Dag 323 – Gedachten en Zelfmoord

Disclaimer:

Voor wie rondloopt met terugkerende gedachten over zelfmoord die neigen naar een werkelijk beroven van het fysieke leven, zoek professionele hulp ter ondersteuning van jezelf via een specialist om te voorkomen dat je jezelf en/of een ander schade toebrengt. Realiseer je, zelfmoord is Nooit een werkelijke oplossing voor hetgeen je ervaart in jezelf. Eenmaal stabiel in jezelf als voldoende in staat om jezelf te ondersteunen, kun je het proces van schrijven en het toepassen van zelfvergeving en zelfcorrigerende uitspraken en doelstellingen wandelen, om werkelijk in jezelf te gaan zien hoe het patroon als gedachten tot zelfmoord zich gemanifesteerd heeft kunnen hebben in jezelf.

Equalitylife11-50%

Velen onder ons lopen met gedachten over zelfmoord rond, en velen van ons hebben dit soms of meerdere ‘malen’ overwogen om ook daadwerkelijk uit te voeren. En vrijwel iedereen onder ons staat passieve zelfmoord toe in zichzelf door zelf te bombarderen met gedachten, en hieruit volgend gevoelens en emoties, waarin we laten bepalen door de geest als gedachten, gevoelens en emoties wie we zijn, hoe we bewegen, welke woorden we spreken en welk gedrag we vertonen, waarin we ons fysiek langzaam opbranden en ons Zelf als Levend Wezen onderdrukken, wegdrukken, dood drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik beter af ben als ik mezelf van mijn fysieke leven beroof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het in ‘de Hemel’ beter is dan hier op aarde, dat ik in de hemel veilig ben voor mijn gedachten, gevoelens en emoties, en dat de pijn die ik ervaar afkomstig is van mijn fysiek, niet ziende realiserende en begrijpende dat de pijn die ik ervaar, afkomstig is van de gedachten die gevoelens en emoties produceren welke ik fysiek opsla en waarin ik mijn vlees misbruik ten behoeve van het creeren van deze gedachten, gevoelens en emoties, waardoor mijn fysiek de pijn vertoont die ik in eerste instantie in en als de geest manifesteer en toesta in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de gedachten als dat het me beter lijkt dat ik doodga, te moeten volgen in en als mijn fysiek en hierin overweeg om mijn fysiek te doden, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik als ik mijn fysiek dood, ik hetgeen ik vermijd onder ogen te zien op aarde, alsnog onder ogen zal krijgen ‘in de hemel’, in de dimensies, en dan zonder de ondersteuning van mijn fysiek en van mijn fysieke medemens hier op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen voor hetgeen ik fysiek op aarde heb toegestaan en gemanifesteerd heb – binnenin mezelf en buiten mezelf – waarin ik als enige ‘optie’ zie om dan maar mijn fysieke leven weg te halen, denkende en gelovende dat ik op deze manier onder de pijn en zelfverantwoordelijkheid uitkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de pijn verdwijnt als mijn fysiek verdwijnt, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik op deze manier mijn eigen ondersteuning weghaal, namelijk mijn eigen fysiek als punt van referentie in en als fysieke stabiliteit, zodat ik  het proces kan wandelen van zien  wie ik ben geworden in en als de geest in en als ongelijkheid, bestaande in polariteit en dus instabiel, waarin ik de mogelijkheid heb om mezelf te vergeven en mezelf te corrigeren, in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik beter af ben zonder fysiek, aangezien ik in en als mijn fysiek pijn ervaar, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik mijn fysiek zelf pijn heb gedaan in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe mijzelf werkelijk te ondersteunen in en als het fysieke bestaan aangezien ik dit van niemand geleerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een leven op aarde toe te staan, in mezelf en buiten mezelf, welke zo ongelijk verdeeld is en in fysiek erbarmelijke staat, waarin vele mensen geen andere uitweg zien dan zichzelf van het fysieke leven beroven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien, realiseren en begrijpen dat gedachten over zelfmoord in de kern in verband staan met geld en de ongelijke verdeling hiervan, bestaande in en als angst om tekort te komen, het niet te redden, oneerlijk bedeeld te zijn, buitengesloten te worden etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ondanks het feit dat ik fysiek niet in erbarmelijke staat verkeer, toch te overwegen om mezelf van het leven te beroven zolang ik niet bereid ben om volledig zelfverantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben geworden in en als de geest en voor beslissingen die ik heb genomen en/of heb toegestaan, bestaande in (een geloof in) participatie in gedachten, gevoelens en emoties in afscheiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien, realiseren en begrijpen dat zelfmoord en/of gedachten over zelfmoord, in de kern niet voortkomen uit zelfhaat maar uit haat als wraak naar een ander toe, ergens in het leven ooit zo toegepast in de geest en voortlevend op, in en als deze herinnering zolang deze niet gecorrigeerd wordt door mijzelf, waarin ik mijzelf compromitteer en dus haat in zelf als zelfhaat creeer als gevolg van een ervaring van wrok waarin ik niet bereid ben deze ervaring op te geven en mezelf en eventueel de ander te vergeven voor iets wat ooit gebeurd is, waarvan ik me afhankelijk heb gemaakt en waarvan ik dacht dat ik er recht op had, en als dit niet zo blijkt te zijn, houd ik mijn expressie in, maak ik mezelf expressieloos, waarin ik feitelijk mezelf dood.

Desteni-I-Process Lite and Pro

Als ik mezelf zie participeren in een talmen en dralen om zelf verantwoordelijkheid te nemen voor de gedachten, gevoelens en emoties die bestaan in mij en voor de beslissingen die ik hieruit volgend genomen heb, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er geen excuus is om te talmen en dralen in het nemen van zelfverantwoordelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik mezelf zie talmen en dralen tot het nemen van zelfverantwoordelijkheid voor gedachten, gevoelens en emoties die bestaan in mij en voor beslissingen die ik hieruit volgend genomen heb, te stoppen met talmen, mezelf het talmen te vergeven, en nader te onderzoeken in mezelf waarom ik draal in het nemen van zelfverantwoordelijkheid, wat de angst is die hierin verborgen ligt, door middel van schrijven en het toepassen van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in te zetten ten behoeve van eenheid en gelijkheid voor mens, dier, plant, aarde  – als ‘Alle Leven‘ in deze wereld – welke begint bij gelijke financiele basismogelijkheden voor ieder mens als in een Basisinkomen waarin voor ieder mens gelijke mogelijkheden gecreeerd worden tot Zelf Educatie welke leidt tot Werkelijke Zorg voor een ieder – mens, dier, plant, aarde –  in en als Leven als wat het Beste is voor Ieder-Een.

*

Gedetaileerde beschrijvingen over Zelfmoord en Paranoia (Engelstalig):

Suicide Paranoia – 1: What is Paranoia?

Suicide Paranoia – 2: How/Why Thought is (and creates) Paranoia

Suicide Paranoia – 3: The Creation Process of Suicide Paranoia – Energy Dimensin (Part One)

Suicide Paranoia – 4: The Creation Process of Suicide Paranoia – Energy Dimension (Part Two)

Suicide Paranoia – 5: How Consciousness disconnects from Reality in State of Paranoia

Suicide Paranoia – 6: The Creation Process of Suicide Paranoia (Thought Dimension)

Suicide Paranoia – 7: The Creation Process of Suicide Paranoia (Thought Dimension Part Two)

Suicide Paranoia – 8: Giving-up on Self and Giving-in to Paranoia

Suicide Paranoia – 9: Understanding, Stopping and Changing Paranoia

Suicide Paranoia – 10: Understanding, Stopping and Changing Paranoia (Part Two)

Suicide Paranoia – 11: Understanding, Stopping and Changing Paranoia (Part Three)

Suicide Paranoia – 12: Self Forgiveness and Self Commitments

Suicide Paranoia – 13: Self Forgiveness and Self Commitments (Part Two)

Suicide Paranoia – 14: Suicide and Blame

Suicide Paranoia – 15: Suicide and Blame (Part 2)

Suicide Paranoia – 16: Suicide and Blame (Part 3)

Suicide Paranoia – 17: Suicide and Blame (Part 4)

—————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 245 – Expressie en de Darm – Negeren, Generen en Genereren

Dit is een vervolg in een serie blogs “Expressie en de Darm” beginnend bij Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

Probleem:

Ik ervaar in mezelf in de diepte nog een boosheid die ik heb meegenomen uit een vorige relatie. Die heeft te maken met van alles toestaan in het gedrag van de man naar mij toe tot ronduit negeren, niet antwoorden, weglopen en weg blijven, en niets fysiek oppakken en/of fysiek in beweging komen om in communicatie met mij de relatie in werkelijkheid te brengen.

Onder het mom van ‘begrip’ naar de man toe en destijds nog in het geloof dat ‘liefde’ voldoende basis is om een relatie fysieke werkelijkheid te maken, en tevens door altijd alles op mezelf te betrekken en te zien dat ik zelf ook nog punten van weerstand heb om in te zien en op te lossen, en de situatie hierdoor te zien als ‘precies goed’ om de punten in mezelf door te wandelen, heb ik gedrag toegestaan in de ander en mezelf welke niets met liefde als gelijkheid te maken heeft.

Als ik deze ervaringen niet onder de loep neem, breng ik ze mee naar de huidige voorbereiding op agreement en ga ik gedrag interpreteren door middel van projectie op de ander van oude ervaringen als herinneringen in mezelf.

Oplossing:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben in het schrijven van dit blog.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren over de situatie met de man die mij negeerde, geen antwoorden gaf, wegliep en weg bleef, niets fysiek oppakte en/of fysiek in beweging kwam om in communicatie met mij de relatie in werkelijkheid te brengen en deze ervaring projecteer op de man in het algemeen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de man niet te vertrouwen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de man moet vertrouwen, in plaats van in te zien dat ik zelf niet te vertrouwen ben door van alles toe te staan en dat ik eerst zelf dien te vertrouwen door mezelf te vergeven en corrigeren, waarin ik in het delen hierin tegelijkertijd kan zien of en hoe er een basis in vertrouwen kan worden opgebouwd met de man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als een enorme opgaaf te zien om gehoord te worden, om me uit te spreken, om aan te geven wat ik wil, om te vragen hoe de man dit ziet en wat de man wil en om aan te geven als ik iets zie wat niet wordt opgepakt en te vragen wat hier de oorzaak van is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat als ik zie dat iets niet wordt opgepakt, dit nooit zal worden opgepakt, in plaats van in te zien dat ik angst ervaar voor mezelf die toestaat dat dit niet wordt opgepakt door mijn mond te houden en net te doen alsof ik ermee in akkoord ben, in angst om te horen dat de ander/de man het niet op wil pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de ander/de man iets niet op wil pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de man de schuld te willen geven in een geloof dat hij iets niet op wil pakken, in plaats van in te zien dat ik iets niet op wil pakken in het stoppen en vasthouden van mezelf aan dit geloof in/als controle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een zeur te vinden als ik vraag en/of aangeef dat iets opgepakt moet/kan worden als wat het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een controle te willen behouden door het niet aan te geven, waardoor de ander het ook niet op kan pakken, en in plaats hiervan het in controle in mezelf te bewaren/bij me te houden, met als gevolg dat ik boosheid dus energie genereer dus mezelf genereer in zelfinteresse welke generen voor mezelf met zich meebrengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te generen voor genereren in zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te genereren in zelfinteresse, waardoor ik mezelf als leven negeer en dus de ander mij ook als leven negeert en ik de ander als leven negeer, en dus het negeren zelf creeer, toesta en/of in stand houd.

Genereren/Negeren – Alleen re mist in het woord negeren, re-negeren, herhaaldelijk negeren in generatie (voortplanting) waarin we energie genereren en ons vervolgens generen.

Ik stel mezelf ten doel de herinneringen en ervaringen in relatie tot het negeren in relatie tot generatie waarin ik energie genereer, in te zien, te stoppen, zelf te vergeven en te corrigeren en de energie die ik hierin genereer te stoppen in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te delen in communicatie over wat ik zou willen en te vragen wat de man wil, en hierin de eventuele reacties die ik ervaar in mezelf op te lossen door middel van zelfvergeving en zelfcorrectie, welke ik indien nodig kan bespreken.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de tijd te geven voor dit proces en de controle die ik heb opgebouwd stap voor stap, adem voor adem in te zien, uit te schrijven, zelf te vergeven en zelf te corrigeren en hierin tevens en tegelijkertijd de man de tijd te geven voor zijn proces.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven waar ik angsten ervaar en waar ik energie genereer in re-negeren van mezelf en de ander als leven, waardoor ik mezelf in staat stel mezelf te kunnen corrigeren en veranderen in een betrouwbaar levend wezen naar mezelf toe en hierin naar de ander.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met energie te genereren in participatie in herinnering aan een oude ‘liefdesrelatie’ waar ik nog in liefde geloofde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liefde voor de man in herinnering als gevoel als energetische ervaring in mezelf te missen, in plaats van in te zien dat ik deze liefde nodig had ter compensatie van de zelfhaat die ik in mezelf in/als fysiek heb opgebouwd en weggestopt en waarin ik in deze polariteit tevens de zelfliefde als eenheid en gelijkheid in/als zelf, heb weggestopt.

Ik realiseer me dat ik geen gevoelens van liefde nodig heb als ik de zelfhaat in mezelf stop.

Ik realiseer me dat ik deze gevoelens als energetische ervaringen re-creeer uit een ervaring in het verleden zonder hier werkelijk iets mee te willen, dus recreeer als vermaak in de Geest en hierin mezelf afleidt van de dagelijkse fysieke bezigheden en van het wandelen van het vrijmaken van het geest bewustzijn systeem, en mezelf hierin als energie in leven probeer te houden.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van zelfhaat, dan stop ik, ik adem. Ik sta mezelf niet toe mezelf weg te duwen in zelfhaat. In plaats hiervan, laat ik de ervaring door me heen gaan waarin ik de afscheiding van deze ervaring in mezelf stop. Indien nodig pas ik een of meerdere zelfvergevingen toe op de afscheiding. In het stoppen van de afscheiding van mezelf in een ervaring van zelfhaat, her-enig ik mezelf met mezelf en stop ik de polariteit van haat-liefde in mezelf.

Als ik mezelf zie participeren in een energetische ervaring van gevoelens van liefde in/als herinnering dan stop ik, ik adem. Ik sta mezelf niet toe deel te nemen in energetische ervaringen ter afleiding van mezelf in het proces van het bevrijden van het geest bewustzijn systeem.

Ik stel mezelf ten doel gevoelens van liefde ter afleiding en vermaak van mezelf in de Geest te stoppen en op te pakken wat er fysiek gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren tot het delen van mezelf, waarin ik de weerstand, welke wederom een energetische manifestatie is om energie te genereren in de geest, geloof.

Ik stel mezelf ten doel de weerstand tot het delen van mezelf te stoppen en te onderzoeken in welke punten de weerstand opkomt /op blijft komen, zodat ik hier nader in kan zien. Ik realiseer me tevens dat het gewoon een trucje kan zijn van de geest zonder verdere bijbedoeling, en dat onderzoek en onderzoek weer een reden kan zijn tot het bezig blijven met de weerstand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben mezelf tekort te doen als ik de weerstand gewoon stop in mezelf en mezelf voortbeweeg door de ervaring van weerstand heen, in plaats van in te zien dat ik mezelf tekort doe als ik blijf zitten en mezelf kort houd in weerstand, in plaats van op te staan.

Ik stel mezelf ten doel eens te zien wat er gebeurt als ik gewoon door de weerstand heen beweeg en de afschuwelijke en weerzinwekkende ervaringen die hierin opkomen door me heen laat gaan en zelfvergeef, waarin ik de afscheiding van deze ervaringen stop in mezelf en er gelijk aan ga staan dus in opsta.

Ik realiseer me en zie in mezelf dat ik in een punt van zelfinteresse wil blijven bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen blijven bestaan in een enkel punt van zelfinteresse.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat het ene punt is van zelfinteresse waarin ik wil blijven bestaan in relatie tot generatie, genereren (re-)negeren en generen.

Beloning:

Tevredenheid met mezelf in het richting geven van mezelf in het stoppen van energetische ervaringen, waarin ik in tevredenheid in Zelfvertrouwen opsta, stap voor stap, adem voor adem, zelfvergeving voor zelfvergeving,  waarin ik leer mezelf te delen en niet langer toesta mezelf, en hierin de ander, te negeren in het geloof in ervaringen van weerstand en liefde.

Stoppen van angst en boosheid als ervaring in mezelf voor mezelf in zelfinteresse door rechtstreeks in zelf te zien, en hierin het stoppen van angst voor en boosheid op de ander in zelfinteresse, aangezien: zolang ik iets doe in zelfinteresse in de richting van een ander, weet ik dat ik dit ieder moment kan verwachten van een ander als mezelf aangezien ik niet zelfoprecht ben en dus niet zie wat er gebeurt in het moment, niet in mezelf en niet in de ander.

Reptilians-my-fear-of-aloneness-part-46

What is it of ourselves within ourselves that we keep suppressing, denying and ignoring and deliberately not want to face/see/experience/realise through keeping ourselves busy/preoccupied in the quantum-time energy of the Mind?

—————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 80 – Van zelfhaat naar zelfobservatie

Haat, en helemaal zelfhaat, is nogal een geladen woord. Het zal veel ontkend worden want het is niet zo tof, en de ervaring is al helemaal niet zo tof. En tevens zal het niet snel gezien worden aangezien het ofwel geprojecteerd is op iets of iemand buiten zelf, ofwel omgezet in de polariteit in een gevoel van liefde. Als we in de wereld zien hoe deze bol staat van haat jegens elkaar en tegelijkertijd van gecreeerde gevoelens van liefde in vele vormen, om te beginnen in liefde in relaties en liefde in godservaringen, valt er niet te ontkennen dat IEDEREEN zelfhaat ervaart en deze niet wil ervaren.

Ik ervaar pure zelfhaat, opgeslagen in mijn darmspierweefsel. Als ik last heb van mijn darmen kan ik niet om deze ervaring van zelfhaat heen. Ik begin een beetje te zien hoe ik deze in stand houd; het in stand houden vindt voornamelijk plaats door mijn verzet tegen mezelf in wie ik geworden ben in/als de liefdesstructuur. In dit verzet kan ik niet zien wie ik geworden ben hierin, hoe het me bepaalt, laat staan dat ik mezelf kan vergeven en al helemaal niet veranderen.

Sinds kort zie ik een verschuiving. Ik aanvaard dat ik gebonden ben/versmolten ben met deze liefdesstructuur en dat ik die niet even 1-2-3 eruit kan zetten. Als ik dit probeer ga ik onderuit doordat ik 10 stappen oversla. Waarin ik hard voor mezelf ben zonder enige verandering. De haat/afwijzing van mezelf is verschoven naar observatie, en ik zie mezelf aan met verbazing. Ik doe allerlei dingen waar ik niet achter sta, waarin ik niet een en gelijk als zelf sta maar gewoon niet anders lijk te kunnen. En dit niet anders lijken te kunnen wordt bepaald door emoties; ik beweeg me in/als emoties en gevoel, met de nadruk op emoties, althans die zijn duidelijk zichtbaar voor mezelf. Zonder deze emoties weet ik niet wie ik ben, en deze durf ik dus niet los te laten. En ik vergeet ze te vergeven of weet niet waar te beginnen in de brij van de ervaring van emotie. En omdat ik dacht dat ik dit ben, deze emoties, heb ik mezelf als deze emoties ook weer weggedrukt en gedaan alsof ze er niet zijn, zodat ik niet gezien kan worden en veroordeeld kan worden (door mezelf, zie ik nu). Ik ben er een soort van boven gaan staan. Waarin ik me afscheid van mezelf in deze emoties en van de ander die ik deze emoties zonder schaamte ten toon zie spreiden. Uit angst voor het zelfoordeel als zelfhaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boven mezelf als emoties te gaan staan, waarin ik me groter heb gemaakt dan mezelf als emoties en hierin de emoties onderdrukt heb als weggedrukt/opgeslagen/verstopt  in het fysiek, waardoor de emoties onzichtbaar dus gevaarlijk zijn geworden en op ieder ongezien moment getriggerd kunnen worden en ik word overvallen door emoties die ik heb weggedrukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onzichtbaar te maken door mezelf als emoties weg te stoppen als verstoppen, waardoor ik mezelf als die ik geworden ben niet meer zie, maar wel reageer in/als deze emoties als ik dit/mezelf als weggestopte emoties geprojecteerd zie in de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb doodmoe te zijn van het wegstoppen van emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mijn emoties niet gezien mogen worden, aangezien ik er op afgerekend als veroordeeld kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een ander mij als mijn emoties kan afrekenen als veroordelen, in plaats van in te zien dat het enige oordeel wat werkelijk dodelijk is, is mijn zelfoordeel als zelfhaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hele tijd bezig te zijn met deze balans van emotie en gevoel, en niet voorbij deze balans van verdriet te durven zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf uit te balanceren in verdriet, zonder precies te zien hoe ik dat doe, en dus geloof ik dat het ‘goed’ is om verdriet te hebben aangezien ik daarin mezelf balanceer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb achter deze balans een enorme angst te ervaren waarin ik niet mag zien, en het heeft met geld te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te zien in/als angst voor een tekort aan geld waardoor ik geen leuke dingen meer kan doen ter compensatie van het verdriet wat ik ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geld als liefde te ervaren, met name iemand die voor me zorgt met geld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afhankelijk te voelen van geld als liefde van een man, doordat ik mezelf niet in staat voel om voldoende geld te verdienen om ook nog iets leuks te kunnen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verslaafd te zijn aan iets leuks doen en het gevoel wat iets leuks doen geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet voldoende geld verdien om iets leuks te doen waarin ik zoek naar iets of iemand buiten mezelf om dit net een beetje aan te vullen en mezelf dus net een beetje op te vullen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mezelf te ervaren zonder iets leuks te kunnen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf blijkbaar niet leuk (genoeg) te vinden om de tijd mee door te brengen, waardoor ik iets leuks wil doen met iets of iemand buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als niet genoeg te ervaren waardoor ik mezelf moet opvullen met iets buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in mijn lichaam aanwezig te zijn waardoor en doordat ik mezelf opvul met iets buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf uit te putten doordat ik niet voorbij deze balans durf te zien, en dus steeds een polariteit creeer om druk mee te zijn in emoties van verdriet, dus druk met dit verdriet, waardoor ik niet verder zie dan dit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dit verdriet is wie ik ben.

Als ik mezelf zie verdwijnen in een emotie van verdriet, dan stop ik, ik adem. Ik pas zelfvergevingen toe op het verdriet, en observeer mezelf in dit verdriet. Hierin realiseer ik me dat ik dit verdriet niet ben, maar dat het wel een laag is die ik door moet werken in zelfvergevingen en zelfcorrectie aangezien ik mezelf hiermee gedefinieerd dus verbonden heb en opgeslagen heb als herinneringen in het fysiek. Ik zal mezelf als emotie dus hoe dan ook tegenkomen als onder ogen zien.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe ik dit verdriet creeer door waarschijnlijk iets van vreugde/vervulling te creeren voor de leegte die ik ervaar van het niet weten wie ik ben en het niet aanwezig zijn in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet weten wie ik ben, in plaats van in te zien dat ik hier aanwezig kan zijn in het fysiek, waarin het niet nodig is te weten wie ik ben aangezien ik Hier ben in/als de Adem als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysieke pijn te creeren door een zelfoordeel, waardoor ik niet meer aanwezig kan/wil zijn in mijn fysiek.

Ik stel mezelf ten doel, als ik fysiek pijn en ongemak ervaar, niet weg te gaan van mezelf maar te zien wie ik ben in dit fysieke ongemak.

Ik stel mezelf ten doel te zien voorbij de balans van vreugde en verdriet, van gevoel en emotie, zodat ik kan zien wat en/of wie er in deze donkerte verstopt zit.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe afhankelijkheid van geld en/als liefde me gevormd heeft.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe deze afhankelijkheid van geld en/als liefde ontstaan is en hoe ik deze hercreeer en hoe ik hierin het verdriet creeer als zijnde slachtoffer van deze afhankelijkheid door te geloven dat ik hierin niet kan opstaan, waardoor ik inderdaad niet kan opstaan aangezien ik steeds opnieuw deze afhankelijkheid en dit verdriet creeer en hiermee dus druk ben.

Dag 3 – Zelfvergevingen liefde en haat

Zelfvergevingen vervolg blog 2 zie tekst blog 2

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te haten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te haten omdat ik mezelf haat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onverschillig te zijn geworden als gevolg van zelfhaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het me toch niets kan schelen omdat het toch geen zin heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het toch geen zin heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te geloven dat deze ervaring van onverschilligheid ooit verdwijnt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ontzettend moe te worden van mijn eigen weerstand en zelfhaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik deze weerstand gecreeerd heb en niet te begrijpen dat ik de weerstand in de praktijk niet gewoon kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat deze weerstand echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf verraad als ik niet toegeef aan deze weerstand maar iets anders doe dan ik normaal doe zonder rekening te houden met de weerstand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te luisteren naar de weerstand als reactie op een ander in plaats van te luisteren naar wat de ander te zeggen heeft of laat zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een gevoel van walging te ervaren als ik door deze weerstand heen ga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te isoleren door te luisteren naar de weerstand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo boos te zijn op mezelf dat het me niet lukt om te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het me niet lukt om te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat liefde is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verongelijkt te voelen omdat ik niet weet wat liefde is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van liefde door heel veel weerstand te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van liefde te creeren voor een jongen om die jongen vervolgens te blijven missen, zonder precies te zien waarom ik dit eigenlijk doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van liefde te creeren voor een jongen zonder te realiseren dat ik hiermee de polariteit als haat versterk, dan wel in mezelf dan wel in de wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van de angst die ik ervaar als ik een haatfilmpje tegen desteni zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen dat de persoon van het haatfilmpje niet ziet dat hij over zichzelf praat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in twijfel te trekken door de haat van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysieke klachten te creeren door mezelf te haten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik er niet mag zijn omdat ik mezelf zo haat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet waard ben om Hier te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om me in te zetten om te veranderen omdat het toch geen zin heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe iemand een haatfilmpje kan maken maar zelf niet in staat ben om in huis zonder weerstand te communiceren en daardoor vaak het liefst helemaal niet communiceer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gelijkheid in de wereld direct te zien maar hier in huis niet in staat te zijn om gelijk te gaan staan als de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de theorie eenvoudig te vinden en de praktijk moeilijk, aangezien ik daar zoveel weerstand in ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om te veranderen en daarom de ander buitensluit en vervolgens redenen voor dit buitensluiten ga valideren in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo druk te zijn met de ander buitensluiten dat ik in de mind verdwijn en niet voorzichtig genoeg ben naar de konijntjes als ze mee gaan naar de dierenarts.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de konijntjes onvoorzichtig te benaderen en daarmee te bezeren doordat ik druk ben met boosheid en weerstand in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leven te bezeren door druk te zijn met boosheid en weerstand in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leven te bezeren door niet te communiceren in gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weten hoe ik kan communiceren in gelijkheid met zowel dier als mens maar het niet toe te passen door…weerstand, onverschilligheid, gemakzucht, onoplettendheid, om dit vervolgens ook nog te gaan valideren in mijn eigen gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf pijn te doen door niet te communiceren in gelijkheid terwijl ik wel weet hoe ik dit kan toepassen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelfhaat te creeren door niet toe te passen wat het beste is voor alle leven in communicatie in gelijkheid, en in plaats daarvan mijn weerstand te volgen en te valideren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn weerstand te volgen en valideren, waarmee ik zelfhaat creeer maar tegelijkertijd verstop, aangezien ik toch weet hoe ik in gelijkheid kan communiceren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te walgen van mijn eigen gedrag en toch niet te kunnen veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet kan of wil veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een reden nodig te hebben om te veranderen.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van weerstand, dan stop ik, ik haal adem. Ik stel mezelf de vraag of dit – het participeren in een ervaring van weerstand – het beste is voor alles en iedereen in dit moment. Als ik zie dat dit niet zo is, heb ik een reden om te veranderen; de enige reden die staat en blijft staan.

Ik adem. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik dan kan veranderen in het moment. Dat komt omdat ik het niet toepas, dus ik kan ook geen verandering zien aangezien ik het niet toepas.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het beste voor alles en iedereen niet als voldoende reden te zien om te veranderen.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van weerstand, dan stop ik, ik haal adem. Ik stel mezelf de vraag of dit – het participeren in een ervaring van weerstand – het beste is voor alles en iedereen in dit moment. Als ik zie dat dit niet zo is, heb ik een reden om te veranderen; de enige reden die staat en blijft staan. punt.

Ik haal adem. Ik vergeef mezelf de weerstand. Ik communiceer in gelijkheid met de ander, ongeacht de weerstand die ik ervaar. Alleen door de verandering toe te passen zal ik ervaren dat ik kan veranderen.

“I forgive myself that I have not allowed myself to see that writing myself to freedom actually means Righting myself to freedom in a practical physical way” (zie blog onder link weerstand).

Dag 2 – Hoofdpijn in relatie tot liefde en haat

Sinds gisteren heb ik behoorlijk hoofdpijn. Gisterochtend kon ik weer in de adem komen, de kramp in mijn darm die ik de afgelopen weken had opgebouwd liet gedeeltelijk los, en ik kon weer ademhalen. In de loop van de dag kwam de hoofdpijn opzetten en vanochtend was het zwaarder. Ik kon nog steeds ademhalen, maar me niet gemakkelijk bewegen door de hoofdpijn. De hoofdpijn belet me ook om te kunnen denken, om in de mind te gaan en me bezig te houden met keuzes die er niet echt toe doen. Zodra ik ging denken werd de hoofdpijn erger. Ik was er dus eigenlijk heel blij mee omdat ik zag dat ik de controle van het denken aan het loslaten ben. Ik wist dat ik hier doorheen kon komen door de ademhaling, maar wat heb ik uiteindelijk gedaan? Een pijnstiller genomen (alleen bij hoofdpijn neem ik een ibuprofen of paracetamol) en gaan liggen. Uiteindelijk heb ik een paar uur geslapen met aan aan het einde een wat vervelende droom. In de droom had ik ook hoofdpijn en werd ik compleet neergedrukt door iets in mezelf, en ik kon bijna niet meer ademhalen. Ik moest blijven ademhalen, anders zou ik doodgaan. uiteindelijk werd ik wakker en bleek het neerdrukkende gevoel dus in de droom plaats te vinden. Dit soort dromen heb ik vroeger vaak gehad toen ik 8-9 uur sliep. Ik werd er altijd een beetje bang van, alsof iets anders me neerdrukte. Nu heb ik duidelijk ervaren dat het mijn eigen mind is die me neerdrukt.

Ik wilde vanochtend met de hoofdpijn niet zien wat hier was, namelijk de hoofdpijn en de emoties die liggen opgeslagen in het fysiek die deze hoofdpijn creeren.  Het is mooi weer, ik wilde ‘lekker’ schrijven, koffie drinken. En dat alles kon niet want ik had zoveel hoofdpijn. Dus ik probeerde de ervaring zo snel mogelijk weg te duwen door een ibuprofen te nemen en het ook nog eens als excuus te gebruiken om te kunnen gaan slapen. Om vervolgens wakker te worden in een hele vervelende ‘zombie-toestand‘, weg van mezelf, minder diep in de adem (met wel iets minder hoofdpijn). Balend van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te leven wat er op dit moment is, nl de hoofdpijn en hoe hierin te blijven staan zonder een pijnstiller te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets anders te willen dan mijn lichaam op dit moment aangeeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn lichaam te onderdrukken met datgene wat ik wil en wat ik als plan heb in mijn hoofd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hoofdpijn als excuus te gebruiken om een paar uur te gaan slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verdrietig te voelen omdat ik een paar uur ben gaan slapen en hierin mezelf te onderdrukken, in plaats van met mezelf te gaan zitten, te ademen en te zien hoe ik hier in de hoofdpijn kan blijven totdat deze wegtrekt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van mezelf weg te gaan door de hoofdpijn op te willen lossen met een pijnstiller zodat ik kan gaan schrijven en koffiedrinken, mezelf kietelend dat ik toch zo lekker bezig ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het lekkere gevoel van het in de mind zijn niet op wil geven en daarom ga ik de hoofdpijn en daarmee mezelf onderdrukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opeens niet te weten hoe ik de woorden in een blog geschreven krijg, terwijl ik de afgelopen 7 maanden geen problemen heb ervaren met het schrijven van blogs.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opeens te gaan twijfelen over wat ik schrijf nu het als levend voorbeeld zal zijn voor andere mensen op weg naar zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb de hoofdpijn te gebruiken om mezelf te ondersteunen in het loslaten van de controle van de mind, dichtbij mezelf, heel rustig zittend zodat het dragelijk is, en in plaats daarvan te zijn gaan slapen met een pijnstiller waarin ik mezelf heb onderdrukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik deze kans om de controle van de mind wat meer los te laten heb verpest door de fysieke symptomen te onderdrukken en als excuus te gebruiken voor wat meer slaap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik wat meer slaap nodig heb omdat ik hoofdpijn heb vandaag en daarom een paar uur mag slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb gelijk te gaan staan aan de hoofdpijn, onderwijl ademend, dichtbij mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een situatie te creeren waarin ik me nu vervelender voel zonder hoofdpijn maar weg van mezelf dan vanochtend met hoofdpijn en dichtbij mezelf in de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een beetje bang te zijn van de hoofdpijn en daarom heb ik deze onderdrukt met een pijnstiller.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe en wanneer de hoofdpijn zal stoppen, en daarom heb ik als mind de hoofdpijn gestopt met een pijnstiller.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van de hoofdpijn, waardoor ik er bang van word en ik deze zo snel mogelijk weg wil hebben terwijl ik vandaag een dag vrij heb en dus de kans om rustig te zitten met hoofdpijn en te zien wat voor patronen deze hoofdpijn gecreeerd hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik even een ‘adempauze’ nodig heb omdat alles opeens zo snel gaat, in plaats van in te zien dat het snel gaan de mind is die de controle verliest, en doordat de mind de controle verliest zie ik hoe snel de mind gaat en ben ik in staat deze adem voor adem te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel onderwerpen te zien in de snelle mind waarover ik wil schrijven, dat ik niet meer weet waarover ik zal en kan schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijzelf als de mind te onderschatten in de kracht waarmee ik als de mind wil blijven bestaan, waardoor ik me laat verleiden door excuses als een keer langer slapen en een pijnstiller nemen als het niet perse nodig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik als mind wil blijven bestaan en daardoor mezelf als mind te onderschatten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als mind niet serieus te nemen omdat dit eigenlijk niet echt is, waardoor ik mezelf als mind de kans geef mezelf als zelf te verrassen en te onderdrukken in deze verrassing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf de adem te benemen in deze verrassing door mezelf als mind niet serieus te nemen en daardoor niet te zien waartoe ik en anderen als de mind toe in staat zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb anderen de schuld te geven als ik schrik als ik zie waartoe de ander als de mind in staat is, in plaats van in te zien dat ik schrik van mezelf als mind en dit projecteer op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van de ander door te geloven dat zij me verraden als mind, in plaats van in te zien dat ik mezelf verraad als mind en me daarom afscheid van mezelf als mind, om dit vervolgens te projecteren op de ander door de ander de schuld te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te geven van verraad, en door de schuld af te schuiven op de ander hoef ik niet in mezelf te zien hoe ik als mind mezelf als zelf als leven verraad, en dus hoef ik ook niet op te staan en zelfverantwoording te nemen aangezien ik geloof dat het verraad de schuld van de ander is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als slachtoffer in stand te houden door de schuld van verraad op de ander af te schuiven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te balen van mezelf dat ik een pijnstiller heb genomen tegen de hoofdpijn en ben gaan slapen op een moment waar ik juist heel dicht in/bij mezelf aanwezig ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verraden door een pijnstiller te gaan nemen en te gaan slapen, en daarmee mezelf als leven als adem te onderdrukken en een mogelijkheid om te zien hoe ik de hoofdpijn gecreeerd heb als zijnde slachtoffer van mijn eigen verraad als mind voorbij heb laten gaan.

Als ik hoofdpijn heb en ik heb de mogelijkheid om hierin rustig te blijven zitten, dan ga ik zitten. Ik zie in mezelf hoe ik het beste kan bewegen met deze hoofdpijn, en hoe ik in de adem kan blijven terwijl ik hoofdpijn heb.

Als ik mezelf zie participeren in  de gedachte dat een pijnstiller de oplossing is voor de hoofdpijn omdat ik graag mijn programma van die dag wil draaien, stop ik en haal adem. ik realiseer me dat het feit dat ik het programma van die dag wil draaien aangeeft dat ik in de mind participeer als zijnde een programma. Ik ga zitten en zie of de hoofdpijn dragelijk is en als dat zo is, dan blijf ik rustig zitten. Hierin zie ik wat ik in dat moment het beste kan doen om mezelf te ondersteunen met deze hoofdpijn. Het programma laat ik voor wat het is en ik pas zelfvergevingen toe op het creeren van zo’n programma.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte dat slapen wellicht een oplossing is, dan stop ik en haal adem. Ik zie in mezelf of het echt nodig is te gaan slapen, wat meestal niet het geval is. Ik realiseer me dat het opnieuw gaan slapen de mind oplaadt, waardoor ik mezelf onderdruk en niet meer kan zien hoe de hoofdpijn me ondersteunt in het loslaten van de controle van de mind.

Ik realiseer me dat ik de hoofdpijn gecreeerd heb door mezelf als leven te onderdrukken. Door in de adem te blijven en te schrijven kan ik wellicht zien hoe ik mezelf heb onderdrukt.

————————————————————————————-

Tijdens het zoeken naar een link kom ik bij een haat-filmpje tegen desteni. Ik schrik ervan hoeveel haat en gebrek aan gezond verstand er aanwezig is in het filmpje. Ik pas  zelfvergevingen toe op het feit dat ik niet begrijp hoe er zoveel haat kan bestaan in iemand.En hoe ik niet zie hoe ik dit mede gecreeerd heb in de wereld.

Opeens dringt het tot me door dat haat gecreeerd moet zijn uit polariteit, en haat is de polariteit van liefde. En ik heb wel degelijk geprobeerd deel te nemen in gevoelens van liefde. Een heel jaar lang heb ik een bliss van liefde in mezelf gecreeerd voor een jongen op afstand; ik bedoel maar.

En opeens is daar de link naar mezelf: zelfhaat. Het filmpje staat bol van geprojecteerde zelfhaat, en waar loop ik mee te stoeien? Zelfhaat. Op het moment dat ik me dit realiseer trekt de hoofdpijn weg. De hoofdpijn komt voort uit stagnatie in mijn fysiek, gecreeerd uit zelfhaat. De lever-gal functie is hiermee verbonden; dit is iets voor later. Misselijkheid, verkramping in de darm, en als het voldoende stagneert uit het zich in hoofdpijn op plaatsen waar de galmerediaan zich bevindt.

Deze zelfhaat komt iedere keer omhoog op het moment dat ik als mezelf wil gaan schrijven of net geschreven heb. Er komen velerlei excuses omhoog, die meestal eindigen in “wat ben ik in godsnaam aan het doen?”. Een ervaring van verachting voor het kwetsbare zelf. Mijn reactie op het filmpje verandert ook direct; het doet me geen pijn meer en de angst neemt af. Ik zie in mezelf hoe het aanwezig is. En hieromheen zijn een heleboel lagen gecreeerd die deze zelfhaat gaan verdedigen en beschermen. Zelfhaat om het feit wat ik heb toegestaan en aanvaard heb als onderdrukking van leven in mezelf en naar de ander. En om de zelfhaat te compenseren gaan we ervaringen en gevoelens van liefde creeren, die vervolgens gaan uitbalanceren in polariteit in de wereld. Zo versterkt het de haat in een ander zoals bijvoorbeeld zichtbaar is in het haatfilmple over desteni.

Zelfvergevingen en zelfcorrecties zie dag 3.