Dag 653 – Helpen of ondersteunen?

Help!

Is er een verschil tussen ‘helpen’ en ‘ondersteunen’? In het woord ‘helpen’ zit het woord ‘hel’ verpakt. Dit is iets om ons gewaar van te zijn of worden zodat we door hebben welk woord we gebruiken. Zo kunnen we de woorden gebruiken als ondersteuning om onszelf richting te geven. Helpen wordt vaak op een manier toegepast vanuit een punt van eigenbelang. Bijvoorbeeld om ons beter te voelen, om eventueel later iets terug te krijgen, omdat we denken dat een ander het niet zelf kan, omdat we denken dat het moet of dat we niet anders kunnen. Hierin kan het zelfs onze intentie zijn om te ondersteunen, echter een intentie houdt niet direct in dat we ook in praktijk brengen wat we ‘bedoelen’ aangezien de intentie plaatsvindt in en als de geest en hier verpakt kan zijn in een persoonlijke ervaring. Hierover is een serie interviews te luisteren.

Ondersteunen is erop gericht om iemand op eigen benen te laten staan en zijn/haar beste kunnen tot expressie te laten komen. Zelf-standig. Dit kan dan ook bijvoorbeeld inhouden dat we iemand een tijdje laten ‘zwemmen’ als diegene eigenlijk ‘geholpen’ wil worden en hierin vasthoudt in afhankelijkheid aan een ander om zo in de eigen comfortzone te blijven. Om te voorkomen dat er manipulatie plaatsvindt in een wederzijds ‘helpen’ want zo houden we elkaar gevangen in de ‘hel’ in afhankelijkheid, in en als de geest.

Het is een subtiel verschil, echter de gevolgen zijn groot. We leren in hele kleine stapjes en gebeurtenissen en van hieruit zetten we hetgeen we geleerd hebben in de wereld en breidt het zich uit via onze relaties, van relatie op relatie en zo creëren we als het ware een netwerk waarin we met z’n allen bestaan.

Als we naar het netwerk kijken waarin we bestaan, kunnen we tot de conclusie komen dat we niet geleerd hebben om elkaar (en/als onszelf) te ondersteunen om zelfstandig te bewegen en onszelf uit te drukken. We hebben geleerd om ons in wederzijdse afhankelijkheid in stand te houden en dit gebeurt met name zichtbaar, via het geldsysteem. Hierin is niet het geldsysteem ansich ‘verkeerd’ maar meer hoe we dit gecreëerd en toegestaan hebben in ongelijke verdeling. Het geldsysteem reflecteert hoe we van binnen in ongelijkheid, in verdeling bestaan, afgescheiden van onszelf en afgescheiden van het leven zoals dit in iedereen en alles bestaat. Oftewel er is geen zelfverantwoordelijkheid, we zijn zelf niet aanwezig in en als de verantwoordelijkheid voor onszelf en hierin voor alles en iedereen in samenleving met elkaar, om te zorgen dat het leven binnenin en buiten ons, optimaal ondersteund wordt om tot individuele expressie te komen en zo bij te dragen aan het geheel.

Hierin kunnen we uitgaan van ‘geef zoals je zou willen ontvangen’, echter als we ‘geleerd hebben’ om te ‘helpen’ in afhankelijkheid in plaats van te ondersteunen tot in zelfstandigheid, dan is er kans dat we dit zo naar anderen toepassen en ook verwachten van anderen. Dit kan tot conflict leiden als de ander ‘niet wil/kan helpen’ maar alleen kan en wil ondersteunen, wat niet als zodanig gezien en ervaren wordt in het moment. Dit zijn de conflicten waar we doorheen zullen wandelen, de conflicten waarin we tot overeenstemming gaan komen met elkaar, tot in eenzelfde uitgangspunt als hoe we willen bestaan en samenleven, in ondersteuning van onszelf en elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me ‘schuldig te voelen’ als ik iemand niet wil/kan helpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor de conflicten die ontstaan als ik niet wil/kan helpen in afhankelijkheid maar wil en kan ondersteunen tot in zelfstandigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘helpen’ te veroordelen en niet te willen helpen en hierin te denken ‘waarom zou ik dat moeten doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf soms te ervaren ‘geholpen te willen worden’ en als dit niet gebeurt, me eenzaam te ervaren.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van ‘me schuldig voelen’ omdat ik niet wil/kan helpen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat als er een dimensie aanwezig is in mezelf van me ‘schuldig voelen’ dat ik hier iets kan onderzoeken in mezelf, of dat ik besta in een aanname als dat ik ‘zou moeten helpen’ of dat ik eventueel iets van een ander zou willen als ‘wederdienst’ als ik wel zou helpen en dus deelneem in een aspect van eigenbelang waarover ik ‘schuld’ ervaar als waar ik op dat moment in besta of dat ik me simpelweg ‘beter zou voelen’ als ik zou helpen en ook zo door anderen gezien zou worden en dus ‘leuk’  of ‘goed’ gevonden zou worden.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf en een ander te ondersteunen binnen mijn mogelijkheden, om mezelf en/als een ander, te leren staan in en als zelfverantwoordelijkheid dus zelfstandig, om zo mezelf in beste kunnen uit te drukken in en als levende expressie in overweging van de betrokkenen, in zelfvergeving voor het conflict waarin we zijn opgegroeid en groot gebracht en zo stap voor stap op weg naar leven in eenheid en gelijkheid.

Als en wanneer ik me eenzaam ervaar en hierin ‘geholpen’ wil worden, dan stop ik en adem.

Ik realiseer me dat ik juist hierin mezelf kan ondersteunen in en als zelfstandigheid, al(l)één, zonder energetische ervaringen van ‘eenzaamheid’ want die zijn niet nodig en als en wanneer ik ondersteuning nodig heb kan ik dit vragen.

Ik stel mezelf ten doel ondersteuning te vragen als ik zelf geen oplossing zie en dit te vinden binnen de huidige omstandigheden, mogelijkheden en mensen die beschikbaar zijn, dit om mijn gezichtsveld te verbreden in het zien van oplossingen die ik kan (leren) leven in en als het fysiek.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in angst voor eventuele conflicten die zouden kunnen ontstaan als ik niet wil en kan helpen in afhankelijkheid, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me hierin losmaak van een ‘netwerk’ van verwachtingen in en als de geest en dat ik dit ervaar als angst, gerelateerd aan geld in ‘wat als niemand me meer wil helpen en ik alleen kom te staan’.

Ik realiseer me dat ik eventueel angst kan ervaren voor mezelf in een te directe uitdrukking waarin ik anderen afschrik en in de verdediging duw en hierin is het van belang dat ik mezelf check waar vandaan ik spreek en mezelf werkelijk vrij maak van/vergeef in de gedachten als oordelen als angst, waarin ik me verplaats in de schoenen van een ander en dan niet vanuit mijn gezichtspunt maar werkelijk vanuit het gezichtspunt van de ander en van hieruit, zie wat ondersteunend is/kan zijn.

Ik stel mezelf ten doel om in iedere situatie een afweging te maken wat op dat moment het meest ondersteunend is voor mezelf en/als een ander, waarin ik of een ander eventueel nog ‘hulp’ nodig heeft als zodanig aangezien we voorlopig nog in een afhankelijkheid leven van en met elkaar als hoe we zijn opgegroeid en dat dit ook het geldsysteem is waarin we bestaan en waarin het reëeel is dat we ‘eruit worden geknikkerd’ als we ons te direct uitdrukken op een wijze die niet algemeen geaccepteerd is en het is niet de bedoeling onszelf buiten te sluiten van onderlinge relaties als mogelijke ondersteuning, waarin we langzaam en stap voor stap, het ‘helpen’ in afhankelijkheid gaan transformeren tot een ondersteunen in en als zelfstandigheid.

Ondersteunen

Intentions: Paving the Road to Hell – Atlanteans – Part 339

———————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 524 – Het kan jou en mij ook gebeuren

Dakloos ZWLeefbaar Inkomen Gegarandeerd

In Nederland heeft het grootste deel van de mensen een huis. Met of zonder financiële problemen. Een klein percentage mensen belandt op straat. Waarvan we dan met z’n allen roepen: het is hun eigen schuld! Hadden ze maar niet…..

Is dat zo? Is het iemands ‘schuld’ om zonder inkomen, huisvesting en voedsel te komen?  Ze hebben ongetwijfeld geen verantwoordelijkheid genomen voor bepaalde zaken, zoals de meesten van ons geen verantwoordelijkheid nemen voor hoe we bestaan in en als de geest. Relaties gaan verkeerd, een baan wordt verloren, de huur wordt niet betaald en 20 jaar later wordt men wakker op straat, zich afvragend waar het mis is gegaan.

Moet diegene waarbij het ‘verkeerd gaat’ dan op straat komen te staan? Dan zouden jij en ik ook op straat horen te staan. Zonder ondersteuning want ‘het is onze eigen schuld’. Hoe moeten we dan ooit leren om verantwoordelijkheid te nemen voor het fysieke leven, voor ons eigen fysiek, het fysiek van de aarde, van de planten, de dieren, van alle mensen als we ons afscheiden van onze medemens en hen de rug toekeren door er een ‘schuldzaak’ van te maken?

De mensen die een huis hebben. Hoeveel leven hierin in afscheiding, in eenzaamheid, opgesloten in hun eigen geest waarin ze zichzelf vanbinnen nog steeds ‘herkennen’ maar op de één of andere manier is het niet gelukt zichzelf te verwoorden en fysiek te manifesteren. En zo, 20 jaar later wordt men wakker in eenzaamheid, in een geïsoleerd bestaan waarbij het gesprek met de kassajuffrouw bij de supermarkt het enige gesprek is van die dag. Als men in staat is om naar de supermarkt te gaan.

Ik sta niet op straat. Waarom niet? Ik heb geleerd om verantwoordelijkheid te nemen voor de praktische zaken zoals voeding, huisvesting, werk. Ik heb hierin een voorbeeld gehad en financiële ondersteuning en het geluk geboren te zijn bij mensen die zichzelf – en mij destijds als kind – financiëel kunnen ondersteunen en dit hebben toegepast binnen het systeem. Ik heb geleerd me te bewegen binnen het systeem en het geluk gehad hierin geen destructieve voorgeprogrammeerde weerstanden te hebben en me af te keren van het systeem.

Echter het 20 jaar later wakker worden in eenzaamheid, het komt me niet zo vreemd voor. De angst hiervoor is aanwezig en wordt zichtbaar. Zonder partner en kinderen is het minder eenvoudig om in interactie te zijn en blijven met de medemens. Het niet geleerd hebben om en hoe effectief een relatie op te bouwen en het uitzoeken en leren hoe dit dan wel gaat, dat neemt tijd in en kan maar zo 20x de mist ingaan zonder effectieve ondersteuning. 20 jaar verder. Het niet geleerd hebben om mezelf uit te drukken en hierin naar binnen keren, waarin ik mezelf zie maar niet door heb dat men niet weet wat er binnenin mij speelt aangezien ik dit verberg – het leren communiceren en uitdrukken neemt tijd in. Waarbij eerst door de eigen opgebouwde beschermingsmechanismen gewandeld moet worden. Plaats dit samen met een destructieve voorprogrammering op het gebied van relaties en het is opeens niet zo vanzelfsprekend meer om een bloeiend sociaal leven te hebben. Ook niet als dit als jongere wel het geval was. Het kan iedereen gebeuren, een ‘eenzaam’ bestaan, ook mij.

Een jonge vrouw, succesvol, gestudeerd, werk, relatie bevond zich opeens in de situatie van op straat staan door een jarenlange situatie in de opvoeding die tot uiting kwam. Als er niet die paar mensen waren geweest om haar op te vangen, zo gaf ze aan, zou ze zomaar ineens op straat staan. Waar ga je dan heen? Ze had nooit gedacht dat dit haar zou kunnen gebeuren.

We hebben het enorm ver laten komen met z’n allen als mensheid. Zo binnen (eenzaamheid als isolatie binnenshuis) zo buiten (eenzaamheid als isolatie buitenshuis). Om maar niet te spreken van de situatie waarin zowel binnen als buiten de eenzaamheid en isolatie plaatsvindt. Dus geen huis, geen inkomen, geen contacten/relaties/familie die ondersteuning kunnen bieden. Dan is men verloren – men heeft ‘verloren’ binnen en tevens van, de systemen.

Ik omschrijf het hier zeer simplistisch zonder onderbouwende cijfers maar het punt hierin is duidelijk voor iedereen die met gezond verstand wil kijken naar de maatschappij en naar zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben verloren binnen de systemen in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘het’ als mezelf te hebben opgegeven ten aanzien van de systemen in mij in plaats van mezelf te bewegen door de systemen heen, een weg naar buiten in en als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me een slachtoffer te voelen van de systemen in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het slachtofferschap te manifesteren in mijn fysiek waarin ik me vervolgens een slachtoffer ervaar van mijn eigen fysiek gemanifesteerde systemen binnenin mij waarin ik de gelijkenis zie met hoe we onszelf slachtoffer zijn gaan maken en ervaren van het fysiek gemanifesteerde geldsysteem buiten ons.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik me een weg naar buiten, in en als zelfexpressie moet krijgen aangezien ik niet dit ‘slachtofferschap’ wil uitdrukken maar mezelf terwijl ik mezelf in en als dit slachtofferschap ervaar en dus dit slachtofferschap eerst in expressie dien te brengen om mezelf ervan te bevrijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat mensen mij ‘zielig’ vinden en dus verberg ik het als ik me eenzaam en wanhopig ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me hierin in tweestrijd te bevinden – aan de ene kant ‘hulp’ willen en aan de andere kant het ‘zelf’ willen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me wanhopig te voelen binnen de fysiek gemanifesteerde systemen en hierin te denken ‘wat heb ik nu weer fout gedaan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik iets fout heb gedaan als iemand mij hulp aanbiedt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen hulp te willen ontvangen van iemand die niet begrijpt hoe het is binnen dit fysieke ongemak waarin de rollen al snel omdraaien en ik diegene aan het helpen ben om mij te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vervallen in een rol van iemand doen helpen iets/mij te begrijpen in plaats van mezelf uit te drukken in en als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelfexpressie dus te verbinden met het ‘begrepen willen worden’ waarin de zelfexpressie verdwijnt en ik deze verdraai in een rol.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelfexpressie niet onvoorwaardelijk toe te passen maar onder voorwaarden om iets te ontvangen en dus, is het geen zelfexpressie maar expressie in en als de geest die voorwaardelijk is in hoedanigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen voor hoe ik besta in en als de hoedanigheid van en als de geest onder voorwaarden en omdat ik dit niet wil, mezelf te stoppen, in te houden en onderdrukken in expressie en hierin mezelf in en als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven door het op te geven om me uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat mensen zien wat ik bedoel zonder mezelf werkelijk duidelijk uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor het bestaan in en als een idee van eenzaamheid, fysiek gemanifesteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven in het bestaan van eenzaamheid en door dit te geloven het fysiek te manifesteren, er angst voor te creëren en zo, mezelf erin gevangen te zetten en houden, binnen mijn eigen manifestatie in en als angst als gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet effectief te zijn door participatie in en als het systeem van angst voor eenzaamheid waarin ik de ervaring in en als de geest nog ‘niet zo erg’ vind maar de fysieke manifestatie des te meer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring van eenzaamheid in en als de geest niet zo erg te vinden en dit hierdoor te laten bestaan in en als mezelf en vervolgens fysiek te manifesteren omdat ik mezelf er anders niet van bevrijdt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de fysieke manifestatie vervolgens te gebruiken als reden om me afgescheiden te houden, weg van interactie en zo mezelf in en als een systeem in en als de geest in energie, in stand te houden met hetzelfde fysiek gemanifesteerde systeem binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf pas te willen bevrijden van een systeem in mij als ik het fysiek gemanifesteerd ervaar binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet meer op mijn benen te kunnen staan door deze fysiek gemanifesteerde systemen binnenin mij en iedere fysieke handeling als teveel te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de geest de overhand te geven en mezelf fysiek stil te leggen terwijl de fysieke beweging me juist ondersteunt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als effectieve zelfondersteuning als fysieke beweging, te saboteren door me nauwelijks te kunnen en willen bewegen aangezien ik bij iedere stap en beweging het fysieke ongemak als gemanifesteerd systeem ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me een ander mens te voelen als ik me in dit systeem bevind waarin ik me niet in staat ervaar tot communicatie en interactie met andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat nu weer’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gewoonweg geen zin meer te hebben om mezelf te ondersteunen hierin, zolang ervaar ik het al in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten vallen na jarenlang te proberen mezelf hieruit te krijgen – uit deze val in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gewoon op te willen geven, laat maar, ik heb geen zin meer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten vallen en dit vervolgens steeds te herhalen omdat ik niet exact zie hoe ik mezelf hierin kan ondersteunen aangezien ik alleen maar wil dat het stopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe ik het fysiek gemanifesteerd heb en hierin boos te worden op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat het stopt en omdat het niet direct stopt, het op te geven en zo niet te zien en onderzoeken hoe ik mezelf effectief kan ondersteunen aangezien ik alles afdoe als ‘niet effectief’ aangezien het niet is wat ik wil als dat het ‘nu stopt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alles wat niet voldoet aan mijn oplossing in en als de geest, af te doen als ‘niet effectief’ waarin ik mezelf ineffectief maak in het fysiek wandelen van de oplossing in kleine stapjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te saboteren in en als de wens van het behalen van een projectie in en als de geest, aangezien ik me zo miserabel ervaar dat ik ‘eruit’ wil en dus vooruit kijk in plaats van in mezelf en mezelf vergeef voor wat ik gecreëerd heb binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen vergeven maar mezelf de schuld te blijven geven en zo, zijn we bij hoe we bestaan in deze maatschappij, met een wijzende vinger, bestaande in onwil en onvermogen tot (zelf)vergeving als ‘vrijspreken van schuld’ door verantwoordelijkheid te nemen binnenin onszelf, voor en als onszelf voor hetgeen we hebben toegestaan, aanvaard en gecreëerd hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me onderdrukt en genegeerd te ervaren door ‘het positieve’ en hierin te bemerken dat er ‘iets niet klopt’ wat ik niet kan verwoorden en vervolgens ga ik denken dat ‘ik iets verkeerd doe’, dat ‘ik iets mis’ door hier niet in mee te kunnen gaan, vervolgens ga ik toch proberen om ook ‘dit positieve’ te leven – wat niet lukt, althans maar voor even want hetgeen zich fysiek heeft opgeslagen als negatief binnenin mij, dient zich al snel aan en dan, is het niet langer mogelijk te blijven bestaan in deze ‘positieve staat van zijn’ en denk ik ‘waarom lukt het die ander wel en mij niet’ en zo heb ik mezelf onderhevig gemaakt aan vergelijkingen in en als de geest en ga ik vervolgens zelfs het negatieve benadrukken binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het negatieve te gaan benadrukken binnenin mij in een poging om te laten zien dat het positieve niet klopt, als fysieke manifestatie van en als het negatieve binnenin mij als surrogaatexpressie, in een poging om mezelf staande te houden in het aangezicht van het zogenaamde positieve.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als negatief te manifesteren in het aangezicht van Het Witte Licht als positief als illusie in een poging om mezelf staande te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als negatief te manifesteren in en als mijn fysiek in een poging om mezelf staande te houden ten aanzien van mezelf als positief in en als de geest en zo een weerstand tegen het positieve te creëren, een verzet, welke juist het negatieve vergroot binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het negatieve in en als mijn fysiek te vergroten en versterken door me te verzetten tegen het positieve en tegelijkertijd dit te proberen na te streven, in vergelijking met een ander die meer ‘positief is ingesteld’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen in vergelijking met iemand die positief is ingesteld in en als een geloof dat dit niet voor mij is weggelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het positieve niet voor mij is weggelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het positieve iets is om na te streven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verward te raken van het positieve en de energie die het met zich meebrengt in en als de geest en finaal onderuit te gaan in de vergelijking van mezelf hiermee.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf onderuit te halen in vergelijking met het positieve en/of wat ik als positief interpreteer als een ervaring van positieve energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken niet mee te kunnen komen met een positieve instelling en te denken dat ik mee moet kunnen komen met een positieve instelling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet mijn grond te staan ten aanzien van – in het aangezicht van energie in en als de geest of eigenlijk in het moment mijn grond te staan, maar achteraf te gaan twijfelen aan mezelf en mezelf en zo te verminderen, in en als een verlangen naar deze (positieve) energie, in en als een hoop als ‘zou het dan misschien toch….?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er liever zelf naast te zitten en te geloven in en hopen op positieve energie dan zelf te staan in en als zelfzekerheid in en als realiteit, in en als gelijkheid aan het negatieve zogezegd zoals het zich op dit moment voordoet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen ervaring van eenzaamheid te creëren door geloof in en hoop op het positieve welke ik gekoppeld heb aan een relatie en zo tevens, mijn eigen vermogen tot dus de mogelijkheid op het aangaan van een werkelijke relatie als overeenkomst, te saboteren door te ‘verlangen naar’ een relatie als iets wat beter is dan zonder, dan mij alleen hier aangezien in en als dit verlangen bestaande, het onmogelijk is om in zelfoprechtheid en plezier met een ander, al dan niet als eventuele potentiële partner te communiceren en deze te leren kennen en tevens van ieder ‘contact’ ‘het positieve’ te verwachten in en als de vorm van een relatie, tegen beter weten in binnenin mezelf in en als gezond verstand en zo mijzelf in mijn uiterste potentieel als reëel wezen in en als het fysiek, onderuit te halen, te verminderen en niemand meer te durven benaderen.

LIGLeefbaar Inkomen Gegarandeerd

Desteni I Process – courses

—————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 509 – Alles loopt in de soep!

gotsoupbytheezakjeVoor context zie Dag 508 – De eerste stap tot samenwerken in eenheid en gelijkheid

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat en ervaren alsof alles in de soep loopt als ik niet direct richting geef aan wat ik zie gebeuren en ik nog zelf in reactie ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb direct te reageren op iets wat veranderd/verbeterd kan worden als ik nog in reactie ben in en als mezelf, in plaats van mezelf te dirigeren en eerst mezelf te veranderen en verbeteren alvorens met een ander te spreken over een eventuele aanpak en richting tot verbetering van een praktisch punt.

Als en wanneer ik mezelf zie/voel reageren binnen mij alsof alles in de soep loopt op een punt wat praktisch verbeterd kan worden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat als ik nu direct spreek, ik consequenties creëer van energetische reacties in een ander als reactie/energie op mijn woorden die nog energetisch geladen zijn.

Ik realiseer me dat ik eerst mezelf dien te stoppen, zelfvergeven en zelfcorrigeren als een richting geven van en als mezelf, uit de energetische hoedanigheid als hoe ik besta in en als reactie, het fysiek in.

Ik realiseer me dat ik de controle van en als de geest zal moeten loslaten om in en als het fysiek aanwezig te zijn in eenheid en gelijkheid als mezelf.

Ik realiseer me dat de geest hierin gedachten ervaringen zal hebben en creëren alsof  ‘alles in de soep loopt’.

Ik realiseer me dat ik neig om op deze ervaring en/als gedachte binnenin mijzelf te reageren en zo energie te genereren binnenin mezelf waarin ik mezelf ineffectief maak waarop ik vervolgens geïrriteerd wordt naar en als mezelf en dat ik neig dit te projecteren naar de ander die de praktische zaken niet optimaal heeft opgepakt waarin ik die ander feitelijk ‘de schuld geef’ van mijn reactie aangezien ‘die ander toch iets niet oppakt’.

Ik realiseer me dat die ander inderdaad iets niet oppakt en dat dit mij geen enkel recht geeft om te reageren en/of dit te rechtvaardigen, aangezien ik en alleen ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen energetische ervaringen binnenin mij, onafhankelijk van wat de ander doet of juist niet doet.

Ik realiseer me dat ik mezelf waarneem als incompetent om effectief de situatie richting te geven en te communiceren wat er verbeterd kan worden, wat komt door de ervaring van ergenis over het feit dat ik in eerste instantie mezelf niet effectief richting geef, wat feitelijk gewoon het genereren is van enERGie binnenin mij als versluiering van de geest om te voorkomen werkelijk effectief te zijn in en als het fysiek.

Ik realiseer me dat ik mezelf mijn hele leven als incompetent heb ervaren in ‘leiding geven‘ waarin dit niet binnen mijn  voorprogrammering zit en ik – zoals iedereen – geheel opnieuw moet leren wat werkelijke leiding is in en als mezelf.

Ik realiseer me dat de ervaring van ongemak hierin een ervaring is van en als de geest en zelfs van mezelf in wezen zodra ik in en als de geest verdwijn, aangezien ik in wezen voor een nieuwe uitdaging sta in en als zelfdirectie als wat het beste is voor mezelf in en als leven en zo voor een ieder in en als leven.

Ik realiseer me dat ik ervaar alsof alles in de soep loopt in en als een toekomstprojectie in en als een angst dat ik alles in de soep laat lopen door het missen van ervaring en voorprogrammering om ‘op terug te vallen’.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in en als het reageren op een punt wat praktisch verbeterd kan worden door 1-2-3 in te ademen, de adem even vast te houden en weer uit te ademen en dit een paar keer te doen zodat en waarin ik mezelf in wezen aanwezig houd in en als het fysiek en niet voorover val en verdwijn in een energetische ervaring in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel in eerste instantie even stil te zijn en niet te spreken zolang ik in reactie ben.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik mezelf gestabiliseerd heb van binnen in en als de adem, te zien hoe en wanneer ik het beste kan verwoorden wat er praktisch veranderd en/of opgepakt moet worden waarin ik me realiseer dat niet alles in 1x kan worden opgepakt en dat we dit doen dag voor dag.

Ik stel mezelf ten doel te zien of het noodzakelijk is om direct te spreken omdat het anders werkelijk in dit moment in de soep loopt praktisch gezien, of dat het een toekomstprojectie is van mijzelf, gebaseerd op een gedachte als herinnering als ervaring van mezelf in ongemak.

Ik stel mezelf ten doel te zien in realiteit of ik verander in en als mezelf in dit punt en als het blijft opkomen, te zien wat er aan ervaring als herinnering aan gekoppeld zit welke ik mezelf niet vergeven heb en dus keer op keer in realiteit breng om zichtbaar te maken voor mezelf en hetgeen zichtbaar wordt hierin, mezelf daadwerkelijk te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te voelen alsof ik mezelf niet kan vergeven wat ik verkeerd doe in fysieke realiteit.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in het wandelen van de mislukkingen die dagelijks plaatsvinden, net zoals Leila ergens beschreef hoe baby Cesar iedere dag opnieuw doorzet totdat het lukt.

Ik stel mezelf ten doel verder te onderzoeken hoe de ervaring van mislukking gerelateerd is aan geld en/als energie.

Ik stel mezelf ten doel plezier te hebben en behouden in de werkzaamheden en me niet op te laten jagen in en als de geest in en als reactie op dingen die ‘verkeerd’ gaan.

Ik stel mezelf ten doel de focus te behouden op de zelfbeweging en het proces hierin als wat het beste is voor al het leven zonder de invloed van de geest en de rol van geld hierin uit het oog te verliezen en mezelf hierin iedere week te cross-referencen en vergeven, bij te sturen en stabiliseren.

Full divide and conquer the majority enslaved by the minority

(klik op afbeelding)

———————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/