Dag 571 – Vrijheid van meningsuiting, wat houdt dit eigenlijk in?

meningsuiting

In Nederland zijn de woorden ‘vrijheid van meningsuiting’ lange tijd behoorlijk populair geweest. Tot aan de dood van Theo van Gogh. Hierbij is het voor iedereen duidelijk en waren velen het erover eens dat, iemand vermoorden voor de woorden die hij/zij spreekt, dat is onacceptabel.

Maar hoe zit het met dit gegeven van ‘vrijheid van meningsuiting’? Is dat een vrijbrief om alles maar te kunnen roepen, schrijven, tekenen, kortom ventileren? Is het acceptabel om iemand te denigreren in woorden, belachelijk te maken om bepaalde waarden die iemand aanhoudt, zogenaamde ‘grapjes’ te maken over iemands leefwijze? Zouden we willen dat dit met onszelf gebeurt?

Iedereen weet hoe vervelend pesten als bijvoorbeeld uitschelden is voor kinderen op de lagere school en wat een enorme invloed dit heeft/kan hebben op hun gehele leven. Bij volwassenen is de invloed nog net zo indringend alleen denken we dat we hiermee om moeten kunnen gaan, we gaan ons ‘harden’ ter verdediging. En deze ‘verharding’ ter verdediging, tegen de pijn en verongelijking die we ervaren van woorden die gesproken zijn in ongelijkheid, verandert vroeg of laat in een aanval, in ‘harde woorden’ naar iets of iemand buiten onszelf en tevens naar onszelf toe, met de rechtvaardiging dat het ‘ter verdediging’ is en dus ‘gerechtvaardigd’. En zo is een kleine oorlog begonnen.

Wat houdt het woord ‘vrijheid’ in?

We denken dat we vrij zijn als we ons bevrijd hebben van hetgeen we ervaren als beklemmend en belemmerend. Dit kan voor iedereen iets anders betekenen, echter in de basis is het gelijk. Het zijn de systemen waarin we ons ‘gevangen’ voelen. Het geldsysteem is hier een voorbeeld van, we zijn ‘gedwongen’ om geld bij elkaar te verzamelen om te overleven en hiervoor moeten we voldoen aan allerlei regels binnen hoe het geldsysteem bestaat en dus bepaalt dit hoe wij bestaan. Over het algemeen is dit een bekend gegeven voor iedereen.

Minder bekend is het geestbewustzijnssysteem binnenin onszelf waarin we onszelf gevangen hebben gezet. Hierin bestaan we in en als een geloof in de waarheid van onze gedachten, gevoelens en emoties. En dit is dan hetgeen waar vandaan we spreken en waarin we denken ‘vrijheid van meningsuiting’ te hebben. Echter, wat is het dat we ‘uiten’? Het zijn gedachten, overtuigingen, zaken die gebaseerd zijn op de ervaringen van aanval en verdediging die we hebben opgedaan in ons leven, zoals we opgevoed zijn en geleerd hebben ter overleving in de maatschappij. Dit zijn geen woorden van gelijkheid in overweging van (al) het leven binnenin onszelf en buiten onszelf. Het zijn over het algemeen, geen woorden die voortkomen uit gezond verstand. Gezond verstand als ‘geven zoals je zou willen ontvangen’. Het zijn met name woorden ter verdediging van onze overtuigingen en bezittingen, ter aanval op hetgeen we bedreigend ervaren ten aanzien van deze overtuigingen en bezittingen, ter verdediging van ons individuele ‘geloof in de waarheid’ die feitelijk gebaseerd is op maar één ding: overleving en verdediging van ‘ons bezit’.

Deze woorden worden dus gesproken in een uitgangspunt van een ervaring van ‘verongelijking’, in en als ongelijkheid en dus, brengen deze woorden ongelijkheid voort. Zonder dat we het weten, zetten we het ongelijke systeem waarin we onszelf gevangen ervaren en houden, voort in de buitenwereld door de woorden die we spreken, onder het mom van ‘vrijheid van meningsuiting’.

Natuurlijk zijn we boos. We zetten iets voort en houden iets in stand zonder dat we exact weten dat en hoe we dit doen. We maken onszelf in feite machteloos alleen zien we niet dat en hoe we dit doen. Het enige wat we zien is de ongelijke verdeling (van geld en goederen) buiten onszelf en ja, hiervoor moeten we vechten, ter overleving.

Is dit vechten, dit verdedigen en aanvallen, deze oorlog van binnen en van buiten – is dit een oplossing voor de problemen in de wereld en voor de beknellende ervaringen binnenin ons?

Het zal nooit werkelijke vrijheid geven en het zal van kwaad tot erger worden. Dat is ook zichtbaar in de wereld. Veel gehoorde woorden zijn dat het ‘vroeger allemaal beter was’ en ‘de jeugd van tegenwoordig’. We zien dus dat het van kwaad tot erger wordt en neigen hierin ernaar ‘de jeugd’ of ‘de economie’ de schuld te geven. Echter, wie heeft de jeugd opgevoed? Wie heeft de economie gecreëerd? Dat zijn wijzelf, ieder van ons. Natuurlijk moet de jeugd verantwoordelijkheid leren nemen, echter dan moet het hen ook geleerd worden. En het is overduidelijk dat velen dit niet geleerd hebben, net zoals we allen niet geleerd hebben om verantwoordelijkheid te nemen voor onszelf, in de woorden die we spreken. We hebben niet geleerd om te zien, begrijpen en realiseren dat we in gedachten, gevoelens en emoties aanwezig zijn, de hele dag door en zelfs ’s nachts en dat we hierin in afscheiding bestaan van onszelf en zo, afscheiding als ongelijkheid voortbrengen in de wereld. Via de woorden die we spreken.

Het is een ‘ongelooflijk’ concept, dat een ieder van ons, de wereld schept en geschapen heeft zoals die op dit moment bestaat. En toch is het zo. Ergens weten we het, diep van binnen. We merken het in onze reactie op suggesties van beperking van deze vrijheid van meningsuiting. Hierin zien we dat er een beperking plaatsvindt tot het uitdrukken van onszelf die we niet ‘oké’ vinden. En zo blijven we in een polariteit bewegen van ‘vrijheid van meningsuiting’ tot ‘onderdrukking van expressie’.

Echter, zolang we niet leren zien hoe we met onze woorden, gesproken in verdeeldheid, verdeeldheid creëren en zolang we hiervoor geen verantwoordelijkheid leren nemen, heeft ‘vrijheid van meningsuiting’ geen enkele zin. Onze mening bestaat namelijk niet in vrijheid, het bestaat in verdeeldheid, ter overleving van onszelf in en als de geest, in aanvaarding van onze gedachten, gevoelens en emoties en ter overtuiging om geld te verzamelen, binnenin een wereld die ongelijk verdeeld is.

Onze behoefte aan voldoende geld en goederen om van te leven is de gemeenschappelijke deler in ieder van ons, in ieder levend wezen en in al het leven op aarde. Dit is dus hetgeen waar we als eerste zorg voor moeten gaan dragen. Niet alleen voor onszelf en eventuele naasten, maar voor iedereen, voor al het leven.

Werkelijke vrijheid zal er pas zijn als een ieder voldoende geld en goederen heeft om van te leven zonder angst voor uitbuiting. Dit zal enorm veel stabiliteit geven en hierbinnen kunnen we leren om verantwoordelijkheid te nemen voor onszelf in hoe we bestaan in de woorden die we spreken en van hieruit, leren om werkelijke vrijheid te leven en voort te brengen in de wereld, voor al het leven, voor iedereen. Door de toepassing van het purificeren van ons taalgebruik, tot in expressie van onszelf, in eenheid en gelijkheid met – oftewel in overweging van al het leven.

Er zijn dus twee systemen die veranderd dienen te worden als we werkelijk in vrijheid willen leven:

Het geldsysteem – voor gelijkheid in onze buitenwereld

Het geestbewustzijnssysteem – voor gelijkheid in onze binnenwereld

Zo binnen zo buiten. Een andere, blijvende oplossing is er niet. Zolang binnen en buiten niet overeen stemmen in en als een uitgangspunt van wat het beste is voor iedereen, binnen de woorden ‘geef zoals je zou willen ontvangen’ zal er ongelijkheid bestaan en dus, zullen we niet werkelijk vrij zijn en is het woord vrijheid in feite zinloos.

What is Freedom of Speech? – by Marlen

Onderzoek de mogelijkheden via de links.

The-Future-is-Written

—————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 175 – Zelfvergevingen op relaties – 8 – grapjes over man en vrouw

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Dag 173 – Zelfvergevingen op relaties – 6 – voorbereiding nodig

Dag 174 – Zelfcorrecties op relaties – 7 – voorbereiding nodig

Ik reageer op grapjes van mannen over hoe mannen alleen maar seks willen met verschillende vrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me onderdrukt te voelen door grapjes over man en vrouw, over hoe een vrouw zo haar best doet en de man ondertussen alleen maar seks wil, bewust of onbewust.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me onderdrukt te voelen door de man in het algemeen die de zogenaamde vrijheid impliceert alleen maar seks te willen en hiermee voordoet tevreden te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorme kwaadheid op te voelen komen bij zogenaamde grapjes over man en vrouw-generalisaties als programmering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me terug te trekken uit een conversatie met een man als er grapjes over man en vrouw gemaakt worden, waarin ik het per direct opgeef om ooit een relatie als agreement in gelijkheid te starten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het per direct op te geven als een man een grapje maakt waarin de onderdrukking van de vrouw naar voren komt, waarin ik zie dat ik niet alleen een mogelijkheid tot agreement met een ander opgeef, maar ook mijn eigen potentieel tot het wandelen van een agreement in gelijkheid met een man, en dus mezelf opgeef, dit alles door een uitspraak van een programmering van een man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de programmering van de man te geloven en aan te nemen als meer waard dan de vrouw, waarin ik automatisch de programmering van de vrouw als minder waard aanneem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de man de schuld te geven van de onderdrukking van de vrouw, in plaats van in te zien dat zolang ik toestem in de reactie van onderdrukt worden/minderwaardig voelen als vrouw op een uitspraak van een man, ik zelf deze onderdrukking in stand houd en in mezelf creeer door geloof in mijn eigen mind-programmering als vrouw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom zulke grapjes gemaakt moeten worden, ook al is er bekend dat het ‘slechts’ grapjes zijn en niet iets wat man en vrouw als mens ondersteunt, aangezien grapjes vaak helemaal niet grappig zijn maar spotjes, lichtjes om energie te genereren in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het verleden deel te nemen in grapjes over man en vrouw en de ongelijkheid in deze programmering, en hierin mezelf stoer voor te doen alsof ik het ok vind, alsof het me niets doet, alsof ik er wel om kan lachen, om mijn kwetsbaarheid als ervaring van onderdrukking als vrouw in/als bewustzijn te verbergen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn kwetsbaarheid te verbergen, waarin ik mezelf (en de ander) niet de mogelijkheid geef onszelf te corrigeren in deze ongelijkheid die in zelf bestaat, en in plats hiervan toesta de ongelijkheid te laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb grapjes over man en vrouw persoonlijk te nemen, waarin ik in dit persoonlijk nemen de positie aanneem van machteloosheid, machteloos onderworpen aan mijn eigen programmering als vrouw, welke ik projecteer in kwaadheid op de man, om vervolgens weg te blijven bij de man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven door te geloven dat ik niet in staat ben tot een agreement door de ongelijkheid in de programmering in man en vrouw, waarin ik dus mezelf in proces opgeef voor het niet-hebben van een relatie, welke hetzelfde als mezelf opgeven in een relatie in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in proces tot zelfrealisatie op te geven voor een polariteit in/als de mind als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een enorm wantrouwen te hebben ontwikkeld ten aanzien van de man, in angst dat de man zichzelf niet zal corrigeren aangezien hij in/als bewustzijn de overheersende partij is en dus niet zomaar de machtspositie zal opgeven voor een communicatie in eenheid en gelijkheid met een vrouw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mijn wantrouwen naar de man, mijn positie in/als bewustzijn als vrouw in onderdrukking, in stand te houden en hiermee zelf een machtspositie als vrouw in/als wantrouwen naar de man te creeren, en hierin op mijn beurt in/als bewustzijn de man te onderdrukken.

Ik realiseer me dat mijn proces tot zelfrealisatie een proces is wat ik ten alle tijden kan lopen. Door dit proces afhankelijk te maken van het al dan niet samen zijn met een man, in relatie in/als bewustzijn, maak ik mezelf minderwaardig aan het bewustzijn en hierin aan de programmering in het bewustzijn dus als vrouw onderworpen aan de man zoals in de programmering staat. Deze afhankelijkheid wordt getriggerd door grapjes over de ongelijkheid in bewustzijn tussen man en vrouw, welke ik vervolgens onderdrukt heb door schaamte over mijn afhankelijkheid van de man, welke ik niet begrepen heb als afhankelijkheid van mezelf als bewustzijn, maar als afhankelijkheid gezien heb van de ander(=de mind), welke ik niet wil en niet wil laten zien, hierin dus wegstop en vervolgens mezelf geen mogelijkheid geef om hierin op te staan aangezien ik niet zie wat er gebeurt en ik geloof afhankelijk te blijven van de ander/de man. Wat ik niet wil, etc.

Hierin stel ik me onafhankelijk op, wat een gecreeerde polariteit is van afhankelijk opstellen, en in dit onafhankelijk opstellen, los van de ander/de man, blijf ik alleen leven wat ik gedefineerd heb als alleen staan maar wat nog steeds in afhankelijkheid is van het bewustzijn in/als mezelf, dus geen alleen staan.

Ik stel mezelf ten doel de polariteit van afhankelijkheid-onafhankelijkheid in mezelf te stoppen. Ik realiseer me dat afhankelijkheid/onafhankelijkheid gecreeerd is in/als bewustzijn, in een poging om als mindenergie te overleven in polariteit. In deze polariteit zal ik niet alleen staan, hoe onafhankelijk ik me ook opstel. Hierin doe ik mezelf tekort door mezelf te isoleren in/als de mind/het bewustzijn.

Als ik mezelf zie reageren op een uitspraak van een man over de ongelijkheid tussen de programmering van man en vrouw, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik het persoonlijk neem in/als reactie, en dus onderzoek ik waarin ik me afhankelijk opstel van de ander=de mind als de man in dit geval. Ik pas hier zelfvergevingen op toe waarin ik mezelf bevrijd en hierin in staat stel mezelf te corrigeren in de fysieke realiteit. Indien er een mogelijkheid is tot bespreking met desbetreffende man, wat mij kan ondersteunen in het proces in mijzelf, dan doe ik dit; indien de man die de uitspraak doet geen idee heeft wat er gaande is laat ik het gaan en werk ik het alleen uit in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de ongelijkheid in mezelf in de defenitie van vrouw-zijn in/als bewustzijn in onderdrukking van de man, te stoppen, uit te schrijven, zelf te vergeven en te corrigeren, zodat ik in eenheid en gelijkheid in/als mezelf in het fysiek als female kan leven, waarin gelijke communicatie met een male mogelijk is.

Ik stel mezelf ten doel mijn wantrouwen in/als bewustzijn ten aanzien van de man, en hierin de gecreeerde machtspositie als vrouw naar de man toe, te stoppen, in te zien en zelf te vergeven/corrigeren. Ik realiseer me dat ikzelf de enige ben die dit kan stoppen in mezelf en mezelf hierin kan veranderen, zodat uiteindelijk mijn omgeving mee verandert als weerspiegeling van mijn innerlijke verandering. Zolang ik reageer op ongelijkheid in mijn omgeving, ben ik zelf niet werkelijk verandert en zal ik opnieuw zelfonderzoek moeten verrichten.

Ik stel mezelf ten doel herinneringen uit te schrijven die ten grondslag liggen aan/in relatie staan tot mijn reactie op seksistische grapjes.

———————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life