mensen elke keer ditzelfdse zeggen als ze me weer zien, en vragen of ik ben afgevallen, terwijl ik constant hetzelfde gewicht ben de laatste 10 jaar en dus al 10 jaar ‘dunne armpjes’ heb, sterker nog ze zijn juist steviger dan een aantal jaar terug.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te willen gaan goed-praten, verdedigen als het gaat om mijn gewicht of dikte van armen en/of lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet met deze opmerkjing van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat ik in een hoek gedrukt wordt als iemand zo’n opmerking deponeert en me hiervoor zelfs onderbreekt in een antwoord op een vraag die me gesteld is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom iedereen maar denkt iets te kunnen zeggen over iemand die dunner is, terwijl als ik zoiets zou zeggen op dezelfde manier die dikker is, het direct onaardig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verschil te maken tussen dunner en dikker, in plaats van in te zien dat we allemaal ons fysiek beinvloeden met ons mind-systeem waardoor we niet het gewicht/fysiek hebben wat ons optimaal ondersteunt, en aangezien we dit weten/ervaren in onszelf zijn we er zo druk mee.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik ‘verkeerde opmerkingen’ van een ander moet weerleggen, in plaats van in te zien dat ik met dit weerleggen mezelf op het terrein van de mind van de ander=de mind begeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog boosheid te ervaren tijdens het schrijven van dit blog, waarin ik zie dat ik mezelf niet effectief heb toegepast tijdens deze opmerking, waarin ik de ander nog de schuld wil geven van deze opmerking in plaats van alleen maar te zien hoe ik mezelf kan corrigeren als er iets ‘over mij’ gezegd wordt zonder te zien dat iemand over zichzelf praat als de eigen zienswijze in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen vergeven dat ik in het moment niet effectief antwoord geef, waardoor niet duidelijk is dat de woorden van de ander NIET over mij gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het al dan niet zien van de ander afhankelijk is van mijn woorden, in plaats van in te zien dat ieder voor zich  de keuze maakt om in zelf te zien, en als ik nog boosheid ervaar naar de ander zie ik zelf niet volledig in zelf en heb ik mezelf niet volledig vergeven en gecorrigeerd.

Als ik mezelf zie reageren op een opmerking over de dikte van mijn armen of over mijn gewicht, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik er niet op hoef te reageren. In de adem zie ik of ik iets wil spreken, of dat het gewoon stil blijft.

Ik stel mezelf ten doel de mindstructuren in mezelf uit te schrijven, zelf te vergeven en te corrigeren zodat mijn fysiek de mogelijkheid krijgt in conditie te komen en blijven welke optimaal ondersteunt om te leven in/als de adem.

Ik stel mezelf ten doel mijn fysiek zoveel als mogelijk te ondersteunen qua voeding en beweging om me vrij te kunnen bewegen in/als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te veranderen door in mijn eigen woorden te zien en deze zelf te vergeven en vrij te maken/corrigeren, zodat ik een en gelijk als mezelf als het levende woord kan worden zonder me druk te maken als energie te creeren over de woorden van een ander.

www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.eqafe.com

www.desteni.net