Dag 364 – Spinnenweb

File:Web kruisspin.jpg

Ik stond vanochtend in de tuin en zag een prachtig spinnenweb. De spinnen hier maken hun webs dwars over de tuin, aangezien deze klein is. Ze kunnen dus op erg onpraktische plekken zitten waar ik doorheen loop om bij de dieren of bij een plant te kunnen. Deze zat net zo hoog met 2 draden zodat ik er langs/onderdoor kon.

Oh, dan moet ik goed aanwezig blijven, anders wandel ik er zo doorheen, ‘denk’ ik nog.

Vervolgens ga ik bezig in het hoofd met een ander hoekje in de tuin, en terwijl ik bezig ben in het hoofd met dit hoekje, loop ik naar dit hoekje, je raadt het al…..door een draad van het web heen. Een klein stukje van het web gaat stuk, en er zit nog 1 draad, dus de spin blijft zitten en behoudt zijn plek in een iets kleiner web wat een beetje gehavend is aan 1 kant.

Tjonge, vrij ernstig, zo snel verdwenen in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik aanwezig moet blijven en vervolgens geheel in de geest te verdwijnen en niet meer te zien wat hier is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in gedachten zijnde het web van een spin stuk te lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als de spin zeer te doen door in gedachten te verkeren, en hierin zelfs het huis van de spin deels mee te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hier zelf bang voor te zijn, dat iemand hier ‘in gedachten’ mijn schutting binnen rijdt met een auto, en zo een stuk van mijn huis meeneemt door onoplettendheid door aanwezigheid in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verwijten dat ik direct in gedachten over een hoek van de tuin verdwenen ben waardoor ik het huis van de spin een een stukje kapot loop, terwijl deze zo prachtig gemaakt was.

Overigens zit de spin er nog steeds, dus het wat gehavende web is gebleven met spin erin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf toe te staan in gedachten te gaan over een indeling in een hoek van de tuin, aangezien dit zogenaamd ‘onschuldige’ gedachten zijn, waarin ik me niet direct realiseer dat ik hierin mezelf toesta in de geest te verblijven en hierin steeds verder verdwijn op weg naar andere gedachten.

Als ik mezelf in gedachten zie verdwijnen over een hoek van de tuin en de indeling hiervan, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in gedachten ga, en dat dit betekent dat ik in de geest verdwijn, waardoor ik net zo goed mijn fysiek verkramp als aanwezig in ander soort gedachten. Gedachten leiden tot gedachten en verbranden het fysiek in en als omzetting van substantie naar energie.

Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen als ik iets wil plannen qua indeling in het hoofd.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe ik dit ‘plannen’ fysiek kan aanpakken.

Als ik mezelf zie verdwijnen in gedachten over wat ik zie in de tuin, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik zodra ik een gedachte creeer, niet geheel aanwezig ben in mijn fysiek, maar wel in en als waarneming van wat ik doe in de geest, en dus kan ik hier in zien.

Ik verbind mezelf door mezelf te oefenen in de adem aanwezig te blijven als ik in het tuintje ben, en zo te zien wie en wat er allemaal om me heen aanwezig is, zodat ik zo min mogelijk schade toe richt aan het insectenleven.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in mezelf wat ik doe als ik na zo’n waarneming van mezelf, aanwezig in een gedachte, alsnog geheel in de geest verdwijn, wat het moment is dat ik ‘hierin stap’, in en als het gedachtenleven, dus uit de waarneming van wat ik doe in de geest, de geest in waarin de waarneming verdwijnt en ikzelf dus verdwijn en in en als gedachten besta.

The Consciousness of the Spider

————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 158 – Mourning in the Morning

I am Mourning in the Morning.

Zittend in een klein huisje alleen zie ik hoe ik mourn, rouw en hierin vast wil houden aan een ervaring van alleen zijn in de wereld. Bij ieder klein idyllisch huisje wat ik zie neig ik tot fantaseren over hoe het zou zijn om hier alleen te wonen. Een soort eenzaamheid geidealiseerd tot een idylle en vanuit deze idylle toch hopen op een ontmoeting met een ander in soortgelijke idylle. Ik realiseer me nu dat ik dit uit films heb opgepikt. En ik zie dat het in werkelijkheid niet zo werkt. Door het vasthouden, mournen in de idylle van eenzaamheid is er geen ruimte voor communicatie met een ander en blijft de idylle van eenzaamheid dus bestaan. Precies zoals bedoeld is, want deze idylle van eenzaamheid geeft een ervaring van mourning, rouw, welke energie genereert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb energie te genereren in het mourning in eenzaamheid, waarmee ik mezelf vasthoud in een bestaan in bewustzijn in/als mourning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf slachtoffer te voelen in de ervaring van mourning en de eenzaamheid die deze geeft zonder in te zien dat ik deze ervaring in eerste instantie zelf gecreeerd heb als idylle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf slachtoffer gemaakt te hebben van mijn eigen gecreeerde idylle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf gevangen te zetten en houden in mijn eigen gecreeerde idylle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik vanuit deze idylle een persoon in soortgelijke idylle kan ontmoeten en van hieruit samen deze idylle stoppen, in plaats van in te zien dat deze idylle de ontmoeting en communicatie met een andere persoon belemmert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb samen de illusie/idylle te willen stoppen, wat eigenlijk geen stoppen is maar een voortzetten van de idylle in eenzaamheid, maar dan samen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de idylle van eenzaamheid helemaal niet te willen stoppen maar samen te willen voortzetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gezien te hebben dat ik deze idylle heb overgenomen uit films die ik gezien heb, waar 2 mensen in eenzaamheid elkaar ‘vinden’ en de eenzaamheid herkennen in elkaar wat een basis geeft om samen verder te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de idylle van eenzaamheid een basis geeft om samen verder te leven, in plaats van in te zien dat de idylle van eenzaamheid gevangen houdt in de eigen idylle en dus meer eenzaamheid voortbrengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het mogelijk is om in een idylle van eenzaamheid te communiceren met een ander en zo de idylle te verbreken, in plaats van in te zien dat de idylle van eenzaamheid het onmogelijk maakt om te communiceren aangezien de idylle van eenzaamheid bezig is zichzelf in stand te houden en hierin mourning creeert om te blijven mournen, rouwen, in de idylle van eenzaamheid als de illusie/religie van zelf.

Ik realiseer me dat als ik de eenzaamheid wil stoppen en in de toekomst eventueel samen wil leven met iemand, ik zelf alleen de idylle die ik gecreeerd heb dien in te zien en te stoppen. Alleen ikzelf kan kiezen om de religie van zelf te stoppen en het mournen te stoppen waarin ik de idylle als religie van zelf in stand houd.

Ik stel mezelf ten doel de mourning in the mourning specifiek te onderzoeken zodat ik kan zien waaraan ik vasthoud om energie te creeren in the mourning in the morning.

Ik stel mezelf ten doel de specifieke relatie in/als angst tot mourning in het behoud van zelfreligie te stoppen, te onderzoeken en zelf te vergeven waarin ik ruimte creeer in mezelf tot communicatie in/als zelf met een ander.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met slachtofferschap en gelijk te gaan staan aan mijn eigen gecreeerde idylle.

———————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 5 – Een huisje voor mij alleen – kans of consequentie?

(Blog geschreven op 19 april – dag 5)

Ik heb een beeld in mijn hoofd van een huisje voor mij alleen. Ik heb dat beeld al heel lang in mijn hoofd en uiteindelijk heb ik het zo ver laten komen dat er een kans is op een huisje voor mij alleen. Voor de duidelijkheid, ik woon sinds mijn 25e in een huis voor mij alleen waarvan er in totaal 3 jaar samen waren, dus dat blijft 10 jaar alleen. Toch heb ik een beeld in mijn hoofd van een huisje voor mij alleen. Open keuken, zolder of vliering, balkonnetje. Knus, warm, veilig.

Ik ga niet wonen in dit huisje voor mij alleen. Maar ik krijg het niet voor elkaar het af te zeggen. Dus laat ik het lopen totdat de tijd verstrijkt en het huisje aan de volgende geinteresseerde wordt aangeboden. Ik laat mijn kans voorbij gaan op dit droomhuisje waarin alles al geregeld is, ik hoef er alleen nog in te trekken. En toch ga ik niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een beeld in mijn hoofd te creeren van een huisje voor mij alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf er niet toe te kunnen zetten het huisje af te zeggen zodat het huisje direct aan een ander kan worden aangeboden, zodat er gewacht moet worden op mijn eventuele reactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb anderen te laten wachten omdat ik mezelf er niet toe kan zetten het huisje af te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik anderen niet mag laten wachten omdat ik wat meer tijd nodig heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren bij het idee dat ik niet in dat huisje ga wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik een verkeerde beslissing neem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn een kans te laten lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dit specifieke huisje mijn droomhuisje is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik in dat huisje veilig, warm en geborgen ben, veilig voor wat de toekomst brengen gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf veilig moet stellen voor de toekomst in plaats van in te zien dat ik de toekomst zelf creeer, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor wat ik zelf creeer en me veilig denk te kunnen stellen voor wat ik zelf creeer door in mijn eigen creatie te gaan wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een huisje voor mij alleen nodig heb om veilig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik veilig ben in mijn eigen creatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zelfcorrecties te willen toepassen op de gedachte dat ik een huisje voor mezelf kan krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte van een huisje voor mij alleen levend te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit blog niet te willen plaatsen omdat ik daarmee mijn kans op het huisje voorbij laat gaan, en ik wil die kans niet voorbij laten gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verlamd te zijn door de angst de verkeerde keuze te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een verkeerde keuze kan maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een keuze heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet exact te zien wat een keuze is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aan dit gevoel van een huisje voor mij alleen te willen vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aan dit gevoel van verdriet om een verkeerde keuze te maken te willen vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen praten over wat ik wel of niet ga doen omdat ik er niet op vertrouw dat ik werkelijk doe wat ik zeg, en dus wil ik wachten met spreken (of plaatsen van een blog) totdat ik het gedaan heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen wachten met spreken totdat ik de daad volbracht heb en ik er zeker van ben dat ik werkelijk doe wat ik zeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb daden te vertrouwen en woorden niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb mijn eigen woorden te kunnen vertrouwen en dus liever niet uitspreek wat ik wil of niet wil gaan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet gaan doen.

Als ik mezelf zie participeren in gedachtes over een huisje voor mij alleen, dan stop ik, ik adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen stoppen met gedachtes over een huisje voor mij alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een keuze heb om te kiezen voor een huisje voor mij alleen en dat deze keuze invloed heeft op mijn leven, in plaats van in te zien dat deze zogenaamde keuze alleen invloed heeft op mijn leven in en als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat ik een deel van mezelf opgeef als ik niet in een huisje voor mij alleen ga wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het mogelijk is om een deel van mezelf op te geven, in plaats van in te zien dat ik niets hoef op te geven, ik kan mezelf vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik mezelf kan vergeven als/dat ik niet in een huisje voor mij alleen ga wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf stom te vinden dat ik eindelijk de kans krijg om te wonen in een huisje voor mij alleen, dat ik het eindelijk voor elkaar heb, en dan doe ik het niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik gestraft word als ik deze kans die ik zelf gecreeerd heb niet benut, in plaats van in te zien dat de enige die me straft ikzelf ben, ikzelf als de mind met mijn eigen oordelen over mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te straffen in en als de mind met mijn eigen oordelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik aan mijn lot wordt overgelaten als ik de kans die ikzelf gecreeerd heb niet benut.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het huisje een kans is, in plaats van in te zien dat ik het zelf gecreeerd heb door gedachtes en handelingen volgend op deze gedachtes, en dat het dus geen kans is maar een gevolg of consequentie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mijn consequenties moet leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hartkloppingen te ervaren op het moment dat ik schrijf mezelf vergeef dat ik geloof dat ik mijn consequenties moet leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat wie A zegt ook B moet zeggen, in plaats van in te zien dat ik ieder moment kan stoppen met het leven van mijn eigen gecreeerde consequenties door mijn aanwezigheid in de mind te stoppen, zelfvergevingen toe te passen en mezelf te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet in staat ben om mezelf te stoppen en dus braaf mijn consequenties leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat wie zijn/haar consequenties leeft, braaf is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in kansen en consequenties als zijnde leven en daarmee mijn hele leven in te delen in kansen en/of consequenties en vervolgens beslissingen hierin moet nemen van mezelf, in plaats van in te zien dat ik kan stoppen met het creeren van kansen dan wel consequenties in en als de mind door mezelf te stoppen te participeren in de mind en mezelf te vergeven voor wat ik gecreeerd heb en geworden ben, om mezelf vervolgens te corrigeren zodat ik niet in herhaling val.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb constant in herhaling te vallen, in plaats van constant te zijn als mezelf in ieder moment op iedere plek waar ik ben, een en gelijk als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik in een huisje voor mij alleen moet gaan wonen omdat ik verdriet heb als ik het niet doe, in plaats van in te zien dat het verdriet voortkomt uit……..?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb te zien waar het verdriet uit voortkomt en toch blind te vertrouwen op het verdriet als leidraad voor mijn leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet tot leidraad van mijn leven te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb blind te vertrouwen op verdriet als leidraad voor mijn leven, en daarmee keer op keer verdriet te creeren dan wel in stand te houden, aangezien verdriet het startpunt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet als startpunt te zien en aanvaarden van mijn leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden ‘stuk verdriet’  in mezelf omhoog te zien komen zonder te weten waar deze woorden vandaan komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit verdriet als een bodemloze put te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen mogelijkheid te zien om uit deze bodemloze put van verdriet te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik uit deze bodemloze put van verdriet moet komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat deze bodemloze put van verdriet echt is, om deze vervolgens te leven en zelfs te gebruiken als startpunt van mijn leven in iedere situatie opnieuw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet als surrogaat voor leven te beschouwen aangezien het het enige is waarin ik houvast ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet als enige te zien waarin ik houvast ervaar aangezien het het enige is wat ik ken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet het enige te laten zijn wat ik ken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik houvast nodig heb, in plaats van in te zien dat ik me nergens aan vast kan houden, ik kan alleen maar ademen.

Als ik mezelf zie participeren in een emotie van verdriet, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik verdriet ervaar omdat ik niet aanwezig ben in de adem en dus geen leven ervaar, en verdriet geeft een surrogaat-ervaring van leven aangezien het iets beweegt in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat er iets in mij moet bewegen om tot leven te komen of in leven te blijven, in plaats van in te zien dat als ik de beweging in mij als gevoelens en emoties stop, ik pas echt tot leven kan komen, een en gelijk als de adem, constant als mezelf.

Dus, ik stop met participeren in een emotie van verdriet. Ik adem, 4 tellen in, vier tellen vast, 4 tellen uit, 4 tellen vast. net zolang totdat ik niet meer geleid wordt door het verdriet, maar ik mezelf kan leiden door de emotie heen.

Als er een ervaring opkomt waarin het verdriet zo echt lijkt dat het wel waar moet zijn, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat dit verdriet voortkomt uit gedachtes en dat ik dit heb opgeslagen als verdriet. Ik pak een schrift en ga schrijven zodat ik rustig word, rustig als zijnde niet meer bewogen door het verdriet. Ik kijk wat ik schrijf en zie of ik zelfvergevingen kan toepassen op gedachtes, gevoelens en emoties die ik heb opgeschreven. Ik realiseer me dat ik niet in 1 dag dit verdriet met alle onderliggende gedachtes kan stoppen. Ik kan wel stoppen met participeren in het verdriet als zijnde waarheid en leidraad. Hierin geef ik mezelf de kans mezelf richting te geven en in het verdriet te zien zonder mezelf er nog in te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verliezen in het verdriet.