Dag 709 – Wat sta ik toe in lichamelijk ongemak?

system green

Vervolg op Dag 707 en Dag 708

Zelfvergevingen op wat ik toesta en accepteer tijdens het ervaren van (specifiek) lichamelijk ongemak:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om, zodra ik me fysiek ongemakkelijk ervaar, zo geconsumeerd te worden door de ervaring binnenin mezelf, gekoppeld aan het fysieke ongemak waardoor ik enorme weerstand ervaar om iets praktisch uit mijn handen te krijgen en waarbij vrijwel iedere praktische/lichamelijke beweging, me herinnert aan het fysieke ongemak aangezien ik die bij iedere beweging ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het ongemak blijkbaar zo te hebben onderdrukt waardoor ik het niet zie of ervaar in mezelf totdat mijn lichaam het aangeeft en naar voren brengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te walgen van de ervaring en gedachte dat ik dit gecreëerd heb en te blijven hangen in de ervaring van walging en gedachten van zelfoordeel (backchat, zelfpraat) en zo de angst in mezelf te bevestigen en vergroten door erin te blijven ronddraaien zonder te zien wat ik kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te ervaren als ‘gewoon niet te willen’ en maar niet door deze ervaring heen te komen maar keer op keer, hierop te botsen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zoveel oneerlijkheid te ervaren dat ik steeds opnieuw met dit lichamelijke ongemak wordt geconfronteerd binnenin mezelf zonder dat ik direct een oplossing zie, waarin ik druk blijf met de ervaring van oneerlijkheid en deze zo bevestig en vergroot in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lichamelijke ongemak NU weg te willen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat het lichamelijk ongemak er nooit was geweest en nooit zou zijn, ook al weet ik dat het iets aangeeft over mezelf in wat ik heb toegestaan en doorgezet als voorprogrammering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een beter en ander leven zou hebben als ik dit lichamelijk ongemak (dus deze specifieke voorprogrammering) niet herhaaldelijk zou ervaren, als het er niet was, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik niet weet wat ik dan gecreëerd zou hebben en hoe dat eruit zou hebben gezien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lichamelijk ongemak weg te willen hebben en te willen dat het er nooit was geweest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn op het lichamelijk ongemak en het lichamelijk ongemak de schuld te geven van hoe ik mij ervaar en hoe mijn leven is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lichamelijk ongemak groter dan mijzelf te maken en los van mij te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lichamelijk ongemak uit me te willen trekken, los te willen krabben, weg te willen duwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de hel te ervaren tijdens het lichamelijk ongemak, de hel van mijn eigen creatie zonder te zien, realiseren en begrijpen hoe ik het exact heb opgebouwd als creator.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijzelf niet als creator te zien van mijn creatie, ook al weet ik in kennis en informatie dat dit wel zo is, zolang ik niet zie hoe, ervaar ik me feitelijk niet de creator en dus, niet verantwoordelijk voor mijn creatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me niet verantwoordelijk te ervaren voor mijn creatie van lichamelijk ongemak, ook al weet ik beter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb conflict in mezelf te ervaren door te weten dat ik verantwoordelijk ben voor mijn creatie/lichamelijk ongemak maar niet te zien hoe en hoe ik verantwoordelijkheid kan nemen, aangezien ik niet zie wat eraan vooraf is gegaan en dus feitelijk niet weet – doordat ik het niet zie –  waarvoor ik verantwoordelijkheid moet nemen en dit maakt me razend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb razend te worden door niet te zien hoe ik mijn lichamelijk ongemak opbouw en samenstel en mezelf zo af te leiden met het razen in mezelf in plaats van te vertragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat een ander me een antwoord geeft omdat ik het zelf niet zie en tegelijkertijd het ‘zelf te willen doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb moe te zijn van en wanhoop te ervaren in/door de gedachte dat ik het zou moeten zien want ik heb het toch zelf gecreëerd, maar wat ik als ik het dan niet zie?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf moe en wanhopig te maken en doen ervaren door de gedachte dat ik het zou moeten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb aandacht en/als energie te genereren binnenin mezelf met behulp van het lichamelijk ongemak door er van alles over te denken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘lekker bezig ben’ en dan opeens te worden overvallen door fysiek ongemak die ik niet had zien aankomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om me ‘goed’ te voelen aangezien ik ieder moment, iedere ochtend opnieuw kan worden overvallen door lichamelijk ongemak en hierdoor zo van de kaart te zijn dat ik me liever op de vlakte houd en me minder voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me liever op de vlakte te houden en me ‘minder’ (goed) te voelen zodat ik niet overvallen kan worden door een onverwachte situatie van lichamelijk ongemak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me dus ‘minder dan goed/god’ te ervaren in plaats van mezelf als één en gelijk als mezelf als creator, dus als ‘god als het ware, te zien en realiseren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb altijd op mijn hoede te zijn voor aanvallen en hierin mijn adem in te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op mijn tenen te lopen en zo min mogelijk op te vallen, zodat ik ook niets fout kan doen en kan worden aangevallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb liever geen verantwoordelijkheid te nemen zodat ik ook niets fout kan doen en dus ook niet kan worden aangevallen (door mezelf in zelfoordeel) en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet op te vallen zodat ik ook geen verantwoordelijkheid hoef te nemen voor hetgeen aan de oppervlakte komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf aan te vallen in en als zelfoordelen als gedachten over mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op momenten van fysiek ongemak, als minder te ervaren en dit liever te vermijden, in plaats van het als mogelijkheid, als kans te zien om een aspect van ongelijkheid in mezelf op te lossen.

Als en wanneer ik mezelf als minder ervaar en ‘overvallen’ door een ervaring van fysiek ongemak, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een ongelijkheid, een afgescheidenheid binnenin, van en als mezelf gemist heb, niet heb opgemerkt en dat mijn lichaam dit op deze manier onder ogen brengt. Ik stel mezelf ten doel me te herinneren aan de mogelijkheid en kans, als een opening die hierin aanwezig is om een deeltje van mezelf terug te brengen naar mezelf en ik stel mezelf ten doel het woord ‘opening’ hier te gebruiken voor mezelf als richtlijn in dit proces.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het toch geen zin heeft, dat het me toch niet lukt en/of dat het van ‘zo kleine invloed’ is dat het ‘niets uitmaakt’, waardoor ik er al niet aan zou beginnen om het als opening te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in een cirkel van een paar gedachten binnenin mezelf en mezelf zo alle mogelijkheden en openingen bij voorbaat te ontnemen en/of niet te zien of gebruiken als zodanig.

Als en wanneer ik mezelf zie zoeken naar redenen en oorzaken in mijn geest van mijn fysieke ongemak, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat in dit zoeken naar redenen en oorzaken, ik mezelf alleen maar meer vastzet in en als de geest door rondjes te blijven lopen zonder tot hetgeen te komen wat ik zoek, namelijk een oplossing, aangezien ik zoek naar iets wat ik niet zie terwijl ik weet dat het er is en zo, de angst en onzekerheid te vergroten in mezelf. Ik stel mezelf ten doel om mezelf direct fysiek te ondersteunen door het toepassen en uitproberen van een specifieke ademhaling en met behulp van de fysieke toepassing van zelfvergeving door het in klank/expressie brengen van mezelf in en als ervaringen die opkomen en door de klank te brengen naar de plekken van lichamelijk ongemak, waarin ik zo een voedingsbodem creëer voor het eventueel openen van zicht op een herinnering, ervaring of gedachte die ik heb vastgezet en opgeslagen in mijn fysieke weefsel, in en als mezelf, in en als de integratie van wezen, lichaam en geest.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid te nemen voor de voorprogrammering in en als mijn geestbewustzijnssysteem en stapje voor stapje voort te bewegen, in en als de realisatie dat ik hiervan niemand de schuld kan geven en dat in een ‘schuld geven’, ik de verantwoordelijkheid probeer af te schuiven en zo mezelf onthand als het ware als ik de verantwoordelijkheid niet in handen neem/houd voor wat er binnenin mij gebeurt.

Ik stel mezelf ten doel om mijn plannen en taken voor de dag bij te stellen en af te stemmen op waartoe ik fysiek in staat ben en te zien hoe en waarmee ik mezelf fysiek kan ondersteunen.

key - encryption

So, back to the Encryption point: so as we take down these Encryptions and we have already taken down virtually all of the Encryptions of the Interdimensions, of Multi-Universes of…you cannot even begin to Comprehend, from a Human perspective, what has actually existed.

So, for some years now we are busy with the Physical Encryption. A little bit more difficult, because – you have to take down the Complete Program, Decode the Encryption; and – these Programs are Programmed to Activate similarly, to say, the Seed of a Plant. The Seed of a Plant requires a certain amount of Rain, a certain amount of Heat, a certain type of Environment before it Activates and it Grows. The System is Designed like a Plant. It requires a Very Specific Environment before it Activate. So, before we can Find the System, because it’s hidden into uncountable Dimensions – we have to first Create the Environment within which the System Activates. And when the System Activates – we can find the bloody thing. When we find the bloody thing, then we can deal with it, Decrypt it, take it out. And then – we have to take it out in the Physical, because it is a Physical System that is Creating Control within the Physical. And as you’ve Noticed, that stuff is like Really Effective.

Taking out a System in the Physical, is like walking through the Valley of the Shadow of Death. It is absolutely Hell, because – the Physical Body Believe itself to be the System. So, you have to get it to See, and Realize that it is Not and that it can be something else, because it’s Complete Image and Likeness, it is the Physical. And then, you have to take it out – and its got to then Willingly Release the System and itself from the Ideas and the Ideologies that the System Represents…and only then, can the System be Removed.

Read more at: Day 301: The Encryption of Systems (Part Two)

 


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Advertenties

Dag 580 – Een verandering in mezelf in relatie tot mijn partner

van-A-naar-B-alternatief

Binnen de relatie zie ik een verandering in mezelf. Ik ben door een weerstand heen gewandeld die ik had opgebouwd in mezelf, tegen een soort van ‘samen zijn’. Interessant, deze weerstand is eigenlijk angst. Dus ik ben door de ervaring van weerstand heen gewandeld – door de verantwoordelijkheid naar mezelf te halen en te stoppen met de ander de schuld te geven van ervaringen binnenin mij. Dit wil niet zeggen dat deze neiging niet meer aanwezig is of naar bovenkomt, echter nu in een uitgangspunt van en als de wil – in en als mezelf, dus zelfwil – om hierin het punt naar mezelf terug te halen en er verantwoordelijkheid voor te nemen. Hierin zie ik dat ik verander van een afhouden van communicatie, fysieke intimiteit, dingen samen doen, naar een meer willen communiceren, meer fysieke intimiteit, meer dingen samen doen. Een leren bewegen als zelf in samenwerking, oftewel in overeenstemming. Dat is de enige manier om werkelijk effectief samen te kunnen leven. Hierin wordt weerstand bij de ander duidelijker, of eigenlijk een ‘niet goed weten wat te willen’ hierin (zoals hij zelf aangeeft). Als een ‘wel willen maar soms ook niet en niet goed begrijpen wat er speelt’. En in mij, komt de angst omhoog dat de ander dit niet wil. Dat de ander ofwel uiteindelijk weggaat, ofwel blijft binnen de relatie in een uitgangspunt van eigenbelang zonder de wil om hierin te veranderen (want we zijn natuurlijk allen geprogrammeerd in en als eigenbelang, ter overleving van onszelf in energie in en als de geest en in een wereld met ongelijke geldverdeling). Ik weet heel zeker dat ik blijf staan waar ik in sta, dat ik wil leven in en als een uitgangspunt van wat het beste is voor al het leven. Wat een ander hierin zal beslissen, daar heb ik uiteindelijk geen controle over, ook niet als het een partner betreft. Ik kan alleen aangeven waar ik voor sta en de ander vragen te (gaan) zien wat het is dat hij wil. Echt wil. En dan is het iets waar we langzaam in op staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn partner emotioneel te benaderen waarin ik onuitgesproken om een bevestiging vraag om met mij te staan voor en als wat het beste is voor al het leven, te beginnen voor ons allebei als leven en niet voor wat ‘goed’ is voor alleen ons ‘eigen ik’, waarbij ik in en als een benadering die emotioneel geladen is, zelf niet sta als wat het beste is voor mezelf en dus niet voor een ander als leven en op dat moment dus geen levend voorbeeld ben in waar ik om vraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bevestiging te vragen voor iets wat ik zelf niet leef, in plaats van mezelf te vestigen in en als hetgeen ik vraag, door te leven binnenin mezelf in het stoppen van frictie en emotie als wat het beste is voor al het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb constant getriggerd te worden door de ervaring en wetenschap dat een ander niet dezelfde beslissing heeft genomen als ik om te (leren) staan voor wat het beste is voor al het leven en dus in en als een streven naar een overeenstemming in de samenleving, waardoor ik een constant wantrouwen ervaar binnenin mezelf in en als een niet weten uit welke hoek de ander zal komen als ik hem benader waarin ik feitelijk mezelf niet vertrouw in mijn stabiliteit hierin en dus niet weet ‘uit welke hoek ik kom’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik in weinig Nederlandse woorden kan uitspreken wat ik bedoel met ‘leven als wat het beste is’ en dat het er feitelijk op neerkomt dat ik het toepas als levend voorbeeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik een heel leven doorbreng in een situatie van conflict doordat de uitgangspunten niet op elkaar zijn afgestemd, wat feitelijk de situatie is waarin ik en de meesten met mij, zijn opgegroeid, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik het conflict in mezelf als reactie op de situatie waarin ik ben opgegroeid en leef/geleefd heb, kan stoppen in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om binnen deze relatie te blijven waarin het me niet lukt om tot een leven in overeenstemming te komen, waarin het feitelijk een angst is om te falen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om te falen en hierin te oordelen om te falen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te veroordelen om eventueel te falen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik altijd met en als mezelf wandel en pas als ik volledig en alles naar mezelf heb teruggehaald en stil ben van binnen en niet langer reageer en/of manipuleer in en als een uitgangspunt van angst, pas dan zal ik werkelijk zien en bewegen als wat het beste is voor al het leven zoals waartoe ik de beslissing heb genomen binnenin en als mezelf en dit is waarin ik ‘mijn slagen’ en hierin welbevinden, in eigen handen heb.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van ongemak en angst door en als de gedachte dat mijn partner niet staat in en als de beslissing om te leven als wat het beste is voor al het leven, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reageer op mijn eigen gedachte, die weliswaar kan zijn zoals de situatie is, echter het is een gedachte als interpretatie als oordeel.

Ik realiseer me dat ik het veroordeel dat iemand niet de beslissing heeft genomen om te staan als wat het beste is voor al het leven en toch hier met mij samenleeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te veroordelen en dus persoonlijk te nemen dat mijn partner wel hier met mij samenleeft maar niet de beslissing heeft genomen om te staan als wat het beste is voor al het leven en dus, is het uitgangspunt gebaseerd in eigenbelang, ook al houdt het samenleven praktisch in dat het beste is, waarin dit eigenbelang voor ons beiden aanwezig is want zolang ik reageer in/en oordeel, wil ik iets ‘van hem’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘iedere dag te ervaren’ dat we een verschillend uitgangspunt hebben en hierdoor getriggerd te worden door en instabiel, door mijn eigen ervaring als reactie op iets van een ander wat ik zo interpreteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te leven binnen een interpretatie in en als de geest en van hieruit alles te vertalen binnenin mezelf, zonder in te zien, realiseren en begrijpen dat ik op deze manier de interpretatie werkelijkheid maak voor en als mezelf in mijn leven doordat ik in reactie een situatie benader.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘vooruit’ te willen in en als een samenleven, in plaats van in eerste instantie verantwoordelijkheid te nemen voor mijn emotionele ervaringen als reacties binnen de huidige situatie.

Ik realiseer me dat ik een agreement als overeenstemming verwacht daar waar we nog in relatie staan tot elkaar en dat het een proces is om tot overeenstemming te komen binnen de situatie, binnenin mezelf en van hieruit met een ander.

Ik stel mezelf ten doel om door te gaan met het verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen reacties en emotionele ervaringen die opkomen binnen de situatie en zo tot overeenstemming in en als mezelf te komen.

Ik stel mezelf ten doel mijn interpretatie van het ‘hebben van een verschillend uitgangspunt’ te stoppen binnenin mezelf en te zien hoe ik tot een communicatie en oplossing kan komen die geen frictie geeft binnenin mezelf en van hieruit, geen onnodige frictie geeft/veroorzaakt in communicatie met een ander.

Ik stel mezelf ten doel in het samenleven en communiceren tot oplossingen te komen die geen frictie geven binnenin mezelf en van hieruit geen onnodige frictie geeft/veroorzaakt in communicatie met een ander.

Ik stel mezelf ten doel om mijn wens en streven tot een werkelijke overeenstemming, serieus te nemen en naar voren te brengen en te blijven staan en staan en staan in en als mijn beslissing om te leven als wat het beste is voor al het leven als enige oplossing voor een werkelijke overeenkomst als effectieve en zorgzame samenleving.

Ik stel mezelf ten doel om steeds opnieuw binnenin mezelf, te verifiëren of hetgeen ik toepas, het beste is voor mijzelf als hemzelf als al het leven zonder frictie in mezelf te creëren en mezelf te vergeven en corrigeren waar nodig/daar waar ik besta in frictie, in afgescheidenheid van mezelf.

What Relationships ‘Should’ be Like – Life Review

verandering

————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/