Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Start uitwerking in zelfvergeving en zelfcorrectie van:

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Triggerpunt:

de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachten van een ander

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachten van een ander, in en als mezelf als triggerpunt te laten bestaan, waarin ik de gedachte ‘Het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ (zie onder Gedachtendimensie) omhoog haal, en vervolgens op deze gedachte in en als mezelf, ga reageren, denkende en gelovende dat het triggerpunt de oorzaak is van mijn reacties en dus de oorzaak buiten mijzelf projecteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het triggerpunt als de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachten van een ander, te koppelen aan de gedachte ‘Het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het triggerpunt als de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachten van een ander, de oorzaak is van de reacties die opkomen in mezelf, in plaats van in te zien, begrijpen en realiseren dat mijn eigen gemanifesteerde gedachte, geproduceerd/in herinnering gebracht door de geest in/als mijzelf als reactie op dit triggerpunt als controlemechanisme ter verdediging van mezelf als wie ik denk dat ik ben, de oorzaak is van al mijn reacties in en als mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de oorzaak van mijn reacties in en als mezelf, buiten mezelf te projecteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te reageren op de herhaling in de woorden  ‘ze neemt het persoonlijk’, waarbij ik ervaar alsof ik 1x kan ik wel hebben, maar als het 5x achter elkaar gebeurt, kan ik me niet meer staande houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf staande te houden in en als mezelf in een herhaling van gedachten, welke zoals net uitgeschreven, mijn eigen getriggerde gedachte is, in plaats van in te zien, dat 1 gedachte of herhaling van gedachten, hetzelfde principe laat zien, en dat ik als ik 1 gedachte effectief stop in mezelf en hierin blijf staan in en als mezelf, ik mezelf kan ondersteunen op dezelfde manier te blijven staan in de stroom van alle gedachten die opkomen in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de verantwoordelijkheid af te schuiven op de herhaling van een projectie en dus op de herhaling van de gedachte in en als mezelf, welke ik ervaar als ‘dit is teveel’, en dus laat ik me overrompelen door de hoeveelheid reacties die volgen op de gedachten, waarin ik het ‘teveel’ als excuus gebruik om niet te blijven staan in en als zelfverantwoordelijkheid.

*

Als en wanneer ik mezelf zie reageren op de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ op mij geprojecteerd in/als gedachten  van een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat zodra ik reageer, ik het inderdaad persoonlijk neem, en als ik dus reageer in mezelf, is er een persoonlijkheid getriggerd in mij, die het automatisch persoonlijk neemt, waarin ik geloof, ‘dit – deze persoonlijkheid – dit ben ik’. En dus, is er zelfonderzoek nodig om zien, realiseren en begrijpen wat de oorzaak is van het persoonlijk nemen, wie ik ben in en als activatie van een persoonlijkheid, opgebouwd uit/voortgezet in verschillende karakters.

Ik realiseer me dat er dus wellicht verschillende karakters getriggerd worden die zich hebben samengesteld tot een persoonlijkheid wie ik geloof te zijn, en dus zie ik door de bomen het bos niet meer, zie ik door de reacties in de geest, mezelf in en als gezond verstand, in en als de adem, niet meer, of eigenlijk, heb ik mezelf in en als de adem nooit werkelijk gezien, dus denk ik deze persoonlijkheid te zijn.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik reageer op de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’, te stoppen, te ademen. Ik vertraag mezelf in en als de adem, en zie in mezelf wat ik als ‘zo erg’ ervaar hierin, waarin ik me realiseer, dat dit ‘erg’ slechts ‘enERGetisch’ betekent, niets meer, niets minder, en dus, energie getriggerd door een gedachte in en als mezelf. Ik adem, ik vertraag, ik breng mezelf hier en zie welke gedachte en in mij opkomt, welke iets zegt over mij, zodat ik hiermee kan werken in en als mezelf, in plaats van deze gedachte op de ander te projecteren, waarin ik feitelijk mijn kracht weggeef, wat hetgeen is wat ik als ‘zo erg’ ervaar, want ik maak mezelf afhankelijk, onmachtig, van de ander als projectie in de geest; en dit is hetgeen ik op reageer in mezelf, op mijn eigen daad in projectie, en ik reageer dus op de projectie in de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als gedachten van een ander; ik reageer op wie de ander is in/als de daad van projectie, aangezien ik zelf nog projecteer en mezelf hierin afhankelijk maak van de ander in/als de geest, in/als projectie. (Verdere uitwerking volgt bij de Gedachtendimensie).

Als en wanneer ik mezelf zie reageren op een herhaling van de gedachte ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachte van een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik  de opbouw gebruik als excuus in mezelf om toch te reageren, en dus leg ik mijn verantwoordelijkheid weg, in plaats van mezelf terug, hier te brengen bij de eerste gedachte, welke gelijk is als de opvolgende gedachten.

Ik stel mezelf ten doel mezelf  hier te brengen, door toepassing van de ademhaling, zodat en totdat ik stabiel wordt/ben in en als mezelf, waarin ik mezelf vertraag en breng tot het zien in 1 gedachte welke getriggerd wordt in en als mezelf door de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ , al dan niet in herhaling op mij geprojecteerd.

Ik stel mezelf ten doel de herhaling te zien en gebruiken als aanwijzing dat het een belangrijk punt is in mezelf welke ik kan transcenderen door zelfverantWOORDelijkheid te nemen voor mijn eigen woorden en voor wie ik ben hierin, en de verantWOORDelijkelijkheid voor de woorden van een ander en wie die ander is hierin, bij de ander te laten.

Ik stel mezelf ten doel, te onderzoeken in mezelf hoe de aanleiding tot het overnemen van de verantwoordelijkheid voor de woorden van een ander, is opgebouwd in en als mezelf, welk onderzoek zal volgen in de uitwerken van de verschillende dimensie.

Gedachtendimensie:

Het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen.

Geloof hierin: dat het zelfonoprecht is en dat de zelfonoprechtheid in/als de gedachten van een ander iets over mij zegt en mij iets aan kan doen, en dus dat ik het tegendeel moet bewijzen/duidelijk moet maken dat deze gedachten niet over mij gaan.

Aard van de gedachte: geloof/ongeloof

wordt vervolgd

*

(Triggerpoints fysiek benaderd – interessant – ook al worden de oorzaken alleen fysiek benaderd en wordt er niet verder gezien in het bestaan van het geest bewustzijn systeem – de laatste 2 dagen heb ik hoofdpijn ervaren op een plek die vaker ‘een rol speelt’, gerelateerd aan het kruisje in het nekgebied, aan de linkerkant)

*

Voor onderzoek van het eigen geest bewustzijn systeem:

Desteni-I-Process-Lite (gratis online cursus)

———————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 362 – Zelfcorrecties Ontevredenheid over mezelf

Psychic Animals – The Sheep – Part 1

https://i2.wp.com/www.mijnalbum.nl/GroteFoto-87LZXGHV-G.jpg

Psychic Animals – The Sheep – Part 2

Dag 360 – Ontevredenheid over mezelf

Dag 361 – Zelfvergevingen ontevredenheid over mezelf

Als ik mezelf zie participeren in ontevredenheid over mezelf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik energie genereer in een ontevreden ervaring over mezelf welke geen ander doel dient dan energie genereren.

Ik verbind mezelf door te stoppen met energie genereren als ervaring van ontevredenheid over mezelf en start een zelfonderzoek om te zien waar ik ontevreden over ben in en als mezelf.

Als ik mezelf aanwezig zie in een algehele ‘doffe’ ervaring, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in een accumulatie bevind waarin ontevreden ervaringen over de toepassing van mezelf zich hebben opgehoopt, waardoor ik alleen nog maar dofheid en dufheid ervaar als sluier van de geest, op weg naar fysieke manifestatie en/of juist zich tonend als fysieke manifestatie op langere termijn.

Ik realiseer me dat de ervaring van ontevredenheid een reactie is op het nalaten van de toepassing in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de lagen te onderzoeken die ik heb opgebouwd in de ervaring van dofheid als ontevredenheid over mezelf, in/als toepassing van mezelf. Adem voor adem, wandel ik wat zich aandient in de geest, ik pas zelfvergeving toe op waar ik heb nagelaten mezelf toe te passen, net zolang totdat de ontevredenheid als reactie op mezelf in het nalaten in/als toepassing van mezelf afneemt en verdwijnt.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van zinloosheid, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf als zinloos ervaar als ik niet aanwezig ben (geweest)  in en als de toepassing van mezelf.

Ik zet mezelf in als dagelijkse toepassing van en als mezelf als aanwezig zijn in adem en het toepassen zelfvergeving en zelfcorrectie, hardop sprekend en in schrijven, op de punten die zich aandienen waarin ik niet aanwezig was/ben, waarin ik mezelf beweeg als en tot wat het beste is voor zelf als leven en hierin voor al het leven.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van depressie, welke niet werkelijk een ervaring van depressie is maar meer een ‘kijken naar’ mezelf in en als depressie in en als gedachten, gevoelens en emoties, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf onderdruk en op twee benen beweeg, 1 been in en als de geest en 1 been hier aanwezig willen zijn, en staande op 1 been in de geest is niet werkelijk hier aanwezig zijn maar een aarzeling in en als de geest.

Ik realiseer me dat ikzelf de aarzeling als weerstand ben.

Ik stel mezelf ten doel de aarzelingen in en als de geest die zich laten zien als gedachten, te onderzoeken en zelfvergevingen zen zelfcorrecties toe te passen op wat ik tegenkom in en als aarzeling als weerstand.

Ik verbind mezelf tot het omarmen van de weerstand in en als mezelf, waarin ik de weerstand zie als ‘tegenkracht’, die niet sterker is dan ik, maar gelijk als ikzelf, aangezien ik het zelf gecreeerd heb en dus ben ik het, en dus kan ik er in opstaan in en als gelijkheid.

Als ik mezelf zie participeren in dufheid en fysieke vermoeidheid, dan stop ik, ik adem.

Ik onderzoek in mezelf of ik werkelijk fysiek vermoeid ben en dus rust nodig heb, of dat er structuren drukken die ik in en als de geest als vermoeidheid ervaar en laat zien.

Ik realiseer me dat ik niet beweeg in en als de adem als ik vermoeidheid ervaar in en als de geest, maar dat ik ‘tegen dingen opzie’ en dus mezelf vermoei/bemoei door het opzien in en als de geest, en mezelf dus feitelijk kleiner maar dan de dingen die ik zie in en als de geest, waardoor ik bij voorbaat al vermoeidheid ga ervaren in een geloof kleiner te zijn en dus niet in staat tot.

Ik zet mezelf in om, zodra ik vermoeidheid op voel komen als manifestatie in en als de geest, in de adem te gaan en alleen te focussen op de ademhaling. Ik pas zelfvergevingen toe op de structuren die omhoog komen als ‘waar ik tegenop zie.

Ik stel mezelf ten doel in werkelijkheid te onderzoeken waartoe ik in staat ben, door fysieke toepassing van de taken die gedaan moeten worden en door te stoppen met geestelijke toepassing van bergen creeren en hierin mijn eigen vermoeidheid te manifesteren.

Als ik in mezelf fysieke verkramping ervaar, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat hier ophoping als accumulatie aanwezig is door de tijd heen, welke het nog lastig maakt om direct te zien in de oorzaak van de verkramping.

Ik realiseer me dat ik in een consequentie beweeg, fysiek gemanifesteerd, in en als de onbewuste laag van het geest bewustzijn systeem als onbewust controlemechanisme, in en als angst, dus in en als oordeel.

Ik realiseer me dat oordelen bestaan uit het waarde hechten aan bepaalde zaken, aan het een meer dan aan het ander, waarin ik ongelijkheid in en als mezelf manifesteer, ten opzichte van mezelf als alles wat hier aanwezig is, en dus hierin automatische ten opzichte van een ander die hier als alles aanwezig is.

ik realiseer me dat ik niet hier als alles aanwezig wilde zijn/wil zijn, waardoor ik afscheiding als waardeoordeel creeer in en als mezelf welke fungeert als controlemechanisme in en als de geest.

Ik realiseer me dat dit mechanisme van controle, geen werkelijke sturing is maar slechts een beperking in en als de geest in een illusie van controle als ‘me beter voelen dan iets of iemand’.

Ik realiseer dat deze beperking in de geest bestaat uit het genereren van energie, op welke manier dan ook, welke beperkt is, aangezien energie niet op en als zichzelf kan bestaat maar altijd afhankelijk is van substantie om te verbranden als omzetting.

Ik stel mezelf ten doel laag voor laag de fysieke verkramping te onderzoeken in mezelf door te zien waar ik in en als reactie een waardeoordeel aanmaak ten opzichte van iets of iemand, binnenin mezelf en reflecterend buiten mezelf. Ik pas zelfvergeving toe op de ervaring van verongelijking die ik tegenkom, welke een ongelijkheid aangeeft binnenin mezelf in en als een geloof in dit waardeoordeel in en als de geest.

Als ik mezelf aanwezig zie in fysieke dufheid ten gevolge van ontgiftingsverschijnselen van de verzuring in de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat mijn lichaam hard aan het werk is om de balans te hervinden in en als het fysiek en hierin zich zo optimaal wil ontdoen en/of staande houdt binnen de belasting van de geest bewustzijn structuren als fysiek gemanifesteerde gedachten.

Ik realiseer me dat het fysiek en de geest bewustzijn structuren zijn samengesmolten, en dat dit proces dus tijd inneemt om mezelf en het fysiek vrij te maken van de belastende structuren.

Ik pas zelfvergevingen toe op de fysieke symptomen die aanwezig zijn en zie wat er in de geest opkomt aan gedachten en energetische ervaringen als gevoelens en emoties zodat ik hier zelfvergevingen op toe kan passen. Als nodig onderzoek ik de patronen in schrijven.

Ik stel mezelf ten doel mijn fysiek zo optimaal mogelijk te ondersteunen met voeding, rust, ontspanning, beweging, fysieke oefeningen en eventueel aanvullende supplementen en/of therapeutische behandelingen in dit proces van het vrijmaken van de fysieke belasting van de geest bewustzijn structuren.

Ik verbind mezelf door iedere fysieke toestand als een mogelijkheid tot verandering te zien en te stoppen met verschil maken als waarde hechten aan fysiek ‘mindere’ dagen en fysiek ‘betere’ dagen.

Als ik mezelf ervaar met hoofdpijn, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik een emotie onderdrukt heb waardoor ik spanning creeer in mijn nekspieren.

Ik realiseer me dat ik iets niet heb ingezien/in willen zien in en als mezelf en dit al fysiek gemanifesteerd heb in en als onbewust patroon.

Ik verbind mezelf tot vertraging in en als de geest en te zien wat er speelt in mij. Als ik tijd heb hiervoor zie ik wat er in me opkomt als ik in en als de adem, rondom de hoofdpijn beweeg. Als ik een verantwoordelijkheid heb uit te voeren waarbij hoofdpijn me belemmert tot uitvoering (zoals werk in de winkel of fysieke arbeid) neem ik een pijnstiller zodat ik mezelf erdoorheen kan bewegen en stel mezelf ten doel de onderdrukking te onderzoeken als de taken gedaan zijn, en onderwijl de uitvoering van de taken te zien in mezelf welke punten zich aandienen en die te markeren als punten voor nader onderzoek in schrijven en zelfvergeving.

Ik zet mezelf in om dag voor dag, adem voor adem, mezelf toe te passen in het uitvoeren van de taken die gedaan dienen te worden, mezelf te pushen als bewegen hierin met ondersteuning van/aanwezig in de adem en het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties en hier in een ritme te bewegen in en als fysieke toepassing waarin zowel ‘taken’ als ‘ontspanning’ aanwezig zijn en waarin ik de taken in ontspanning leer uitvoeren en waarin ik in de ontspanning aanwezigheid ben/blijf. Indien nodig maak ik een schema voor de dag om een verdeling te geven aan mezelf als leidraad.

Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te vergeven waar ik niet effectief ben en door te gaan met de toepassingen.

Ik stel mezelf ten doel de veranderingen die ik schrijf te leven en te zien waar ik dit nalaat en waar dus meer onderzoek nodig is in en als deze nalatigheid van mezelf in en als de fysieke toepassing.

Ik stel mezelf te doel, iedere keer dat er weerstand opkomt en uitstel zich aandient, mezelf te her-inneren dat discipline de discs zijn in de ruggenwervel waarop het fysieke lichaam en dus het gehelen fysieke bestaan gefundeerd is, welke de kracht geeft om rechtop te staan in en als mezelf, in en als mijn fysiek, en dat toegeven aan weerstand en uitstel mezelf in en als mijn fysiek verzwakt, en dat zelfvergeving een toegift aan mezelf is ter versterking van mezelf, waarin ik de verantwoordelijkheid herneem voor en als mezelf en zo mezelf disciplineer en dus opbouw in en als zelfdiscipline ter versterking van mijn ruggenwervel als spil van mijn fysieke bestaan, zodat ik mezelf in staat stel mezelf in en als mijn fysiek tot geboorte te brengen, adem voor adem, disc voor disc.

wervelkolom

Start Ondersteuning in het ontwikkelen van Zelfdiscipline:

Desteni-I-Process-Lite  (free course)

Desteni-I-Process-Pro

————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 361 – Zelfvergevingen ontevredenheid over mezelf

Dag 360 – Ontevredenheid over mezelf

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ontevredenheid over mezelf te ervaren over het feit dat ik mezelf niet optimaal heb toegepast en toepas.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een algehele doffe ervaring te creeren in mezelf, waarin ik niet meer zie waar dit vandaan komt, maar waarin ik me alleen nog als ‘dof’ ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zinloosheid te ervaren doordat ik mezelf niet optimaal heb toegepast en toepas in mijn leven tot dusver.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben opgegeven in plaats van mezelf te hebben toegepast, waarin ik het leven als zinloos zie en ervaar, wat het ook is zonder aanwezigheid van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een algehele ervaring van depressie te creeren als dit niet toepassen van mezelf zich accumuleert door de tijd heen, in jaren en jaren opgebouwd, waarin ik wel zie, he, depressie is niet wat het genoemd wordt in de medische wereld, het is niet wat ik ‘ben’, het is slechts een staat, een toestand in de geest waarin ik me bevind welke ik fysiek gemanifesteerd heb door het nalaten van de toepassing in en als mezelf, maar waarin ik zoveel lagen ervaar en fysiek gemanifesteerd heb waardoor ik niet zomaar in die depressie op kan staan en dus mezelf onderdruk, depress, in en als een ervaring van depressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb fysieke klachten te manifesteren als dufheid en fysieke vermoeidheid, welke komt door de vele systeemlagen in en als mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verkramping als controle te manifesteren, in een poging om mezelf weg te houden uit deze staat in de geest als depressie en dofheid, uit angst dat ik er nooit meer uit kom als ik er eenmaal inzit, niet meer in staat om controle ‘los te laten’, aangezien dit geen oplossing is zolang ik niet weet wat ‘loslaten’ inhoud als een actief proces van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie in en als zelfoprechtheid als toepassing van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn lichaam zo te belasten met alle geest bewustzijn structuren dat ik mijn lichaam verzuur met allerlei gedachten, welke ik geloof, onderdruk en opsla als emoties, waardoor de organen in mijn lichaam harder moeten werken en meer te verwerken krijgen dan hun eigenlijke werk in samenwerking in en als het fysiek, waardoor er een soort van ‘achterstand’ ontstaat in het afvoeren van de afvalstoffen, welke zich uit in bijvoorbeeld lichte hoofdpijn en andere ontgiftingsverschijnselen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet preventief de gedachten te hebben gestopt maar deze te hebben onderdrukt en opgeslagen als emoties als structuren in mijn (spier)weefsel in mijn fysiek, welke vertraging en verzuring geeft, waardoor ik vervolgens bezig ga met de fysieke gevolgen hiervan in plaats van bezig te zijn met het stoppen en onderzoeken en zelfvergeven en corrigeren van mijn  participatie in mijn gedachten als toepassing van mezelf, en dus opnieuw niet toekom aan de werkelijke toepassing van mezelf, en zo de cirkel rondloop en de ervaring van ontevredenheid accumuleer en in stand houd.

Zelfcorrecties volgen.

Eqafe – Free Interviews – klik hier

———————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 360 – Ontevredenheid over mezelf

Ik sta op en ik bemerk in mezelf een wat ‘doffe’ ervaring. Er zit zinloosheid in, en een ‘opgegeven hebben’. Depressief is niet het woord, maar als dit accumuleert wordt het een depressieve staat van zijn als algehele ervaring. Het is geen nieuwe ervaring. Vaak gaat dit gepaard met hierbij een fysieke vermoeidheid, of verkramping, of dufheid, of organen die hard aan het werk zijn en ontgiftingsverschijnselen geven, of een lichte hoofdpijn. Dit alles was niet aanwezig, het was alleen vrij helder deze ‘ervaring’. Ik ben ermee opgestaan en de dagelijkse bezigheden gaan doen. Ondertussen ziende wat er nu eigenlijk aan de hand is. Ik zie punten waarover ik ontevreden ben wat betreft mijn toepassing. Punten die ik heb laten liggen waardoor situaties zijn ontstaan die ik heb verlaten, waarover ik niet tevreden ben. Echter het doorwandelen van de cirkel rondom deze punten neemt tijd in.

Ik ga achter de computer zitten, open de email, en merk hier, he, hier ben ik wel tevreden vanochtend. Gisteren heb ik mezelf gepushed om wat langer door te gaan en wat ‘extra’ taken op te pakken en zo de tijd in de avond optimaal te gebruiken. Dit geeft een heel prettige start. Waarin het tot me door dringt: De doffe ervaring is een ervaring van ontevredenheid; ontevredenheid met mezelf dat ik mezelf niet optimaal heb toegepast op een aantal vlakken in mijn leven welke zich heeft opgestapeld tot een algemene ervaring van ontevredenheid over mezelf.

Zelfvergevingen volgen.

Desteni I Process Lite – free course to start with the process of self-realization

—————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 244 – Expressie en de Darm – Hoofdpijn

<a href=”http://www.bloglovin.com/blog/4855563/?claim=cm2cw2ygbkf”>Follow my blog with Bloglovin</a>

Dit is een vervolg in een serie blogs “Expressie en de Darm” beginnend bij Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

DISCLAIMER: Geen enkel blog welke ik hier schrijf gerelateerd aan fysieke klachten houdt een geneeswijze in welke praktisch fysiek onderzoek overbodig maakt. Bij (langdurige) fysieke klachten raad ik altijd aan een specialist te bezoeken op regulier en natuurgeneeskundig gebied, om zoveel mogelijk direct inzicht te krijgen in de fysieke gesteldheid en te kunnen handelen als dit acuut nodig is. (NB Ikzelf heb regulier fysiek onderzoek laten uitvoeren om levensbedreigende aandoeningen te kunnen uitsluiten en verder te kunnen met zelfonderzoek in relatie tot lichaam en geest, waarin ik dit proces regelmatig ondersteun met therapeuten die praktisch werkzaam zijn in de natuurgeneeskunde in de brede zin).

*

Reptilians-the-reptilian-s-master-mind-behind-memory-control-part-1-part-117

Probleem:

Ik heb voor de 3e dag hoofdpijn welke opkomt vanuit de nek links en doorloopt naar het achterhoofd, met name links. Het is gerelateerd aan een ‘lijn’ zoals ik het noem, wat vermoedelijk een meridiaan is zoals de chinezen die gebruiken in hun benadering van het fysiek, die doorloopt naar de plek links in de darm. Als daar beweging in komt (of juist niet) kan er opeens behoorlijke hoofdpijn opkomen welke eerder opkomt vlak voor en/of tijdens de menstruatie. En die is geen pretje om mee te bewegen. Ik kom de dag niet door zonder pijnstiller.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de dag niet door te komen zonder pijnstiller.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ogen bijna niet open te kunnen houden van de hoofdpijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me helemaal strak te voelen staan in nek, schouders en kaaklijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kippenvel van de ongemakkelijke pijnervaring te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen gaan liggen en mijn ogen dicht doen, maar dan val ik in slaap en wordt de druk op het hoofd alleen maar erger.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hoofdpijn als excuus te gebruiken om te slapen tussendoor.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zat te zijn, dit gedoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat ik steeds pijn heb hier en daar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken als de hoofdpijn aanhoudt, al weet ik niet exact waarvoor.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het wel lang te vinden duren deze keer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gemeen te vinden dat ik als vrouw steeds deze hormonale ongemakken doorloop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moe te zijn van dit gedoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moe te zijn van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf de schuld te geven dat ik hoofdpijn heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf van al mijn fysieke klachten de schuld te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb

Ik stel mezelf ten doel fysieke pijn als fysieke pijn te zien, en deze wel te onderzoeken in relatie tot het proces maar mezelf niet op de nek (aha) te zitten als ik fysieke pijn heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik het nu weleens opgelost moet hebben, deze fysieke pijnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op de nek te zitten als ik fysieke pijn heb, terwijl ik dan al zoveel pijn heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn of te gebruiken als excuus of als iets om mezelf op de nek te zitten, wat beiden niet gelijk staan is en mezelf ondersteunen zonder oordeel of zonder excuus.

De pijn zal ik dus gecreeerd hebben in oordelen en excuses.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn te creeren in oordelen over/naar mezelf en excuses naar mezelf om hier niets mee te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van alles van de hoofdpijn te vinden en vervolgens allerlei redenen te gaan zoeken en het als excuus te willen gebruiken om iets vervolgens niet te hoeven doen dus constant druk te zijn in de geest met oordeel, redenering en excuus.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet direct te zien dat iets van iets vinden nog steeds een oordeel is als het niet direct ‘veroordeelt’ in slechte zin, en dus deze oordelen te laten bestaan in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat het met eten te maken heeft, dat ik teveel en/of te vaak eet, en dat ik hierdoor hoofdpijn krijg doordat ik de spijsvertering teveel belast, waarin ik opnieuw een mechanisme va controle zie, nu op het eten, waarin ik het eten hetzelfde ervaar als het poepen zoals gisteren omschreven, als het gaat maar door en het gaat maar door.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken hierin ‘en wat als er dan geen eten meer is?’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over een eventueel tekort aan eten in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over een tekort hebben in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd een zorg voor tekort ervaar op de achtergrond, welke wellicht via de grootmoeder via moederslijn komt die de oorlog heeft meegemaakt met weinig voeding en dit regelmatig benoemde, niet in een zeurderige zin maar meer als feit dat het zo was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een plaatje hierin te zien opkomen in mezelf waarin mijn opa en oma hun bord helemaal leeg te zien schrapen waarin ze zeggen dat dat komt door de oorlog waarin er erg weinig eten was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb net als mijn oma graag een voorraad te hebben aan een aantal voedingsmiddelen, en dit ook te kennen van huis uit met een kelder waar altijd iets te eten is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gewoon angst te ervaren dat ik tekort kom/zal komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor armoede en geen eten en hierdoor ziek worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als afhankelijk te zien van eten en met name gezond eten, en bang te zijn direct ziek te worden als ik minder gezond voedsel voor handen heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik zoveel gezond eten heb en anderen op de wereld niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik overdrijf in gezond eten, terwijl ik het eigenlijk omdraai en iedereen dit voedsel ter beschikking dient te hebben, en dat het enige wat ik overdrijf hierin, mijn focus is hierop, en niet zozeer het voedsel en/of de hoeveelheid voedsel wat ik eet.

Oplossing:

Ik kon mijn spieren masseren in nek en schouders toen de hoofdpijn wat gezakt was door een pijnstiller. Ik masseerde punten op mijn benen, met name op het linkerbeen, waarvan 1 punt erg zeer deed op een plek waar zogenaamde ontgiftingspunten zitten, dat wil zeggen dat deze punten relateren aan uitscheidingsorganen en door massage van deze punten bevorder je de ontgifting van het lichaam/ondersteun je het lichaam in de functie van afvoeren van afvalstoffen. Hier had ik veel baat (?) bij, alsof het lichaam verder kon met afvoeren.

Beloning:

De hoofdpijn is niet terug gekomen ’s middags;

Ik heb iets meer inzicht aangaande het controle punt in relatie tot voeding, darmwerking en hoofdpijn/fysieke pijn door het schrijven van de zelfvergevingen in de blogs.

*

Nog veel te doen:

Wel werd ik zelf lichtgeraakt tijdens werk en lukte het me niet mezelf effectief te stoppen in reactie in mezelf op de drukte om me heen doordat ik een taak niet af kon maken en hierdoor met verdeelde aandacht het andere werk heb uitgevoerd en de mensen te woord gestaan heb, en uiteindelijk met onvrede over mijn eigen gedrag/ervaring in mezelf, het werk heb afgerond, uiteindelijk gewoon ‘op tijd’ dus ook nog eens ‘voor niets’ mezelf zo druk gemaakt.

Ik ben ergens het punt waarin de hoofdpijn is ontstaan, niet effectief doorgekomen en weer meer terug in de geest gegaan en ik zie mezelf allerlei ‘oude’ afleidingsmanoeuvres uit de kast trekken. Ik vind het lastig een punt door te wandelen als er fysieke pijn opkomt, aangezien ik neig weg te blijven van de fysieke pijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het lastig te vinden om een punt door te wandelen als er fysieke pijn opkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te neigen naar weg blijven van de fysieke pijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb terug in de geest te gaan en afleidingsmanoeuvres te zoeken na een aantal dagen van meer fysiek aanwezig zijn, ook al was het deels met hoofdpijn.

Let’s move on.

The-crucifixion-of-jesus-part-23

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 93 – Verliezen van het overzicht

<BernardPoolman1> it is ok to let go and lose control

(chat zaterdag 4 augustus)

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om de controle als overzicht te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles in de gaten te houden door het overzicht in/als het bewustzijn te bewaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om iemand tekort te doen als ik het overzicht verlies en vergeet aandacht te geven aan iets of iemand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn/het gevoel te hebben om het fout te doen als ik ‘vergeet’ aandacht aan iets of iemand te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hoofdpijn en menstruatiepijn te creeren door te proberen het overzicht te bewaren in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hoofdpijn en menstruatiepijn te creeren door steeds maar te proberen het goed te doen en mijn geheime gedachtes te verbergen welke voortkomen uit zelfinteresse of waarvan ik denk dat het voortkomt uit zelfinteresse wat wellicht niet eens zo is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en opgegroeid te zijn met de gedachte dat het ‘verkeerd’ is om de aandacht in/als/op zelf te vestigen maar waarin de aandacht altijd op iets buiten mij gevestigd moet zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet voor zelf mag kiezen ook niet als dit het beste is, wat juist een zelfinteresse als ego creeert aangezien het ego hier natuurlijk tegen in verzet gaat en er dus juist een zelfinteresse mee gecreeerd wordt, welke zichtbaar is in de hele wereld: we doen alsof we zorgen voor elkaar, degene die werkelijk opstaat voor wat het beste is voor zelf als leven als Alle Leven wordt op zijn minst in twijfel getrokken, waarin in twijfel trekken net zo goed een kruisiging is van het fysiek aangezien het fysiek gesplitst/gespleten wordt door zelftwijfel, waarin iemand in zelftwijfel onmogelijk kan doen wat het beste is voor zelf als alle leven, maar natuurlijk wel het beste wil in ieder geval voor zelf, en dus opnieuw controle als bewustzijn als overzicht creeert om de buurman in de gaten (lees in de zwarte gaten van het bewustzijn) te houden in plaats van de buurman lief te hebben als zelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets verlies als ik het overzicht als aandacht op iets buiten mezelf verlies als zijnde dat ik iets mis, in plaats van in te zien dat ik dit overzicht buiten mezelf ben gaan behouden als opvulling van het missen van mezelf in het aandacht leggen op iets buiten mezelf waarvan ik me heb afgescheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn iets te missen als ik het overzicht verlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de mensen mij vergeten en dat ik alleen achterblijf (lees zonder eten en drinken) als ik het overzicht verlies en de aandacht in/als zelf houd waarin/zodat ik mezelf richting kan geven in het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mijn angst voor verlies van iets buiten mezelf mijn zelfvertrouwen verloren te hebben.

Als ik mezelf zie participeren in aandacht op iets buiten mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat door de aandacht buiten mezelf te vestigen ik mezelf volledig mis en dus ook het plezier in mezelf volledig mis aangezien ik mezelf niet meer kan vinden en dus zoek naar iets buiten mezelf om me dit plezier ‘terug’ te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van iemand buiten mezelf te vragen en/of verwachten om mij plezier te geven waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus te wachten op iets of iemand buiten mezelf om mij te vullen met plezier, waarin ik iets of iemand buiten mezelf altijd zal beperken en/of vasthouden in de angst dat het wegloopt bij mij en ik onvervuld achterblijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfverantwoordelijkheid voor het leven als zelf gevuld als zelf als leven in/als de adem bij iets of iemand buiten mij te leggen, om vervolgens boos en/of verdrietig te worden als dat iets of iemand buiten mijzelf niet doet wat mij vervult.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zien dat dit geen prettig patroon is en dus heb ik mezelf volledig teruggetrokken en ben ik in de oppositie gaan hangen waarin ik niets meer vraag van de ander en geloof dat ik de ander ‘onvoorwaardelijk’ lief moet hebben no matter what, waarin ik mezelf opnieuw verloochen en tevens de ander toesta in hetzelfde gemakzuchtige patroon te vervallen/blijven hangen van niets hoeven en alles mag in de naam van de liefde.

Ik stel mezelf ten doel met niets minder genoegen te nemen dan wat het beste is voor zelf als voor alle leven.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met de zelfverloochening, hoe bang ik ook ben om alleen te staan. Deze angsten kan ik mezelf vergeven en hierin kan ik mezelf gaan zien.

Ik stel mezelf ten doel een en gelijk als zelf als leven te worden door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties, waarin ik in zelfexpressie kan spreken zonder mezelf van slag te laten brengen door projecties van anderen die zeggen dat het niet ok is om op zelf gericht te zijn.

Ik stel mezelf ten doel te zien in ieder moment dat de woorden van de ander ECHT OVER DIE ANDER GAAN en niet over mij, en vice versa met de woorden die ik spreek.

Ik stel mezelf ten doel mezelf als leven geboren te laten worden in het fysiek in plaats van iets of iemand buiten mezelf als doel te hebben om te ‘bemachtigen’, wat inhoudt dat ik macht wil hebben/behouden over iets buiten mezelf.

Ik stel mezelf ten doel alles en iedereen los te laten wat/wie hierin niet gelijk wil staan in/als ondersteuning van Leven en waarvan ik nog denk/geloof het nodig te hebben.

Ik stel mezelf ten doel geduld te hebben in dit proces met mezelf en anderen waarin ik zie dat het alles snel klaar willen hebben het toepassen is van kennis en informatie in/als de mind in plaats van de principes van eenheid en gelijkheid te leven in/als het fysiek, waarin ik me realiseer dat zolang ik ongeduld ervaar ik iets nodig heb/verwacht van iets of iemand buiten mezelf.

Dag 2 – Hoofdpijn in relatie tot liefde en haat

Sinds gisteren heb ik behoorlijk hoofdpijn. Gisterochtend kon ik weer in de adem komen, de kramp in mijn darm die ik de afgelopen weken had opgebouwd liet gedeeltelijk los, en ik kon weer ademhalen. In de loop van de dag kwam de hoofdpijn opzetten en vanochtend was het zwaarder. Ik kon nog steeds ademhalen, maar me niet gemakkelijk bewegen door de hoofdpijn. De hoofdpijn belet me ook om te kunnen denken, om in de mind te gaan en me bezig te houden met keuzes die er niet echt toe doen. Zodra ik ging denken werd de hoofdpijn erger. Ik was er dus eigenlijk heel blij mee omdat ik zag dat ik de controle van het denken aan het loslaten ben. Ik wist dat ik hier doorheen kon komen door de ademhaling, maar wat heb ik uiteindelijk gedaan? Een pijnstiller genomen (alleen bij hoofdpijn neem ik een ibuprofen of paracetamol) en gaan liggen. Uiteindelijk heb ik een paar uur geslapen met aan aan het einde een wat vervelende droom. In de droom had ik ook hoofdpijn en werd ik compleet neergedrukt door iets in mezelf, en ik kon bijna niet meer ademhalen. Ik moest blijven ademhalen, anders zou ik doodgaan. uiteindelijk werd ik wakker en bleek het neerdrukkende gevoel dus in de droom plaats te vinden. Dit soort dromen heb ik vroeger vaak gehad toen ik 8-9 uur sliep. Ik werd er altijd een beetje bang van, alsof iets anders me neerdrukte. Nu heb ik duidelijk ervaren dat het mijn eigen mind is die me neerdrukt.

Ik wilde vanochtend met de hoofdpijn niet zien wat hier was, namelijk de hoofdpijn en de emoties die liggen opgeslagen in het fysiek die deze hoofdpijn creeren.  Het is mooi weer, ik wilde ‘lekker’ schrijven, koffie drinken. En dat alles kon niet want ik had zoveel hoofdpijn. Dus ik probeerde de ervaring zo snel mogelijk weg te duwen door een ibuprofen te nemen en het ook nog eens als excuus te gebruiken om te kunnen gaan slapen. Om vervolgens wakker te worden in een hele vervelende ‘zombie-toestand‘, weg van mezelf, minder diep in de adem (met wel iets minder hoofdpijn). Balend van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te leven wat er op dit moment is, nl de hoofdpijn en hoe hierin te blijven staan zonder een pijnstiller te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets anders te willen dan mijn lichaam op dit moment aangeeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn lichaam te onderdrukken met datgene wat ik wil en wat ik als plan heb in mijn hoofd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hoofdpijn als excuus te gebruiken om een paar uur te gaan slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verdrietig te voelen omdat ik een paar uur ben gaan slapen en hierin mezelf te onderdrukken, in plaats van met mezelf te gaan zitten, te ademen en te zien hoe ik hier in de hoofdpijn kan blijven totdat deze wegtrekt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van mezelf weg te gaan door de hoofdpijn op te willen lossen met een pijnstiller zodat ik kan gaan schrijven en koffiedrinken, mezelf kietelend dat ik toch zo lekker bezig ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het lekkere gevoel van het in de mind zijn niet op wil geven en daarom ga ik de hoofdpijn en daarmee mezelf onderdrukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opeens niet te weten hoe ik de woorden in een blog geschreven krijg, terwijl ik de afgelopen 7 maanden geen problemen heb ervaren met het schrijven van blogs.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opeens te gaan twijfelen over wat ik schrijf nu het als levend voorbeeld zal zijn voor andere mensen op weg naar zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb de hoofdpijn te gebruiken om mezelf te ondersteunen in het loslaten van de controle van de mind, dichtbij mezelf, heel rustig zittend zodat het dragelijk is, en in plaats daarvan te zijn gaan slapen met een pijnstiller waarin ik mezelf heb onderdrukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik deze kans om de controle van de mind wat meer los te laten heb verpest door de fysieke symptomen te onderdrukken en als excuus te gebruiken voor wat meer slaap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik wat meer slaap nodig heb omdat ik hoofdpijn heb vandaag en daarom een paar uur mag slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb gelijk te gaan staan aan de hoofdpijn, onderwijl ademend, dichtbij mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een situatie te creeren waarin ik me nu vervelender voel zonder hoofdpijn maar weg van mezelf dan vanochtend met hoofdpijn en dichtbij mezelf in de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een beetje bang te zijn van de hoofdpijn en daarom heb ik deze onderdrukt met een pijnstiller.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe en wanneer de hoofdpijn zal stoppen, en daarom heb ik als mind de hoofdpijn gestopt met een pijnstiller.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van de hoofdpijn, waardoor ik er bang van word en ik deze zo snel mogelijk weg wil hebben terwijl ik vandaag een dag vrij heb en dus de kans om rustig te zitten met hoofdpijn en te zien wat voor patronen deze hoofdpijn gecreeerd hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik even een ‘adempauze’ nodig heb omdat alles opeens zo snel gaat, in plaats van in te zien dat het snel gaan de mind is die de controle verliest, en doordat de mind de controle verliest zie ik hoe snel de mind gaat en ben ik in staat deze adem voor adem te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel onderwerpen te zien in de snelle mind waarover ik wil schrijven, dat ik niet meer weet waarover ik zal en kan schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijzelf als de mind te onderschatten in de kracht waarmee ik als de mind wil blijven bestaan, waardoor ik me laat verleiden door excuses als een keer langer slapen en een pijnstiller nemen als het niet perse nodig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik als mind wil blijven bestaan en daardoor mezelf als mind te onderschatten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als mind niet serieus te nemen omdat dit eigenlijk niet echt is, waardoor ik mezelf als mind de kans geef mezelf als zelf te verrassen en te onderdrukken in deze verrassing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf de adem te benemen in deze verrassing door mezelf als mind niet serieus te nemen en daardoor niet te zien waartoe ik en anderen als de mind toe in staat zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb anderen de schuld te geven als ik schrik als ik zie waartoe de ander als de mind in staat is, in plaats van in te zien dat ik schrik van mezelf als mind en dit projecteer op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van de ander door te geloven dat zij me verraden als mind, in plaats van in te zien dat ik mezelf verraad als mind en me daarom afscheid van mezelf als mind, om dit vervolgens te projecteren op de ander door de ander de schuld te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te geven van verraad, en door de schuld af te schuiven op de ander hoef ik niet in mezelf te zien hoe ik als mind mezelf als zelf als leven verraad, en dus hoef ik ook niet op te staan en zelfverantwoording te nemen aangezien ik geloof dat het verraad de schuld van de ander is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als slachtoffer in stand te houden door de schuld van verraad op de ander af te schuiven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te balen van mezelf dat ik een pijnstiller heb genomen tegen de hoofdpijn en ben gaan slapen op een moment waar ik juist heel dicht in/bij mezelf aanwezig ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verraden door een pijnstiller te gaan nemen en te gaan slapen, en daarmee mezelf als leven als adem te onderdrukken en een mogelijkheid om te zien hoe ik de hoofdpijn gecreeerd heb als zijnde slachtoffer van mijn eigen verraad als mind voorbij heb laten gaan.

Als ik hoofdpijn heb en ik heb de mogelijkheid om hierin rustig te blijven zitten, dan ga ik zitten. Ik zie in mezelf hoe ik het beste kan bewegen met deze hoofdpijn, en hoe ik in de adem kan blijven terwijl ik hoofdpijn heb.

Als ik mezelf zie participeren in  de gedachte dat een pijnstiller de oplossing is voor de hoofdpijn omdat ik graag mijn programma van die dag wil draaien, stop ik en haal adem. ik realiseer me dat het feit dat ik het programma van die dag wil draaien aangeeft dat ik in de mind participeer als zijnde een programma. Ik ga zitten en zie of de hoofdpijn dragelijk is en als dat zo is, dan blijf ik rustig zitten. Hierin zie ik wat ik in dat moment het beste kan doen om mezelf te ondersteunen met deze hoofdpijn. Het programma laat ik voor wat het is en ik pas zelfvergevingen toe op het creeren van zo’n programma.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte dat slapen wellicht een oplossing is, dan stop ik en haal adem. Ik zie in mezelf of het echt nodig is te gaan slapen, wat meestal niet het geval is. Ik realiseer me dat het opnieuw gaan slapen de mind oplaadt, waardoor ik mezelf onderdruk en niet meer kan zien hoe de hoofdpijn me ondersteunt in het loslaten van de controle van de mind.

Ik realiseer me dat ik de hoofdpijn gecreeerd heb door mezelf als leven te onderdrukken. Door in de adem te blijven en te schrijven kan ik wellicht zien hoe ik mezelf heb onderdrukt.

————————————————————————————-

Tijdens het zoeken naar een link kom ik bij een haat-filmpje tegen desteni. Ik schrik ervan hoeveel haat en gebrek aan gezond verstand er aanwezig is in het filmpje. Ik pas  zelfvergevingen toe op het feit dat ik niet begrijp hoe er zoveel haat kan bestaan in iemand.En hoe ik niet zie hoe ik dit mede gecreeerd heb in de wereld.

Opeens dringt het tot me door dat haat gecreeerd moet zijn uit polariteit, en haat is de polariteit van liefde. En ik heb wel degelijk geprobeerd deel te nemen in gevoelens van liefde. Een heel jaar lang heb ik een bliss van liefde in mezelf gecreeerd voor een jongen op afstand; ik bedoel maar.

En opeens is daar de link naar mezelf: zelfhaat. Het filmpje staat bol van geprojecteerde zelfhaat, en waar loop ik mee te stoeien? Zelfhaat. Op het moment dat ik me dit realiseer trekt de hoofdpijn weg. De hoofdpijn komt voort uit stagnatie in mijn fysiek, gecreeerd uit zelfhaat. De lever-gal functie is hiermee verbonden; dit is iets voor later. Misselijkheid, verkramping in de darm, en als het voldoende stagneert uit het zich in hoofdpijn op plaatsen waar de galmerediaan zich bevindt.

Deze zelfhaat komt iedere keer omhoog op het moment dat ik als mezelf wil gaan schrijven of net geschreven heb. Er komen velerlei excuses omhoog, die meestal eindigen in “wat ben ik in godsnaam aan het doen?”. Een ervaring van verachting voor het kwetsbare zelf. Mijn reactie op het filmpje verandert ook direct; het doet me geen pijn meer en de angst neemt af. Ik zie in mezelf hoe het aanwezig is. En hieromheen zijn een heleboel lagen gecreeerd die deze zelfhaat gaan verdedigen en beschermen. Zelfhaat om het feit wat ik heb toegestaan en aanvaard heb als onderdrukking van leven in mezelf en naar de ander. En om de zelfhaat te compenseren gaan we ervaringen en gevoelens van liefde creeren, die vervolgens gaan uitbalanceren in polariteit in de wereld. Zo versterkt het de haat in een ander zoals bijvoorbeeld zichtbaar is in het haatfilmple over desteni.

Zelfvergevingen en zelfcorrecties zie dag 3.