Dag 606 – Vast in onbegrip

Uil forgive

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf vastgezet te ervaren in onbegrip ten aanzien van mijn darmwerking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe het komt dat binnen vijf dagen mijn darmwerking verandert van een gezonde aanzet tot ontlasten tot een volledig uitblijven van ontlasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik een volledig uitblijven van ontlasten en opbouw door een in gebreke blijven, verzuimen of niet nakomen van het gewaarzijn als aanwezig zijn in en als mijn fysiek op het moment dat ik dit opbouw, op momenten dat er veel drukte om me heen is in een situatie waarvoor ik verantwoordelijkheid draag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in gebreke te blijven ten aanzien van de verantwoordelijkheid voor en als mezelf op het moment dat ik verantwoordelijk ben voor een bepaalde situatie wat zich uit in een focus en gedrag van controleren op hetgeen zich afspeelt buiten mij en een negeren van hetgeen zich afspeelt binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en mijn eigen fysiek te compromitteren ten behoeve van iets of iemand buiten mij wat ik denk te moeten controleren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat ik me fysiek niet eenvoudig kan ontlasten in iedere situatie of zelfs, in geen enkele situatie terwijl een ander doodleuk en overal naar de wc wandelt en zich ontlast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn fysieke ontlasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor mijn fysieke ontlasting, zowel voor als het komt en zowel voor als het uitblijft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben besloten me niet zomaar fysiek te ontlasten maar hier een rol in te gaan spelen, in en als een beslissing tot afscheiding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te beslissen om me af te scheiden van mijn fysieke functie tot ontlasten ten behoeve van me beter voelen dan een ander in en als de geest, zonder te zien, realiseren en begrijpen dat dit beter voelen tijdelijk is en dat dit leidt tot een fysiek slechter voelen wat weer leidt tot ook een slechter voelen in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben niet mee te kunnen komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het op te geven om mee te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat het nooit meer goed komt met mijn darmen en dat ik de rest van mijn leven blijf struggelen met mijn ontlastingspatroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het mijn schuld is dat ik moeite heb met ontlasten en dat dit een groot effect heeft op mijn fysieke ontlastingspatroon, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat er meerdere factoren een rol spelen en dat ik ‘erfelijk belast’ ben met bepaalde patronen die zich al in de familielijn fysiek gemanifesteerd hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik dit gewoon op moet kunnen lossen en ondertussen niet te zien hoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me moederziel en hopeloos alleen te voelen in dit patroon binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb erg lang te wachten met ondersteuning vragen en zelf eerst alleen net zolang door te gaan totdat ik het echt niet meer weet en dan pas uit te reiken naar een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik verzwelg in mezelf in het niet vragen van ondersteuning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een gedachte in mezelf vast te houden ‘dat het toch geen zin heeft om hulp te vragen en dat een ander toch niet begrijpt wat ik bedoel’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te zouden willen dat iemand anders eens zou voelen hoe ik me elke dag fysiek ervaar en dan zou ik graag perspectieven horen hoe die ander het aan zou pakken of hoe die ander zich op zou stellen want ik weet het niet meer en misschien doe ik het wel helemaal verkeerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of ik me niet vreselijk aanstel en het erger maak in de geest dat het is en hierin mezelf weer gauw te onderdrukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me helemaal vastgedraaid te ervaren in dit patroon in geest en fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te weigeren om uit te reiken naar een ander ter zelfondersteuning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat die ander het toch niet weet dus wat heeft het voor zin om te vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken het beter te weten of eigenlijk, te denken het beter te moeten weten aangezien het mijn lichaam is, terwijl ik ook niet meer weet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik te laat ben/zal zijn en dat ik mijn lichaam kapot maak maar niet zo erg dat ik dood ga en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren te moeten leven met een kapot lichaam waarin iedereen meewarig naar me kijkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me groot te houden omdat ik niet wil dat anderen meewarig naar me kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hetgeen ik als ondersteuning voor handen heb, niet volledig in te zetten in en als een gedachte als angst dat ik ‘later dan niets meer reserve heb’ voor als het later mis gaat, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik op deze manier de situatie in stand houd en voortzet tot dit moment van later en mezelf geen mogelijkheid of kans geef om hier nu doorheen te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te wachten tot de ontlasting komt en als die niet komt, de hele dag te blijven wachten in en als de hoop dat het toch nog komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen hoe ik en we als mens zo verknipt geworden kunnen zijn en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dit bizar te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo bizar te vinden dat ik er geen verantwoordelijkheid voor wil nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen verantwoordelijkheid te willen nemen voor bepaalde patronen aangezien ze ‘niet van mij zijn’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat alles wat zich binnen mijn lichaam afspeelt, zich onder mijn verantwoordelijkheid bevindt, ongeacht van hoe en of het in eerste instantie is doorgegeven en/of overgenomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen verantwoordelijkheid te willen nemen voor hetgeen in mij is doorgegeven en/of hetgeen ik heb overgenomen en alleen verantwoordelijkheid te willen nemen voor wat ik zelf gecreëerd heb, zonder exact te kunnen onderscheiden wat ik heb overgenomen en wat ik gecreëerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me dom te voelen dat ik ogenschijnlijk eenvoudige patronen niet zelf zomaar stop en hier een tweede bij nodig heb om mee te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niks meer leuk te vinden en angst te ervaren om niets meer leuk te vinden en hier in depressie te belanden waardoor mijn darmen niet meer bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn darmen niet meer bewegen als ik niets meer leuk vind of als oplossing weet, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat huist met oplossingen en voortstuwingen in en als de geest, ik mijn darm verkramp en vervorm in iets wat de darm misschien anders wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een gestoorde relatie op te bouwen met mijn dikke darm en de knijpbeweging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te bemoeien met de knijpbeweging van mijn darm en hierin voort te duwen/te pushen, tot aan een punt waarin mijn darm stilvalt en juist niets meer doet om de eigen balans te hervinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb constant angst te ervaren voor het moment van stil vallen van mijn darm en dit zolang mogelijk uit te stellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb tevens angst te ervaren voor een stoelgang die maar doorgaat waarin ik angst voor verlies van controle ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb voor het verkrijgen van een ervaring van controle in en als mezelf in en als de geest, mijn darm te zijn gaan controleren in de knijpbeweging en voortstuwing van de voedselbrij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben om de brij heen te draaien zonder precies te zien waar ik omheen draai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb terecht te komen bij ‘het heeft toch geen zin’ waarin het lijkt dat ik het rondje gelopen heb zonder iets werkelijk op te lossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik iets op moet lossen of in moet zien en hier constant naar te zoeken, naar het ‘verlossende punt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te zoeken naar het verlossende punt als naar de heilige graal en dit niet meer los te kunnen laten naarmate mijn darmen zich minder ontlasten en ik niet meer weet hoe ik hier in mijn lichaam aanwezig kan zijn aangezien ik een constante paniek en fysieke druk en ongemak ervaar zonder enige vooruitgang.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het niet vol te houden in dit punt van fysiek ongemak en het hierin op te geven en weg te gaan, de geest in.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden dat mijn darm het niet gewoon doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet werkelijk serieus te nemen dat reacties en gedachten in en als de geest, mijn lichaam en darmwerking zoveel kunnen beinvloeden terwijl ik tegelijkertijd wel weet dat het zo is, maar dit niet werkelijk, fysiek zie en dus is het een ‘weten’ maar niet volledig/absoluut toepassen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in een weten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik meer verantwoordelijkheid moet nemen omdat ik tot meer in staat ben, terwijl ik niet meer kan, zo moe ben van deze patronen in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik kan en moet leven met zoveel afval binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb (een deel van) mijzelf in fysieke onschuld en expressie te hebben opgegeven voor een delen in en als de geest in seksualiteit en schoonheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen voor het opgeven van (een deel van) mijn fysieke expressie voor een seksuele uitstraling in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb controle te ervaren over mezelf in seksuele/fysieke expressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het nooit meer goed kan maken met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het pas goed is als mijn darmen naar behoren werken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet in en als mijn fysiek te willen leven als mijn darmen niet naar behoren kunnen functioneren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn darmen niet naar behoren (kunnen) functioneren door mijn default-patronen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf de schuld te geven van mijn default-patronen en hierin te verharden naar mezelf toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verharden naar mezelf toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik de enige ben die het zo moeilijk heeft met zichzelf en te denken dat ik hierin een uitzondering ben die het zichzelf extreem moeilijk maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik het mezelf zo moeilijk maak en mezelf hierin op te geven in plaats van mezelf hierin te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het geen zin heeft om mezelf hierin te ondersteunen in en als een geloof dat ‘het toch niet lukt’ en mezelf zo vast te houden in een cirkel van ‘het heeft geen zin’ en ‘ik kan het niet’ en ‘ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het me me niet zal lukken om mezelf te ondersteunen aangezien ik niet weet hoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als een niet-weten, de mogelijkheid tot een lukken op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat mijn darmwand het op een gegeven moment begeeft en de brei in mijn buikholte terecht komt door de enorme druk die op de verkrampingen in de darmwand ligt als de druk die normaal gesproken de brei via de anus naar buiten duwt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te ervaren als een failure, een mislukking in en als dit fysieke default-patroon, waarvan ik me realiseer dat dit een patroon is die ik via de vader-familielijn heb meegekregen/overgenomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te hebben geweten dat dit zo moeilijk zou zijn en het moeilijk te vinden om met een default-patroon op de achtergrond te leven waarin ik me niet kan ontspannen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik dit allemaal geheim moet houden en niet mag delen aangezien het een familiegeheim is, zonder te weten wat dit geheim eigenlijk inhoudt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geheimen te bewaren en hiermee akkoord te gaan zonder te weten wat de inhoudt ervan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me in een constante ervaring van ‘ik doe het fout’ te bevinden als mijn darmen op spanning staan voortkomend uit een default-patroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het me nooit gaat lukken om constant zo specifiek en gewaar te worden en/of zijn dat ik mijn darmen niet langer een default-patroon instuur en in plaats hiervan, mezelf te sturen in en als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het nooit gedaan krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat mijn darmen het toch niet zullen gaan doen, ondanks dat ik mezelf zou stoppen in reactie en gedachten in en als de geest en dat het dus ‘geen zin heeft’.

Ik stel mezelf ten doel om hetgeen ik niet begrijp of waar ik niet uitkom in en als een reactiepatroon in en als mezelf, op skype uit te schrijven voor een perspectief van mijn buddy en zo stap voor stap te wandelen.

Ik stel mezelf ten doel om degene die de hoge darmspoelingen begeleidt, als en wanneer die plaatsvinden, haar om ondersteuning te vragen in het loslaat proces van de controlemechanismen aangezien dit haar specialiteit is en zij dit zelf gewandeld heeft en haar aanwijzingen te integreren in hoe ik het proces wandel.

Ik stel mezelf ten doel om door te gaan.

Ik stel mezelf ten doel me gewaar te zijn van de woorden ‘het heeft geen zin’ en ‘ik kan het niet’ en ‘ik weet het niet’ en mezelf hierin te vergeven en stoppen met deelname.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op het vergeven en stoppen met deelname in energetische ervaringen, alvorens correcties te willen doorvoeren of toepassen.

Ik realiseer me dat ik alles doe vanuit een ervaring van boosheid en verongelijking en dat ik hierin verhard.

Ik realiseer me dat ik focus op teveel buiten mezelf en te weinig op hetgeen in mijn directe leefomgeving plaatsvindt.

Ik realiseer me dat ik hetgeen in mijn directe leefomgeving plaatsvindt zie als ‘niet genoeg’.

Ik realiseer me dat ik me focus op hetgeen ik niet begrijp en geen directe invloed op heb ten aanzien van mijn darm zoals bijvoorbeeld de voortbeweging van de voedselbrij en hetgeen ik wel invloed op heb, zoals op de relatie met mezelf en wie ik ben in gedachten, gevoelens en emoties, laat ik liggen en neem ik geen verantwoordelijkheid in.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op hetgeen ik invloed heb in wie ik ben in gedachten, gevoelens en emoties en hier verantwoordelijkheid voor te nemen.

Ik stel mezelf ten doel om mijn focus op de voortbeweging van de voedselbrij in mijn darm en op de darmwerking zelf, te stoppen aangezien ik dit niet begrijp en aangezien mijn darm dit veel beter kan als ik me er niet mee bemoei in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op mijn directe leefomgeving, op huis, werk en relatie en verantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben hierin.

Ik stel mezelf ten doel mijn ervaring van boosheid en verongelijking te stoppen en mezelf hierin te vergeven en zo langzaam aan te verzachten ten aanzien van mezelf.

Ik stel mezelf ten doel niet teveel hooi op mijn vork te nemen en allereerst voor mezelf, mijn eigen lichaam en directe leefomgeving te zorgen.

Uil forgive

———————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Dag 524 – Het kan jou en mij ook gebeuren

Dakloos ZWLeefbaar Inkomen Gegarandeerd

In Nederland heeft het grootste deel van de mensen een huis. Met of zonder financiële problemen. Een klein percentage mensen belandt op straat. Waarvan we dan met z’n allen roepen: het is hun eigen schuld! Hadden ze maar niet…..

Is dat zo? Is het iemands ‘schuld’ om zonder inkomen, huisvesting en voedsel te komen?  Ze hebben ongetwijfeld geen verantwoordelijkheid genomen voor bepaalde zaken, zoals de meesten van ons geen verantwoordelijkheid nemen voor hoe we bestaan in en als de geest. Relaties gaan verkeerd, een baan wordt verloren, de huur wordt niet betaald en 20 jaar later wordt men wakker op straat, zich afvragend waar het mis is gegaan.

Moet diegene waarbij het ‘verkeerd gaat’ dan op straat komen te staan? Dan zouden jij en ik ook op straat horen te staan. Zonder ondersteuning want ‘het is onze eigen schuld’. Hoe moeten we dan ooit leren om verantwoordelijkheid te nemen voor het fysieke leven, voor ons eigen fysiek, het fysiek van de aarde, van de planten, de dieren, van alle mensen als we ons afscheiden van onze medemens en hen de rug toekeren door er een ‘schuldzaak’ van te maken?

De mensen die een huis hebben. Hoeveel leven hierin in afscheiding, in eenzaamheid, opgesloten in hun eigen geest waarin ze zichzelf vanbinnen nog steeds ‘herkennen’ maar op de één of andere manier is het niet gelukt zichzelf te verwoorden en fysiek te manifesteren. En zo, 20 jaar later wordt men wakker in eenzaamheid, in een geïsoleerd bestaan waarbij het gesprek met de kassajuffrouw bij de supermarkt het enige gesprek is van die dag. Als men in staat is om naar de supermarkt te gaan.

Ik sta niet op straat. Waarom niet? Ik heb geleerd om verantwoordelijkheid te nemen voor de praktische zaken zoals voeding, huisvesting, werk. Ik heb hierin een voorbeeld gehad en financiële ondersteuning en het geluk geboren te zijn bij mensen die zichzelf – en mij destijds als kind – financiëel kunnen ondersteunen en dit hebben toegepast binnen het systeem. Ik heb geleerd me te bewegen binnen het systeem en het geluk gehad hierin geen destructieve voorgeprogrammeerde weerstanden te hebben en me af te keren van het systeem.

Echter het 20 jaar later wakker worden in eenzaamheid, het komt me niet zo vreemd voor. De angst hiervoor is aanwezig en wordt zichtbaar. Zonder partner en kinderen is het minder eenvoudig om in interactie te zijn en blijven met de medemens. Het niet geleerd hebben om en hoe effectief een relatie op te bouwen en het uitzoeken en leren hoe dit dan wel gaat, dat neemt tijd in en kan maar zo 20x de mist ingaan zonder effectieve ondersteuning. 20 jaar verder. Het niet geleerd hebben om mezelf uit te drukken en hierin naar binnen keren, waarin ik mezelf zie maar niet door heb dat men niet weet wat er binnenin mij speelt aangezien ik dit verberg – het leren communiceren en uitdrukken neemt tijd in. Waarbij eerst door de eigen opgebouwde beschermingsmechanismen gewandeld moet worden. Plaats dit samen met een destructieve voorprogrammering op het gebied van relaties en het is opeens niet zo vanzelfsprekend meer om een bloeiend sociaal leven te hebben. Ook niet als dit als jongere wel het geval was. Het kan iedereen gebeuren, een ‘eenzaam’ bestaan, ook mij.

Een jonge vrouw, succesvol, gestudeerd, werk, relatie bevond zich opeens in de situatie van op straat staan door een jarenlange situatie in de opvoeding die tot uiting kwam. Als er niet die paar mensen waren geweest om haar op te vangen, zo gaf ze aan, zou ze zomaar ineens op straat staan. Waar ga je dan heen? Ze had nooit gedacht dat dit haar zou kunnen gebeuren.

We hebben het enorm ver laten komen met z’n allen als mensheid. Zo binnen (eenzaamheid als isolatie binnenshuis) zo buiten (eenzaamheid als isolatie buitenshuis). Om maar niet te spreken van de situatie waarin zowel binnen als buiten de eenzaamheid en isolatie plaatsvindt. Dus geen huis, geen inkomen, geen contacten/relaties/familie die ondersteuning kunnen bieden. Dan is men verloren – men heeft ‘verloren’ binnen en tevens van, de systemen.

Ik omschrijf het hier zeer simplistisch zonder onderbouwende cijfers maar het punt hierin is duidelijk voor iedereen die met gezond verstand wil kijken naar de maatschappij en naar zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben verloren binnen de systemen in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘het’ als mezelf te hebben opgegeven ten aanzien van de systemen in mij in plaats van mezelf te bewegen door de systemen heen, een weg naar buiten in en als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me een slachtoffer te voelen van de systemen in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het slachtofferschap te manifesteren in mijn fysiek waarin ik me vervolgens een slachtoffer ervaar van mijn eigen fysiek gemanifesteerde systemen binnenin mij waarin ik de gelijkenis zie met hoe we onszelf slachtoffer zijn gaan maken en ervaren van het fysiek gemanifesteerde geldsysteem buiten ons.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik me een weg naar buiten, in en als zelfexpressie moet krijgen aangezien ik niet dit ‘slachtofferschap’ wil uitdrukken maar mezelf terwijl ik mezelf in en als dit slachtofferschap ervaar en dus dit slachtofferschap eerst in expressie dien te brengen om mezelf ervan te bevrijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat mensen mij ‘zielig’ vinden en dus verberg ik het als ik me eenzaam en wanhopig ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me hierin in tweestrijd te bevinden – aan de ene kant ‘hulp’ willen en aan de andere kant het ‘zelf’ willen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me wanhopig te voelen binnen de fysiek gemanifesteerde systemen en hierin te denken ‘wat heb ik nu weer fout gedaan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik iets fout heb gedaan als iemand mij hulp aanbiedt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen hulp te willen ontvangen van iemand die niet begrijpt hoe het is binnen dit fysieke ongemak waarin de rollen al snel omdraaien en ik diegene aan het helpen ben om mij te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vervallen in een rol van iemand doen helpen iets/mij te begrijpen in plaats van mezelf uit te drukken in en als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelfexpressie dus te verbinden met het ‘begrepen willen worden’ waarin de zelfexpressie verdwijnt en ik deze verdraai in een rol.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelfexpressie niet onvoorwaardelijk toe te passen maar onder voorwaarden om iets te ontvangen en dus, is het geen zelfexpressie maar expressie in en als de geest die voorwaardelijk is in hoedanigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen voor hoe ik besta in en als de hoedanigheid van en als de geest onder voorwaarden en omdat ik dit niet wil, mezelf te stoppen, in te houden en onderdrukken in expressie en hierin mezelf in en als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven door het op te geven om me uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat mensen zien wat ik bedoel zonder mezelf werkelijk duidelijk uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor het bestaan in en als een idee van eenzaamheid, fysiek gemanifesteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven in het bestaan van eenzaamheid en door dit te geloven het fysiek te manifesteren, er angst voor te creëren en zo, mezelf erin gevangen te zetten en houden, binnen mijn eigen manifestatie in en als angst als gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet effectief te zijn door participatie in en als het systeem van angst voor eenzaamheid waarin ik de ervaring in en als de geest nog ‘niet zo erg’ vind maar de fysieke manifestatie des te meer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring van eenzaamheid in en als de geest niet zo erg te vinden en dit hierdoor te laten bestaan in en als mezelf en vervolgens fysiek te manifesteren omdat ik mezelf er anders niet van bevrijdt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de fysieke manifestatie vervolgens te gebruiken als reden om me afgescheiden te houden, weg van interactie en zo mezelf in en als een systeem in en als de geest in energie, in stand te houden met hetzelfde fysiek gemanifesteerde systeem binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf pas te willen bevrijden van een systeem in mij als ik het fysiek gemanifesteerd ervaar binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet meer op mijn benen te kunnen staan door deze fysiek gemanifesteerde systemen binnenin mij en iedere fysieke handeling als teveel te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de geest de overhand te geven en mezelf fysiek stil te leggen terwijl de fysieke beweging me juist ondersteunt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als effectieve zelfondersteuning als fysieke beweging, te saboteren door me nauwelijks te kunnen en willen bewegen aangezien ik bij iedere stap en beweging het fysieke ongemak als gemanifesteerd systeem ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me een ander mens te voelen als ik me in dit systeem bevind waarin ik me niet in staat ervaar tot communicatie en interactie met andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat nu weer’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gewoonweg geen zin meer te hebben om mezelf te ondersteunen hierin, zolang ervaar ik het al in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten vallen na jarenlang te proberen mezelf hieruit te krijgen – uit deze val in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gewoon op te willen geven, laat maar, ik heb geen zin meer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten vallen en dit vervolgens steeds te herhalen omdat ik niet exact zie hoe ik mezelf hierin kan ondersteunen aangezien ik alleen maar wil dat het stopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe ik het fysiek gemanifesteerd heb en hierin boos te worden op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat het stopt en omdat het niet direct stopt, het op te geven en zo niet te zien en onderzoeken hoe ik mezelf effectief kan ondersteunen aangezien ik alles afdoe als ‘niet effectief’ aangezien het niet is wat ik wil als dat het ‘nu stopt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alles wat niet voldoet aan mijn oplossing in en als de geest, af te doen als ‘niet effectief’ waarin ik mezelf ineffectief maak in het fysiek wandelen van de oplossing in kleine stapjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te saboteren in en als de wens van het behalen van een projectie in en als de geest, aangezien ik me zo miserabel ervaar dat ik ‘eruit’ wil en dus vooruit kijk in plaats van in mezelf en mezelf vergeef voor wat ik gecreëerd heb binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen vergeven maar mezelf de schuld te blijven geven en zo, zijn we bij hoe we bestaan in deze maatschappij, met een wijzende vinger, bestaande in onwil en onvermogen tot (zelf)vergeving als ‘vrijspreken van schuld’ door verantwoordelijkheid te nemen binnenin onszelf, voor en als onszelf voor hetgeen we hebben toegestaan, aanvaard en gecreëerd hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me onderdrukt en genegeerd te ervaren door ‘het positieve’ en hierin te bemerken dat er ‘iets niet klopt’ wat ik niet kan verwoorden en vervolgens ga ik denken dat ‘ik iets verkeerd doe’, dat ‘ik iets mis’ door hier niet in mee te kunnen gaan, vervolgens ga ik toch proberen om ook ‘dit positieve’ te leven – wat niet lukt, althans maar voor even want hetgeen zich fysiek heeft opgeslagen als negatief binnenin mij, dient zich al snel aan en dan, is het niet langer mogelijk te blijven bestaan in deze ‘positieve staat van zijn’ en denk ik ‘waarom lukt het die ander wel en mij niet’ en zo heb ik mezelf onderhevig gemaakt aan vergelijkingen in en als de geest en ga ik vervolgens zelfs het negatieve benadrukken binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het negatieve te gaan benadrukken binnenin mij in een poging om te laten zien dat het positieve niet klopt, als fysieke manifestatie van en als het negatieve binnenin mij als surrogaatexpressie, in een poging om mezelf staande te houden in het aangezicht van het zogenaamde positieve.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als negatief te manifesteren in het aangezicht van Het Witte Licht als positief als illusie in een poging om mezelf staande te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als negatief te manifesteren in en als mijn fysiek in een poging om mezelf staande te houden ten aanzien van mezelf als positief in en als de geest en zo een weerstand tegen het positieve te creëren, een verzet, welke juist het negatieve vergroot binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het negatieve in en als mijn fysiek te vergroten en versterken door me te verzetten tegen het positieve en tegelijkertijd dit te proberen na te streven, in vergelijking met een ander die meer ‘positief is ingesteld’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen in vergelijking met iemand die positief is ingesteld in en als een geloof dat dit niet voor mij is weggelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het positieve niet voor mij is weggelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het positieve iets is om na te streven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verward te raken van het positieve en de energie die het met zich meebrengt in en als de geest en finaal onderuit te gaan in de vergelijking van mezelf hiermee.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf onderuit te halen in vergelijking met het positieve en/of wat ik als positief interpreteer als een ervaring van positieve energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken niet mee te kunnen komen met een positieve instelling en te denken dat ik mee moet kunnen komen met een positieve instelling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet mijn grond te staan ten aanzien van – in het aangezicht van energie in en als de geest of eigenlijk in het moment mijn grond te staan, maar achteraf te gaan twijfelen aan mezelf en mezelf en zo te verminderen, in en als een verlangen naar deze (positieve) energie, in en als een hoop als ‘zou het dan misschien toch….?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er liever zelf naast te zitten en te geloven in en hopen op positieve energie dan zelf te staan in en als zelfzekerheid in en als realiteit, in en als gelijkheid aan het negatieve zogezegd zoals het zich op dit moment voordoet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen ervaring van eenzaamheid te creëren door geloof in en hoop op het positieve welke ik gekoppeld heb aan een relatie en zo tevens, mijn eigen vermogen tot dus de mogelijkheid op het aangaan van een werkelijke relatie als overeenkomst, te saboteren door te ‘verlangen naar’ een relatie als iets wat beter is dan zonder, dan mij alleen hier aangezien in en als dit verlangen bestaande, het onmogelijk is om in zelfoprechtheid en plezier met een ander, al dan niet als eventuele potentiële partner te communiceren en deze te leren kennen en tevens van ieder ‘contact’ ‘het positieve’ te verwachten in en als de vorm van een relatie, tegen beter weten in binnenin mezelf in en als gezond verstand en zo mijzelf in mijn uiterste potentieel als reëel wezen in en als het fysiek, onderuit te halen, te verminderen en niemand meer te durven benaderen.

LIGLeefbaar Inkomen Gegarandeerd

Desteni I Process – courses

—————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/