Dag 423 – De Gezondheidszorg – Wat is de zonde?

Dag 420 – De Gezondheidszorg – Het woord Gezondheid

Dit baart zorgen. Onze gezondheidszorg baart zorgen in en als ‘zorg voor de gezondigde heiden’,  in plaats van oplossingen en genezing als heelheid te brengen in en als overeenstemming met het fysieke leven als geheel. (Dag 420)
 
 
Sin's Origin
 
 
 

Zonde is in dit blog omschreven als het niet volgen van God’s woord, terwijl in dit blog tevens naar voren gekomen is dat het volgen van God’s woord als woorden buiten onszelf geplaatst in afscheiding van zelf, afscheiding met zich meebrengt/voortbrengt en dat de zogenaamde god als zichzelf niet het beste voorhad met het Leven in eenheid en gelijkheid.  Dus het woord ‘zonde’ is hierin niet accuraat omschreven. Wat is dan de werkelijke zonde zoals we die in de wereld en/als binnenin onszelf gemanifesteerd/geintegreerd hebben?

We kunnen de definitie van het woord ‘zonde’ gebruiken zoals omschreven, als we hierin ‘God’s woord’ herzien binnenin onszelf. In het gelinkte artikel in blog 420, is omschreven hoe God het Levende Woord is. Door het spreken van woorden, hebben we de wereld gecreeerd zoals die is. En wie spreekt de woorden? De mens. Dus wie moeten we hierin verantwoordelijk stellen voor hoe we bestaan in en als deze wereld en hoe dus deze wereld bestaat op dit moment? De creator van deze wereld. Als de mens de Woorden spreekt, wie is dan de Creator? De mens in en als de woorden die we spreken, Dus wie is er uiteindelijk verantwoordelijk? De mens.

Jezus is degene die zijn woorden heeft geleefd; hij heeft geleefd een en gelijk als zijn woorden; en hierin was/is hij het Levende Voorbeeld. Echter, de mens heeft hier weer een God van gemaakt als zijnde dat we Jezus moeten volgen, in plaats van Jezus als voorbeeld te volgen als hoe hij leefde in eenheid en gelijkheid als zijn woorden.  Dit voorbeeld volgen we in/als onszelf. Hierin moet tevens duidelijk zijn, dat Jezus vergeving heeft geplaatst in de wereld, maar geen zelfvergevingDus hierin is hij geen voorbeeld als hoe zelf te vergeven gelijk als hoe we een ander vergeven volgens zijn levende voorbeeld als onszelf. (Ook voor Jezus waren destijds dingen gedeeltelijk verborgen met betrekking tot hoe we bestaan in en als het geestbewustzijnssysteem – zie teksten Jezus). Zelfvergeving is werkelijk een nieuw concept. Iedereen weet welke invloed de Vergeving van Jezus heeft sinds het in de wereld geplaatst is. De vraag hierin is dan ook, waarom is de wereld zoals die is, als het leven van het gegeven als Vergeving door zo’n enorme groep Christenen in de wereld wordt toegepast? Waarom vindt er geen verandering plaats? Wat is de missende factor hierin?

Hetgeen we missen is/wordt zichtbaar in de toepassing Zelfvergeving. Zelf mist, Zelf als Verantwoordelijke, als Leven, en dit begint bij het Vergeven van Zelf door Zelf. Alleen als zelf opstaat hierin is er sprake van een totale ‘macht’ binnenin en als zelf – macht als leven in eenheid en gelijkheid als de woorden die we spreken – en alleen als vergeving werkelijk wordt toegepast binnenin zelf door zelf, zal er Leven opstaan in en als zelf in eenheid en gelijkheid. Zolang het gestuurd is door het ego, is er geen toegang tot leven. Het gaat echter niet om zelfopoffering, als offer voor een god buiten onszelf; het gaat om zelfvergeving, als vergeving van zelf door zelf, als gift van zelf aan zelf door zelf.

En wat is dan de zonde hierin? Zolang er geen zelfvergeving plaatsvindt en er dus afscheiding als oordeel binnenin zelf blijft bestaan. In deze afscheiding zal men zich altijd beter of slechter voelen dan iets of iemand, buiten zichzelf en/of binnenin zichzelf, welke is opgebouwd in en als polariteit. En wie creëert deze polariteit? De Geest, de Mind, in en als onszelf. Wat houdt de geest in? Gedachten, gevoelens en emoties (reacties), innerlijke verbeelding, interne gesprekken. De geest, gedachten als oordeel, geven afsplitsing van onszelf en brengen dus woorden voort die oordeel plaatsen in de wereld, iedere dag vele malen, ieder woord dat we spreken in en als de geest in polariteit als afsplitsing van onszelf, als leven.

Zie maar eens in jezelf; alleen als je een gedachte produceert kun je een polariteit manifesteren binnenin (en vervolgens buiten) jezelf. Het Oordeel. God is niet degene die oordeelt (als een god buiten onszelf); nee, het grote oordeel, die plaatsen wij zelf, in en als de Geest via gedachten, keer op keer, iedere dag opnieuw, in vele herhalingen. Hierin splitsen we onszelf als leven totaal, in polariteit als oordeel via gedachten, welke gevoelens en emoties (reacties) genereren binnenin onszelf.

Zolang we gedachten produceren, splitsen we onszelf af van de fysieke realiteit in en als een interpretatie van deze fysieke realiteit. Deze interpretatie, dat is het oordeel: dit vind ik leuk, dat vind ik niet leuk. Hij is mooi, zij is lelijk. en zo verder. Als je gaat zien: de hele wereld is op deze manier opgebouwd. En hierin is er Altijd, een beter of slechter ervaren dan iets of iemand, binnenin of buiten zelf. Er is dus altijd een vergelijking gaande ten behoeve van het ego – het eigenbelang wordt hierin gevoed; in plaats van gelijk te staan aan hetgeen zich fysiek presenteert. Gelijk staan zonder interpretatie, dus zonder inmenging van een gedachte/gevoel/emotie in en als de geest.

Hoe kunnen we verantwoordelijkheid nemen voor deze zonde binnenin onszelf? Via Zelfvergeving. We vergeven onszelf de zonde als afscheiding als interpretatie als oordeel als creatie als gedachte. In en als deze zelfvergeving, opnieuw in woorden gebracht, specifiek, in schrift en klank, zijn we in staat de afscheiding te zien, stoppen, zelfvergeven, en vervolgens corrigeren; eerst in woord in schrift en vervolgens al levende in en als de fysieke realiteit. Dat is God. Dat is Zelfverantwoordelijkheid.

En wie zal dit moeten doen? De mens; iedereen binnenin zichzelf, voor zichzelf, en hierin wordt ieder zelf, een levend voorbeeld voor een ander als hoe dit te doen. En hierin, zie, als we zelf vergeven, zullen we de ander vergeven, want alleen dat wat we onszelf niet vergeven hebben, zullen we de ander blijven kwalijk nemen als projectie van onze eigen schuldervaring, van onze eigen ineffectiviteit binnenin onszelf. We plaatsen de schuld buiten onszelf. Net als dat we geleerd hebben te doen met het aannemen van het denkbeeld van een God buiten onszelf geplaatst als eindverantwoordelijke voor deze wereld. In het moment dat we dit denkbeeld aannemen (in en als de geest) nemen we de zonde aan en zijn we in feite al verloren, want de macht hebben we zelf in handen gelegd van een God buiten ons, van een denkbeeld buiten ons. En iets wat we buiten onszelf plaatsen, kunnen we niet veranderen, want we hebben ons ervan afgescheiden.

Als we de Gezondheidszorg willen veranderen, zullen we in moeten zien wat de Zonde is binnenin onszelf. Het startpunt dient naar zelf gehaald te worden, zodat en waarin we onszelf in staat stellen, hierin richting te geven. We dienen de macht naar onszelf te halen, en alleen vanuit en als het startpunt van zelf als zelfverantwoordelijkheid, als begin- en als eindverantwoordelijke in en als de woorden die we spreken, kunnen we beginnen met werkelijke verandering, van binnen en van buiten.

Voor context en onderzoek klik op de links in de tekst en in Dag 420.

DIP-Lite

(klik op afbeelding)

Desteni Artists

——————————————————————————————————————
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 79 – Groter dan mijzelf

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie dan wel agreement met een ander groter te maken dan mijzelf, waardoor ik mezelf als minder ervaar zonder relatie/agreement met een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen relatie/agreement in als mezelf met mezelf in vertrouwen met/als mezelf en in vertrouwen in/als/met mijn eigen fysiek te hebben ontwikkeld, waardoor ik altijd iets mis wat ik wil opvullen met een relatie/agreement met iets of iemand buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysieke klachten groter te maken dan ikzelf, waardoor ik geloof dat ik er niet in op kan staan, en dus zoek ik iets of iemand buiten mezelf om me aan op te trekken in dit opstaan in/als mezelf, waarbij ik natuurlijk de ander en/als mezelf omlaag trek in mijn onzekerheid als die ander niet stevig in zelf staat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om de ander omlaag te trekken in mijn onzekerheid in vragen om bevestiging, al dan niet met woorden, waardoor ik mezelf terug ben gaan houden aangezien ik dit omlaag getrokken worden heb ervaren als het ergste is wat iemand kan overkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het omlaag trekken of omlaag getrokken worden als iets heel ergs te zien, waardoor ik ervan weg blijf en me inhoud zodat ik mezelf niet meer kan zien, in plaats van in te zien dat het omlaag trekken het vasthouden is van/aan relaties in/als de mind uit angst om te verdwijnen in/als de mind, en met het wegblijven en inhouden trek ik mezelf juist terug in/als de mind en verdwijn ik alsnog in/als de mind, terwijl anderen in relatie met mij dus verbonden met mij in/als de mind, op zoek gaan naar waar ik ben in/als de mind waardoor ik de ander=de mind mee naar binnen trek, en zo een hel binnenin mij creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat iemand mij werkelijk omlaag kan trekken of dat ik iemand werkelijk omlaag kan trekken, in plaats van in te zien dat dit alleen kan als ik of iemand niet een en gelijk als zelf staat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf veilig te stellen en dus wanen in het oude huis in Zegveld, aangezien ik daar buiten de matrix leefde waardoor ik weinig last had van de oordelen in/als de matrix, wat meteen de reden is dat ik daar uiteindelijk ben weggegaan aangezien ik daar niet gelijk kan gaan staan aan mezelf binnen de matrix.

Ik leef in dankbaarheid voor de 7 jaar van wonen in Zegveld op een plek net buiten de matrix, waarin ik mezelf de mogelijkheid gegeven heb om mezelf te zien in rust in de structuren in/als mezelf, met de mogelijkheid om mezelf zover gelijk te maken aan mezelf en de fysieke klachten buiten de matrix, waardoor ik weer in staat ben om me te bewegen binnen de matrix en me gelijk te maken aan mezelf als leven binnen de matrix.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leven buiten de matrix groter te maken dan het leven binnen de matrix, waarin ik meer waarde hecht aan het leven buiten de matrix en hiermee dus eigenlijk neerkijk op het leven buiten de matrix, voortkomend uit angst voor een leven binnen de matrix; angst voor het worden beinvloed en meegesleurd in alle meningen als oordelen van de matrix, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf tegelijkertijd groter en kleiner te maken dan de matrix, groter voortkomend uit de angst waarin ik me kleiner ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet in staat te ervaren me te bewegen in de matrix als ik fysieke klachten ervaar, welke juist voortkomen uit het niet kunnen bewegen doordat ik me kleiner ervaar dan de structuren van de matrix.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de matrix groter te maken dan ikzelf, waardoor ik geloof dat ik niet in staat ben om op te staan participerend in de matrix.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorm verdriet te ervaren dat ik niet op mijn fysiek kan vertrouwen, waarin ik mezelf vastzet in een angst voor het ‘terugslaan’  van de fysieke klacht welke ik gemanifesteerd heb in/als de mind via het opslaan van herinneringen als emoties, waarin ik mezelf terug sla in elk mogelijk onverwacht moment in als de mind, gemanifesteerd in het fysiek waardoor het lijkt alsof het fysiek terugslaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een terugslaan in/als de mind te creeren welke voortkomt uit participatie in/als polariteit als een elastiek wat terugslaat op mezelf, en om dit terugslaan als emotionele pijn niet te ervaren heb ik dit weggeduwd als onderdrukt als opslag in het spierweefsel in mijn fysiek, welke gaat reageren als krampen als tegenhouden als deze herinnering wordt getriggerd, en welke tevens gaat reageren op allerlei andere prikkels doordat er teveel spanning op staat waardoor er een grotere gevoeligheid voor prikkels is, van voeding, emoties, gebeurtenissen etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit terugslaan te hebben gemanifesteerd door mezelf groter of kleiner te maken/ervaren dan iets buiten mezelf, waardoor ik in mezelf een ongelijkheid creeer als polariteit, waarin er altijd de tegenhanger terugkomt om weer een te worden, zo zit polariteit nu eenmaal in elkaar, twee tegendelen maken een.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf door te geloven in dit groter en kleiner ervaren dan iets buiten mezelf door te geloven in polariteit, en door te geloven in polariteit als zijnde waar heb ik mezelf gelijk gemaakt aan polariteit in plaats van een en gelijk als zelf als Leven, en heb ik constant tegendelen nodig om mezelf als een te ervaren, wat alleen op te vullen is met een relatie met iets of iemand buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als lamgeslagen ervaar, het lam Gods, lam volgend in polariteit, waarin ik lam/verlamd kan blijven op zoek naar een God buiten mij als zijnde zoekende naar licht/liefde/relatie buiten mij als weten wie ik ben, of waarin ik op kan staan in zelfvergeving een en gelijk als God als het Levende Woord als Zelf als Leven in/als de Adem, wandelend in het duister van onwetendheid van wie ik ben in/als mezelf waarin ik alleen mezelf kan gaan zien in het uitschrijven van de duistere structuren in/als mezelf.

De keus is aan mij. Wat is mijn startpunt in ieder moment?

Ik stel mezelf ten doel mezelf gelijk te maken aan datgene waarvan ik me heb afgescheiden in/als mezelf, welke zich laat zien in mijn reacties als gedachten, gevoelens en emoties.

Ik stel mezelf ten doel om in ieder moment te zien wat mijn startpunt is; ben ik in de adem met als startpunt eenheid en gelijkheid als zelf als Leven als wat het beste is voor iedereen, of ben ik in/als de mind afgescheiden in polariteit bezig mezelf veilig te stellen in het vasthouden aan een illusie in zelfinteresse.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven in ieder moment dat ik niet gelijk ben als zelf als leven in reactie op de ongelijkheid in mezelf en om me heen.

Ik stel mezelf ten doel een relatie als agreement met mezelf in/als het fysiek te ontwikkelen, in het toepassen van schrijven, zelfvergevingen en zelfcorrecties.

Ik stel mezelf ten doel om bij het aandienen van een nieuwe relatie met een ander/iets buiten mezelf, in te zien wat mijn startpunt is, en alleen in een startpunt van eenheid en gelijkheid een agreement te gaan wandelen met een ander of in agreement te zijn met iets buiten mezelf in eenheid en gelijkheid als Leven in als de Adem.

Ik stel mezelf ten doel een relatie met iets of iemand buiten mezelf te onderzoeken in de ongelijkheid waarin het bestaat, om te zien waarvan ik me heb afgescheiden en om te zien wat er mogelijk is in gelijkheid in communicatie met de ander.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf direct te stoppen, te vergeven en corrigeren op het moment dat ik ervaar alsof ik iets fout doe bij het zien of ervaren van ongelijkheid buiten mezelf, mezelf realiserende dat zolang ik reageer op ongelijkheid buiten mezelf ik ongelijk in/als mezelf aanwezig ben in reactie in/als de mind.