Dag 613 – Ik heb het toch niet slecht?

huis_tuin

Een punt dat ik omhoog zie komen om mezelf te vergeven in relatie tot geld en de toekomst:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren om het feit dat er niet meer geld is om te besteden dan het minimum dat ik al sinds jaar en dag heb om te besteden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iets op te hangen aan ‘sinds jaar en dag leven van een minimum’ in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik dit zelf zo heb aangenomen als hetgeen ik wil als voldoende om van te leven en niet meer nodig hebbende.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden om hierom verdrietig te zijn omdat ik feitelijk de basisbenodigdheden ter beschikking heb in een leven waarin ik het niet slecht heb zogezegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden om verdrietig te zijn om een eigen gecreëerd en/of aangenomen programma.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven omdat ik het ‘niet slecht’ heb, ik geen verdriet mag ervaren of niet naar meer mag verlangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het nodig is om verdriet te ervaren of om naar meer te verlangen, in en als een angst dat als ik dit niet doe, er nooit meer zal zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de verwrongen idee/ervaring te hebben dat verdriet en verlangen een ‘meer’ bevorderen in en als het fysiek, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het een meerwaarde inhoudt in en als de geest, in en als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik meer nodig heb en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet meer nodig heb terwijl uiteindelijk ik best iets meer zou willen ten aanzien van de huisvesting en beschikbare grond.

Ik realiseer me dat B eens gezegd heeft dat we voorlopig niet veel meer zullen hebben dan de basis aangezien het opnieuw onder iedereen verdeeld zal dienen te worden.

Ik realiseer me dat ik kan voortbewegen naar een ‘meer’ qua huisvesting, dan wel vanuit een ‘meer’ in stabiliteit en communicatie binnen de huidige leefsituatie met mijn partner als stabiliteit en alleen van hieruit, zal er een mogelijkheid zijn tot meer aangezien dit meer, altijd meer verantwoordelijkheid inhoudt/met zich meebrengt en dus is een meer alleen mogelijk als ik/een ander tot meer verantwoordelijkheid bereid en in staat zijn, wat betekent dat eerst de meerwaarde in en als de geest verwijderd zal moeten worden als in het doorwandelen van de geestbewustzijnssystemen als in het nemen van verantwoordelijkheid voor en als zelf in en als het fysiek en van hieruit de mogelijkheid tot verantwoordelijkheid voor meer fysieke vestiging buiten zelf, dit in overweging van en balans met al het leven en de realiteit waarin ik me bevind.

Ik realiseer me dat ik inderdaad uiteindelijk meer zou willen qua huisvesting maar echter alleen in gedeelde verantwoordelijkheid en/of in een verantwoordelijkheid die passend is voor mij alleen en dus wil ik dit pas werkelijk als mijn partner en ik beiden in staat zijn tot meer verantwoordelijkheid in en als zelf en/of hiertoe een geschikte situatie voor handen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘nu’ meer wil wat niet zo is en mezelf op deze manier te ontkrachten in en als een angst, gemaskeerd als verlangen als projectie in de toekomst over huisvesting om me mee bezig te houden in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik nu een meer wil qua huisvesting als soort van ‘back-up’ voor als het niet lukt om tot meer zelfoprechtheid te komen in communicatie met en vanuit en als mezelf met mijn partner als hetgeen dat ik werkelijk wil om van hieruit te zien hoe we ons uiteindelijk wat ruimer kunnen huisvesten.

Als en wanneer ik mezelf zie verdwijnen in gedachten als ‘dromen’ over huisvesting in de toekomst die niet praktische gericht en/of gerelateerd zijn, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me bevind in een programma binnenin mezelf als back-up van een niet gelukken van hier met en als mezelf fysiek aanwezig te zijn in communicatie met mezelf in zelfoprechtheid en in communicatie met mijn partner in zelfoprechtheid. Ik realiseer me dat ik hierin bezig ben en dat de communicatie in zelfoprechtheid verbetert binnenin zelf en naar elkaar en dat dit tevens tijd inneemt.

Ik stel mezelf ten doel door te gaan met het bevorderen van de communicatie met en als zelf in zelfoprechtheid en hierin naar mijn partner toe en hierin te ondersteunen en van hieruit, als dit eenmaal praktisch en financieel mogelijk is/gaat worden, uit te kijken naar een ruimere huisvesting met meer grond. Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in ervaringen van verdriet en verlangen te gaan en te zien hoe ik mezelf hierin ontkracht in wat ik aan het wandelen ben in zelfoprechtheid en ik stel mezelf ten doel mezelf te bekrachtigen door met en als mezelf te staan in wat ik wandel in zelfoprechtheid en te zien in wat hier op dit moment aanwezig is om aan/op te pakken en te transformeren. Ik stel mezelf ten doel om het verdriet en verlangen ‘naar meer’ te integreren in en als zelfvergeving en zelfomarming totdat ik de bron zie in en als zelfbegrip en te herdefiniëren als een uitbreiding in en als zelfexpressie. Ik stel mezelf ten doel om hier te zijn met mezelf in wie ik ben op het moment en te stoppen met afwijzen van mezelf in en als de geest en in plaats hiervan, te werken met wat en wie hier is.

full_the-value-in-vocabulary-life-review————————————————————————————————————————————–

Advertenties

Dag 524 – Het kan jou en mij ook gebeuren

Dakloos ZWLeefbaar Inkomen Gegarandeerd

In Nederland heeft het grootste deel van de mensen een huis. Met of zonder financiële problemen. Een klein percentage mensen belandt op straat. Waarvan we dan met z’n allen roepen: het is hun eigen schuld! Hadden ze maar niet…..

Is dat zo? Is het iemands ‘schuld’ om zonder inkomen, huisvesting en voedsel te komen?  Ze hebben ongetwijfeld geen verantwoordelijkheid genomen voor bepaalde zaken, zoals de meesten van ons geen verantwoordelijkheid nemen voor hoe we bestaan in en als de geest. Relaties gaan verkeerd, een baan wordt verloren, de huur wordt niet betaald en 20 jaar later wordt men wakker op straat, zich afvragend waar het mis is gegaan.

Moet diegene waarbij het ‘verkeerd gaat’ dan op straat komen te staan? Dan zouden jij en ik ook op straat horen te staan. Zonder ondersteuning want ‘het is onze eigen schuld’. Hoe moeten we dan ooit leren om verantwoordelijkheid te nemen voor het fysieke leven, voor ons eigen fysiek, het fysiek van de aarde, van de planten, de dieren, van alle mensen als we ons afscheiden van onze medemens en hen de rug toekeren door er een ‘schuldzaak’ van te maken?

De mensen die een huis hebben. Hoeveel leven hierin in afscheiding, in eenzaamheid, opgesloten in hun eigen geest waarin ze zichzelf vanbinnen nog steeds ‘herkennen’ maar op de één of andere manier is het niet gelukt zichzelf te verwoorden en fysiek te manifesteren. En zo, 20 jaar later wordt men wakker in eenzaamheid, in een geïsoleerd bestaan waarbij het gesprek met de kassajuffrouw bij de supermarkt het enige gesprek is van die dag. Als men in staat is om naar de supermarkt te gaan.

Ik sta niet op straat. Waarom niet? Ik heb geleerd om verantwoordelijkheid te nemen voor de praktische zaken zoals voeding, huisvesting, werk. Ik heb hierin een voorbeeld gehad en financiële ondersteuning en het geluk geboren te zijn bij mensen die zichzelf – en mij destijds als kind – financiëel kunnen ondersteunen en dit hebben toegepast binnen het systeem. Ik heb geleerd me te bewegen binnen het systeem en het geluk gehad hierin geen destructieve voorgeprogrammeerde weerstanden te hebben en me af te keren van het systeem.

Echter het 20 jaar later wakker worden in eenzaamheid, het komt me niet zo vreemd voor. De angst hiervoor is aanwezig en wordt zichtbaar. Zonder partner en kinderen is het minder eenvoudig om in interactie te zijn en blijven met de medemens. Het niet geleerd hebben om en hoe effectief een relatie op te bouwen en het uitzoeken en leren hoe dit dan wel gaat, dat neemt tijd in en kan maar zo 20x de mist ingaan zonder effectieve ondersteuning. 20 jaar verder. Het niet geleerd hebben om mezelf uit te drukken en hierin naar binnen keren, waarin ik mezelf zie maar niet door heb dat men niet weet wat er binnenin mij speelt aangezien ik dit verberg – het leren communiceren en uitdrukken neemt tijd in. Waarbij eerst door de eigen opgebouwde beschermingsmechanismen gewandeld moet worden. Plaats dit samen met een destructieve voorprogrammering op het gebied van relaties en het is opeens niet zo vanzelfsprekend meer om een bloeiend sociaal leven te hebben. Ook niet als dit als jongere wel het geval was. Het kan iedereen gebeuren, een ‘eenzaam’ bestaan, ook mij.

Een jonge vrouw, succesvol, gestudeerd, werk, relatie bevond zich opeens in de situatie van op straat staan door een jarenlange situatie in de opvoeding die tot uiting kwam. Als er niet die paar mensen waren geweest om haar op te vangen, zo gaf ze aan, zou ze zomaar ineens op straat staan. Waar ga je dan heen? Ze had nooit gedacht dat dit haar zou kunnen gebeuren.

We hebben het enorm ver laten komen met z’n allen als mensheid. Zo binnen (eenzaamheid als isolatie binnenshuis) zo buiten (eenzaamheid als isolatie buitenshuis). Om maar niet te spreken van de situatie waarin zowel binnen als buiten de eenzaamheid en isolatie plaatsvindt. Dus geen huis, geen inkomen, geen contacten/relaties/familie die ondersteuning kunnen bieden. Dan is men verloren – men heeft ‘verloren’ binnen en tevens van, de systemen.

Ik omschrijf het hier zeer simplistisch zonder onderbouwende cijfers maar het punt hierin is duidelijk voor iedereen die met gezond verstand wil kijken naar de maatschappij en naar zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben verloren binnen de systemen in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘het’ als mezelf te hebben opgegeven ten aanzien van de systemen in mij in plaats van mezelf te bewegen door de systemen heen, een weg naar buiten in en als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me een slachtoffer te voelen van de systemen in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het slachtofferschap te manifesteren in mijn fysiek waarin ik me vervolgens een slachtoffer ervaar van mijn eigen fysiek gemanifesteerde systemen binnenin mij waarin ik de gelijkenis zie met hoe we onszelf slachtoffer zijn gaan maken en ervaren van het fysiek gemanifesteerde geldsysteem buiten ons.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik me een weg naar buiten, in en als zelfexpressie moet krijgen aangezien ik niet dit ‘slachtofferschap’ wil uitdrukken maar mezelf terwijl ik mezelf in en als dit slachtofferschap ervaar en dus dit slachtofferschap eerst in expressie dien te brengen om mezelf ervan te bevrijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat mensen mij ‘zielig’ vinden en dus verberg ik het als ik me eenzaam en wanhopig ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me hierin in tweestrijd te bevinden – aan de ene kant ‘hulp’ willen en aan de andere kant het ‘zelf’ willen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me wanhopig te voelen binnen de fysiek gemanifesteerde systemen en hierin te denken ‘wat heb ik nu weer fout gedaan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik iets fout heb gedaan als iemand mij hulp aanbiedt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen hulp te willen ontvangen van iemand die niet begrijpt hoe het is binnen dit fysieke ongemak waarin de rollen al snel omdraaien en ik diegene aan het helpen ben om mij te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vervallen in een rol van iemand doen helpen iets/mij te begrijpen in plaats van mezelf uit te drukken in en als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelfexpressie dus te verbinden met het ‘begrepen willen worden’ waarin de zelfexpressie verdwijnt en ik deze verdraai in een rol.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelfexpressie niet onvoorwaardelijk toe te passen maar onder voorwaarden om iets te ontvangen en dus, is het geen zelfexpressie maar expressie in en als de geest die voorwaardelijk is in hoedanigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen voor hoe ik besta in en als de hoedanigheid van en als de geest onder voorwaarden en omdat ik dit niet wil, mezelf te stoppen, in te houden en onderdrukken in expressie en hierin mezelf in en als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven door het op te geven om me uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat mensen zien wat ik bedoel zonder mezelf werkelijk duidelijk uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor het bestaan in en als een idee van eenzaamheid, fysiek gemanifesteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven in het bestaan van eenzaamheid en door dit te geloven het fysiek te manifesteren, er angst voor te creëren en zo, mezelf erin gevangen te zetten en houden, binnen mijn eigen manifestatie in en als angst als gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet effectief te zijn door participatie in en als het systeem van angst voor eenzaamheid waarin ik de ervaring in en als de geest nog ‘niet zo erg’ vind maar de fysieke manifestatie des te meer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring van eenzaamheid in en als de geest niet zo erg te vinden en dit hierdoor te laten bestaan in en als mezelf en vervolgens fysiek te manifesteren omdat ik mezelf er anders niet van bevrijdt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de fysieke manifestatie vervolgens te gebruiken als reden om me afgescheiden te houden, weg van interactie en zo mezelf in en als een systeem in en als de geest in energie, in stand te houden met hetzelfde fysiek gemanifesteerde systeem binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf pas te willen bevrijden van een systeem in mij als ik het fysiek gemanifesteerd ervaar binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet meer op mijn benen te kunnen staan door deze fysiek gemanifesteerde systemen binnenin mij en iedere fysieke handeling als teveel te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de geest de overhand te geven en mezelf fysiek stil te leggen terwijl de fysieke beweging me juist ondersteunt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als effectieve zelfondersteuning als fysieke beweging, te saboteren door me nauwelijks te kunnen en willen bewegen aangezien ik bij iedere stap en beweging het fysieke ongemak als gemanifesteerd systeem ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me een ander mens te voelen als ik me in dit systeem bevind waarin ik me niet in staat ervaar tot communicatie en interactie met andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat nu weer’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gewoonweg geen zin meer te hebben om mezelf te ondersteunen hierin, zolang ervaar ik het al in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten vallen na jarenlang te proberen mezelf hieruit te krijgen – uit deze val in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gewoon op te willen geven, laat maar, ik heb geen zin meer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten vallen en dit vervolgens steeds te herhalen omdat ik niet exact zie hoe ik mezelf hierin kan ondersteunen aangezien ik alleen maar wil dat het stopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe ik het fysiek gemanifesteerd heb en hierin boos te worden op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat het stopt en omdat het niet direct stopt, het op te geven en zo niet te zien en onderzoeken hoe ik mezelf effectief kan ondersteunen aangezien ik alles afdoe als ‘niet effectief’ aangezien het niet is wat ik wil als dat het ‘nu stopt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alles wat niet voldoet aan mijn oplossing in en als de geest, af te doen als ‘niet effectief’ waarin ik mezelf ineffectief maak in het fysiek wandelen van de oplossing in kleine stapjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te saboteren in en als de wens van het behalen van een projectie in en als de geest, aangezien ik me zo miserabel ervaar dat ik ‘eruit’ wil en dus vooruit kijk in plaats van in mezelf en mezelf vergeef voor wat ik gecreëerd heb binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen vergeven maar mezelf de schuld te blijven geven en zo, zijn we bij hoe we bestaan in deze maatschappij, met een wijzende vinger, bestaande in onwil en onvermogen tot (zelf)vergeving als ‘vrijspreken van schuld’ door verantwoordelijkheid te nemen binnenin onszelf, voor en als onszelf voor hetgeen we hebben toegestaan, aanvaard en gecreëerd hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me onderdrukt en genegeerd te ervaren door ‘het positieve’ en hierin te bemerken dat er ‘iets niet klopt’ wat ik niet kan verwoorden en vervolgens ga ik denken dat ‘ik iets verkeerd doe’, dat ‘ik iets mis’ door hier niet in mee te kunnen gaan, vervolgens ga ik toch proberen om ook ‘dit positieve’ te leven – wat niet lukt, althans maar voor even want hetgeen zich fysiek heeft opgeslagen als negatief binnenin mij, dient zich al snel aan en dan, is het niet langer mogelijk te blijven bestaan in deze ‘positieve staat van zijn’ en denk ik ‘waarom lukt het die ander wel en mij niet’ en zo heb ik mezelf onderhevig gemaakt aan vergelijkingen in en als de geest en ga ik vervolgens zelfs het negatieve benadrukken binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het negatieve te gaan benadrukken binnenin mij in een poging om te laten zien dat het positieve niet klopt, als fysieke manifestatie van en als het negatieve binnenin mij als surrogaatexpressie, in een poging om mezelf staande te houden in het aangezicht van het zogenaamde positieve.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als negatief te manifesteren in het aangezicht van Het Witte Licht als positief als illusie in een poging om mezelf staande te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als negatief te manifesteren in en als mijn fysiek in een poging om mezelf staande te houden ten aanzien van mezelf als positief in en als de geest en zo een weerstand tegen het positieve te creëren, een verzet, welke juist het negatieve vergroot binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het negatieve in en als mijn fysiek te vergroten en versterken door me te verzetten tegen het positieve en tegelijkertijd dit te proberen na te streven, in vergelijking met een ander die meer ‘positief is ingesteld’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen in vergelijking met iemand die positief is ingesteld in en als een geloof dat dit niet voor mij is weggelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het positieve niet voor mij is weggelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het positieve iets is om na te streven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verward te raken van het positieve en de energie die het met zich meebrengt in en als de geest en finaal onderuit te gaan in de vergelijking van mezelf hiermee.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf onderuit te halen in vergelijking met het positieve en/of wat ik als positief interpreteer als een ervaring van positieve energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken niet mee te kunnen komen met een positieve instelling en te denken dat ik mee moet kunnen komen met een positieve instelling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet mijn grond te staan ten aanzien van – in het aangezicht van energie in en als de geest of eigenlijk in het moment mijn grond te staan, maar achteraf te gaan twijfelen aan mezelf en mezelf en zo te verminderen, in en als een verlangen naar deze (positieve) energie, in en als een hoop als ‘zou het dan misschien toch….?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er liever zelf naast te zitten en te geloven in en hopen op positieve energie dan zelf te staan in en als zelfzekerheid in en als realiteit, in en als gelijkheid aan het negatieve zogezegd zoals het zich op dit moment voordoet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen ervaring van eenzaamheid te creëren door geloof in en hoop op het positieve welke ik gekoppeld heb aan een relatie en zo tevens, mijn eigen vermogen tot dus de mogelijkheid op het aangaan van een werkelijke relatie als overeenkomst, te saboteren door te ‘verlangen naar’ een relatie als iets wat beter is dan zonder, dan mij alleen hier aangezien in en als dit verlangen bestaande, het onmogelijk is om in zelfoprechtheid en plezier met een ander, al dan niet als eventuele potentiële partner te communiceren en deze te leren kennen en tevens van ieder ‘contact’ ‘het positieve’ te verwachten in en als de vorm van een relatie, tegen beter weten in binnenin mezelf in en als gezond verstand en zo mijzelf in mijn uiterste potentieel als reëel wezen in en als het fysiek, onderuit te halen, te verminderen en niemand meer te durven benaderen.

LIGLeefbaar Inkomen Gegarandeerd

Desteni I Process – courses

—————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 472 – Wie of wat vergeef ik in de spiegel?

picasso_spiegelEen stukje verder in de uitwerking van ‘de spiegel’ als het reageren op iets wat ik buiten mijzelf in iets of iemand zie. Wat is dan hetgeen dat ik in de zelfvergeving ga zetten? Misschien zie ik in iets of iemand buiten mij een punt waarvan ik mezelf heb afgescheiden binnenin mijzelf en dus, reageer ik hierop met afwijzing of afkeuring van iets of iemand buiten mij. Echter, dit is niet altijd direct zichtbaar en dan ga ik heel hard proberen om hetgeen ik zie ‘in die ander’, te vergeven binnenin mezelf en/of zoeken in mezelf ‘waar of wat dit dan is binnenin mij’. Hierin vorm ik dan over het algemeen een zelfoordeel over dit afwijzen en dit gedrag van mezelf, of een soort van stoppen van zelf uit ‘moraliteit’ want ‘ik zou zo toch niet moeten reageren want dat betekent dat ik me in afscheiding bevind’ wat nog steeds en opnieuw een afwijzing/afscheiding inhoudt van mezelf in dat moment en op deze manier nog steeds een (indirecte) focus inhoudt op de ander in/als de geest. Tot ik bemerk; ik heb me afgescheiden van mijn eigen gedrag en reacties die opkomen in reactie op wat ik zie buiten mij. En zolang ik geen verantwoordelijkheid neem voor mijn eigen gedrag en reacties – welke betekent werkelijke zelfvergeving als zelfbegrip, zal een soortgelijk scenario zich keer op keer voordoen, net zolang totdat ik mezelf zie en vergeef. Een en gelijk worden met en als mezelf en niet ‘met die ander’. En hierin sta ik op, met en als mezelf, alleen met mezelf. Als ik dit niet eerst doe, blijf ik druk met de afwijzing binnenin mezelf van mezelf in reactie op iets of iemand buiten mij en zal ik niet zien of horen. Het lijkt dan of ik het punt afwijs wat iets of iemand buiten mij laat zien maar feitelijk ben ik bezig met de afwijzing van mezelf in reactie op dat specifieke punt – wat dus een andere persoonlijkheid is om in zelfvergeving te zetten dan hetgeen die ander laat zien – en hierin vindt de afscheiding plaats. Zou ik bezig gaan met de persoonlijkheid die de ander laat zien dan ben ik dus bezig met die ander en zie en/of hoor ik mezelf niet en dus, kan ik mezelf niet vergeven en neem ik geen verantwoordelijkheid voor en als mezelf. Vervolgens kan ik van hieruit gaan zien waar en hoe het punt dat de ander laat zien, zich bevindt in mij. Obvious; overduidelijk en begrijpbaar en een toch zo gemakkelijk te missen punt in de praktijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden in moraliteit in wat ik denk te moeten zijn en/of worden in eenheid en gelijkheid met iets of iemand buiten mij en hierin druk te zijn met aanpassing aan wat ik denk dat ik moet zijn (dus met aanpassing aan mijn eigen gedachten in en als de geest) in plaats van mezelf te zien in wie ik ben in dit moment en hierin en hiervoor zelfverantwoordelijkheid te nemen in en als zelfvergeving en zelfbegrip.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dit zo geleerd te hebben, bestaande in en als een angst om alleen te zijn want, zo heb ik geleerd, als ik alleen kom te staan, heb ik geen eten en geen huis en dus, moet ik me aanpassen aan wat ik denk dat van mij verwacht wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘alleen zijn’ onbewust/onderbewust te koppelen aan ‘geen eten en geen huis’ en dus pas ik me liever aan iets of iemand buiten mij aan, geheel automatisch als overlevingsmechanisme dan dat ik zelf verantwoordelijkheid neem voor wie ik ben in en als mezelf en hierin al(l)een ben en sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van het al(l)een zijn in en als een geloof als programmering dat ik al(l)een niet genoeg ben, niet voldoende ben (energie in en als het geestbewustzijnssysteem) en niet voldoende heb /zal hebben (geld in en als het wereldsysteem) en dus, splits ik mezelf op in persoonlijkheden in verschillende delen van aanpassing aan iets of iemand buiten mij om mezelf te vermeerderen ter overleving van mezelf in een kritieke toestand van leven in een wereld in ongelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf van binnen aan te passen in en als opsplitsing in ongelijkheid in aangepaste persoonlijkheidssystemen, als hoe het systeem buiten mij bestaan in en als opsplitsing in ongelijkheid zodat ik ten alle tijden een opsplitsing als aangepast persoonlijkheid kan oproepen ter aanpassing aan de opsplitsing/ongelijkheid buiten mij, ter overleving van mezelf (voedsel, huisvesting, water – basisbenodigdheden) zonder te merken dat ik dit doe maar te denken, dit ben ik en zelfs te verdedigen, dit ben ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te wijzen in wie ik ben geworden in opsplitsing in persoonlijkheden binnenin mij ter aanpassing aan de opsplitsing als ongelijkheid buiten mij in en als een overlevingsmechanisme.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te wijzen als wie ik ben geworden, als wat er in mij bovenkomt ten gevolge van mijn aanpassing ter overleving in een wereld in ongelijkheid.

Een uitgebreid artikel in het Engels over wat er gebeurt in onszelf in het proces van de spiegel:

Psychic attacks and Witchcraft

jip_en_janneke-jip-en-janneke-spiegel———————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 299 – Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf

Het is me de laatste tijd opgevallen hoe ik opzettelijk iets verkeerd aanpak, waarin ik met ‘verkeerd’ bedoel, op de automatische piloot zoals ik het altijd gedaan heb en waarin het, in het moment, lijkt of ik het weer zo moet doen, ook al is het allang een vervelende ervaring gebleken. De automatische piloot is hetgeen we altijd gedaan hebben zoals ons geleerd is en zoals dus is doorgegeven van generatie op generatie en/of zoals we onszelf aangeleerd hebben met een kleine ‘individuele’ verschuiving in het geleerde, als overlevingsmechanisme als aanpassing op wat we geleerd hebben.

Dit ‘weer zo doen’ levert altijd ergens energie op, welke meestal in eerste instantie een positieve energetische ervaring is, en welke achteraf – als ik inzie dat het verkeerd was en ik mezelf ‘aanval’ oftewel veroordeel op dit verkeerd doen – bestaat uit een negatieve energetische ervaring. En zo ben ik ten minste twee energetische ervaringen rijker.

Probleem:

Hoe langer ik dit doe, hoe meer de ervaring gaat spelen dat ik het niet meer kan stoppen, dat het ‘nu geen zin meer heeft’ dit te stoppen, want als ik eenmaal stop met deze reeks aan verkeerde handelingen, geef ik als het ware toe dat de de hele reeks handelingen die ik zo verricht heb in het verleden, ‘verkeerd’ was. En dat is nogal wat voor het ego als onderdeel van de geest, om in te zien en toe te geven. De hele geest vindt het geen goed plan dit toe te geven, want dit inzien is het begin van het einde van het bestaan van onszelf in/als de geest in/als energie, welke zich afkeert van de fysieke werkelijkheid en welke dus alles verkeerd om voorschotelt.

Dit toegeven is eigenlijk een toegift aan zelf. Want het bestaan in en als de geest, is gelimiteerd. De geest is afhankelijk van het fysiek om te overleven, dus de geest zal nooit zelfstandig kunnen bestaan, en dus kunnen we in de geest, participerend in positieve, neutrale en negatieve energie, nooit opstaan in en als eenheid en gelijkheid als onsZelf als Leven. Maar aangezien we onszelf gedefinieerd hebben als de energie in en als de geest, en hiermee gefuseerd zijn, samengesmolten, denken en geloven we dat ons bestaan afhangt van energie in en als de geest, en zullen we er ‘automatisch’ alles aan doen om onszelf in en als de geest in leven te houden.

Dus toegeven dat we het ‘verkeerd’ gedaan hebben, nee, dat is niet iets wat we snel zullen doen.

En dat is precies wat zelfvergeving inhoudt: een toegift aan onszelf, een teruggeven van onszelf als leven aan onszelf, door te begrijpen, in te zien en te realiseren dat we het verkeerd gedaan hebben en onszelf dit te vergeven.

De schrikbarende boodschap hierin: we hebben niet ‘iets’ verkeerd gedaan, we hebben alles verkeerd gedaan, omdat ons startpunt van hoe we tot nu toe geleefd hebben, in en als de geest is, dus verkerend in een omgekeerde werkelijkheid, dus verkerend in een illusie, welke een illusie op aarde voortbrengt.

Deze illusie bestaat in ongelijkheid, aangezien het is voortgebracht in en als de geest, welke in en als energie bestaat en dus in en als polariteit – een plus en een min – want alleen in polariteit kan de geest heen en weer bewegen tussen de plus en de min als ongelijkheid, en dus in een illusie van beweging als leven verkeren, en om de polariteit in stand te houden – plus en min – en in de geest te kunnen blijven verkeren, moeten we het dus ‘verkeerd’ blijven doen.

Hierin is deze toegift, dit toegeven en dus vergeven van onszelf, de enige werkelijke en blijvende oplossing om in en als onszelf tot leven te komen, en om in dit startpunt als leven, in eenheid en gelijkheid als leven, een leven op aarde voort te brengen.

Vroeg of laat zullen we allemaal deze lange weg ‘terug’  in moeten zien. En zoals op het station Utrecht groot op de muur geschreven staat, als iets wat we allemaal weten:

Hoe verder ik weg ga, hoe langer de terugweg is.

En ver weg, dat zijn we.

Conclusie:

De wereld waarin we leven bestaat uit een Opzettelijk Verkeerd Gemanifesteerde Werkelijkheid om onszelf, bestaande  in en als energie in polariteit in de geest, in leven te houden, ten koste van het fysieke leven waarvan de energie afhankelijk is voor brandstof. De brandstof is vrijwel op, het fysieke lichaam – aarde, mens, dier, plant – is uitgeput.

Oplossing:

Individueel:

* Schrijven, om onszelf Hier te halen in de fysieke werkelijkheid en te zien in wie we zijn geworden in en als deze afkeer en afscheiding, zodat we op wat we zien in en als onszelf, zelfvergevingen kunnen toepassen en zo verantwoordelijkheid nemen voor onszelf hierin.

* De toegift aan onszelf welke start in de Zelfvergeving van onszelf in participatie en definitie in en als de geest, in afkeer/afscheiding van de werkelijkheid als het Fysieke Leven op Aarde.

* Zelfcorrecties in de vorm van het schrijven van zelfcorrigerende uitspraken en zelfcorrigerende doelstellingen als handleiding om onszelf te veranderen na het vrijmaken en verantwoordelijkheid nemen in en met de zelfvergevingen.

* Het werkelijk fysiek leven van deze zelfcorrecties; alleen als we de verandering werkelijk leven, zal verandering plaatsvinden in de wereld.

Er is een gratis online cursus waarin de basisprincipes geleerd en toegepast kunnen worden:

Desteni I Process Lite (ook in het Nederlands met Nederlandstalige buddy beschikbaar via inlog op de Engelse site)

Wereldwijd:

Het is nodig dat er gezorgd gaat worden voor een Leefbaar Inkomen voor iedereen zodat van hieruit het proces verder gewandeld kan worden tot in eenheid en gelijkheid voor al het leven. Een voorstel hiertoe is aanwezig:

Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

Living Income Guaranteed

Alleen als de noodzaak tot overleving, welke ons in de geest vasthoudt, ophoudt te bestaan, is ieder mens in staat om het innerlijk proces van en tot zelfcorrectie te wandelen.

LIGBeloning:

De Toegift van Onszelf als Leven in Eenheid en Gelijkheid, waarin de constante angst tot tekortkoming verdwijnt, waarin voldoende voedsel, water, huisvesting, gezondheidszorg en educatie is voor een ieder, waarin wordt samengeleefd in harmonie met dier, plant en aarde, waarin van elkaar geleerd wordt – werkelijk geleerd, dus praktisch toepasbaar in de fysieke werkelijkheid – zonder vorm van competitie, dus zonder angst voor verlies en vergelijking maar in ondersteuning van elkaar in gelijkheid.

Klinkt dit als een onhaalbare Utopie?

Zover zijn we dus heen, oftewel, heen als afwezig als verdwenen in de geest, en de weg terug is zo lang dat we deze niet meer zien en niet meer willen zien  – waarin de ‘de weg terug’ niet werkelijk een weg terug is maar het deconstrueren van onszelf als wat we in en als onszelf in de geest hebben toegestaan in het verleden als het wandelen van een Oplossing.

Het de enige manier als Werkelijke en Blijvende Oplossing.

Een ieder weet dit heel diep in zichzelf.

De vraag is: ben je zelfoprecht genoeg om dit toe te geven?

Wees onderdeel van de Oplossing en start de wandel in jezelf, want de Oplossing begint en ligt in en als jezelf.

(Klik op de afbeeldingen voor gerelateerde links; thanks!)

————————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Desteni Artists

Dag 25 – Druk met eigen huis en tuin

Een verhuizing in zicht, wat maakt dat ik druk ben met eigen huis en tuin. Wat ik afwissel met het werken op de computer als proces in het ondersteunen van mezelf en anderen in het onszelf vrij maken van de systemen die we geworden zijn, zodat we een wereld kunnen ondersteunen in eenheid en gelijkheid voor/van alle leven.  Ik bemerk in mezelf dat ik neig naar het huis en tuinwerk als excuus te gebruiken om minder werk voor alle leven te verrichten. Zelf-interesse in eigen huis en tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen huis en tuin belangrijker te vinden, of liever gezegd als belangrijker te ervaren dan het leven in ongelijkheid op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het lastig te vinden me op het computerwerk te richten als er onrust als een verhuizing in zicht is, in plaats van in te zien dat ik dat gebruik als afleiding; op dit moment hoef ik niets te doen voor de verhuizing, ik heb vandaag gedaan wat nodig is, en dus kan ik nu rustig werken aan het lezen en schrijven van blogs.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dat wat ik niet direct ervaar als ongelijkheid, ook niet aanwezig of in ieder geval niet met mij van doen heeft, waardoor ik me niet kan voorstellen dat ik er iets aan kan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dat wat ik niet zie, niets met mij te maken heeft, in plaats van in te zien dat ik als mind mijn ogen sluit voor de ongelijkheid op aarde, zodat ik het niet zie en dit dus als excuus kan gebruiken om niet te hoeven veranderen ten behoeve van eenheid en gelijkheid op aarde en lekker mijn eigen kleine leventje kan voortzetten, waardoor ik in stand houd dat ik niets zie in dit kleine leventje van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik goed doe aangezien ik niemand kwaad doe in mijn omgeving, in plaats van in te zien dat iedere participatie in gedachte, gevoel en emotie als reactie binnenin mij op alles wat ik zie om me heen, ‘kwaad’ doet aan de hele wereld door de ongelijkheid als polariteit in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen recht heb op een leuk huisje om zelf in te wonen, in plaats van in te zien dat dit voortkomt uit schuldgevoel van mijn participatie in de polariteit in/als de mind, waarmee ik het onrecht als ongelijkheid in de wereld in stand houd, een wereld waar we allemaal recht hebben op een leuk huisje om zelf in te wonen, en in plaats van mijn participatie in/als de mind te stoppen ga ik me schuldig voelen en participeer daarmee alsnog in de mind door een relatie met de mind te behouden via schuldgevoel, als excuus om niet alleen te staan zonder deelname in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gedurende de voorbereiding van de verhuizing energie als onrust en nervositeit te creeren, en daarmee de polariteit als ongelijkheid in de wereld te bevorderen, in plaats van adem voor adem alles te regelen in het moment en te schrijven wat gedaan moet worden, zonder onnodige onrust als energie te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verhuizing te koppelen aan stress en veel werk, waarmee ik automatisch energie creeer in/als de mind, in plaats van in te zien dat deze stress niet nodig is als ik alles adem voor adem oppak en uitvoer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten beinvloeden dan wel bevestigen in/als de mind door de statistieken te geloven dat een verhuizing een van de meest stressvolle situaties is in een mensenleven, in plaats van in te zien dat ik rustig alles adem voor adem kan oppakken wat gedaan moet worden, me realiserende dat het een luxe-probleem is om hierdoor stress te creeren als ik me realiseer hoeveel mensen op aarde geen dak boven hun hoofd hebben, laat staan de mogelijkheid om van huis te veranderen en na te denken over een schutting dan wel een kleur verf op de muur.

Ik sta mezelf niet toe stress te creeren voortkomend uit het veranderen van woonplek. Ik heb alles voorbereid en voldoende tijd om het rustig uit te voeren; als ik stress ga creeren bevorder ik de ongelijkheid in de wereld door de polariteit in/als de mind te versterken met de energie die ik creeer in mijn zogenaamde stress, en daarmee de mogelijkheid verklein voor alle mensen op aarde om in gelijkheid een praktische en comfortabele ruimte te bewonen.

Als ik stress ervaar, realiseer ik me dat dit voortkomt uit dezelfde onrust die een groot deel van de mensheid op aarde ervaart, namelijk het ontbreken van een praktische en comfortabele woonomgeving, voortkomend uit de ongelijke geldverdeling op aarde. Het wisselen van woonruimte raakt aan de angst om geen woonplek en geen/onvoldoende geld te hebben en aan de onzekerheid die we ervaren als de controle in/als de mind verdwijnt op hoe ons leven verloopt. Ik pas zelfvergevingen toe op de onrust en angst die omhoog komt; ik sta mezelf niet toe te participeren in angst en onrust die ontstaat tijdens het wisselen van huis.

Ik stop mezelf direct als ik mezelf zie participeren in het creeren van stress en onrust in mezelf en buiten mezelf als iets niet direct gaat zoals ik gepland heb. Ik adem, en in de adem zie ik hoe ik het op kan lossen. Ik sta mezelf niet toe de ongelijkheid als polariteit op aarde te bevorderen door stress in mezelf te creeren voorkomende uit zelfinteresse als iets niet helemaal loopt zoals ik wil.

Ik adem. Ik ben Hier. Ik pak op wat gedaan moet worden. Ik schrijf. Ik pas zelfvergevingen toe en corrigeer mezelf in de praktijk. Ik vraag ondersteuning waar nodig en werk samen met de ander als mezelf. Als ik ongeduldig word omdat de ander het niet doet zoals ik het zou doen, dan stop ik, ik adem. Ik zie of hoe de ander werkt tot datgene leidt wat moet gebeuren voor het huis, en als dat zo is, dan laat ik de ander het doen zoals diegene het doet. Als ik zie dat de ander niet begrepen heeft hoe ik praktisch iets graag zou willen, bespreek ik nogmaals met de ander wat ik bedoel en laat de ander dan zijn/haar werk doen. Ondertussen doe ik zelf wat gedaan moet worden.

Als een resultaat anders is dan ik voor ogen heb, dan stop ik, ik adem. Ik zie of het zo praktisch is, wellicht zelfs praktischer, en als dat zo is, dan laat ik het zoals het is. Als ik er echt ontevreden over blijf pas ik zelfvergevingen toe op mijn emotie van ontevredenheid en doen we de klus overnieuw.

Ik verbind mezelf met mezelf door alle fysieke klussen die gedaan moeten worden in plezier uit te voeren, en door in plezier samen te werken met de mensen die me ondersteunen. Ik realiseer me dat het een verandering is die me ondersteunt en waarin ik plezier ervaar. Er is geen reden tot stress, angst, onrust en ongeduld. Als ik deze wel ervaar zie ik in mezelf wat er gaande is en wat ik kan toepassen om dit te stoppen en de volgende keer te voorkomen.

Ik realiseer me dat ik op dit moment niet kan voorzien hoe de komende 6 weken gaan verlopen. Als ik zie dat ik in een patroon verval ga ik schrijven; de dagelijkse blogs zijn een ondersteuning in het proces, ook tijdens deze verhuizing.