Dag 455 – Schoonmaken – zelfvergevingen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een hekel te hebben aan schoonmaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren rondom de taak van schoonmaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren bedolven te worden onder het vele schoonmaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het schoonmaken als ‘veel’ te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me alleen te voelen in de taak van het schoonmaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het schoonmaken als ‘te zwaar’ te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het schoonmaken niet meer aan te kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten waar ik deze lading rondom het schoonmaken vandaan heb aangezien ik helemaal niet zo vreselijk veel hoef schoon te maken maar hier wel elke dag tegenop te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te huilen van het tegen het schoonmaken opzien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te belasten elke dag met het opzien tegen schoonmaaktaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alle andere taken te vertragen door het opzien tegen een schoonmaaktaak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb deze opbouw van ‘opzien tegen’ niet serieus te hebben genomen in mezelf en te vinden dat ik niet zo moet zeuren en niet zo moeilijk moet doen aangezien de taken vrij minimaal zijn gezien de grootte van mijn huishouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik me aanstel.

Er is een tijd geweest waarin ik fysiek zo verzwakt was en zoveel pijn in mijn schouders had dat iedere taak een enorme opgave was. De angst reist nog steeds mee dat ik het niet voor elkaar krijg om mijn huis schoon te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te hebben dat ik niet in staat ben om mijn huis schoon te houden.

Ik vroeg eens in een chat aan Sunette (of eigenlijk was het Mikey) hoe het komt dat ik me zo nerveus ervaar als er eerst rommel is tijdens het proces van schoonmaken en opruimen en het antwoord was dat het te maken kon hebben met ervaringen van (voor)ouders, waarvan ik ook hierin het idee heb dat het een rol speelt.

Mijn moeder was geen grote poetster, ze poetste op maandagochtend het huis, het was verzorgd maar niet brandschoon en ze hield ook niet echt van schoonmaken. In principe deed ze alles alleen hierin, het enige wat wij deden was onze eigen kamer onderhouden en afdrogen ’s avonds; mijn vader werkte full-time en verzorgde tuin en onderhoud van het huis. Mijn oma (moeder van moeder) was juist erg netjes en druk met schoonmaken al zag ze naarmate ze ouder werd wat meer dingetjes over het hoofd. Hoe zij hierin stond, geen idee. Dan vertelde mijn moeder eens dat ze er een hekel aan had als haar moeder aan het stofzuigen was als ze thuis uit school kwam en ze haar dingetjes wilde vertellen. Ik wilde als ik uit school kwam juist even niet direct praten en vond het vervelend als mijn moeder direct naar beneden kwam zodra ik de deur binnen stapte, wat ik na haar verhaal begrijp aangezien zij dit juist zelf wel graag wilde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb schoonmaken als zonde van mijn tijd te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet goed te worden van het vele schoonmaken aangezien ik volgende week weer precies hetzelfde moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het schoonmaken als zinloos te ervaren omdat het zo snel weer vies wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen waardering te ervaren voor het schoonmaken en het schoonmaken niet te waarderen, terwijl ik wel van een schoon huis houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het stof dat zo snel weer verschijnt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren onder het stof bedolven te worden en er niets tegen te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren mijn huis te laten vervuilen en versloffen en vervallen en er niets meer om te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn op het stof dat steeds terugkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het stof vies te vinden maar mezelf te lamlendig te ervaren om het tijdig op te ruimen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gestoord te worden van het alles opzij schuiven bij het afstoffen en stofzuigen en het liefst een leeg huis te willen zodat het eenvoudig schoon te maken is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb elke week vreselijk op te zien tegen het schoonmaken van de hokken van de dieren en een soort van paniek te ervaren als alles eerst een boeltje en bende wordt door al het hooi en stro en zaagsel voordat het weer schoon is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verdeeld te ervaren ten aanzien ten aanzien van het schoonmaken van de hokken aangezien als ik eenmaal bezig ben, het wel gezellig is omdat de dieren erom heen hobbelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren als alles eerst een bende wordt alvorens het opgeruimd en schoon is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van  ‘het gaat maar door’ te hebben ten aanzien van het schoonmaken.

Voor dit blog alleen deze zelfvergevingen en zichtbaar is hierin hoe hetgeen wat opkomt, op de de geest van toepassing is als bijvoorbeeld ‘het gaat maar door’ en ‘angst ervaren bedolven te worden onder’.

Full introduction fears phobias

(Klik op afbeelding voor gratis interview)

—————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 345 – Waar begint Politiek?

Politiek heeft nooit mijn volle aandacht gehad, al vond ik gaan stemmen wel altijd belangrijk en dat heb ik dus ook altijd gedaan, en doordat ik me er niet voldoende in verdiept heb, heb ik het niet volledig begrepen. Ik vond voornamelijk dat er erg veel en erg lang gepraat werd en dat er agressief werd aangevallen en verdedigd ten aanzien van standpunten van een politieke partij. En ik merkte dat als ik het wel echt zou gaan volgen, het interessant werd. Sinds mijn participatie in Desteni is politiek iets wat erbij hoort, waar de mogelijkheid en noodzaak ligt tot verandering. Ik vind het nog steeds lastig te volgen als we praten over de problemen op wereldniveau, hoe deze aan te pakken en op te lossen aangezien er zoveel mensen en zoveel geld bij betrokken zijn; ik heb hier nog geen overzicht in. Wat ik echter wel direct begrijp, is hoe de politiek begint bij en in de mens zelf, bij de ‘gewone’ mens zoals jij en ik, hier op straat. Dus laten we het eens dicht bij huis halen en zien hoe we ieder kunnen starten om een levende samenleving te vormen.

Want is het niet zo dat politiek start hier op straat? In de buurt waar we wonen, met de buurman en de buurvrouw? Rondom ons is een directe afspiegeling van wat er op wereldniveau, of in ieder geval op landniveau, afspeelt. Alleen in het klein. Laat ik mezelf de vraag stellen: durf ik hier de straat op om iets te vragen aan de buurman waarvan ik zie dat het niet het beste is voor al het leven, zoals in het voorbeeld met de stationair draaiende auto’s? Nee, ik durf het niet. Ik ervaar angst voor een reactie in boosheid van de buren aan wie ik het vraag, en uiteindelijk angst dat het juist erger wordt gemaakt, dat ik een doelwit word in de buurt. Ik realiseer me dat dit gebeurde met het voorval met de kinderen en de voetbal hier in de buurt, en dus zal dit gestoeld zijn op een herinnering uit kindertijd, welke niet direct naar mij toe heeft plaats gevonden, maar welke ik wel gezien heb naar anderen toe, en deze ook volledig toegestaan heb naar anderen toe. Zo zijn we allemaal opgegroeid, en dus hebben we geleerd groepjes te vormen en mensen buiten te sluiten.

Terug naar politiek in de buurt. Zou het niet zo moeten zijn dat er in de buurt een gezamenlijk startpunt is waarin je als buur naar buiten kunt stappen en een vraag kunt stellen aan de ander om iets in overweging te nemen en in te zien als eventuele mogelijkheid als wat het beste is, zonder dat hier direct een aanval in wordt geopend? Zonder dat er onverschillig, schamper of agressief gereageerd wordt? Waarin we aan elkaar geven zoals we zouden willen ontvangen? Zou jij uitgejouwd willen worden? Agressief of onverschillig benaderd willen worden als je iets vraagt om in overweging te nemen, waarvan je ziet dat de buur dit niet doet en er dus een correctie nodig is? Waardoor de situatie ontstaat die het beste is voor al het leven, dus alle mensen en kinderen, maar ook zeker inclusief plant en dier in gelijkheid?

Hoe anders zou het dagelijks leven eruit zien als dit aan de orde van de dag is, als we in vertrouwen hierin rond kunnen lopen en een gesprek kunnen voeren met elkaar. Er wordt gezegd in de buurt, we helpen elkaar, en als iemand bijvoorbeeld te hard rijdt, wordt diegene hierop aangesproken. Echter, dit aanspreken gebeurt in dreiging en boosheid; er wordt bijvoorbeeld gezegd: ‘ik zou het maar corrigeren, want als die en die erachter komt dat je dat niet doet, dan pakken ze je’, en ja hoor, het gedrag wordt gestopt. Maar het wordt gestopt in een startpunt van angst; angst voor reprimande, angst voor afrekening, en niet in en als het startpunt van wat het beste is, bezien in gezond verstand, in samenspraak met elkaar en ondersteuning van elkaar. En zo is hetgeen gecorrigeerd wordt, dus afhankelijk van de sterkste. Wat mist hier is het verplaatsen in de schoenen van een ander, zowel van de hardrijder als van degene die agressief een reprimande uitspreekt.

Dit is waar politiek begint, in de buurt waarin we wonen. In samenspraak in gezond verstand, waarin alles en iedereen in overweging wordt genomen als leven, en niet in eigenbelang, waarin een ‘motor laten brullen’ getolereerd wordt omdat iemand dit ‘leuk’ vindt, of waarin een auto stationair kan staan draaien omdat ‘iemand haast heeft en zo weg moet en dit gemakkelijker is’. Het wordt ook niet geleid door voorkeur of je nu wel of niet van planten houdt, en als je niet van planten houdt hoef je er dus niet voor te zorgen en kun je de auto dus laten gassen bovenop de planten en degene die ervoor opkomt, afdoen als iemand die moeilijk doet; nee, het wordt gezien in en als het startpunt van gelijkheid in leven; in plant, mens en dier, en dus wordt de plant en het dier in gelijkheid in overweging genomen, met gezond verstand, en dus wordt hier voor gezorgd, of je dit nu leuk vindt of niet. Wat betreft het hard rijden en laten brullen van een motor, hier kan eens nader ingezien worden wat er nu zo leuk in is, wat de ervaring geeft hierin die behaald moet worden. Vaak heeft dit te maken met een ontlading van onvrede als energie, welke onverschillig maakt naar het leven om ons heen, en welke is ontstaan doordat wijzelf onverschillig benaderd zijn, door anderen en door onszelf. Doordat we niet gehoord zijn en dus maar gaan brullen in de vorm van een brullende motor. En is er de mogelijkheid om te zien of er ergens op een geschikte plaats een vorm van hardrijden kan plaatsvinden die geen schade aanricht.

Hoe kunnen we een regering vormen in samenspraak, in overeenstemming in gezond verstand, waarin alles en iedereen – als Leven – in overweging wordt genomen als wat het beste is als we in een eenvoudige woonwijk niet eens het respect kunnen opbrengen voor elkaar om naar elkaar te luisteren, werkelijk te luisteren en te horen wat er gezegd wordt? Hoe ver zijn we afgedwaald als mens van een werkelijk zorgzame samenleving? En waarom loopt dit steeds verder uit de hand en is niemand in staat hier werkelijk verandering in te brengen, terwijl 99% van de mensen over het algemeen hetzelfde wil hierin: in overweging genomen worden als levend wezen. Wat zegt dit over wie we zijn als mens? Als we hiertoe niet in staat zijn en steeds meer in eigenbelang handelen en/of handelen in eigenbelang toestaan in zelf en in de ander?

Politiek begint in onszelf. Het startpunt in onszelf dient te veranderen. Waarmee ik bedoel, verplaatsen van de geest in afscheiding, in eigenbelang – welke onverschilligheid en vernietiging met zich meebrengt – naar het fysiek in gelijkheid. waarin leven als wat het beste is in overweging wordt genomen. Het eigenbelang moet echt een stapje terug doen, in ieder opzicht, in ieder-een.

Aan mijzelf hierin de taak om de angst volledig te onderzoeken en stoppen in mijzelf ten aanzien van de onverschilligheid in de wereld, welke verbonden is aan onverschilligheid in mezelf en waarin ik veroordeel, anders zou ik niet in angst verkeren. Een startpunt in en als angst maakt me ineffectief en zal angst en/als oordeel in stand houden en voortbrengen. De angst vindt plaats in en als eigenbelang. Het betreft eigenbelang in dit specifieke onderwerp en/of eigenbelang in het algemeen, als het willen vasthouden aan het eigenbelang, de zelfzucht, in en als een aspect in de geest, in en als voorprogrammering als een vorm van controle.  Als ik namelijk werkelijk het eigenbelang opgeef, dien ik ook mijn ‘voordeel’ van mijn positie in deze voorprogrammering – mijn ‘voordeelpositie’ – op te geven. Voordeel in en als oordeel, welke mij een ervaring van controle geeft en waarin ik dus niet gelijk sta. Pas als ik vrij ben van oordeel ben ik in staat effectief richting te geven aan mezelf in situaties van onverschilligheid en ben ik in staat om een ander hierin te ondersteunen. Zolang als ik spreek en beweeg in een ervaring van angst en/als oordeel, wek ik reactie op, in mezelf en in de ander. Welke niet effectief is en niet werkelijk zorgzaam, ook al kom ik met de boodschap als wat het beste is voor al het leven. Als mijn startpunt niet gelijk is en ik me niet werkelijk verplaats in de schoenen van een ander, breng ik geen gelijkheid voort en dus niet wat het beste is voor al het leven.

Hieraan werk ik in het schrijven in de blogs, de Reis naar Leven, waarin dit ‘opgeven’ plaatsvindt in zelfvergeving, en het opgeven van het eigenbelang een terug geven wordt aan zelf van leven. Want voordeel als oordeel in eigenbelang is niet het beste voor ieder-een, en dus ook niet voor mijzelf, al ‘lijkt’ dit soms wel zo. Niets is wat het lijkt. Onderzoek het ‘lijk’ in jezelf in de Reis naar Leven.

Bedenk hierin dat hoe meer mensen hierin opstaan, hoe sneller de angst in onszelf zal afnemen aangezien er dan een samenwerking kan plaatsvinden in vertrouwen. Echter, het werkelijke vertrouwen start in en als onszelf als Zelfvertrouwen, onafhankelijk van wie er wel of niet opstaat buiten onszelf. De beslissing is aan ieder zelf.

Geef zoals je zou willen ontvangen

Full the crucifixion of jesus part 3Full the crucifixion of jesus part 5

The Crucifixion of Jesus – Part 3

The Crucifixion of Jesus – Part 5

Degenen die een huis, geld om te eten en beschikking tot internet hebben, zijn degenen die hierin op zullen moeten (gaan) staan om verandering wereldwijd plaats te laten vinden, zodat ook een ieder die nu de dag moet doorkomen met een kopje witte rijst, een startpunt in gelijkheid heeft die hem of haar toekomt: Leven als Geboorterecht met recht op voedsel, water, huisvesting, onderwijs en gezondheidszorg, onvoorwaardelijk, net als ieder ander, net als jij en ik zouden willen ontvangen.

Hoe anders zou de wereld eruit zien als dit plaatsvindt.

Start de Zelfverandering, stop de onverschilligheid in jezelf ten aanzien van de medemens en al het leven op aarde – en met medemens bedoel ik niet alleen je naaste ‘geliefden’ maar ieder mens op aarde: het oorlogskind aan de andere kant van de wereld en de buurman waar je zo’n hekel aan hebt – en wees deel van de Oplossing.

De informatie/educatie hoe hiermee te starten wordt gratis aangeboden via internet als online-cursus met begeleiding van een buddy (nu alleen nog in het engels):

Desteni I Process – Lite

——————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 100 – Angsten en Bewijzen

Ik las in les 9 dat de reptilians er vanuit gaan dat wij als mens niet op zullen staan omdat we te bang zijn voor onszelf. Dit is verhelderend, aangezien ik niet snapte waarom er zelfs niet gestart wordt met het in zelf zien. Ik zie in mezelf dat het deels oefening is; door fysieke klachten en een studie van natuurgeneeskunde ter ondersteuning heb ik mezelf getraind als het ware in het in zelf zien, en hierin geleerd niet bang te zijn voor mijn eigen emoties. Waarin ik natuurlijk nog wel bang ben anders zou ik geen fysieke klachten meer ervaren en in stand houden en anders zou ik natuurlijk al staan in fysieke zelfexpressie, wat niet zo is. Het is niet zozeer het in zelf zien waar ik bang voor ben maar meer voor het toepassen ervan in de buitenwereld.

Het is dus een oefening met praktische toepassing waarin tijd, rust en ondersteuning van een persoon die spreekt in gezond verstand nodig is om in zelf te gaan zien. Tijd en rust is grotendeels afhankelijk van het geldsysteem, waarin de meesten nog vast zitten ter overleving zonder voldoende ruimte tot in zelf zien. En als die tijd eenmaal komt (pensioen), is het systeem zo fysiek gemanifesteerd dat het ofwel ziektes veroorzaakt of dat de persoon hier geen zin meer in heeft/niet meer toe in staat is, aangezien het een ‘helse klus’ is en de persoon zich al een slag in de rondte heeft gewerkt in het systeem.

Ik vind het tevens verontrustend, dat het dus werkelijk een tendens is in de mens om gewoon niet op te staan en vooral dat een groep wezens hier vanuit gaat dat het niet gebeurt. Welke natuurlijk allang zichtbaar is in de wereld en in mezelf. En waarin mijn onzekerheid naar voren komt zodra een ander ‘er niet in gelooft’.

Angsten:

Dat ik niet volledig opsta

Dat er niet voldoende mensen op zullen staan

Dat mijn darmen niet meer volledig herstellen naar een staat van gezond spierweefsel zonder kramp-programmering van de mind, waarin dus de angst ligt dat ik niet in staat ben mezelf te helen en gelijk te gaan staan aan mijn fysieke klachten en aan mijn mind-systeem, en dus slaaf blijf van kramp-programmering van mezelf als mind

Dat ik onderhevig blijf aan fysieke klachten

Dat ik nooit meer kan poepen

Dat een jongen met wie ik graag een agreement zou willen niet opstaat en bereid is/nog niet in staat is in zichzelf te zien en zichzelf te veranderen

Dat ik zelf beslis dat ik geen agreement kan wandelen met de jongen met wie ik een agreement zou willen wandelen

Dat ik nooit fysieke seks met een partner zal kunnen beoefenen

Dat het systeem wint en alle mensen zeggen, zie je wel Ingrid, het heeft toch geen zin

Fysieke pijn aangedaan door een ander

Molestering van het fysiek en de fysieke omgeving

Altijd bang te blijven

Spreken in zelfexpressie in het moment, of eigenlijk dat het me niet lukt te spreken in zelfexpressie in het moment en hierin mezelf verloochen

Dat het me niet lukt mezelf toe te passen waar anderen bij zijn.

Dat ik zie waartoe ik in staat ben maar dat ik hier niet werkelijk in op sta, welke de algemeen overheersende angst is die ik in mezelf ervaar.

Dieren mishandeling en hier machteloos in staan

Ik stel mezelf ten doel mezelf als angsten als mind-programmering volledig te onderzoeken en uit te schrijven, zelf te vergeven en corrigeren totdat het stil wordt/is van binnen en ik kan bewegen in/als de adem in eenheid en gelijkheid als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik niet opsta doordat de ander=de mind er niet in gelooft dat dit mogelijk is, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mezelf als mind die mezelf als leven onderuit haalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hekel te hebben aan het woord bewijzen, terwijl ik hier mezelf dien te bewijzen dat ik op kan staan. Bewijzen heeft een herdefenitie nodig om mezelf niet in de weerstand te brengen van ‘als ik het moet bewijzen dan hoeft het niet, dan doe ik het niet’.

Bewijs (Wolters woordenboek):

De gronden waarop een bewering rust.

Bewijzen:

Mezelf ondersteunen in de dagelijkse toepassing van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie, waarin ik zie dat ik gelijk kan gaan staan aan wie ik ben gewoorden (lol) als mind, zodat ik niet meer bang hoef te zijn voor wie ik geworden ben, aangezien ik zichtbaar word, en dat wat zichtbaar is kan ik veranderen met het gereedschap van zelfvergeving en zelfcorrectie. Hierin wandel ik adem voor adem, dag voor dag. In de kleine correcties vindt de werkelijke verandering plaats. Totdat het gedaan is. In dit totdat het gedaan is valt het bewijzen als ‘moeten laten zien voordat het te laat is’ weg, en hierin valt tevens de angst als ‘ja maar’ weg, aangezien ik doorwandel totdat het gedaan is. Punt.

Waarin ik de grond/gegrond word als fysiek/aards waarop/waarin ikzelf als leven als zelfexpressie als Levende Woord geboren kan worden.

Niet willen bewijzen is een backdoor open willen houden uit angst dat het niet lukt. Faalangst.

Waarin ik zie dat de grootste angst is dat ik mezelf niet kan vergeven en dus mezelf voor eeuwig gevangen houd in schuld in/als de mind.

———————————————————————————————

Na het schrijven van dit blog knijpt mijn middenrif samen van angst en ervaar ik verlamming van angst dus ik ga verder met zelfvergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de angst die ik ervaar echt is, en zolang ik geloof dat deze angst die ik ervaar echt is, hoef ik niet op te staan en kan/mag ik me (van mezelf) blijven vasthouden aan de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x vast te willen klemmen om nooit meer los te laten nu we zien hoe de zaken ervoor staan en we ons niet meer aan elkaar vast kunnen klampen en dus de kans groot is dat we allebei in een ander land gaan wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x hier te willen houden maar niet werkelijk een agreement met hem te willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de relatie te starten vanuit dit startpunt van angst in/als de mind welke nu levensgroot naar voren komt nu de relatie gestopt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de angst niet te kunnen benoemen maar alleen fysiek te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de angst als afschuwelijk te ervaren, als iets wat ik koste wat het kost moet vermijden en dus geloof ik dat ik iets verkeerd doe als ik deze angst ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets verkeerd doe als ik deze angst ervaar, en dus besluit ik telkens om er niet in op te staan aangezien het voelt alsof ik iets verkeerd doe en reddeloos verloren ben als ik hierin opsta, in plaats van in te zien dat de mind hier alles omdraait en ik reddeloos verloren ben in de angst zoals de mind ook aangeeft, als zijnde de situatie als gevoel in/als de angst: reddeloos verloren; de mind geeft de status qua aan waarin ik me bevind en niet wat er gebeurt als ik hier verandering in breng.