Dag 638 – Waar identificeer jij je mee?

Voetbal

In en als de menselijke geest zijn we er ‘meester’ in om onszelf te identificeren met allerlei gedachten, aannames en geloven. Hierin kunnen we in vele gevallen denken dat dit onschuldig is, echter is het wel zo onschuldig? Of is het zo dat het identificeren met iets of iemand buiten onszelf, leidt tot conflict, van binnen en van buiten, tot aan oorlog toe?

Laten we een overduidelijk voorbeeld nemen: voetbal.

We hebben Ajax en we hebben Feyenoord. Twee partijen die hun thuisbasis hebben in verschillende grote steden. Als er een wedstrijd is tussen deze twee ploegen wordt de ME groots ingezet om te voorkomen dat conflicten uit de hand lopen tot in gevechten. Oorlog dus eigenlijk. Echter, we hebben het hier over een voetbalwedstrijd. Een sport waarbij je op een fysieke, plezierige manier je krachten en inventiviteit zou kunnen meten met elkaar in een wedstrijd die erop gericht is om de fysieke prestaties zo optimaal mogelijk in te zetten in samenwerking met elkaar. Zou je zeggen.

Als we de voetbalcultuur bekijken zou je niet zeggen dat dit een bedoeling van sport zou kunnen zijn. Als we de voetbalcultuur bekijken, zien we haat, rivaliteit, conflict, oorlog en een heleboel geld wat hierin gestoken wordt met salarissen voor de spelers waar hele families van zouden kunnen eten. En wij als toeschouwers – of we nu actief toeschouwen of passief en/of niet geïnteresseerd zijn – wij staan dit toe aangezien we geleerd hebben dat dit een onderdeel is van de maatschappij waarin we leven.

Wat er feitelijk gebeurt hier is dat de toeschouwers van Ajax en Feijenoord zichzelf identificeren met topspelers die bij de club horen van de stad waarin de toeschouwers wonen en/of waartoe ze zich het meest aangetrokken voelen als dichtstbijzijnde stad en club in de buurt. Vreemd is het niet? Heel vreemd. Want er wordt zelf geen enkele fysieke prestatie geleverd. Dat is ook niet nodig in die mate als dat de profvoetballers dit doen. Echter onszelf identificeren met een speler of met een stad – is dit niet om een ervaring van ‘winnen’ te genereren binnenin onszelf? Om ons een moment beter te voelen dan wie we zijn in ons dagelijks leven? Wetende dat we nooit zo’n topsalaris zullen ontvangen voor het werk dat we dagelijks verrichten, dat we nooit zoveel energetische aandacht zullen krijgen als dat er gericht wordt op de profvoetballers.

De profvoetballers leveren fysiek gezien, een heel aardige prestatie. Het is de kracht van het lichaam maximaal inzetten waar niet direct iets mis mee is. Echter, we missen de essentie die dit mogelijk maakt in iedere speler en die in ieder van ons aanwezig is, namelijk de essentie in en als leven, in en als wezenlijkheid, in en als een fysiek lichaam. We kunnen niet allemaal goed voetballen, dat hoeft ook niet. We kunnen de voetballers aanmoedigen, we kunnen hen als voorbeeld nemen voor hun inzet en discipline en dit vervolgens inzetten op een manier die bij ons eigen lichaam en wezen past. We kunnen er een leuke dag van maken waarin een ‘gezonde competitie’ aanwezig is om onszelf te blijven verbeteren in de fysieke prestaties, echter dan wel in samenwerking met en ondersteuning van elkaar en niet in rivaliteit.

Dit is slechts één levensgroot voorbeeld van wat een identiteit aanmeten inhoudt en kan aanrichten en hoever we hierin van onszelf verwijderd zijn. Dat we dit toestaan in de wereld, daar zijn geen woorden voor. En we vinden het heel gewoon. Feitelijk laten we ons hierin terroriseren door de geldstroom die ermee verbonden is en worden we afgeleid door de relschoppers die als toeschouwers betrokken zijn. Echter deze rellen zijn niet de grootste misdaad. Het is hoe de voetbalpolitiek is opgezet – en niet alleen de voetbalpolitiek maar politiek in het algemeen – waarin verandering dient te komen om deze misdaden te stoppen en de geldstroom te richten op ondersteuning van het leven dat in iedereen en overal aanwezig is.

Waar identificeer jij je mee? Het is een vraag om over na te denken. We identificeren ons allen dagelijks met iets of iemand, binnenin of buiten onszelf om onszelf dan wel minder, dan wel meer te voelen dan wie we fysiek werkelijk zijn op dat moment. En juist door deze ervaringen van meer en minder in en als de geest, ontkrachten we onszelf in en als wezenlijkheid, in en als ons fysiek.

Om dit te kunnen begrijpen van onszelf is het nodig dat we begrijpen hoe we als mens in elkaar zitten, hoe we gebouwd zijn, welke systemen hierin aanwezig zijn en wat onze eigen verantwoordelijkheid is hierin. Dit zijn zaken waar we tot nog toe geen duidelijkheid over hebben en hierin is het dus nodig deze wel te vinden.

Wat zijn gevoelens, wat zijn emoties, wat zijn gedachten, wat is de samenhang hiertussen en welke invloed hebben deze factoren eigenlijk op onszelf en ons fysieke lichaam? Dat zijn wezenlijke vragen die we onszelf kunnen stellen. Hetgeen we denken, voelen, ervaren, is dat wie we werkelijk zijn? Of zijn dit allerlei identiteiten die we onszelf hebben aangeleerd en aangemeten, waarmee we in conflict komen binnenin onszelf en die we vervolgens uitleven? En wat is de samenhang tussen deze persoonlijke identiteiten waarmee we in conflict komen en de wereld als maatschappij met alle conflicten en oorlogen als hoe die momenteel bestaat? Wezenlijke vragen.

Zoek jij wezenlijke antwoorden? Die zijn te vinden, met name in jezelf, met behulp van de juiste instrumenten om jezelf en de wereld om je heen te onderzoeken, aangevuld met informatie hoe we als mens zijn opgebouwd en hoe dit zo gekomen is.

Desteni I Process en Desteni I Process Lite praktische online cursus

Google HangoutsDesteni I Process Lite Nederlands (basisbegrippen)

De Geschiedenis van de Mensheid Nederlands

History of Mankind  – playlist Engels

Eqafe Store Freegratis interviews ter zelfstudie

animaatjes-voetbal-23031———————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 578 – Het is me gelukt – de manifestatie van een persoonlijkheidssysteem

kameleon_identiteit

Het is me gelukt. Het is me gelukt om een persoonlijkheid te manifesteren, een identiteit. Ik ervaar het al mijn hele leven, zolang als ik het gecreëerd heb. Ik ervaar zo vaak vluchtig een voldoening. En ik heb mezelf hierin opgesloten. Ik realiseerde me dat het de vervolmaking van een persoonlijkheid is wat me deze ervaring geeft na het luisteren van een interview van Anu; een kristallisatie in de fysieke lichaamssubstantie van de relatie tussen geest en wezen (mind-being), als een slagen van het manifesteren van deze relatie. En het zit zo ‘in-gewikkeld’ en gedetailleerd in elkaar dat ik niet weet waar ik moet beginnen met ontmantelen.

Ik begin met een gedrag van mezelf welke ik me goed herinner. Ik was een jaar of 16 en in vrij korte tijd besloot ik dat ik wilde lijnen. Ik vond mezelf al een tijdje te dik – wat ik niet was, fysiek gezien. Ook nauwelijks vanuit schoonheidsideaal. Eigenlijk vond ik alleen mijn buik te dik, met name in de avond als ik de hele dag door gegeten had. Ik vond ook dat ik teveel tussendoor snoepte en ik vond mijn buik vooral opgeblazen. Dus ik ben op een gegeven moment gaan lijnen en ben dit begonnen op een niet zo gezonde manier. En langzaam aan, van hieruit, is het me inderdaad gelukt ‘dun’ te zijn. Waar als ik nu naar mezelf kijk, ik mezelf voornamelijk iets te mager vind met …… nog steeds een buik die vaak is opgezet.

In de periode van lijnen heb ik mezelf op (te) weinig eten gezet, ik reed regelmatig trillend naar huis van een te laag bloedsuikerspiegel en daar mocht ik van mezelf…twee boterhammen eten. Als ik er nu aan denk, aan wat ik mezelf en mijn fysiek heb aangedaan, ervaar ik een groot verdriet. Ik had een fijn, gezond lichaam, heel weinig ziek, een klein beetje mollig en geen wespentaille, dat zit niet in mijn bouw. Verder een mooi fijn lijf. En ik ben dat kwijt. Ik voel me al jaren uitgemergeld. Niet zozeer doordat ik nog steeds te weinig eet, dat heb ik destijds na een half jaar weer opgepakt en hierin ben ik gelukkig niet in extremen gegaan. Het patroon echter ervaar ik nog steeds binnenin me. En fysiek uit het zich in verkrampingen in mijn darm en een neiging tot obstipatie, al komt het steeds minder voor. Als ik geobstipeerd ben kan ik niet goed eten, mijn buik zit al vol. Ik ervaar nu paniek als ik niet kan eten. Ik wil wel eten maar ik heb dit patroon gemanifesteerd, ik heb mezelf al ingebouwd.

Ik begin met het zelfvergeven van deze periode. Het is niet de oorzaak maar wel een manifestatie die ik me goed herinner. Het woord ‘identiteit’ als vertaling van personality geeft wat meer richtlijn voor mezelf om te onderzoeken. Mezelf een identiteit aanmeten.

In het volgende blog de zelfvergevingen.

Personal identity——————————————————————————————————————————–

 

Dag 132 – Mens-en-Massa

Vandaag kreeg ik mezelf te zien in mijn reactie op een reactie in/als de mind van de ander. Ik gaf aan dat ik niet over anderen wilde praten als roddelen, en die ander nam het even persoonlijk en werd iets venijnig. Kort hierna ben ik 2x terug gelopen om het duidelijk te bespreken, dat het geen persoonlijk verwijt is maar dat ik het praten over anderen wil stoppen, en dus ook het luisteren hiernaar. De eerste keer begreep ik haar taal verkeerd waarin ik dacht dat ze iets zei als ‘prima, dan spreken we niet meer’, wat al eerder gebeurd was en wat niet mijn bedoeling was. Hierna liep ik weer terug en besprak het nogmaals, waarin ze zei, ja ik snap het , als jij hier niet over wilt spreken dan doen we dat niet. Ik ga heus niet zomaar stoppen met helemaal communiceren. Ik voelde de tranen omhoog komen, waarin ik in mezelf zag en zie dat het me meer raakt dan ik dacht als iemand gewoon stopt met communiceren als ik aangeef niet te willen participeren in het praten over anderen als roddelen. Het punt echter wat ik hierna in mezelf zag is dat ik op zo’n moment zelf vaak mijn rug heb toegekeerd en dus feitelijk zomaar stop met communiceren. Niet met zoveel woorden, maar meer alsof die persoon heeft ‘afgedaan’, het heeft verpest wat niet meer goed te maken valt. En ook hierin moest ik mezelf in de adem houden en zulke gedachten direct stoppen voordat het een leven zou gaan leiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te isoleren door na 1 foutje van iemand wat in mijn ogen echt niet door de beugel kan, iemand als afgedaan te beschouwen en hierin direct ongelijk te gaan staan als zijnde beter, in plaats van in te zien dat het is uit angst dat ik mezelf terugtrek/isoleer zodat ik niet meer de onzekerheid hoef te ervaren van een situatie waarin iemand dingen uitspreekt in ongelijkheid die ik zie maar die ik niet effectief weet te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ander effectief moet kunnen stoppen, en omdat dat me niet gelukt is in het verleden ben ik gaan geloven dat ik iemand ben die nooit haar mond opentrekt, in plaats van in te zien dat ik alleen mezelf effectief hoef te stoppen in mijn eventuele reacties op het gedrag/de uitspraken van een ander en pas dan kan spreken effectief als mezelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vaak juist wel mijn mond open te trekken voortkomend uit het geloof dat ik dit te weinig doe, en dus mezelf ertoe zettend het wel te doen zonder de situatie te bekijken en in te schatten op effectiviteit van de woorden die ik spreek, en dus feitelijk te spreken in zelfinteresse om mezelf te bewijzen dat ik wel durf te spreken of om hierin als het ware iets goed te maken wat ik in het verleden heb laten liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te spreken in/als de mind in zelfinteresse om iets goed te maken uit het verleden waarin ik nagelaten heb te spreken en dit beter wel had kunnen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op zulke momenten hartkloppingen te ervaren van nervositeit van het gaan spreken waarin ik vergeet in de adem te zijn en hierin dus vergeet in te zien of het wel effectief als mezelf is wat ik wil gaan spreken of dat ik toch nog iets wil zeggen uit zelfinteresse, vermomd in theorie als wat het beste is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me heel ongemakkelijk te voelen als iemand bij mij in/als de mind komt spuien, waarin ik dit ongemak wil stoppen door het spuien van de ander te stoppen in plaats van mijn eigen reacties van ongemak eerst te stoppen voordat ik spreek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te gaan huilen terwijl ik dit liever niet had gedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever niet te zijn gaan huilen aangezien ik dit als zwaktebod zie, als iets waarin ik mezelf laat kennen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen laten kennen in mijn ongemak en in mijn verkeerd doen van dingen als verkeerd/gekeerd in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen laten zien dat ik ook een mens ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te willen afscheiden van het menszijn als de massa, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin boven de massa te gaan staan in/als de mind in afscheiding wat gelijk is als goed als de mind als energie boven de aardse mens gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te neigen naar boven de aardse mens als massa te gaan staan zodra ik me onveilig voel, waarin ik me isoleer in/als de mind om mezelf veilig te stellen, zonder in te zien dat ik hierin ook boven mezelf als massa ga staan en dus mezelf afscheid van mijn massa als fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als massa te offeren ten behoeve van de mindoverleving in angst/afscheiding als suggestie van veiligheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me wel prettig te voelen in deze suggestie van veiligheid in/als de mind, aangezien dit veilig wel prettig als bekend aanvoelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een heel naar gevoel te ervaren als ik mezelf laat zien/kennen als mens-en-massa.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te worden verzwolgen als ik me laat zien/kennen als mensenmassa, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mijn identiteit te verliezen als ik opga in de mensenmassa.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mijn identiteit te verliezen welke een identiteit als verzameling energetisch opgebouwde karakters is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren als verzameling energetisch opgebouwde karakters en geloof dat dat is wat ik ben, in plaats van in te zien dat dat  niet is wat ik ben maar wat ik ken, en ik wil blijkbaar niet dat anderen mij als zodanig kennen dus houd ik mezelf liever verborgen als afgescheiden in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat ik zoals ik in de eerste zv schrijf wat ik bij een ander doe, iemand aan de kant schuiven na 1 verkeerde opmerking, ik dat ook met mezelf doe, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf aan de kant te schuiven na het maken van 1 foutje als 1 verkeerde opmerking welke ik mezelf niet meer kan vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vaker in mezelf de zin te horen ‘dat zou ik mezelf niet kunnen vergeven’, waarin ik er dus vanuit ga dat er zaken zijn die ik mezelf niet kan vergeven en dat die zo in mij bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te bestaan als iemand die ik zelf niet kan vergeven.

Tot zover voor vandaag.

———————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life