Dag 637 – Je moet maar weg

go away

Als er een situatie ontstaat waarin ik geen oplossing zie en in paniek raak, is mijn ‘oplossing’ dat het me beter lijkt dat ik of die ander – afhankelijk van de situatie – maar weg moet. Ik houd het globaal in dit blog, als ik meer gewandeld heb in de situatie waarin dit nu opkomt kan ik er specifieker over schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat een ander of ik beter weg kan gaan als het moeilijk word en ik geen oplossing zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik niet capabel ben om een oplossing voor de situatie te vinden en leven, behalve door het ‘op te lossen’ door maar weg te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf verdriet te doen en emotioneel te maken door mijzelf of een ander (dit kan een dier zijn of een mens of een plant, afhankelijk waarvoor ik geen oplossing weet om het in leven te houden) weg te sturen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in paniek te raken als ik iets waarneem als dat een ander zichzelf niet in leven houdt en mijn ondersteuning nodig heeft als een richting geven van de situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘er maar vanaf te willen zijn’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven en ervaren alsof ik er vanaf ben als ik het iets of iemand waarvoor ik geen oplossing weet, wegstuur en/of zelf wegga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik de oplossing niet kan betalen en dus wil ik niet in de oplossing zien, vanuit een angst dat ik het toch niet kan betalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te houden van oplossingen vanuit een ervaring van angst voor een tekort aan geld en dus, zie ik problemen die ik ‘uit de weg moet ruimen’ zodat ik geen geld tekort kom als het eventueel komt tot een probleem die een oplossing vraagt die geld nodig heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een angst voor geldtekort in de toekomst, iets of iemand uit de weg te gaan en/of weg te gaan en/of iets of iemand weg te willen hebben, vanuit een gedachte dat ik anders niets voor mezelf overhoud.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren te weinig voor mezelf over te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een schuldgevoel als emotie te creëren en ervaren in mezelf door vanuit angst voor geldtekort, iets uit de weg te gaan.

Ik realiseer me dat er situaties zijn waarin het inderdaad het beste is om iets ‘uit de weg te gaan’ – permanent of tijdelijk – en dat er situaties zijn die kunnen blijven waarin ik een oplossing kan vinden en ondersteuning kan vragen hierbij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lastig te vinden om praktische ondersteuning te vragen aan een ander als mogelijke oplossing, in en als een angst dat ik de ander teveel belast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren een ander teveel te belasten waarin ik deze ervaring als excuus gebruik om niet voorbij mijn comfortzone te bewegen en een ander om ondersteuning te vragen en hierin samen te werken en me hierin ongemakkelijk te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb (te neigen om) een ander weg te sturen/zelf weg te gaan, in plaats van me voorbij mijn eigen comfortzone te bewegen en me ongemakkelijk te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn ervaringen (van ongemak) te stellen boven het vinden van een eventuele praktische oplossing met ondersteuning van anderen die het beste is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vergeten dat als iets het beste is voor iedereen, dit ook werkelijk het beste is voor iedereen en dat ervaringen van ongemak bij mezelf en/of een ander, hier geen leidraad in zijn, behalve zelfs dat dit juist is waar we moeten wezen om werkelijk tot iets constructiefs te komen met elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen ‘schulden’ te willen maken bij een ander terwijl hetgeen ik wil vragen iets is wat ik zelf geen probleem zou vinden om te doen voor een ander.

Ik realiseer me dat het een punt is om in realiteit doorheen te bewegen en zo te integreren in en als mijn fysiek in samenwerking met anderen waardoor het praktische leven voor mijzelf eenvoudiger en plezieriger kan worden en ik realiseer me dat dit ook voor een ander een plezier kan zijn aangezien een ander misschien ook graag iets doet ter ondersteuning en samenwerkt en zo niet, dan hoor ik het wel.

Ik stel mezelf ten doel om, als en wanneer ik zie dat ik het nodig heb als wat het beste is om ondersteuning te vragen in een praktische handeling, te stoppen, te ademen doorheen mijn ervaring van ongemak en te zien of hetgeen ik wil vragen, iets is wat ik zelf geen probleem zou vinden om te doen voor een ander, mezelf te vergeven voor energetische ervaringen die opkomen en van hieruit, de ander te benaderen en de vraag te stellen en het antwoord te ontvangen, waarin ik er vanuit ga dat als een ander niet in staat of ter wille is om te doen wat ik vraag, ik dit wel hoor.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb voor een ander te gaan denken in wat die wel of niet wil of kan doen, in plaats van in mezelf te zien wat ik wil en kan vragen en waarom en als dit praktisch nodig is voor mezelf, te vragen wat ik nodig heb als ondersteuning van een ander wat bijvoorbeeld een simpele handeling kan zijn als een plant water geven of een dier te eten geven.

Ik stel mezelf ten doel te zien wat praktisch het beste is en me dit te blijven herinneren, de ervaringen van ongemak te vergeven in en als mezelf, in reactie op gedachten in mezelf, vanuit een verleden en doorgegeven patronen en/of in reactie op wat ik denk te zien in een ander, te zien of ik een ander hierin eventueel kan ondersteunen of dat ik me simpel bezig houd met mijn eigen ervaringen en de ander de ruimte geef en laat bewegen door zijn/haar ervaringen heen en van hieruit te komen tot een eenvoudige, constructieve oplossing en als een weggaan het beste is voor alles en iedereen dan zal dit naar voren komen zonder verdere emotionele aanhechtingen.

citaat-220-oplossingDesteni I Process

—————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Advertenties

Dag 492 – Ter voorbereiding op de komende week

De komende week ben ik 3 dagen aanwezig op werk waarbij nieuwe collega’s (in totaal 2) komen om in te werken voor het nieuwe filiaal waarin we gaan samenwerken. De eerste inwerkdag afgelopen week ging niet helemaal naar mijn tevredenheid over mezelf waarin ik spanning opbouwde in mijn fysiek en hier wil ik een praktische, korte  handleiding maken met zelfcorrecties welke ik kan toepassen en eventueel bijstellen de komende week en waardoor ik mezelf op tijd stop als ik in de geest neig te verdwijnen.

printerWaar ging het ‘mis’ oftewel waar ging ik de mist in, in en als de geest:

De computer was te langzaam om een document te openen dus ik kon deze niet inzien en/of printen en vervolgens was de rode inkt op in de printer welke ik niet kon vervangen en waardoor er tevens helemaal geen printjes meer gemaakt konden worden ook al was er voldoende zwarte inkt. Zelf kon ik thuis wel het document openen maar ik heb geen printer die goed werkt. Ik probeerde een aantal andere mogelijkheden uit om het document op een andere computer te openen wat ook niet lukte en de oplossing kwam pas na 2 uur ‘druk’ te zijn geweest met computer, printer en mijn eigen geestervaringen hierin. De oplossing was een ander vragen het document op een later tijdstip uit te printen en mee te geven. De ‘druk’ bestond eruit dat het een document van het gehele nieuwe assortiment betreft van de nieuwe winkel die ik moet gaan onderzoeken/aanpassen en bestellen binnen korte tijd – echter niet zo kort dat er geen uitstel van 1-2 dagen mogelijk was.

Ik had een dagplanning die ik besprak met de collega maar liet me vervolgens direct afleiden van deze planning door mee te gaan in gesprekken over hetgeen we eigenlijk in de middag zouden oppakken waardoor de tijd in de ochtend voor een taak die alleen in de ochtend kan, korter werd en waarin ik (fysiek gemanifesteerde) spanning opbouwde in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik het document niet later uit kan printen en/of later tot een oplossing kan komen zodat ik me in het moment kan blijven focussen op de werkzaamheden in de winkel, op de klanten die komen en op de samenwerking met de nieuwe collega.

Als en wanneer ik mezelf zie verdwijnen in een gedachte dat ik een document niet later af kan drukken dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik toen al wist dat er ruimte was en dat het document niet persé ‘vandaag’ uit de printer hoefde te rollen.

Ik realiseer me dat ik het leuker vond om het assortiment te bekijken en dus liet ik me meeslepen in gedachten in en als de geest in een voorkeur voor werkzaamheden wat niet het meest praktisch was in dat moment.

Ik realiseer me dat ik mezelf niet vertraagd heb om even goed te zien wat meest praktisch is, mede door de klanten die maar bleven komen en de oplossingen onderwijl die we eerst konden proberen om tot een print te komen via de andere computer.

Ik realiseer me dat ik geen ondersteuning wilde/durfde te vragen van een ander om het document uit te printen aangezien het een behoorlijk document betreft en ik een ander niet wilde ‘opschepen’ met deze werkzaamheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb de meest eenvoudige oplossing direct toe te passen in en als het vragen van het uitprinten van het document welke de ander gewoon wil en zal toepassen als de andere praktische mogelijkheden niet werken welke ik pas als laatste oplossing aannam op advies van een andere collega.

Ik realiseer me dat ik het graag ‘zelf’ wilde doen – wat niet altijd het beste als het meest praktische is en waarin ik in dit ‘zelluf doen’ in dit geval energie genereer in een poging om mezelf beter te voelen als ik het zelluf doe als positieve energetische ervaring wat leidde tot een negatieve nergetische ervaring in een poging dit na te streven zonder volledige herziening welke leidde tot een opbouw van spanning in en als mijn fysiek en waarin ik tevens onrust creëer in de ander die met mij werkt en tevens minder aanwezig ben in interactie met de klanten heb wat in feite prioriteit heeft binnen mijn werkzaamheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb positieve energie te willen genereren in en als een zelluf doen en hierin het mezelf moeilijk te maken en spanning op te bouwen in en als mijn fysiek en tevens indirect het moeilijker te maken voor een ander door na te laten om te vragen of een ander ‘moeite wil doen’ ter ondersteuning in een praktische, fysieke handeling als de enige mogelijkheid in dat moment.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vertragen op het moment dat iets niet gaat zoals ik wil – zoals bijvoorbeeld het niet openen van een document en/of het vastlopen van een printer en even stil te staan met en als mezelf, in en als de adem.

Ik stel mezelf ten doel van hieruit te zien wat mijn volgende stap is.

Ik stel mezelf ten doel het tijdsbestek wat ik heb reëel te benaderen.

Ik stel mezelf ten doel mijn ervaring als voorkeur voor werkzaamheden te stoppen in en als mezelf en op te pakken wat het meest praktisch is in het moment.

Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen in een positieve ervaring van het zelluf willen doen welke ik direct herken maar waarin ik tot nog toe niet werkelijk geluisterd heb naar mezelf en dus, stel ik mezelf ten doel werkelijk te luisteren naar mezelf.

Ik stel mezelf ten doel het samenwerken uit te breiden en zelfvergevingen en zelfcorrecties toe te passen op hetgeen ik hierin tegenkom als obstakels in en als mezelf.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een meegaan in een afleiding in en als de geest binnen een gesprek welke direct afwijkt van wat we net besproken hebben en leidt naar een onderwerp welke onpraktisch is om in dat moment op te pakken, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat een ieder in de geest geneigd is om omwegen te maken om energie te genereren op allerlei mogelijke manieren zelfs zonder dat we dit door hebben.

Ik realiseer me dat ik zelf liever het onderwerp direct bespreek/oppak in en als een ervaring van dit ‘leuker’ vinden dan de werkzaamheden die eerst moeten gebeuren waardoor ik mezelf geen richting geef in wat het meest praktisch en fysiek prettig is.

Ik realiseer me dat ik energie genereer in en als dit ‘leuker vinden’ waardoor ik me laat leiden in de afleiding in de woorden van een ander en tevens een voedingsbodem leg voor het opnieuw energie genereren in een tijdsdruk die ik hierin creëer voor mezelf en de ander en in deze ervaring van tijdsdruk wederom opnieuw een voedingsbodem leg in en als een opbouw van fysieke spanning waarop ik later thuis weer reageer in en als mezelf.

Ik realiseer me dat ik mezelf richting kan geven als wat het beste is voor mezelf, de werkzaamheden en de planning in overweging van de praktische, fysieke omstandigheden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen in een meegaan in afleiding in en als de geest binnen een gesprek welke direct afwijkt van wat we net besproken hebben.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in en als het genereren van energie binnen het meegaan in gesprekken over onderwerpen die ‘leuker’ zijn dan wat er in het moment praktisch gebeuren moet.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen, te ademen, de woorden van de ander door me heen te laten gaan en vervolgens in duidelijke bewoordingen mezelf richting te geven en dit tevens te bevestigen door het fysiek te doen.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien of het beter is eerst 10 minuutjes dit zogenaamd ‘leuke’ onderwerp te bespreken en hierna de werkzaamheden op te pakken.

Ik stel mezelf ten doel tijd in te bouwen – binnen de praktische mogelijkheden tijdens het werk – voor een kort bespreken van overige onderwerpen die ik als ‘leuk’ ervaar en die een ander opent en hierin in de adem aanwezig te blijven zodat ik mezelf richting kan blijven geven en eventuele positieve ervaringen te stoppen en indien nodig, later te onderzoeken en verantwoordelijkheid voor te nemen in en als mezelf door middel van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel in en als de adem de werkzaamheden op te pakken en hierin de ‘zwaarte‘ te onderzoeken die ik ervaar in en als de geest die opkomt als ‘niet leuk’ in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel de komende week mijn zelftoepassing te cross-referencen op effectiviteit op de dagen dat ik werk met een nieuwe collega en mezelf te ondersteunen/bij te sturen hierin door middel van de adem, schrijven, zelfvergeving op hetgeen niet gaat naar tevredenheid en zelfcorrectie ter ondersteuning van mezelf in de uiteindelijke fysieke toepassing.

Wordt vervolgd

printen-oogIk zie mezelf onder ogen door middel van schrijven, ik neem verantwoordelijkheid voor mezelf door middel van de toepassing van zelfvergeving en ik maak een verandering mogelijk voor mezelf door middel van het schrijven van zelfcorrecties welke ik vervolgens leef en waarin ik mezelf bijsta in fysieke realiteit en dit steeds opnieuw, adem voor adem, dag voor dag in overweging van en streven naar wat het beste is voor alle betrokkenen en alles wat betrokken is.

Desteni I Process Lite

————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

Dag 46 – Niet kunnen kiezen want zoveel te doen

Er is zoveel te doen dat ik niet kan kiezen waar ik mee start. En als ik niet start gebeurt er helemaal niets, en is er nog steeds zoveel te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen kiezen waar mee te starten om op te pakken doordat er zoveel te doen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te laten leiden door de hoeveelheid werk die te doen is, waardoor het zo druk is in mijn hoofd doordat ik alles bijhoudt wat er nog te doen is, waardoor het werkelijk doen erbij in schiet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alles bij moet houden in mijn hoofd wat er nog te doen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik goed ben in het regelen en minder goed in het praktisch uitvoeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een beetje stom te vinden dat ik minder effectief ben in het praktisch uitvoeren dan in het regelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het praktisch uitvoeren boven het regelen te stellen, in plaats van deze 2 aspecten als gelijk te zien, zonder regelen geen praktische uitvoer en zonder praktische uitvoer heeft het regelen geen zin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de planning in mijn hoofd te maken in plaats van op te schrijven en hier te brengen, waardoor het druk is in mijn hoofd doordat ik het steeds blijf herhalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het niet ok is om de planning in mijn hoofd te maken, in plaats van in te zien dat het steeds herhalen is wat me afleidt van het werkelijk uitvoeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nerveus te worden als er zoveel te doen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb minder effectief te worden door de nervositeit die ik ervaar doordat er zoveel te doen is.

Ik ondersteun mezelf in de praktische uitvoering door per dag op te schrijven wat ik ga doen; hiermee breng ik het Hier. Stapsgewijs voer ik dit uit, en als er een wijziging optreedt pas ik die in in de planning.

Als ik mezelf nerveus zie worden doordat er zoveel te doen is, dan stop ik, ik adem. Ik pas een zelfvergeving toe indien nodig en ga verder waar ik mee bezig ben, in de adem. In de adem in het toepassen van de praktische werkzaamheden verdwijnt de nervositeit.

Ik sta mezelf niet toe te blijven hangen in nervositeit in de mind, waardoor ik het praktische werk uitstel. Ik pak op wat gedaan moet worden en sta mezelf niet toe praktische toepassingen uit te stellen, aangezien het uitstellen nervositeit geeft. Ik sta mezelf niet toe het praktische werk uit te stellen.

Als ik mezelf zie aarzelen in het vragen van ondersteuning bij iets wat ik zelf niet kan uitvoeren of bij het vragen van een gebruiksvoorwerp wat ik nodig heb, dan stop ik, ik adem. Ik pas een zelfvergeving toe op de onzekerheid die en het ongemak wat ik ervaar bij het vragen van ondersteuning. Ik adem. Vervolgens wandel ik naar degene die ik om ondersteuning vraag en stel mijn vraag in de adem, wat de ander de vrijheid geeft in gelijkheid te antwoorden.

That’s it. Geen moeilijke gedachtekronkels en schuldgevoelens die me vertragen bij het vragen van ondersteuning of/en (daardoor) het uitvoeren van de praktische werkzaamheden. Ik sta mezelf niet toe me af te laten leiden in de mind door onzekerheid, schuldgevoel en zelftwijfel. Daar is simpelweg geen tijd voor. Als ik een punt tegen kom wat meer aandacht nodig heeft om doorheen te wandelen, dan schrijf ik dit op en schrijf er zodra mogelijk een blog over.

http://www.desteniiprocess.com

http://www.equalmoney.org

http://www.desteni.net

http://www.eqafe.com/free