Dag 622 – Waarom ben ik niet aanwezig?

sweet-living-metalen-tekstbord-42x13-cm-ivm-met-mi

Ik realiseerde me van de week dat ik mezelf in een moment waarin ik iets doe zonder gewaar te zijn en hierin iets ‘verkeerd’ aanpak, alles wat ik daarvoor consequent en fysiek gewandeld heb, in één keer teniet doe door dit zelfoordeel waarin ik alleen nog dit zelfoordeel (als gedachte) waarneem in mezelf en niet langer zie wat ik wel gewandeld heb en fysiek heb geleefd. Dit gebeurt in een moment waarop ik denk ‘de ander te verliezen’ en waar voorafgaande aan dit moment, de ander mijn attentie vraagt op een manier die bij mij reactie oproept.

Ik heb dit ook een keer zo bij een huisdier ervaren die vlak voor haar dood mijn attentie zeer opvallend vroeg met haar gedrag waarvan ik me niet gewaar was en in plaats hiervan reageerde ik alsof het een ‘aandacht trekken’ was en dus negeerde ik het min of meer. (Uitgebreid over geschreven – cavia Roos). Ik zag eenzelfde reactie van negeren in mezelf ten aanzien van een menselijk wezen die mijn attentie vroeg met bepaalde woorden waarop ik reageerde en ik wist niet wat ik moest doen dus deed ik niets en bleef weg en zag ik niet de ervaring van angst die juist in de woorden aanwezig is. Hierna leek het een laatste moment te zijn waarop ik nog iets had kunnen uitwisselen met deze persoon en toen ik dit door had, verloor ik mezelf in een zelfbeschuldiging over het niet gewaar zijn van mezelf in dit moment.

Juist door het moment met Roos te herinneren, kon ik vrij snel bij mezelf terugkomen en realiseerde ik me dat ik altijd fysiek aanwezig ben geweest voor diegene en dat als ik nu net dit ene moment niet aanwezig ben, dit niet betekent dat de rest ervoor er niet toe doet. De zelfbeschuldiging kwam voort uit een plaatsvervangende ervaring van hoe het voor de ander moet zijn om op zo’n laatste moment genegeerd te worden en hierbij ervaar ik dan een enorm verdriet. Dit is ook een punt wat ik nog niet heb uitgewerkt in de situatie met Roos.

Nu werd me duidelijk dat zowel Roos als deze mens, zichzelf hebben kunnen uitdrukken en dat ik het gehoord/gezien heb, alleen dat ik op dat moment niet ben ingestapt om te delen. Dus de ervaring van ‘hoe het voor een ander moet zijn’ is een projectie van een onverwerkte ervaring in mezelf. En ik vermoed dat ik me onbewust afsluit in zo’n moment in en als de geest om de ervaring van ‘angst voor verlies’ te ontlopen in mezelf. Of reageer ik puur instinctief en ontloop ik enkel de herinnering en gekoppelde ervaring(en) in mezelf die ik als ‘pijnlijk’ waarneem en ervaar ik eigenlijk angst voor het verliezen van een compromitterende ervaring?

Ik begrijp door Roos dat het een uitdrukking van de ander is die iets wil delen en zij heeft natuurlijk opgemerkt/fysiek ervaren dat ik de periode ervoor juist altijd aanwezig was in mijn beste kunnen op dat moment (ik zeg op dat moment aangezien ik niet gewaar ben in die mate dat ik nog deelneem in en als de geest en dit door aan het wandelen ben, dus niet fysiek gewaar zoals dieren dit zijn). Dus ik mis een moment van terugkoppeling van een ander die iets wil delen met me waaruit blijkt dat mijn voorgaande aanwezigheid is opgemerkt.

Echter die ander heeft zich gewoon kunnen uitdrukken, zowel het dier als de mens en ik kan mezelf direct vergeven voor dit moment en de dimensie onderzoeken die maakt dat ik ‘afwezig’ ben en iets negeer in de ander doordat ik ervaar ‘niet te weten’ wat ik hiermee aan moet.

Als ik hier in dit ‘niet weten’ zie komt mijn moeder in beeld naar voren en zie ik eigenlijk een constant niet weten van wat ze met me aanmoet. En dus ‘niets’ doet.

Ik zou zeggen dat dit dan ook voortkomt uit een ervaring van angst voor verlies. Wat houdt die ervaring dan in? Want ik was zo klein dat ik echt nog niet weg ging lol. Dus is het een ervaring van angst voor verlies van een illusie van zelf want als ik werkelijk aanwezig ben/wil zijn in en als ondersteuning voor een ander zal de illusie in en als eigenbelang moeten wijken, ander kan ik de ander niet onvoorwaardelijk ondersteunen en zien wat diegene op dat moment nodig heeft.

En dit is hetgeen ik ervaar als ‘gemis’ in mijn opvoeding want het lijdt tot een niet aanwezig zijn en negeren en niet begrijpen van wat er zich afspeelt in een ander, dus gedurende de opvoeding, van wat zich afspeelt in mij. Ik sta er ‘alleen voor’ als kind en ben mijn expressie in gaan houden. En op cruciale momenten zet ik dit gedrag zelf voort en zo mis ik een moment van uitwisseling in en als expressie die kan toevoegen zowel voor mijzelf als voor de ander.

En dit is wat ik wil leren, onvoorwaardelijk aanwezig zijn en uitdrukken wat het beste is voor mezelf en/als een ander – dier, mens, plant – leven en open zijn voor de uitdrukking van een ander hierin. Ook al weet ik niet wat te doen of spreken, ik kan beginnen met leren aanwezig te zijn en blijven en te zien wat er is, wat er gebeurt in mij. En hiervoor heb ik de ondersteuning en het vertrouwen van mezelf nodig, in dat ik mezelf niet ‘afval’ of veroordeel als ik in dat moment nog niet iets uitspreek wat bijvoorbeeld zou kunnen ondersteunen, of dat ik het verkeerde uitspreek in en als de geest. Zo bouw ik vertrouwen op in en als mezelf. Zodat ik met en als mezelf aanwezig leer en durf te zijn in ieder moment en hierin aanwezig ben voor een ander.

Want wat ik nu doe is dat ik van tevoren maar gewoon weg blijf en het negeer en net doe alsof er niets aan de hand is en ik het niet zie. Maar ik heb het allang waargenomen, ik weet alleen niet goed wat te doen en door ‘weg te gaan’ in en als mezelf, in en als de geest kan ik niet gaan zien in het moment wat ik zou kunnen doen of uitspreken of misschien alleen maar aanwezig zijn om te beginnen.

Dit zou ik kunnen omschrijven als ‘angst voor mislukking’ en ‘er niet eens aan beginnen dan kan het ook niet fout gaan’. Dus er speelt een ervaring van ‘angst voor verlies’ en ‘angst voor mislukking’ die ik kan onderzoeken. En wat heb ik dan ‘nodig’ van die ander in en als de Neediness persoonlijkheid.

Zelfvergevingen volgen.

gebrokenhart1

“Het Ontwerp van de Ziel, had als haar Grondvesting – de Intentie om Controle door het Bestaan heen in te bedden. De Belichaming van de Controle, was om een Doel te Creëren en het Doel had een Grondvesting nodig. Het Grondvestingsuitgangspunt van het Doel: was Mislukking. Die het Wezen dan zou Ontwerpen om hun eigen Motivatie te Creëren om proberen weg te komen van Mislukking. Hierin – zullen zij Mislukking Rechtvaardigen en komen tot het Accepteren ervan als Deel van hun Wezenlijkheid. Als dat eenmaal Geaccepteerd is – zou het Concept van Geboren Worden in Zonde, zogezegd, zelfs Deel worden van de Fysieke Realiteit. Dit is Gedaan voor Miljoenen en Miljoenen en Miljoenen Jaren, totdat niemand zich kon Herinneren wie ze werkelijk waren, of zouden kunnen zijn. Omdat, het ‘kunnen zijn’ Vervangen was door Motivatie om proberen weg te komen van de Mislukking die elke Ademhaling lijkt te Plagen als Gedachten die omhoog komen, als Gevoelens en Emoties en Visioenen en Stemmen in de Geest – Vragend, Hopend, Wensend, Negerend, Ontkennend, voor Altijd Zoekend naar een Gevoel waarvan iedereen Gelooft dat het ‘moet Bestaan’ en dat uiteindelijk de Naam ‘Liefde’ kreeg. Maar alles dat het was, was in feite Mislukking in een andere Naam. Zelf Gecreëerd – Complete Controle, Absolute Afscheiding.”

(…)

Uit: Dag 468 – Mislukking in relatie tot de ZIEL – Bernard Poolman

boom beige

——————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 540 – Leefruimte voor dieren

konijn

The Consciousness of the Rabbit – Part 1

Ik kom terug van een wandeling in de buurt langs het water. Hier staan mooie huizen met leuke tuinen. Er is voldoende leefruimte om het huis heen die de mensen in gebruik hebben. En op deze leefruimte, staat een heel klein hokje met een konijn erin. Alleen. Een konijn in een klein hok, dat is geen beste oplossing. Een konijn wil bewegen. Een konijn alleen in een hok, dat is ook geen beste oplossing in de meeste gevallen. Het zijn gezelschapsdieren. Hierop zijn er uitzonderingen van konijnen die het (een deel van hun leven) wel prima vinden om alleen te zijn, door bijvoorbeeld overlijden van een maatje. Konijnen zijn niet heel eenvoudig te koppelen, ze accepteren niet zomaar iedere andere soortgenoot om zich heen.

Goed terug naar het hok van het konijn. Hierin wordt duidelijk dat de leefruimte die men heeft, niet verdeeld is onder de bewoners. De dieren worden hierin niet meegenomen. Dit is geen geldkwestie – aan het huis te zien is er voldoende geld. Het leven wordt hier niet in overweging genomen. Zodra men een huisdier neemt, is men verantwoordelijk hiervoor. Van tevoren dient dus goed gekeken te worden waarom er een huisdier genomen wordt. vaak wordt er een huisdier ‘aangeschaft’ voor het kind. Echter hierin dient zorgvuldig bekeken te worden waartoe men bereid is in de zorg voor de dieren, in de ruimte die men de dieren wil geven en dus wil delen met de dieren.

Het volgende huis. Een prachtig groot huis, tuin met een soort overdekt buitengedeelte aan het water. Prachtig ingericht. En op een kast aan de muur, staat een klein vogelkooitje met 2 vogeltjes. Het is in eerste instantie niet eens duidelijk dat er twee kleine levende vogeltjes inzitten. Het lijkt net stuk decoratie, een nep vogelkooi, naast en paar grote kaarsen op standaards. Wat is het doel ervan om deze twee kleine vogeltjes hier in dit kooitje te plaatsen? Is het leven en de behoeften van deze diertjes in overweging genomen? Ook hier, geld is het probleem niet, ruimte ook niet. De ruimte is duidelijk ongelijk verdeeld. (Of een vogel in een kooi mogelijk is, is nodig per situatie te bekijken in overweging van dat specifieke diertje).

Een paar huizen verderop. Een prachtige villa met enorme tuin. Hier kunnen de dieren die vrij leven, lekker hun gang gaan. Er staat een overvolle appelboom met veel appels op de grond die liggen te rotten. Verderop staat een walnotenboom met de walnoten op de grond. De boom geeft vruchten, echter dit wordt niet in overweging genomen door de mensen die er wonen. Dit kan natuurlijk allerlei redenen hebben die begrijpelijk zijn; meestal is het een kwestie van tijdsindeling. Echter, de onachtzaamheid naar het voedsel wat vrij gegeven wordt op het erf, dat is een ongelijkheid naar de boom toe, naar het leven in en als de boom die haar rijkdom deelt.

Zoals Bernard zei toen ik in Zuid-Afrika was: de vruchten moeten geplukt worden anders stopt de met het geven van haar vruchten.

Ik kom hierin in dilemma. Is het aanvaardbaar om bijvoorbeeld de mensen eens aan te spreken en te benomen dat het kleine hok van de konijntjes onacceptabel is als leefruimte voor het dier?

Er is overigens een stichting in Nederland die zich inzet voor de leefruimte en leefwijze van het konijn.

Ik heb zelf knaagdieren gehad toen ik opgroeide. Vroeger hebben ze in te kleine kooitjes gezeten. Ze liepen ook bijna dagelijks even vrij rond en zaten dan gezellig samen bij elkaar. Echter te weinig in verhouding tot de tijd waarin ze in hun hok zaten dat met name voor het konijn, echt te klein was. Dit was uit onwetendheid, dat eenvoudig te verhelpen is door ons goed te verdiepen in het dier en de benodigdheden voordat we dit aanschaffen.

Veel later, toen ik allang zelfstandig woonde, heb ik opnieuw lange tijd knaagdieren in huis gehad. En vanaf toen heb ik mijn leefruimte gedeeld met de dieren. Dit geeft een heleboel schoonmaakwerk, met name als de leefruimte wat klein is. Ik heb in de kleinere behuizing, ernaar gestreefd om de leefruimte die we hadden in het huis, te verdelen over de bewoners. Wat inhield dat de konijnen een groot deel van de kleine tuin hadden als behuizing. De cavia’s een mooie hoek in de huiskamer. En de ruimte die we samen hadden, daar konden we allen bewegen als ik thuis was. Dit hield dus in dat ik snoeren moest afdekken en opruimen, planten hoog moest zetten of met gaas omringen als ik deze wilde behouden lol. Een groot deel van het kleine huis was gericht op de dieren. En het was reuze gezellig, zo zie je echt hoe de knaagdieren leven met elkaar. Ze zijn over het algemeen zindelijk, in de zin van dat ze poepen en plassen op hun eigen plek. Toch gaat er op de lange duur weleens wat kapot. Als ze opeens toch aan een bank gaan knagen bijvoorbeeld. Of aan een kleed waar ze daarvoor altijd vanaf bleven. Hier dient dan op dat moment een oplossing voor bedacht te worden. En dat is over het algemeen goed mogelijk. Als je bereid bent te delen met de dieren.

Als je hier niet toe bereid bent of het geld en de tijd niet hebt om hieraan te besteden, raad ik aan om geen dieren te nemen op dat moment in je leven. Dit gaat ‘ten koste’ van de zorg voor het dier.

Een paar zelfvergevingen op mijn ervaring als ik langs het huis loop met het konijn in het kleine hok. Of de vogeltjes in het kooitje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van hulpeloosheid en machteloosheid te hebben als ik langs de tuin loop waarin het konijn in een veel te klein hok zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van verdriet en verongelijking te hebben als ik naar het konijn in het hok kijk en hierin de neiging te ervaren naar het hok te lopen en het konijn eruit te halen en mee naar huis te nemen en los te laten lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de mensen niet te durven aanspreken over de kleine behuizing van het konijn waarin ik angst ervaar dat ze heel erg boos zullen worden en vragen waarmee ik me bemoei.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk verdeeld te vinden, waarin ik bedoel dat als een kind in zo’n kleine behuizing werd gehouden, zou dit onacceptabel zijn en mogen we hier iets van zeggen, echter een konijn wordt hierin niet in overweging genomen terwijl het dezelfde levensvonk in zich draagt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dieper te zijn geraakt door het onrecht wat dieren wordt aangedaan dan het onrecht dat kinderen wordt aangedaan in armoede algeheel in de wereld, wat aangeeft dat ik ‘gewend’ ben aan de ongelijke verdeling op aarde en de armoede waar vele kinderen in leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gewend te zijn aan een bepaalde ongelijkheid in en als het leven op aarde waarin ‘een gewend zijn’ aangeeft dat ik dit accepteer en toesta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ongelijkheid op aarde toe te staan en te aanvaarden in en als een ervaring van gelatenheid, terwijl ik het er in gezond verstand absoluut niet mee eens ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het niet waard ben om op te staan voor gelijkheid in en als het fysieke leven aangezien ik geen emotie ervaar bij bepaalde ongelijkheid en bij een andere ongelijkheid juist wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verontwaardiging te ervaren als ik de twee kleine vogeltjes in het kooitje zie wat meer op een omgeving als decoratie lijkt dan op een leefruimte voor levende dieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de mensen die deze vogeltjes op deze manier huishouden, met de nek aan te kijken, oftewel vanuit en als de geest, in plaats van me in hun schoenen te verplaatsen en bijvoorbeeld eens te vragen hoe het zit met de vogeltjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik me niet mag bemoeien met de wijze waarop de dieren worden huisgehouden in andere huishoudens van onbekenden.

En wat als ik tegenover het konijn kom te staan als levend wezen en het konijn me vraagt waarom ik niets gezegd heb, een paar woorden, ter eventuele verbetering van de leefomgeving van het konijn, aangezien ik degene ben die het ziet en wat ik zie en begrijp, daar ben ik verantwoordelijk voor.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn hoofd te buigen in en als gedachte dat ik tegenover het konijn kom te staan en niets gezegd of gedaan heb in een poging van communicatie om het leven van het konijn te verbeteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen tegenover het konijn dat ik mijn eigen angst voor conflict belangrijker vind dan de kwaliteit van leven van het konijn en dus, doe ik hetzelfde als de mensen die het dier huishouden, namelijk ik houd de ongelijkheid in stand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ongelijkheid van dieren in stand te houden zolang angst voor conflict in en als de geest, voor laat gaan op leven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verontwaardiging te ervaren tegenover de mensen met de appelboom in de tuin met een overvloed aan appels die niet geplukt worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over de onachtzaamheid tegenover de natuur en alles wat groeit en onvoorwaardelijk geeft, wat niet overal zo is in de omgeving, ik zie ook tuinen waarin zorgzaamheid aanwezig is ten aanzien van wat er groeit en leeft.

Als en wanneer ik een ervaring in mezelf voel opkomen van verdriet, dan stop ik, ik adem. Ik adem in en laat de ervaring toe waarin ik me gewaar ben van de ongelijkheid die overal om me heen aanwezig is, in en als de realisatie dat alleen als ik gelijk sta aan en als de ongelijkheid, van binnen en van buiten, ik in staat ben mezelf hierin te bewegen tot ondersteuning van het vinden en toepassen van een oplossing die het beste is voor al het leven.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van verontwaardiging, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf welke specifieke woorden er in me opkomen als een gedachte waarin ik me afscheid van mezelf in een soortgelijke onachtzaamheid naar het leven. Ik stel mezelf ten doel, daar waar ik onachtzaam ben naar het leven in en als mezelf en hiervandaan, naar het leven om me heen, mezelf te vergeven en corrigeren en van hieruit te zien wat er binnen mijn mogelijkheden ligt om te zeggen of doen of juist niet te zeggen of doen.

Ik stel mezelf ten doel me niet te laten leiden door emoties die opkomen naar gelang mijn gewenning en programmering ten aanzien van de ongelijkheid op aarde naar mens/kind, dier en plant en in plaats hiervan, in en als gezond verstand bij te dragen ter ondersteuning van al het leven op aarde in eenheid en gelijkheid en zelf verantwoordelijkheid te nemen voor mijn emoties of juist afvlakking hiervan als ervaring of onderdrukte ervaring, door toepassing van specifieke zelfvergeving en zelfcorrectie in schrijven en/of spreken op hetgeen ik ervaar in en als mezelf.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in angst voor conflict in en als de geest in een situatie waarin ik zie dat niet wordt gedaan wat het beste is voor het leven in en als het fysiek, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat zolang ik in angst voor conflict besta in en als de geest, ik een oordeel vel over hetgeen ik zie en dus, zal ik conflict creëren als ik op dat moment, in deze staat in en als de geest, iets doe of zeg.

Ik stel mezelf doel het oordeel naar mezelf te halen en mezelf te vergeven voor wat er speelt in mij in ongelijkheid ten aanzien wat ik zie als ongelijkheid in het leven in en als het fysiek en zo allereerst de ongelijkheid als conflict binnen mijn eigen fysiek te stoppen en van hieruit, te zien wat het beste is voor al het leven en hierin bij te dragen in de oplossing in en als het leven van de zelfcorrectie.

caviasophia-vereeniging.nl

———————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Dag 495 – Onderdrukking van emoties

verdrietig-24058Na het overlijden van Witneus het konijn afgelopen maandag bemerkte ik in mezelf dat ik gerelateerde emoties niet kon ‘releasen’. En dan weet ik, dit neemt wat tijd in en in de loop der dagen krijgt dit de ruimte om op te komen en dan kan ik mezelf hierin ondersteunen en het loslaten. Er stond ook echter een week voor de deur met dagen op werk met steeds een nieuwe mensen erbij, wat maakt dat mijn aandacht meer naar buiten gericht zal zijn en ik mezelf minder ruimte geef om de emoties/het verdriet los te laten.

Op woensdagavond had ik een sporttraining – een groepsles met lichte kracht- en conditietraining. In het begin van de les werd er rustige muziek gedraaid en ik voelde het verdriet opkomen. Verdriet om het feit dat Witneus er niet meer is, de intimiteit en afstemming die we hebben opgebouwd door de jaren heen, dit zullen we niet meer delen. Hierin heb ik het nodig om even te huilen en zo dit verdriet loslaten, er uiting aan geven voor mezelf en dan wordt het rustig. Echter, ik stond in de groepsles. En ik wilde niet zomaar gaan huilen in de groepsles. Ik durfde ook niet weg te lopen naar het toilet – we waren net begonnen en ik was bang dat als ik terug zou komen ‘iedereen zou zien dat ik gehuild had’. Dus ik ademde en ademde en slikte eigenlijk mijn tranen in en na een minuut of 10 nam het af.

De volgende morgen werd ik nog steeds met hoofdpijn wakker; deze was aanwezig sinds terugkomst van de dierenarts maandag en het was de afgelopen drie dagen alsof ik uit een coma ontwaakte, ik kon nauwelijks mijn ogen open krijgen. Niet dat ik zo heel veel meer sliep, het was meer dat als ik wakker werd, het was alsof ik van heel ver weg kwam en de hoofdpijn was direct aanwezig. Deze kwam vanuit mijn schouder en borstgebied links welke weer relateerd is aan de hoek in de darm linksboven en ik wist dat het met de emoties te maken had waar ik geen uiting aan had kunnen geven tot zover. Er ontstond tevens grote druk op mijn dikke darm en alhoewel er normaal aandrang was in de ochtend, was er bij de ontlasting een evenzo grote ‘tegendruk’ waardoor de ontlasting moeizaam en zeer beperkt vrij kwam. Wat weer de zwaarte, druk en hoofdpijn vergroot en tevens de ‘emotionele lading’ in mijn lichaam door innerlijke reacties op de moeizame ontlasting en fysieke gevolgen ervan.

Donderdagochtend kon ik er eindelijk bij – ik had de middag-avonddienst in de winkel en dus wat tijd in de ochtend. De ontlasting stopte wederom in de ochtend en hierna zette ik mezelf ertoe om in het aangedane gebied aanwezig zijn. Ik was in staat om bij het verdriet te komen en dit te uiten voor en met mezelf. Ik ervoer dat ik de avond ervoor in de sportles mezelf onderdrukt had en ik was hierover niet happy met mezelf. Er kwam uiteindelijk een hele diepe ‘oersnik’ van binnenuit en de hoofdpijn nam direct af en verdween. Door de dag heen ervoer ik mezelf nog emotioneel, mede omdat de druk op mijn darmen nog aanwezig was en ik moest wachten op de volgende morgen volgens het ritme van de darmen om mezelf fysiek te kunnen ontlasten. Die avond thuis na werk bemerkte ik ook de tegendruk in mijn darm afnemen en de volgende morgen kon de ontlasting komen.

Het punt waar ik in het volgende blog zelfverantwoordelijkheid voor wil nemen is het moment in de sportles waarin ik mezelf niet heb toegestaan om de emoties te uiten door bijvoorbeeld even de les uit te lopen en zo de druk van mijn fysiek af te halen in plaats van dit in stand te houden en de ontlasting uit te stellen, welke ook fysiek dan zo plaatsvindt. Hier zijn nog een aantal zelfvergevingen nodig op allerlei aannames in mezelf hieraan gerelateerd, waarna ik mezelf kan corrigeren.

Voor het werken met emoties is de serie van de Atlanteans in de Eqafe-store een aanrader. Hierin wordt stap voor stap besproken hoe een specifieke emotie is opgebouwd zodat er (zelf)begrip kan komen en hoe we hierin onszelf kunnen ondersteunen in het vrijmaken ervan.

verdrietig-24058Sadness

————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 372 – Roosje is dood

Roosje is dood (de vrouwtjes cavia). Ze was al oud, ze verloor haar kroesachtige vacht, ze kreeg wat staar in haar oogjes, ze liep rond op haar dunne pootjes, ze liet overal de hele tijd drolletjes welke ze met haar hele lijfje eruit bewoog. Ze was zo leuk, en zo aanwezig, en ze deed precies wat ze wilde, wat soms op ‘de zenuwen’ werkte van haar caviahuisgenootjes – vroeger haar moeder en nu Roy de mannetjes cavia – of haar mensenhuisgenootje (ikzelf).

PENTAX Image

De laatste maanden zijn, en voor haar waren, heel intensief qua verzorging. De mannetjesdieren hebben blaasklachten, en iedereen had behoefte aan verschillend voedsel. Roos kreeg ook verzorging om te zien of haar vachtje weer wat wilde groeien. Hiermee was ik ’s ochtend en ’s avonds een uur bezig. Het was/is heel gezellig. De hele tijd al die diertjes op het aanrecht nemen en even zitten en wat eten en het middeltje geven. Soms was het wat ‘veel’. Gisteren bleven ze maar doorgaan, vragen om eten, Witneus het konijn die 100 keer naar binnen en naar buiten wilde, Roos die door het huis banjerde en overal poepjes liet die de laatste paar dagen iets dunner waren. Opeens was ik het even zat. Ik had vaker gemerkt, dat hoe meer aandacht ik gaf, en inging op hun vraag naar eten, hoe vaker ze bleven vragen. Dus gisterenavond – ze hadden allemaal al eten en overdag verzorging gehad, wilde ik dit weer wat rustiger krijgen. Roos bleef maar komen en ik dacht dat ze eten wilde. Uiteindelijk heb ik het gedeelte rondom het hok afgezet met 2 planken. Ze rende nog een paar keer heen en weer, en toen schoot ze onder het hooi, het hok in, en daar is ze gebleven.

Als ik nu terugzie, was dit vreemd. Ze komt vaak aanlopen maar niet zo aanhoudend; ze schiet niet op die manier onder het hooi in de avond, en ze kwam ook niet meer vragen om het avondvoer. Ik heb alle diertjes deze avond laten rusten en ben zelf naar bed gegaan, met het voornemen de volgende ochtend 6.00 uur de gebruikelijke verzorging te geven, aangezien de mannetjes stabieler werden en Roos had niet perse het middeltje elke avond nodig. Dus ik heb, voor 1x, niet meer gekeken hoe Roos onder het hooi lag. Ik ervoer mezelf om geen aanwijzbare reden, super chagrijnig woensdagavond; en ben die nacht wel 6x wakker geworden, iets wat beiden vrijwel niet meer voorkomt.

Vanochtend kwam ik beneden, en ik hoorde wat vreemd bewegen in het hooi. Daar lag Roos op haar ruggetje, ze kon niet meer terugkeren. Ik pakte haar op en ik merkte dat ze al was afgekoeld, ik dacht even dat ze al dood was. Toen ik goed keek zag ik haar ademen, en heb ik haar in een bak met hooi en een doek gelegd, op haar zij. Ze knipperde af en toe met haar oogje, soms ging ze nog met haar pootjes trappelen, in het niets, en als er iets kriebelde op haar hoofdje schudde ze dit. Ze maakte al geen geluid meer maar ik kon nog een beetje met haar communiceren.

Ik wist dat ze een dezer dagen zou sterven van ouderdom; ik wist alleen niet dat het zo onverwacht en hierin zo snel zou gaan. Ze is niet ziek geweest, ze heeft tot en met de laatste dag gegeten en rond gerend en we hebben de laatste maanden veel tijd intensief doorgebracht waarin ik echt naar haar geluisterd en gekeken heb. Waarin heb ik dan gefaald?

Ik heb haar niet gehoord en niet gezien gisteren avond. Ik heb alleen geluisterd naar mijn eigen ‘het is even genoeg’, en hierin een angst dat ik ‘teveel’ vertroeteld had of zoiets, en dat ik dit even een halt toe moest roepen, dat het ‘anders maar door zou gaan’. Ik weet nu niet eens meer ‘wat me bezielde’. Het is werkelijk een reis van ‘ziel naar leven’. Hierin heb ik Roos gemist die herhaaldelijk naar mij toe kwam, op het tijdstip dat we even samen bij het aanrecht zaten de laatste dagen. Ik heb nagelaten even te zien hoe het met haar ging vlak voor het slapen gaan, iets wat ik normaal altijd bij iedereen doe aangezien iedereen nog het hok in moet buiten en nog iets te eten binnen. Als ik nu zie heb ik alle opmerkelijkheden geregistreerd, maar langs me heen laten gaan. Ik heb opzettelijk even niet gekeken om zelf zogenaamd tot rust te komen. Hierin heb ik mezelf en Roos de mogelijkheid ontnomen om nog 1 keer samen te zitten, even met haar te zijn, en haar comfortabel neer te leggen als ik bijvoorbeeld gezien zou hebben dat ze opeens zwakker werd, of eerder zou zien dat ze op haar rug lag. Het zijn speculaties van hoe lang dit allemaal geduurd heeft; punt hierin is dat ik een tijdsbestek van 7 uur heb waarin ik niet gezien heb hoe of wat, en  nu met de vraag blijf zitten wat ze me kwam vertellen gisteren avond.

Ik schaam me dat ik haar gestopt heb in de ruimte rondom het hok, waardoor ze niet meer naar me toe kon blijven komen, in plaats van mezelf in en als reactie te stoppen op haar aanhoudend aanlopen en hierin te zien wat er is. Ik heb geen enkel moment erbij stil gestaan dat ze vlak voor haar sterven was; ik ging er vanuit de volgende dag de hele verzorging voort te zetten. 1 moment waarin ik niet aanwezig was en besloot in zelfzucht ‘even te stoppen’, 1 moment waarin verandering plaats had kunnen vinden, welke bepalend is voor een gehele ervaring. Ik zie haar nooit meer in de gedaante van ‘Roos’, en vanochtend was ze al heel ver weg. Het sterven is niet het meest lastige punt hierin, al merk ik dat ik haar fysieke aanwezigheid behoorlijk mis; mijn eigen afwezigheid en nalatigheid in een onverwacht bepalend moment is het probleem welke ik moeilijk kan verteren. Het lijkt zo’n heel klein punt die met heel veel rechtvaardigingen teniet gedaan kan worden; echter het is een essentieel punt die bepaald wie ik ben in het moment, of ik er ben, of ik er ben voor iemand in en als mezelf, of dat ik verdwijn in de geest.

Zoals ik het zie heb ik het op het laatste moment laten afweten, en dit geeft aan dat ik het (nog) niet waard ben om als Leven te staan. Op het laatste moment laat ik het afweten, wat alles onderuit haalt. En ik begrijp zelf niet waarom ik dit doe. Het heeft met de dood te maken; met het ‘opgeven’ als stoppen van het eigenbelang in en als de geest en met de dood als transcendent punt. Het laatste, enige, allesbepalende, vasthoudende punt in en als de geest. Waarin werkelijke zelfvergeving nodig is. En ik ervaar in mezelf dat ik dit mezelf maar heel moeilijk kan vergeven. Ik begrijp niet hoe ik zo onoplettend heb kunnen zijn. Alsof opeens alle deuren dichtgingen. Er zit een polariteit in van zorgen, verzorgen, zorgen maken en opeens de zorg in een moment van afwezigheid nalaten, al is het maar voor een kort moment. Het is niet constant. Niet geheel constant aanwezigheid als werkelijke zorgzaamheid. Niet absoluut betrouwbaar.

Er is plotseling een huisgenootje verdwenen, terwijl we al jaren met z’n vijven samen leefden. Nu ze niet meer hier is merk ik hoe aanwezig ze was. Het is vreselijk stil opeens.

Zelfvergevingen volgen.

PENTAX Image

Roos in haar jongere jaren met volle vacht.

————————————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 55 – Bij de dierenarts

Bij de dierenarts is er een optie om een konijn met symptomen van blaasstenen te laten opereren na het maken van een rontgenfoto. Veel stress voor het konijn, risico in de narcose en veel geld.

mmm en dat voor een konijn van rond de 9 jaar oud. Ik ga zoeken op internet. daar kom ik op het konijnenforum direct een optie tegen om blaasgruis en eventuele stenen te behandelen met een combinatie van chinese kruiden speciaal voor dieren. Van cavia tot hond zeg maar, van klein tot groot. Met succesvolle resultaten. Dat is iets om direct te proberen.

Waarom is dit niet bekend bij de dierenarts?

Dit is een vraag die veel mensen me stellen in de winkel als het over mensen gaat. Ik zie hier nooit het probleem; je gaat naar de dokter en het ziekenhuis voor onderzoek en noodzakelijke behandelingen, de rest onderzoek je in jezelf en ondersteun je met behulp van de natuurgeneeskunde en alles wat er bekend en onbekend is op het gebied van fysieke ondersteuning; tot we ‘belanden’ bij de zelfvergeving en zelfcorrectie.

Waarom zie ik dit dan niet zo eenvoudig, zonder verontwaardiging, of eigenlijk meer verwondering, bij dieren?

(Verontwaardiging/verwondering in mij aanwezig, welke niets zegt over de capaciteiten van de dierenarts, die altijd heel zorgzaam en vakkundig met de dieren omgaan en daar veel ondersteuning in bieden zolang als ik daar kom; vakkundig tot zover hun ‘vak’ reikt. Dat is de beperking van de specialisatie in/als de mind).

Omdat ik bij dieren opeens niet weet wat ik moet doen. Dat zullen de mensen die de vraag stellen dus ook zo ervaren: ze weten de weg niet, waar te beginnen, wie te vragen, wat te doen. Onzekerheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me onzeker te voelen als een konijn of ander huisdier ziek wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik het verkeerde doe, juist niets doe als ik wel dien te handelen en juist handel als ik niets hoef te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heel druk te zijn met handelen als een huisdier ziek wordt, wat aangeeft dat ik me zorgen maak over geld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over geld als een huisdier ziek wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de dierenarts zo duur te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefst meer dieren te willen maar door het feit dat ik ook financieel voor ze moet kunnen zorgen als ze ziek worden kan ik dit niet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen als een huisdier ziek wordt, doordat een huisdier over het algemeen een proces reflecteert wat zich in mij afspeelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het mijn schuld is dat Casper last van zijn blaas heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me dom te voelen dat ik niet zie waardoor Casper last heeft van zijn blaas en waarschijnlijk blaasstenen heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me bedrukt te voelen als een huisdier ergens last van heeft, uit angst dat ze onnodig pijn moeten lijden omdat ik niet juist handel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit het nadeel van huisdieren te vinden, in plaats van in te zien dat ik dit nadeel creeer door emoties te verbinden aan het ziek worden of last hebben van iets van een huisdier, waardoor ik niet meer rustig kan zien wat te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me altijd zorgen te maken om geld als een huisdier ziek wordt, waardoor ik me machteloos ga voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me machteloos te voelen door de zorgen over geld als een huisdier ziek wordt, aangezien iedere stap die ik neem om het dier te ondersteunen veel geld kost.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk en gemeen te vinden dat het zorgen voor een ziek huisdier veel geld kost.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geld een rol te laten spelen in de overweging van wat het beste is om het huisdier te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hulpeloos te voelen als een huisdier ziek wordt en het veel geld kost doordat ik niet weet of ik genoeg geld heb om de ondersteuning te geven die ik wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hulpeloos te voelen als een huisdier ziek wordt doordat ik bang ben dat ik iets doe wat het dier niet wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn het dier niet te begrijpen, waardoor ik iets doe wat het dier niet wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mijn mindsysteem op het dier te leggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mijn mindsysteem op het leven te leggen waar ik voor zorg, waardoor ik bang ben het steeds verkeerd te doen; verkeerd/gekeerd in/als de mind.

Wat zijn blaasstenen? Is dat niet de kristallisatie van de vloeistoffen als Leven als stroming, gekristalliseerd in/als de mind? Blaas als angst, blazen, afbakenen, mijn afbakening kristalliseren, vastzetten in de mind, mezelf vastzetten/verstoppen/beschermen in/als de mind in plaats van mezelf  ‘afbakenen’ als Hier zijn in aanwezigheid in/als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te kristalliseren, vast te zetten, te verstoppen en te beschermen in/als de mind, in plaats van mezelf af te bakenen als Hier zijn in aanwezigheid in/als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het Leven als stroming te kristalliseren door participatie in angst in/als de mind als bewustzijn.

Als ik mezelf zie participeren in angst dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf vastzet en kristalliseer in/als de mind als ik participeer in angst als bewustzijn. Ik ondersteun niemand in/als Leven als ik me voortbeweeg in angst. Ik stop met bang zijn, aangezien bang zijn gelijk is als de mind als bewustzijn zijn; ik pas zelfvergevingen toe op iedere angst die ik ervaar, zodat ik mezelf kan corrigeren in het fysiek tot bewegen als ondersteuning van/als Leven.

Ik verbind mezelf met mezelf door me af te vragen hoe ik voor mezelf zorg in de ‘schoenen’ van het huisdier, waarin ik voor mezelf niet bang ben het verkeerd te doen door niet direct naar de dokter te lopen, en ik dat dus ook niet hoef te zijn voor het huisdier. Zonder angst kan ik met gezond verstand zien wat en wie de beste ondersteuning geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om de verkeerde beslissing te nemen voor het huisdier aangezien een konijn veel eerder dood gaat dan ik als mens, in plaats van in te zien dat het konijn leeft als Leven, en ik als mens nog tot Leven ga/wil/dien te komen, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen doodsangst te projecteren op het konijn waardoor ik niet Leven als Leven kan ondersteunen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf en anderen te ondersteunen in het onderzoeken van de mogelijkheden die er zijn ter ondersteuning van het fysieke leven als Leven in het fysiek.