Dag 617 – Verantwoordelijkheid nemen voor een beslissing en de beslissing om verantwoordelijkheid te nemen voor en als zelf

“As one write self-forgiveness, self-forgiveness is the action of the decision made by self to take responsibility for self, and in taking/giving/gifting self with that responsibility – one become equal-to and one with the “problem”/consequence creation, making the statement: “I am taking responsibility for this problem/consequence creation as me”. In being/becoming the “problem”/consequence creation one will as the “problem”/creation see/find/realise the Solution. “Sunette Spies”

schoenen

Een paar dagen geleden zag ik binnenin mezelf in welk punt ik verantwoordelijk was voor de gehele situatie met mijn ex-partner en van waaruit ik me in de schoenen van hem kon verplaatsen en zo gelijk kon staan in/aan en als mezelf, de situatie en hem. Als ik dit punt eenmaal zie geeft dit over het algemeen een opening en ‘settling down’ in de situatie, ook bij de ander. En zo benaderde hij me de dag erna waarop ik, toen ik het aan zag komen, reageerde met een versnelde hartslag in en als een angstervaring. In een kort gesprek bleef ik bij mijn beslissing aangezien er niets veranderd was in de situatie binnen die paar dagen en de benadering een herhaling was van wat er eerder heeft plaats gevonden.

Echter die benadering had wel invloed op me als dat ik in een ervaring van twijfel terecht kwam waarin de beslissing om hier alleen te leven nu niet langer ‘door de situatie’ kwam (wat nooit zo is maar wat vaak zo lijkt) maar daadwerkelijk een beslissing door mij genomen. En zo begonnen alle momenten die ik met hem gedeeld heb voorbij te komen in mijn geest en het heeft 24 uur geduurd voordat ik weer rustig in mezelf aanwezig kon zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met versnelde hartslag oftewel met kloppend hart een bericht te lezen van mijn ex-partner waarin ik angst ervaar om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn beslissing en angst ervaar om ‘nee’ te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen nee te willen zeggen tegen mijn ex en de deuren open te willen laten voor een eventuele mogelijkheid tot benadering, al is een opnieuw samen zijn niet wat ik wil in huidige situatie en omstandigheden als hier niets in verandert en ik kan er niets aan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in twijfel te trekken in en als een angst voor een ‘verkeerd gemaakte beslissing’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om zelf verantwoordelijk te zijn voor een beslissing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gemis te ervaren van zijn fysieke aanwezigheid en van de fysieke intimiteit die we deelden en waarin we en onze lichamen langzaam op elkaar afgestemd raakten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat we de fysieke afstemming en het delen hierin niet verder kunnen uitbreiden terwijl ik tevens merkte dat het fijn zou zijn om fysiek met iemand samen te zijn die zelf ook de beslissing neemt/heeft genomen om het beste in en als zichzelf te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te reageren op mijn fysieke reactie van hartkloppingen waarin ik manipulatie ervaar en angst om toe te geven aan de manipulatie in en als het volgen van de eerder afgelegde weg, zowel buiten mij als binnenin mijzelf, waarin ik me realiseer dat de ervaring van angst op zichzelf een manipulatie is in en als de geest, in en als een programmering om mezelf als wezen af te leiden in en als de geest, waarbij ik uit een interview begreep dat we als wezen dichter bij ons fysiek staan en de fysieke reacties – vaak ingegeven door een fysiek gemanifesteerd programma in en als de geest – te geloven en hierop te reageren met emotie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te reageren met emotie op een fysieke reactie van een kloppend hart en hierin mijn gezond verstand te verliezen en in ervaringen van emoties te belanden en hier vervolgens 24 uur invloed van te ondervinden waarin ik me afscheiden ervaar van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me afgescheiden te ervaren van mezelf in en door deelname in ervaringen van emoties en zo niet langer plezier te ervaren in de dagelijkse bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor eventuele emoties en ervaringen van gemis en verlies die ik niet meer wil ervaren voor en na het stoppen van een relatie/door het vertrek van een man als partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen gemis en ervaring van verlies meer te willen ervaren na en door het stoppen van een relatie/door het vertrek van een man als partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zat te zijn om gemis en verlies te ervaren door en na het stoppen van een relatie/door het vertrek van een man als partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn in mijn buik te ervaren vanuit een gedachte als ‘hoe moet het wel niet voor hem zijn op dit moment’ en hier vandaan emoties te ervaren binnenin mezelf.

Ik realiseer me dat ik hem echt wel leuk vind/ben gaan vinden vanuit een gewaarwording dat we een fysieke en emotionele connectie hebben, wat op zichzelf een heel proces is geweest dat ik gewandeld heb waar ik erg blij mee ben, echter dat hij op het moment teveel consequenties creëert die mijn stabiliteit en integriteit in mijn leven en leefomgeving compromitteren, waardoor het voor mij niet haalbaar is hier nu met hem samen te leven – wat maakt dat als hij me benadert, dit invloed heeft op me en ervaringen in me triggert en als hij niet aanwezig is, ik stabieler ben en beter zie waardoor en waarvoor ik de beslissing genomen heb om hier te leven zonder zijn fysieke aanwezigheid in huis als wat het beste is voor mezelf op dit moment.

Ik realiseer me dat ik onrustig word als hij me benadert omdat er geen open communicatie mogelijk is doordat hij zelf (nog?) niet de beslissing heeft genomen om het beste in en als zichzelf te leven en verantwoordelijkheid te nemen voor en als zichzelf en hier alle moeite voor te doen en dus spreken we vanuit een verschillend gezichtspunt.

Ik stel mezelf ten doel er alles aan te doen om een interactie en communicatie met een ander te laten verlopen als wat het beste is voor beiden en niet onnodig ervaringen van gemis en verlies te veroorzaken in mezelf en/als een ander en indien nodig, mezelf te vergeven en corrigeren totdat ik voorkom deze ervaringen te creëren, waarin ik me realiseer dat ik alleen mezelf kan sturen hierin en dat een ander zijn/haar eigen beslissingen neemt.

Ik stel mezelf ten doel mezelf verder te stabiliseren binnen de verandering en binnen de ervaring van gemis van de fysieke aanwezigheid van en intimiteit met mijn ex-partner, inzichtelijk te maken wat er precies speelt in en als zelfoprechtheid en mezelf te vergeven hierin en voldoening te halen uit hetgeen hier is en waarmee ik dagelijks bezig ben.

Ik stel mezelf ten doel nader te onderzoeken hoe ik mezelf geprogrammeerd heb/voorgeprogrammeerd ben ten aanzien van partnerschap tussen man en vrouw en de ongelijkheden die ik hierin tegenkom, te vergeven en corrigeren in en als mezelf en hier over te schrijven zodra ik dit ‘uit de pen’ krijg.

Ik stel mezelf ten doel door te gaan met mezelf en/als een ander te onderwijzen in hoe we bestaan in en als de geest en hier vanuit gedachten, gevoelens en emoties consequenties creëren die opnieuw gedachten, gevoelens en emoties teweegbrengen waarin we onszelf in en als het fysiek letterlijk ‘pijn’ doen en te leren deze pijnlijke ervaringen van afscheiding te stoppen, zelf te vergeven en corrigeren in en als het nemen van zelfverantwoordelijkheid in overweging van onszelf en elkaar als leven, tot in eenheid en gelijkheid waarin we leren voorkomen onszelf en elkaar pijn te doen.

No one is free until all are free.

voeten

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 98 – Alles komt goed zolang ik liefde ervaar

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hartkloppingen te ervaren van een vrijwel onbekende jongen in de winkel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te gaan gloeien als er een gedachte aan deze vrijwel onbekende jongen opkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het prettig te vinden als deze vrijwel onbekende jongen in de winkel is, en tegelijkertijd ervaar ik mezelf als zo ongemakkelijk dat ik heel diep moet ademen wil ik nog een woord uit kunnen brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een toestand van mijn fysiek waarin ik verkramp, hartkloppingen ervaar, zenuwachtig word, niet meer kan eten, niet meer kan spreken en alleen nog maar schaapachtig kan grijnzen als prettig als waardevol als leven gedefinieerd te hebben, als een toestand waarnaar ik verlang en waarnaar ik op zoek ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tegelijkertijd te ervaren dat ik niet in deze toestand kan blijven (be)staan, en dus geloof ik dat ik niet sterk genoeg ben om te blijven staan als er een jongen/man binnenkomt waarbij ik deze toestand ervaar, terwijl ik geloof dat dit leven is en dat ik hier wel in moet kunnen blijven staan, dus hoe moet dat dan?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze ervaring aan de jongen te koppelen, waardoor een deel van mezelf steeds verlies zodra de jongen vertrekt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veilig te voelen bij een jongen waarbij ik deze toestand ervaar aangezien ik het ervaar alsof deze jongen zelf staat en dus niet zal proberen om via (zijn gevoelens voor) mij te leven, terwijl ik wel via mijn gevoelens voor hem leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gevoelens voor een jongen aan de jongen weg te geven door het te koppelen aan de jongen, waarin ik mezelf kwijt raak zodra de jongen wegloopt, in plaats van in te zien dat het mijn gevoelens zijn waarvan ik me heb afgescheiden, en waarvan ik geloof dat ik deze gevoelens na moet jagen en moet behouden/leven/in werkelijkhjeid zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mijn gevoelens voor een jongen moet volgen, leven, in werkelijkheid moet zetten waardoor ik een illusie buiten mezelf na blijf jagen, welke me niet lukt om in werkelijkheid te zetten en dus blijf ik gefrustreerd en met een minderwaardigheids ervaring achter, in plaats van in te zien dat ik deze gevoelens kan stoppen, mezelf er gelijk aan kan maken, erin kan ademen, ze kan zelfvergeven en absorberen in mijn fysiek, waardoor ik er gelijk aan word en in op kan staan en de fysieke onrust hierin kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik me gelijk moet maken aan deze jongen zodat ik met deze jongen samen kan zijn, in plaats van in te zien dat ik me gelijk moet maken aan deze reacties in mezelf, zodat ik samen als een kan zijn/worden met/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gevoelens moet (na)leven in plaats van in te zien dat ik gevoelens dien te stoppen en zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veilig te voelen met bijvoorbeeld deze vrijwel onbekende jongen in de buurt of met gedachteen aan deze vrijwel onbekende jongen doordat ik me beter voel over mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf beter te voelen als ik deze jongen zie of als ik deelneem aan gedachten over deze jongen zonder me te realiseren dat ik hiermee illusies creeer die geen werkelijkheid zijn en worden, en hiermee een ervaring van teleurstelling creeer in mezelf, en tevens het bewustzijnssysteem oplaadt in de hele wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik illusies als gedachten over een vrijwel onbekende jongen nodig heb om me beter te voelen dan mezelf alleen, waarin ik niet heb gezien dat ik juist door te participeren en geloven in het volgen van deze gevoelens als illusie mezelf minder heb gemaakt dan gevoelens in/als de mind, ook nog eens gekoppeld aan een persoon buiten mezelf, waarin ik deze ervaring van me minder voelen als ik alleen ben zelf creeer, net zolang totdat ik niet meer alleen wil zijn aangezien ik me dan zo mis-erabel voel van het gemis van mezelf als verlies van mezelf in deze gevoelens gekoppeld aan iets buiten mezelf,  dat ik er niet meer aan wil beginnen om Al(l)Een te staan.

Als ik mezelf zie participeren in gedachten over een samenzijn met de vrijwel oonbekende jongen dan stop ik, ik adem. Ik stop iedere gedachte/ieder gesprek in mijn hoofd dat ik automatisch wil gaan voeren met het plaatje van deze jongen in mijn eigen mind zodra ik waarneem dat ik deelneem aan een gesprek/gedachte in/als de mind. Ik stop, ik adem, net zolang tot er geen gedachten en gesprekken meer opkomen in mijn hoofd gerelateerd aan deze vrijwel onbekende jongen.

Als deze jongen binnenkomt in de winkel, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf wat mijn reacties zijn en realiseer me dat ik kan lachen om mezelf in plaats van me er onzeker door te gaan voelen, want eigenlijk is het toch een giller om het liefst direct met deze jongen te willen vertrekken en nooit meer terug te komen terwijl ik de jonegn slechts enkele malen, malen malen, heb gezien in de winkel en niets weet over deze jongen. Hierin geef ik mezelf de mogelijkheid gelijk te gaan staan als mezelf in gelijkheid tot jongen en te oefenen met spreken in gelijkheid zonder angst voor wat de jongen van me denkt of vindt, en hierin plezier te hebben in het ontmoeten van een ander persoon in gelijkheid. Ik laat de gevoelens door me heen gaan in de adem zonder er iets mee te doen, waarin ik ze absorbeer in mijn fysiek totdat de onrust verdwijnt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefst te willen vertrekken met een onbekende jongen om nooit meer terug te komen, wat een vertrekken is in een fantasie/illusie in/als de mind in zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een gevoel te ervaren alsof alles wel goed komt als deze vrijwel onbekende jongen in de buurt is, wat de illusie van liefde is die de angst bedekt, waardoor ik niet opsta aangezien ik geloof dat alles wel goedkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat alles wel goed komt doordat/omdat ik een gevoel van liefde ervaar in/als de mind, waarvan ik me realiseer dat alle gezond verstand hierin totaal verdwenen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een ervaring van totale illusie zonder aanwezigheid van (mezelf als) gezond verstand een werkelijkheid is die ik moet naleven.

Ik realiseer me en ervaar nu ook dat mijn fysiek zeer onprettig aanvoelt in deze onrustige toestand, waarin ik totaal bezeten raak als ik mezelf niet praktisch hier houd, tot aan niet willen eten en darmproblemen toe.

Ik stel mezelf ten doel deze gevoelens van onrust gekoppeld aan een droomjongen te stoppen in mezelf, te absorberen in mijn fysiek en zelf te vergeven, zodat ik hier kan blijven in de rust van mijn eigen fysiek, want dat is toch wat ik het allerliefste wil en wat het beste is voor alle leven.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het volgen van droombeelden en gevoelens in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waarom ik deze droombeelden heb gecreeerd en waarom ik deze gevoelens van liefde zo graag wil volgen, welke angsten eraan ten grondslag liggen waardoor ik zo graag wil verdwijnen in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel een voorbeeld te zijn/worden waarin zichtbaar is dat bezetenheid in gevoelens van liefde niets te maken heeft met liefde als gelijkheid voor alle leven, en dat er helemaal niets gebeurt en goedkomt zolang we blijven participeren in deze illusie van gevoelens van liefde aangezien degenen die hierin verandering kunnen brengen: WIJ, ALS MENS, verdwenen zijn in een illusie van ‘alles komt goed’.

Ik sta op, ik adem, ik ben Hier en onderzoek mezelf in wie ik geworden ben als bezeten van/door de illusie van liefde.

http://www.desteniiprocess.com

http://www.equalmoney.org

http://www.eqafe.com

http://www.desteni.net