Dag 673 – Om eten vragen

etensbakjes kat

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nerveus te worden als de katten om eten blijven vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te veroordelen als de katten de hele dag om eten vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als de katten om eten vragen en ik geef ze niets.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een vervelend gevoel te hebben binnenin mezelf als de katten om eten vragen en ik kan ze niets geven want het is geen etenstijd en ze kunnen niet meer eten dan ze nu doen per dag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb snel te denken dat de katten te weinig eten krijgen doordat ze steeds om eten vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen als ik zelf ga eten en de katten eten niet op dat moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen door te vinden dat ik teveel met eten bezig ben door de dag heen, wat benadrukt wordt door de katten die ook direct om eten vragen – door me aan te kijken en erbij te komen zitten en om mijn benen te gaan lopen en te spinnen – als ik iets ga eten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het zielig is als ik ga eten en de katten niets geef, terwijl ze dit niet zelf kunnen beslissen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het zielig is dat en als de katten niet zelf kunnen beslissen wanneer en hoeveel ze eten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat wat ik ervaar als ‘zielig’ ook werkelijk zielig is, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik iets vanuit de ziel ervaar als zielig als opgeslagen emotie waarvan ik geloof dat ik dit ben en/of dat een ander dit is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een bedroefdheid te ervaren binnenin me als ik ga eten en de katten vragen om eten en ik geef ze niets/kan ze niets geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het niet te eten geven als ze al voldoende hebben te omschrijven als ‘ik kan ze niets geven’ alsof ik ergens het slachtoffer van ben waardoor ik ze geen eten kan geven, als in ‘ik kan het ook niet helpen’ en zo geen verantwoordelijkheid te nemen voor de beslissing wanneer ze wel en niet eten krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen verantwoordelijkheid in en als mezelf te nemen voor wanneer ze wel en niet te eten krijgen als een beslissing die het beste is voor het fysieke welzijn van de dieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de dieren zelf wel weten wat het beste is en hierin dus verward te raken als ze om eten vragen en ik ze niet geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat huisdieren weten wat het beste is voor henzelf ten aanzien van de hoeveelheid eten die ze tot zich zouden willen nemen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ook in de huisdieren een overlevingsprogrammering aanwezig is waarin de meesten zoveel als mogelijk willen eten en dat er tevens ‘foutjes’ kunnen zijn in de fysieke bouw waardoor het hongergevoel niet stopt terwijl het lichaam voldoende eten heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ze me niet meer lief vindt als ik haar geen eten geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het liefste bij elke maaltijd een klein hapje te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verwachting te scheppen dat ze iets krijgen als ik af en toe iets geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo goed te vinden als Snoo niet op tafel klimt maar bij haar bakje gaat zitten wachten of ze iets krijgt en het dan zo hartverscheurend te ervaren als ik niets geef of ‘kan geven’ zoals het in me opkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te wachten met het uitschrijven van deze zelfvergevingen in en als de gedachte dat ik er toch niet zoveel aan kan veranderen en omdat ik er niet veel verder iets achter zie en/of dat ik het wel zonder schrijven kan wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb altijd te denken dat er iets achter moet zitten, in plaats van hetgeen opkomt, eenvoudig  en rechtstreeks te vergeven om de energetische lading te verwijderen en pas als deze verwijderd is, zal de oplossing eenduidig zichtbaar worden, waarin de oplossing misschien het verwijderen van de energetische lading zelf is aangezien het eetpatroon grotendeels al is afgestemd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op te zien tegen het maken van eten voor mezelf, nu nog meer dan anders door dit proces met de poesjes bij elke maaltijd waarbij ik iets eet dat zij ook lekker vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf ook wel de hele dag iets lekkers te willen eten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te veroordelen dat ik zelf ook wel de hele dag iets lekkers zou willen eten en Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als dat ik ‘de hele dag met eten bezig ben’ en van maaltijd naar koffie naar maaltijd leef.

Wordt vervolgd

Basha eten

Cats and Self Discovery

Snoo eten

—————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:
http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

 

Advertenties

Dag 643 – Verantwoordelijkheid nemen voor mijn reacties op het eetpatroon van de katjes

09-09-15 - 1

Ik stel mezelf ten doel een ander blog te schrijven ten aanzien van de eetpatronen van de katjes en mijn gedachten en ervaringen hierbij in zelfvergevingen te plaatsen.

Uit: Dag 642 – Katjesspul

Katje Snoo eet alles en liefst veel in 1x en wil altijd eten. Katje Basha eet met kleine beetjes en is heel kieskeurig. Ik wilde de katjes allebei op rauwvoer zetten aangezien dit over het algemeen het beste en meest passende voer is en ze hier een gezond lijf bij houden. Echter dit waren ze niet gewend, ze aten alleen brokjes. Snoo at het direct en eet alle smaken. Basha eet een heel klein beetje, met name het vocht, soms iets meer, soms bijna niets. Basha is ook wat afgevallen, bij Snoo moet ik uitkijken dat ze niet aankomt.

Deze combinatie is niet heel eenvoudig en uiteindelijk zag ik dat Basha op het aanrecht kan (hij is een grote kat van bijna 5 kilo) en Snoo dit niet haalt qua springen (zij is een klein katje van ruim 3 kilo). Dus ik kan zijn eten hier laten staan. Echter Snoo ziet dit natuurlijk wel, ook dat hij daar steeds een beetje gaat eten terwijl zij haar eten allang op heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken/angst te ervaren dat de brokjes van Basha niet goed zijn voor zijn nieren en dat hij uiteindelijk klachten krijgt met hoge dierenartsrekeningen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me hopeloos te ervaren als ik het eten van Basha niet op orde krijg en hij eigenlijk steeds honger heeft maar niet eet, waarin het lijkt of hij geen honger heeft maar wel te weinig binnen krijgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het nooit op orde krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb al angst te ervaren voor als een keer mijn woonsituatie verandert en er geen plek is die zo hoog is dat alleen Basha hierbij kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met mijn hoofd in de toekomst te leven en van hieruit in reactie te gaan en dit mee te nemen in de actuele tijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat Basha niet ‘gewoon eet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de brokjes heel slecht zijn, dit vanuit de informatie die er allemaal beschikbaar is over de verschillende soorten voeding terwijl voor zijn lichaam het misschien goed bevalt en het beste is, aangevuld met een klein beetje rauw vlees.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb af en toe helemaal dol te worden van Snoo die constant om me heen hangt en om mijn voeten loopt als ik eet of eten maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het zielig is voor Snoo dat ze niet vaker en meer kan eten terwijl ze dat zo graag wil en dat zij moet kijken hoe Basha zelf op het aanrecht kan om te eten en zij niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat de onenigheid tussen hen komt door het verschil in voedingsinname, terwijl ik me nu ook afvraag of Basha gewoon niet lekker in zijn vel zat omdat hij honger had en hij in het begin geen brokjes kreeg aangezien ik dan niet kan testen of hij het rauwvoer gaat eten en hoeveel, zoals ze aanraden in de aanwijzingen van overstappen op rauwvoer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat is er nu weer’ als Basha iets niet wil eten of onrustig door het huis loopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van mezelf vaak te denken ‘wat is er nu weer’ als ik ergens last van heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of ik in mezelf, niet gewoon de heleboel gecreëerd heb door mezelf in vroeger jaren net onvoldoende voedsel toe te dienen waarin ik ‘ongedurig’ werd, honger had en niet lekker in mijn vel zat of juist net te weinig te eten om reacties als ongedurigheid te onderdrukken door ze niet meer ‘te voelen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb helemaal geen zin te hebben om al die kleine onenigheden binnenin mezelf op te pakken en onderzoeken en het maar onzin te vinden om me daar mee bezig te houden, terwijl ik weet dat in de details de veranderingen kunnen/zullen plaatsvinden om van hier uit te breiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het vermoeiend te vinden als en wanneer ik niet direct zie en begrijp wat er is, in mezelf of in de katjes en het dan al snel op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iets snel op te geven als ik niet meteen zie en begrijp wat er is, in en als de gedachte dat ik het toch niet begrijp.

Ik vermoed dat dit een overgedragen patroon is via moederskant die nog weleens aangaf (in houding of woorden of het uitblijven van woorden) dat ze me niet begreep en als ik iets ter sprake bracht, ook aangaf hier geen moeite voor te willen doen en/of mij moeilijk vond doen (uitgesproken in woorden), waarin ik zie dat het een geloof is binnenin zelf waarin men het allang heeft opgegeven om iets te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te hebben opgegeven om mezelf uit te spreken als iemand anders me niet begrijpt, in en als de gedachte dat een ander me toch niet begrijpt en/of in en als de gedachte dat ik overdrijf en moeilijk doe en door mijn mond niet open te doen, de situatie van niet begrepen houden in stand te houden en voort te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat Basha op moet houden als ik hem niet begrijp en zo feitelijk iemand monddood probeer te maken vanuit een ervaring van onvermogen binnenin mij, dit zodat ik het onvermogen en het ongemak niet hoef te ervaren.

Ik realiseer me dat als ik fysieke onenigheid zie en/of ervaar, er een onenigheid als onbegrip als iets dat niet vergeven is, meedraag binnenin mij. Echter ik zie dit als kennis en informatie en ervaar een ‘geen zin hebben hierin’ als een vorm van weerstand in en als mijn geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden door de ervaring van weerstand als ‘er geen zin in hebben’ toestand in en als de geest – overgedragen via ouderpatronen en geïntegreerd binnenin mijzelf door het toe te staan en te aanvaarden – en vervolgens boos te worden op degenen die dit zo voor geleefd hebben naar mij toe, in plaats van zelf verantwoordelijkheid te nemen voor de acceptatie en dus, integratie van deze houding van desinteresse en onbegrip binnenin mij.

Desinteresse – dat is een woord waar ik iets mee kan. Het is feitelijk een desinteresse, want als we ons werkelijk zouden interesseren, zouden we moeite doen om tot begrip te komen. En dit haalt het persoonlijke eraf naar hetgeen of diegene die ‘niet begrepen’ wordt, alsof het probleem bij diegene of datgene ligt, in plaats van zelf te zien in de benadering van hetgeen we niet begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de interesse te willen van een ander in de vorm van begrip en van hieruit graag begrepen te willen worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verscheurd te ervaren vanuit een gebrek aan onbegrip en hierin niet te weten waartoe me te richten aangezien ik aan de ene kant de aandacht wil en wil delen op een dieper niveau en aan de andere kant weg wil gaan vanuit reactie op een desinteresse van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het mijn schuld is dat een ander me niet begrijpt en hier geen moeite voor doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me wanhopig te ervaren binnen dit onbegrip, met name weer onbegrip vanuit mijn kant dat een ander geen moeite doet om mij te begrijpen terwijl ik toch de dochter ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben verwacht dat een moeder moeite doet om haar dochter te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb diep teleurgesteld te zijn dat mijn moeder geen moeite doet/heeft gedaan om mij te begrijpen zoals we over het algemeen het leven niet begrijpen doordat we het benaderen vanuit en als de geest, dus vanuit eigenbelang, welke een desinteresse voortbrengt als hetgeen we niet begrijpen, buiten de interesse van de geestprogrammering valt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben geprobeerd mezelf onzichtbaar te maken in een poging om onder de geprojecteerde aandacht in en als de geest uit te komen, zowel buiten mezelf en geïntegreerd binnenin mezelf en mezelf hierin de adem te benemen en uit te hongeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf tot rust te willen manen door mezelf en/of/als een ander eten te geven of juist te weinig eten te geven en zo feitelijk meer onrust te manifesteren, binnenin en buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wraak te nemen op degene waarbij ik desinteresse ervaar door mezelf te weinig te voeden en zo zorgen te creëren buiten mij, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik zo tevens dezelfde zorgen creëer en manifesteer binnenin mij, in en als een desinteresse naar mezelf in en als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bezig te blijven met boos zijn op mezelf dat ik deze desinteresse heb laten gebeuren en gemanifesteerd heb in mezelf en mezelf zo weg te houden van effectieve zelftoepassing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me alleen prettig te willen ervaren binnenin mijn fysiek en me hierin machteloos, hopeloos en radeloos te ervaren als dit niet lukt en ik geen begrip heb van wat er scheelt, wat eigenlijk de aanleiding was om natuurgeneeskunde te gaan studeren en waar ik nu 20 jaar later, nog steeds mee bezig ben.

Waarin ik zie hoe we als mensheid weg zijn gehouden bij het begrip van de eenheid en gelijkheid met en als ons fysiek en het fysieke leven, wat we zelf hebben toegestaan en aanvaard hebben te laten gebeuren, van binnen en van buiten en van waaruit we constant gaan en aan het reageren zijn wat de afscheiding en het onbegrip vergroot.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verslagen te ervaren bij de realisatie van de mate van onderdrukking van leven in en als het fysiek en de feitelijke eenvoud hiervan die ieder van ons heeft toegestaan en aanvaard en voortgezet en enorm ingewikkeld heeft gemaakt door er ‘zin’ aan te geven in en als de geest en tevens ‘geen zin te hebben’ om er werkelijk iets aan te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te proberen te voldoen aan een fysiek ideaalbeeld, vervolgens de zin in en als leven in en als het fysiek kwijt te raken en hiernaar te gaan zoeken in en als de geest waarin ik mijzelf geprojecteerd heb in dit ideaalbeeld, vanuit een gespleten toestand in afscheiding van mijn fysiek en zo meer en meer van mezelf in en als mijn fysiek weg te geraken aangezien ik iets – mezelf in projectie – aan het najagen ben in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf enorm dom te vinden dat ik heb toegestaan om een projectie van mezelf als hoe ik (fysiek en geheel) zou moeten zijn, in en als de geest na te jagen en mezelf hier vervolgens constant mee op de kop te zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op de kop te zitten met hoe ik mezelf heb afgescheiden in en als de geest in projecties van hoe ik zou moeten zijn en mezelf hier vervolgens in kwijt te raken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf kwijt te raken in projecties (wat feitelijk aangenomen oordelen zijn) en mezelf hierom opnieuw te veroordelen.

De slang bijt in zijn staart.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘laat maar het lukt me toch niet’ en het op te geven in en als een gedachte, in en als de geest in plaats van verder te zien, in en als de adem, totdat ik het/de oplossing zie door de afscheiding heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een patroon van opgeven te hebben gemanifesteerd en te volgen in en als de geest en vervolgens fysiek gemanifesteerd wat het zo verwarrend maakt, in plaats van een accumulatie van oplossingen te hebben neergezet in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb via een omweg in en als de geest zogenaamde oplossingen te willen manifesteren in en als het fysiek en op te geven als dit niet lukt, in plaats van de belemmeringen in en als de geest op te ruimen en rechtstreeks en fysiek in de oplossing te zien, in het klein, stap voor stap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen in vergelijking met anderen in en als een poging om meer/beter te zijn en me zo beter te voelen in het moment als het zogenaamde NU in en als bewustzijnservaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alleen interesse te hebben in mijn bewustzijnservaring in en als het NU-moment in hoe IK me VOEL of zal voelen in een toekomstig moment of heb gevoeld in het verleden, welke leidt tot desinteresse van mezelf en een ander, in en als leven, in en als het fysiek op lange termijn als wat het beste is voor al het leven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb negatieve ervaringen als emoties als reactie op fysieke pijn, afscheiding en ongelijkheid in het moment te onderdrukken in een poging om mezelf beter/minder vervelend te voelen en hiermee juist mijn eigen fysiek te beschadigen door de reactie zelf en door de onderdrukking en afscheiding van de ervaring en zo meer en meer te neigen naar de positieve ervaringen/gevoelens als NU-ervaring in en als de geest als illusie van een wereld die alleen in mijn geest bestaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op de kop te zitten in en als een geloof en verwachting dat ik dan zal veranderen en ‘het niet meer zal doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik tevreden ben of zal zijn met kortdurende oplossingen in en als de geest die leven compromitteren in wat voor aspect dan ook, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik hierin mezelf in en als leven, in en als het fysiek pijn doe en zo leven als geheel en zo hetgeen dat ik probeer weg te drukken in een kortdurende ervaring om me beter te voelen, vergroot en versterk in mezelf en in het algemeen.

Zo kom ik van de dagelijkse bezigheden als het eten geven van de katjes via zelfvergeven van mijn reacties in zo’n moment, op diep gewortelde patronen binnenin mij die (vaak onbewust) een rol spelen in de omgang met en zorg voor de dieren en tevens in de omgang met en zorg voor mezelf. Het is hiermee niet ‘gedaan’; echter het opent wel de belemmerende mechanismen binnenin mij en hierin is de connectie zichtbaar met hoe we in het geheel als mensheid bestaan.

Wordt vervolgd met praktische, zelfcorrigerende toepassingen.

Solution afbeeldingDesteni I Process

———————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 599 – Het verzadigingspunt

Na het rustig en zorgvuldig uitschrijven van een blog over het verzadigingspunt druk ik op de verkeerde knop, of eigenlijk glijd ik met mijn hand ergens overheen en… is de gehele tekst verdwenen. Ik bemerk dat ik de woorden niet op dezelfde manier opgeschreven krijg, het is alsof het al uitgeschreven is tot een inzicht en nu blijft alleen dit inzicht over en zelfs die kan ik niet meer op dezelfde manier verwoorden.

Pile of Pancakes

Wat ik vanochtend opmerkte na het lezen van mijn blog van gisteren, is dat op dagen dat mijn darmen niet prettig ontlast zijn, ik niet bij het natuurlijke, fysieke verzadigingspunt kan komen omdat mijn darmen al vol zitten en het eten dat ik toevoeg druk uitoefent op de plekken waar de ontlasting nog in de darm zit, zonder dat het op dat moment naar buiten kan. Hierdoor blijf ik bezig met eten in gedachten aangezien ik fysiek niet voldoende voeding heb terwijl ik tegelijkertijd letterlijk ‘vol’ zit.

In de periode dat ik wilde afslanken, toen ik 16 was, heb ik een periode te weinig gegeten en stopte ik steeds voordat ik verzadigd was. Dit patroon heb ik mezelf aangeleerd, ik bepaalde in en als de geest hoeveel ik kon/mocht eten en als dit op was, dan was het op en wachten tot de volgende maaltijd. Hierin creëer ik een verlangen naar eten in en als de geest, gecombineerd met fysieke signalen van een tekort.

Hiervoor herinner ik me heel wat momenten (jonger dan 16) waarin ik het liefst wilde dooreten, ook als ik al ‘vol’ zat. een zak chips, lasagne die mijn moeder gemaakt had, of snoep. Hier ging ik het verzadigingspunt juist voorbij. Hierin is een polariteit aanwezig en polariteit geeft energie, van plus naar min en terug.

Zo heb ik een conflict binnenin mezelf gecreëerd waarin ik veel energie genereer en mezelf oplaad in de geest en zoals zichtbaar, een energetische voedingsbodem voor de rest van mijn leven tot nu toe, gelegd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een punt van controle in en als de geest, te bepalen hoeveel ik kan/mag eten in plaats van te eten totdat ik fysiek prettig verzadigd ben en vanuit hier verder te gaan met andere bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf bezig te houden in en als de geest door mezelf voeding die mijn lichaam nodig heeft te ontzeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te willen stoppen met eten omdat ik het zo lekker vind en door te eten totdat ik oncomfortabel vol zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het mezelf oncomfortabel te hebben gemaakt, ofwel met teveel voeding ofwel met te weinig voeding en zo bezig te blijven met een ervaring van teveel of te weinig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een tekort te creëren in mijn fysiek door mezelf voeding te onthouden en zo op een laag lichaamsgewicht te blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf/mijn lichaam slachtoffer te maken van mijn eigen controlemechanisme van bepalen hoeveel ik kan/mag eten in en als de geest en hierin fysiek een ‘grens’ te manifesteren, in plaats van te eten tot ik een natuurlijke, fysieke verzadiging ervaar als in ‘ik heb genoeg, bedankt’ waarna ik verder kan met andere bezigheden zonder afleiding van gedachten over eten of van een lichaam die ondervoed is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden in en als de geest met een teveel of met een tekort aan fysieke voeding zonder te weten dat ik hierin een patroon manifesteer in mezelf/mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een schoonheidsideaal te bepalen hoeveel ik kan/mag eten en hierin op een lichaamsdeel te focussen die niet binnen dit schoonheidsideaal valt en verder niet te letten op de rest van mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te fixeren in en als de geest op een ideaal, geprojecteerd op mijn eigen lichaam en mijn lichaam hierin en hiervoor te verzwakken.

In deze periode ben ik terecht gekomen in een ervaring van zinloosheid, die ik ook nog steeds aanwezig ervaar in mezelf. Ik heb hierin begrepen dat er bepaalde ‘zinnen’ liggen opgeslagen als constructen in mijn buikgebied en één hiervan is ‘het heeft geen zin’ welke is doorgegeven via voorouderlijnen. Om uit de ervaring van zinloosheid te blijven, focus ik me op eten, of koffie drinken. Als ik dit nu bekijk, is het dan niet zo dat ik juist deze ervaring van zinloosheid fysiek gemanifesteerd heb in deze periode, of wellicht beter gezegd, geactiveerd (van een patroon dat latent aanwezig was in en als de geest, doorgegeven via ‘de genen’)? De ervaring van zinloosheid bestaat alleen in de geest – een dier zie ik bijvoorbeeld geen zinloosheid ervaren, die is hier fysiek aanwezig. Dus met het te weinig eten als tegenhanger ter controlemechanisme van het eerdere ‘teveel’ eten/veel willen eten, leidt ik mezelf af van een ‘niet weten wat te doen’ (als een tweede zin als construct in mijn buikgebied’) en kom ik juist meer terecht in de ervaring van zinloosheid, aangezien ik mezelf meer en meer in en als de geest beweeg en mijn lichaam verzwak en minder fysiek aanwezig ben in fysieke activiteiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden van een ervaring van zinloosheid met eten of koffiedrinken en mezelf te willen vullen met fysiek voedsel of juist met een ‘niet mogen’ eten.

Feitelijk zie ik hier een verslavingspatroon als ‘meer willen’ zoals de geest is opgebouwd – in en als de geest ervaren we nooit genoeg aangezien de geest uit energie bestaat en hiervan leeft en energie raakt op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als de geest altijd meer te willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor een ervaring van zinloosheid en mezelf hiervan af te leiden.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in en als een ervaring van zinloosheid, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me in de geest bevind in een gedachte en gekoppelde ervaring. Ik realiseer me dat ik aanwezig kan zijn in en als de adem en gedachten en ervaringen kan zelfvergeven. Ik stel mezelf ten doel te focussen op mijn ademhaling en door te gaan met de bezigheden die ik aan het doen ben en/of iets eenvoudigs en praktisch op te pakken, hoe ‘zinloos’ het klusje ook lijkt.

Als en wanneer ik me bevind in een ervaring als gedachte van ‘niet weten’ dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat het niet gaat om iets ‘weten of niet weten’ maar dat het uiteindelijk gaat om iets ‘te doen’ in overweging van en als leven. Ik stel mezelf ten doel, te stoppen met deelname in een gedachte als ‘ik weet het niet’ en te focussen op wat ik kan doen en/of doe in het moment.

Als en wanneer ik ervaar te weinig gegeten te hebben, dan stop ik, ik adem. Ik onderzoek in mezelf of het fysiek mogelijk is om meer te eten tot in een fysieke ervaring van ‘ik heb genoeg, bedankt’. Ik stel mezelf ten doel, met aandacht te eten en te proeven en me te focussen op de textuur van de voeding, zodat en waarin ik meer fysiek aanwezig ben en minder in gedachten in en als de geest en zo beter ervaar hoeveel ik het beste kan eten en prettig verzadigd raak.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een gedachte aan een volgende maaltijd, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik wegga uit het moment, de toekomst in. Ik breng mezelf terug bij wat ik aan het doen ben, zie wat voor een ervaring en/of er in me opkomt en spreek een zelfvergeving uit op de energie die ik ervaar en/of gedachte die ik zie opkomen.

Als en wanneer ik mezelf in gedachten zie bepalen hoeveel ik kan/mag eten en/of gegeten heb, dan stop ik, ik adem. ik realiseer me dat ik op deze manier niet fysiek kan ervaren wanneer ik verzadigd ben als in ‘ik heb genoeg, bedankt’. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het bepalen in en als de geest hoeveel ik kan/mag eten. Ik stel mezelf ten doel te oefenen met de hoeveelheid die ik wil eten op een moment.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een verlangen om door te blijven eten terwijl ik fysiek verzadigd ben, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me in de geest bevind en dat ik iets wil voortzetten als ervaring, terwijl ik in mijn fysiek voldoende heb. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met eten, te ademen, mezelf de energie/de ervaring te vergeven die ik door zou willen zetten en de spullen op te ruimen.

Ik realiseer me dat er heel wat specifieke begeleiding nodig is voor en als mezelf in deze punten en dat ik hier wat aspecten naar voren haal. Helaas krijg ik het punt niet meer zo helder en simpel verwoord als deze ochtend. Het punt van de fysieke verzadiging is in ieder geval zichtbaar als factor en als een oorzaak van het genereren van energie de hele dag door als ik mezelf hierin niet voorzie. Dit is direct te koppelen aan de hoeveelheid energie die er gegenereerd wordt in de wereld waarin een groot deel van de bevolking een tekort aan voedsel heeft en hier dus de gehele dag mee bezig is en een klein deel van de wereld heeft juist een behoorlijk ‘teveel’ waarin er energie gegenereerd wordt door bijvoorbeeld een overdaad aan suikers, maar ook door bijvoorbeeld overgewicht en een overeten om wat voor reden dan ook. En met name, in het conflict dat hierin ontstaat door deze polariteit als ongelijkheid in de wereld die feitelijk op geen enkel gezond verstand gebaseerd is in en als de fysieke gelijkheid en dus, is het gebaseerd op een polariteit, op plus en min als energiebeweging in en als de geest. Zou het kunnen zijn dat we dit blijven toestaan in de wereld omdat we zelf zo enorm verslaafd zijn aan deze energie binnenin onszelf? Want als we iets buiten onszelf niet meer willen toestaan, zullen we het ook binnenin onszelf moeten stoppen en als we iets binnenin onszelf stoppen, zullen we het niet langer toestaan buiten onszelf. Zo binnen zo buiten. Hierin wordt weer zichtbaar in hoe de wereld bestaat in polariteit, in ongelijkheid, hoe we als mens in elkaar steken van binnen in en als de geest.

Zo blijven we afwezig van ons volle potentieel om onszelf geboren laten worden in en als het fysiek in eenheid en gelijkheid; ofwel in een tekort en dus verzwakking en een streven naar fysieke overleving, ofwel in een overdaad waarin ook verzwakking plaatsvindt van het lichaam en overleving in en als de geest in energie als verzadiging. Waar we zowel van binnen als van buiten, druk mee zijn.

kleurgebruik_verzadiging

Desteni I Process

De Weg Vooruit is Politiek

—————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 424 – Vuurwerk? Het is net dynamiet

PENTAX Image

Ik liep vanochtend – 1 januari 2014 – een rondje door de wijk en kwam hier direct buiten een restant tegen van een of andere vuurwerkklapper. Het eerste wat in me opkomt is: het is net dynamiet (welke ik hier verkeerd schreef als dynamoet – interessant, dit ‘moeten’ erin).

Gisteren ben ik voor het eerst geheel binnen gebleven. Ik had de hele dag alle dieren binnengehaald en ik had weinig tot geen reactie dit jaar op het knallen rondom het huis. Ook bemerkte ik in mezelf geen beweging meer tot het willen participeren of te denken te moeten participeren in de activiteiten buiten. Dus ik lag wat op de bank beneden, half slapend tot 1.30 uur; toen werd ik wakker en ben boven verder in bed gaan slapen.

Ik heb zelf in het verleden erg ‘genoten’ van de oudjaarsavonden en ook zo van het vuurwerk. Dus het is niet alsof ik niet begrijp waarom het op deze manier gevierd wordt. Het is meer dat ik steeds meer zie wat het aanricht en wat we aan het doen zijn op zo’n avond. Wat een enorme aanslag het is voor de dieren, al het geknal en eigenlijk ook voor de fysieke mens, want we schrikken allemaal als de knallen te hard worden en/of te dichtbij zijn en er gebeuren ieder jaar ongelukken. Ik heb vannacht een aantal keer de sirene gehoord in een klein dorp als waar ik woon. En waarschijnlijk wordt dit dan ‘relatief rustig’ genoemd.

Echter, is ieder opzettelijk ongeluk hierin niet een ongeluk teveel? Is ieder doodsbang dier niet teveel? Wat zijn we eigenlijk aan het doen op zo’n avond? Waarom moet er vuurwerk geknald worden?

Ikzelf heb het knallen van het vuurwerk als verdovend ervaren, er middenin staan en zoveel kabaal horen dat ik er zelf ‘rustig’ van word. Ik verdoof mijn geest voor een moment. Dit zal voor velen niet anders zijn. Ik had het vorig jaar eens met iemand over het vuurwerk en hoe het richting gegeven zou moeten worden en diegene antwoordde dat het vuurwerk een soort van vrijheid aangaf en als dat ook al zou worden afgenomen…

PENTAX Image

Zo is het dus gesteld in de wereld. We zien een avondje in het jaar onbeperkt vuurwerk knallen, zonder al te veel restricties, als ‘vrijheid’ binnen de huidige dagelijkse realiteit waarin we leven en het gevoel hebben van alles te moeten. En dus, worden we boos als dit avondje zou worden ‘afgenomen’. Het is een compleet omgekeerde wereld waarin we leven. We zijn immers absoluut niet vrij. We leven in onze eigen gevangenis in en als de geest van binnen en in en als het geldsysteem van buiten, gebonden aan het overlevingsmechanisme; want, zoals we allemaal weten, zonder geld, geen eten en het geld is ongelijk verdeeld dus, alleen de sterksten zullen overleven. En wat hebben we dan nodig ter overleving? Dynamiet. In woorden, in daden, in realiteit om  een heel land op te blazen met alle inwoners erbij. We moeten aanvallen, vechten, veroveren, verdedigen, want het geld is ongelijk verdeeld.

Ja, dit is uitputtend voor het fysieke leven. We branden op. De wereld staat in brand. En ter verdoving van onszelf in deze toestand staan we toe om 1x per jaar ‘vrijwillig’ de boel op te blazen. Het gelijke met het gelijke bestrijden – homeopathie toegepast ter overleving – zogenaamd in vrije keuze. We laten ons hier mooi bedonderen door de commercie. Laat de mensen 1x per jaar zichzelf en de wereld om hen heen vrijwillig de lucht in knallen en verdoven – met lawaai en een heleboel alcohol –  en de rest van het jaar zullen ze zich minder verzetten tegen de onderwerping in en als het geldsysteem van buiten en zo in en als het geest bewustzijn systeem van binnen.

Hoeveel geld gaat er eigenlijk doorheen ten behoeve van dit zogenaamd vrijwillig verdoven? Hiermee zouden een heleboel mensen zichzelf kunnen voeden door het jaar heen. Hoe staan diegenen hierin die naar de voedselbank moeten om eten te halen, terwijl er op oudjaarsavond een heel jaarmenu de lucht in geknald wordt? En dan hebben we het nog over Nederland.

Mensen hier moet verandering in komen. Het is niet zo dat er helemaal geen vuurwerk meer afgestoken kan worden. Het kan gedaan worden in een totaal ander startpunt. Het is geen prioriteit, echter het kan richting worden gegeven door het bijvoorbeeld op een paar centrale punten om 00.00 uur af te steken waarbij het een delen en een viering wordt met (sier)vuurwerk van bijvoorbeeld 15 minuten.  En wat er dan gevierd zou moeten worden, is dat de mens in staat is om voor elkaar te zorgen, om voor al het leven te zorgen, om elkaar te voeden. En als dit gebeurt, als dit gedaan is, dan kan er gevierd worden.

Op dit moment is het geen vieren  – ja het is een vieren van de teugels – er valt er niets te vieren; het is een verdoven. Van de erbarmelijke staat waarin we elkaar en onszelf toestaan te (over)leven op aarde. Overleven als automatische overlevering van de zonde. Hiervoor is dynamiet nodig. Om het geschreeuw in de geest voor een ogenblik stil te krijgen.

Onderzoek de mogelijkheden om een start te maken ter deelname aan zelfverandering en wereldverandering:

Desteni-I-Process-Lite

Parenting – Perfecting the Human Race

Levend Inkomen Gegarandeerd

Zelfvergevingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat met het onbeperkt toestaan van het afsteken van vuurwerk op oudjaarsavond, ik toesta dat de dieren en leven algemeen in doodsangst geraken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat met het onbeperkt toestaan van en deelnemen aan het afsteken van vuurwerk op oudjaarsavond, ik toesta dat er enorme hoeveelheden geld verbruikt wordt welke zou worden kunnen ingezet ten behoeve van het voeden en ondersteunen van leven op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat ik zelf in doodsangst verkeer het gehele jaar door, en om mezelf hier even van te verdoven als tijdelijke bevrijding, neem ik dynamiet in handen en ga zelf doodsangst creeren in de wereld door de boel op te blazen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat ik de geldstroom ten behoeve van een kleine groep gegadigden bevorder door deel te nemen in en als het kopen en afsteken van vuurwerk terwijl er zoveel honger bestaat in de wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gelijke met het gelijke te bestrijden in en als mezelf ter overleving van mezelf in en als de geest, in plaats van ter bevordering van de levenskracht in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ‘genieten’ van vuurwerk als een verdoven van mezelf in/als de geest met een glas champagne in mijn hand, zonder verdere consequenties van mijn toestaan en aanvaarden in en als de geest ter overleving van mezelf in eigenbelang, in overweging te nemen.

Video Christmas

Equal Life Foundation logo—————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 111 – Gaan we het redden op Aarde?

De kracht van 10 zal onze aarde redden Equal Money FAQ

(Al het blauw in deze blog is een link met teksten over het onderwerp van het woord/de woorden)

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat we het niet gaan redden om definitieve destructie op aarde te voorkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wanhoop te ervaren bij de gedachte dat we nog maar kort tijd hebben om het tij te keren van destructie naar opbouw voor een leven op aarde in gelijkheid voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er niet in te geloven dat we het redden om op tijd het tij te keren om definitieve destructie op aarde te voorkomen als ik zie hoe lastig het is om de boodschap van eenheid en gelijkheid in de wereld te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat we nog maar 10 (nu 9) jaar hebben om het tij te keren, wat is wat iedereen hier moet ervaren die leeft in een relatief rustige omgeving waarin alleen af en toe de gekte naar buiten breekt, wat direct de reden is waarom niet iedereen opstaat voor een leven op aarde in eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het eerst nog erger moet worden voordat ogen worden geopend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen en te vinden dat ik niet effectief genoeg ben in het naar buiten brengen van de boodschap van eenheid en gelijkheid, terwijl het ook deels van mij en mijn effectiviteit afhangt of het tij op tijd zal keren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me belachelijk te voelen dat ik bezig ben met relaties en het stoppen van verlangens hierin terwijl het kritieke punt op aarde zo dichtbij is, in plaats van in te zien dat het relatie-verlangen stoppen en het veranderen van de relatie met mezelf en van hieruit met de ander en van hieruit met de wereld het essentiele onderdeel is om de wereld in zijn geheel te veranderen, aangezien de wereld is gebouwd op relaties in polariteit in ongelijkheid en we hierin de relaties dienen te veranderen naar een startpunt van gelijkheid, welke start in het communiceren in gelijkheid waarin gezien wordt door EEN IEDER dat de eigen woorden over zelf gaan en NIET over de ander, en dus is het enige wat we kunnen veranderen onszelf in/als onze woorden aangezien we met onze woorden de wereld creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om te spreken over eenheid en gelijkheid op aarde aangezien dit in elk gesprek weerstand en conflict oproept, welke voortkomt uit angst van mezelf en de ander om te veranderen en in zelf te zien wat voor een afschuwelijke toestand we zelf in de wereld hebben toegestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen dat we niet met z’n allen als startpunt nemen een wereld in eenheid en gelijkheid voor ALLE LEVEN, maar dat we in plaats hiervan bezig zijn met het verdedigen in zelfinteresse waarom het nu eenmaal niet mogelijk is, zonder te zien dat een verandering start IN EEN PERSOON en als niemand die verandering start om wat voor reden dan ook, er geen verandering zal plaatsvinden wat ten koste zal gaan van EEN IEDER inclusief ONSZELF.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hartkloppingen te ervaren bij de gedachte aan het verspreiden van deze boodschap, waarin de waanzin van de wereld duidelijk naar voren komt, namelijk dat ik enorme angst ervaar om een boodschap van eenheid en gelijkheid voor ieder leven naar buiten te brengen terwijl dit feitelijk het enige is wat iedereen in wezen nodig heeft en wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de angst in mezelf zo groot te laten worden dat ik excuses ben gaan verzinnen om deze boodschap niet naar buiten te hoeven brengen, waarin duidelijk zichtbaar is hoe ontzettend bang we voor elkaar zijn om werkelijk te benoemen wat er gaande is in onszelf en op de aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb elke dag in angst te leven voor aanvallen in woorden en fysiek van de ander=de mind, welke IEDER-EEN in zichzelf moet ervaren aangezien we allemaal ons mond houden en door ‘leven’ alsof er niets aan de hand is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren naar een ieder die niet wil starten met het proces van zelfverandering met als startpunt zelfoprechtheid, in plaats van in te zien dat ik boos ben op mezelf dat ik niet durf te spreken over het proces van zelfverandering met als startpunt eenheid en gelijkheid en ik in deze boosheid niet gelijk ga staan aan de zelfinteresse als weerstand die een ieder van ons heeft opgebouwd in angst voor verlies van ons geriefelijke leven als alles wat we kennen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te verliezen wat ik ken en in te zien dat ik alles wat ik ken en ooit geweest ben, zal ‘verliezen’ zoals ik het ken, welk verlies groteske vormen aan al nemen als ik niet bereid ben en/of durf te veranderen.

Ik stel mezelf ten doel de angst in mezelf te stoppen adem voor adem, dag voor dag, door het dagelijks schrijven, zelfvergeven en corrigeren van de mind-constructies opgebouwd als angst, om mezelf vrij te maken van angst als bewustzijn zodat ik effectief kan zijn in het spreken in eenheid en gelijkheid als Zelf ter ondersteuning van een Leven op Aarde in Eenheid en Gelijkheid voor Zelf en/als Alle Leven, waarin ik in/met mijn woorden geen polariteit als angst creeer maar Leven voor Ieder-Een Gelijk.

Ik stel mezelf ten doel geduld te hebben met mezelf en de ander door in te zien dat het proces van deconstructie van de mind als ongelijkheid behoorlijk veel tijd inneemt, minimaal 7 jaar om te komen tot een nulpunt, en van daaruit kan pas gestart worden met werkelijk opbouwen in gelijkheid, en dus leef ik dag voor dag, adem voor adem, mezelf vergevend en corrigerend en telkens brengend naar een startpunt in Zelfoprechtheid.

Ik stel mezelf ten doel de ongelijkheid als angst naar de ander=de mind te stoppen door alle oordelen als gedachten als polariteit terug te halen naar zelf en zelf te vergeven, en pas te spreken als ik vrij ben van oordeel.

Ik stel mezelf ten doel het proces in eerste instantie voor/als mezelf te wandelen ter verandering van mezelf, aangezien er alleen een werkelijke verandering kan plaatsvinden in de wereld als ik zelf ten volle verander, waarin ik de relatie met mezelf verander waarin de relatie met een ander verandert waarin de relatie met de wereld verandert waarin uiteindelijk de wereld kan veranderen.

Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:

www.equalmoney.org

Proces van relatie naar agreement:

www.desteniiprocess.com/courses/relationships

Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:

www.eqafe.com

Zelfeducatie free:

www.eqafe.com/free

www.desteni.net

Journey to Life:

7 jaar dagelijks schrijven

7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven

http://www.facebook.com/groups/journeytolife/

video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life