Dag 303 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

https://i2.wp.com/us.cdn1.123rf.com/168nwm/lumaxart2d/lumaxart2d0903/lumaxart2d090300659/4412731-yoga-pilates-fysiotherapie-ball-uitputting.jpg

Angstdimensie:

Fysiek niet kunnen uitvoeren wat ik zou willen

Fysieke pijn

Fysieke uitputting

Overweldigd te worden door alles wat gedaan moet worden en hierin het ‘niet meer aan kunnen’ en opeens instorten en dus niets meer op kunnen pakken, waarvan anderen ook de dupe worden

Me niet uit kunnen/durven spreken en hierin mezelf dus niet uit kunnen drukken en dus mezelf geen richting kunnen geven, maar in  plaats hiervan mezelf te laten overweldigen door reacties in mezelf op wat een ander zegt en doet.

Dat ik het niet goed genoeg doe

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren fysiek niet te kunnen uitvoeren wat ik zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst in mezelf op te roepen dat ik niet uit kan voeren wat ik zou willen, door verwachtingen te creeren wat ik zou willen in/als de geest, waarin ik tegelijkertijd een angst creeer dat ik niet in staat ben om aan deze verwachtingen van mezelf in/als de geest, te voldoen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een gedachte te participeren als ‘ik kan het niet’, waarin ik angst creeer in en als mezelf in de geest dat ik het niet kan, dus angst dat ik fysiek niet uit kan voeren wat ik zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor fysieke pijn, welke me belemmert uit te voeren wat ik zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor fysieke uitputting, welke me belemmert uit te voeren wat ik zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek uit te putten door in gedachten als ‘ik kan het niet’ te participeren en hiernaar te leven, en in participatie in gedachten in de geest, mezelf fysiek uit te putten door het gebruik van het fysiek als brandstof voor de generatie van energie in en als gedachten, in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een cirkeltje te verkeren waarin ik angst ervaar het niet te kunnen, welke angst zich manifesteert in mijn fysiek en mijn fysiek gebruikt ter generatie van energie, waarin ik fysieke pijn en fysieke uitputting creeer, welke me belemmeren uit te voeren wat ik wil maar waarvoor ik angst ervaar het niet te kunnen en waarin ik opnieuw een reden als angst creeer om het niet te kunnen vanwege fysieke pijn en/of fysieke uitputting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een reden in mijn fysiek te hebben gemanifesteerd om iets niet te kunnen, door de reden als de geest in/als gedachten op te slaan in mijn fysiek, waardoor mijn fysiek symptomen gaat vertonen die ik als reden kan gebruiken om iets niet te kunnen, waarin ik hetgeen ik angst voor ervaar, namelijk iets niet kunnen oftewel ‘faalangst’, maskeer onder het mom van fysieke pijn en/of fysieke uitputting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst om iets niet te kunnen indirect te gebruiken als reden om te slapen, om uit te rusten van de fysieke uitputting, waarin ik angst ervaar om fysiek uitgeput te raken als ik niet voldoende slaap, terwijl ik deze reden in eerste instantie zelf gemanifesteerd heb als opslag van een gedachte als ‘ik kan het niet’ in en als mijn fysiek.

https://i1.wp.com/3.bp.blogspot.com/_C7RAKRZis7c/SwLJdEq62wI/AAAAAAAAAH0/JicCNysndpk/s1600/moeilijk.png

Als ik mezelf zie participeren in een angst voor fysieke pijn en/of voor fysieke uitputting, dan stop ik, ik adem.

Ik onderzoek in mezelf of en hoe ik mezelf fysiek kan ondersteunen met behulp van houding, beweging, voeding, training en ademhaling.

Ik realiseer me dat mijn fysiek belast is met energetische patronen, beginnend bij gedachten, in en als de geest.

Ik realiseer me dat ik deze patronen al jarenlang gemanifesteerd heb, waardoor mijn fysiek uitputting vertoont, en dus is het fysiek niet in 1 dag herstelt. Dit neemt tijd in, om de patronen te stoppen, zelfvergeven en corrigeren en om het fysiek in balans te brengen als fysiek als wat het beste is.

Ik realiseer me tevens dat een angst die opkomt, gerelateerd is aan een toestand van fysieke uitputting in het verleden, welke getriggerd wordt als een sympttom die ik had in het verleden, zich in het heden aandient.

Ik realiseer me dat, ook al is mijn fysiek in betere staat, symptomen die zich nu opnieuw aandienen, de onderliggende patronen nog aanwezig zijn en dus onderzocht dienen te worden.

Ik stel mezelf ten doel symptomen die zich aandienen, te onderzoeken op gerelateerde patronen als energetische systemen – fysiek gemanifesteerd – in de geest.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waaraan de faalangst om iets niet te kunnen gerelateerd is in het moment.

Ik stel mezelf ten doel allert te zijn op de gedachte in mij als ‘ik kan het niet’ en/of ‘ik weet het niet’.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen en onderwijzen in het hetgeen ik denk niet te kunnen, en hierin te onderzoeken wat angst is en dus zelfvergeven dient te worden om gecorrigeerd te kunnen worden, en wat een gemis is aan praktische informatie om iets toe te passen, en waar dus onderwijs en/of advies bij nodig is.

Ik stel mezelf ten doel mijn fysiek te ondersteunen met voeding, beweging, training en houding.

Ik stel mezelf ten doel het werk waarin ik fysieke belasting ervaar te doseren en verdelen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf en mijn fysiek te ondersteunen door middel van adem/ademhaling, waarin ik mezelf terughaal in het fysiek en door de angsten heen adem, zodat mijn fysiek leven als beweging ervaar in/als de adem in plaats van dood als een vastzetting in systeem in/als de geest.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe, waarom en wanneer het niet lukt om in en als de adem te zijn, waarin in het niet-lukken, wederom een ‘ik kan het niet’ verweven zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een niet-lukken te manifesteren in een gebrekkige ademhaling in afwezigheid in het fysiek door participatie in de geest, waarin de patronen als een gedachte als ‘ik kan het niet’ en/of ‘ik weet het niet’ zich fysiek hebben vastgezet in de borst, welke de fysieke ademhaling nu ook daadwerkelijk fysiek belemmert.

Wordt vervolgd

https://i1.wp.com/www.msweb.nl/imguser/content/146levenenmsfamilieuitputting.jpg

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 301 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’- Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Voortzetting van het onderwerp moeheid en slapen:

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

*

Start uitwerking van de dimensies zoals geschreven in Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’:

Full_quantum-mind-self-awareness-step-2

Gedachtendimensie:

Ik kan het niet – Ik weet het niet

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik kan het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik het niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik het niet weet.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘ik kan het niet’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reageer in en als een herinnering als een programma, en dat ik als herinnering als programma in/als een gedachte, aangeef dat ik het niet kan.

Ik realiseer me dat de gedachte ‘ik kan het niet’ gebaseerd is op een herinnering in de tijdslijnen van de geest en dus niet op de fysieke realiteit waarin ik me op dit moment bevind.

Ik stop, ik adem. Ik breng mezelf hier in het fysiek, en ik zie in mezelf waardoor de gedachte ‘ik kan het niet’ getriggerd wordt. Ik pas zelfvergevingen toe op de connectie met het trigger-punt.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in het moment wat ik aan het doen ben of ik dit wel of niet kan. Als ik het zelf kan, voer ik het uit, adem voor adem. Als ik het niet zelf kan, zie ik of ik het al uit kan voeren met behulp van ondersteuning en zie ik wie ik kan vragen ter ondersteuning, en als ik het nog niet uit kan/wil voeren, laat ik het rusten en onderzoek verdere verbanden in mezelf met de gedachte ‘ik kan het niet’ en met hetgeen ik wel of juist niet uitvoer.

Quantum Mind Self Awareness – STEP 1

*

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘ik weet het niet’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik automatisch reageer met een gedachte die in mijn fysiek is opgeslagen als geest-structuur, fysiek gemanifesteerd.

Ik realiseer me dat ik zelfs niet weet – lol – of deze gedachte wel van mij is, of dat ik die automatisch heb overgenomen van voorouders, als een algemeen niet weten wat te doen. Wat ik wel weet is dat ik de gedachte ‘ik weet het niet’ geaccepteerd heb als zijnde ‘van mij’, als ‘dit ben ik’, en dus ben ik hier zelf verantwoordelijk voor.

Ik realiseer me dat het mogelijk is dat ik iets niet weet omdat ik het nooit gedaan heb en/of omdat ik de juiste informatie niet heb ontvangen en/of reeds toegepast.

Ik realiseer me dat als ik geloof en participeer in de gedachte ‘ik weet het niet’, ik mezelf niet in staat stel het te leren/het te weten, aangezien ik mezelf afzijdig houd in de geest in onwetendheid.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven dat en als ik iets niet weet, en mezelf de reacties te vergeven die in mezelf opkomen naar aanleiding van de gedachte die ik in me laat bestaan.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te onderwijzen in hetgeen ik niet weet met behulp van alle informatie die beschikbaar is bij desteni en eventueel met behulp van een ander die hetgeen ik nog niet weet, zelf reeds heeft toegepast.

Ik stel mezelf ten doel met gezond verstand te zien in hetgeen ik niet weet, en te zien of ik het zelf wel weet als ik wat moeite doe om een antwoord in mezelf te formuleren.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen met het formuleren van antwoorden in en als mezelf, op schrift en/of verbaal.

Quantum Mind Self Awareness – STEP 2

*

Verbeeldingsdimensie:

Mezelf, jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, alleen, niet wetend wat te doen en wat te zeggen

Herinnering:

Ik sta buiten bij x in zijn tuin, hij is met iets bezig in de schuur, we zijn alleen, de familie is binnen. Terwijl hij bezig is, half met zijn rug naar me toe, vraagt hij opeens: ‘zeg Ingrid, zie ik daar iets komen? Krijg je borstjes?’ Ik antwoord niet, ik beweeg niet, ik kijk naar de grond, weet niet wat te zeggen. Ik schrik, het beneemt me de adem en deze zet vast in mijn borst. Ik val stil en trek me terug in mezelf. Om er nooit meer uit te komen. Dit is teveel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verbeelding in me te laten bestaan van mezelf als jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, niet wetend wat te doen en wat te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verbeelden als jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, alleen, niet wetend wat te doen en wat te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de verbeelding van mezelf als jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, alleen, niet wetend wat te doen en wat te zeggen te verbinden aan een herinnering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in een verbeelding, gekoppeld aan een herinnering.

*

Als ik mezelf zie participeren in een verbeelding van mezelf als jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, niet wetend wat te doen en wat te zeggen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in een plaatje in de geest begeef, in een situatie als herinnering van een moment waarin ik niet wist wat te doen en waarin ik een ervaring gecreeerd heb waarin ik ervaar en geloof dat ik niets kon doen, welke afbeelding getriggerd wordt in dit moment.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken of ik het trigger-punt kan vinden welke de gedachte en/als afbeelding getriggerd heeft.

Ik stel mezelf ten doel de herinnering uit te schrijven en zelf te vergeven, zodat ik mezelf kan bevrijden van een leven in en als deze herinnering als hoe ik me destijds ervaren heb.

(Uitschrijving herinnering volgt in een apart blog).

*

Wordt vervolgd

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Nederlandstalige voortzetting van het onderwerp moeheid en slapen:

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Probleem:

Een ervaring die van tijd tot tijd terugkomt is dat het ‘opeens teveel’ is’. Dit ‘opeens’ is al een opmerkelijk gegeven, aangezien iets niet opeens teveel is, daar gaat iets aan vooraf. Ik ervaar dit ‘opeens teveel’  als ik ‘opeens’ last krijg van een plek in mijn schouder die doortrekt door de arm heen. Ook dit is niet opeens maar bouwt zich op. Deze plek in mijn schouder is gerelateerd aan een plek ter hoogte van mijn middenrif, waar mijn fysiek zich samentrekt. Een punt waar alle structuren lijken samen te komen en in 1 grote kramp vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring te hebben waarin het ‘opeens teveel’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos op mezelf te zijn dat ik van tevoren – voordat het teveel is – niet beter oplet, en dus de aanloop naar dit ineens teveel niet tijdig inzie en voorkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden als iets teveel is, en het niet leuk te vinden om toe te moeten geven dat iets teveel is en het liefst alles op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets als teveel te ervaren door een zorg voor wat ik (eventueel) in de toekomst allemaal moet oppakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de geest te participeren en hierin zorgen te maken over wat er moet gebeuren in de toekomst, al dan niet nu bekend, en hierin een opstapeling te zien welke ik als ‘teveel’ ervaar, terwijl ik dit nu opschrijf, ik me afvraag of dit niet een ervaring is van alle structuren die ik heb opgestapeld in de geest en neergelegd in het fysiek, welke ik als teveel ervaar, en welke ik projecteer in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat ik fysiek niet zoveel aankan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat ik in de geest alles aankan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van zowel fysiek als de geest door te participeren in oordelen, geloven en gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets perfect te willen doen, in plaats van in te zien dat het eerste wat ik perfect dien te doen is het perfectioneren van zelf, door eerst mijn reacties te stoppen in de geest, en dan iets op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vaak nog te vergeten eerst mijn reacties te stoppen en dan pas iets op te pakken, en al te gaan oppakken voordat ik alle reacties in mezelf gestopt heb, in hierin dus iets oppak in de geest, wat niet het beste is voor mezelf en voor hetgeen ik oppak, en wat niet het meest effectief is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat een ander niet even kan wachten, en dus laat ik mezelf wachten totdat al het andere gedaan is, en als al het andere dan erg veel is, ervaar ik dit als teveel, als teveel voor mezelf om op te wachten voordat ik aan mezelf toekom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten wachten en mezelf achterin de rij te plaatsen van alles wat gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hierin druk te maken over wat een ander van me vindt, en dit druk maken voor te laten gaan en te laten bepalen wat ik wel en niet doe en het hierin en hiermee dus heel druk te hebben.

Oplossing:

Het is vrij veel – lol –  dus ik ga het uitschrijven als een karakter.

Gedachtendimensie:

Ik kan het niet – Ik weet het niet

Verbeeldingsdimensie:

Mezelf, jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, alleen, niet wetend wat te doen en wat te zeggen

Herinnering:

Ik sta buiten bij x in zijn tuin, hij is met iets bezig in de schuur, we zijn alleen, de familie is binnen. Terwijl hij bezig is, half met zijn rug naar me toe, vraagt hij opeens: ‘zeg Ingrid, zie ik daar iets komen? Krijg je borstjes?’ Ik antwoord niet, ik beweeg niet, ik kijk naar de grond, weet niet wat te zeggen. Ik schrik, het beneemt me de adem en deze zet vast in mijn borst. Ik val stil en trek me terug in mezelf. Om er nooit meer uit te komen. Dit is teveel.

Atlanteans – Caged in Powerlessness

Angstdimensie:

Fysiek niet kunnen uitvoeren wat ik zou willen

Fysieke pijn

Fysieke uitputting

Overweldigd te worden door alles wat gedaan moet worden en hierin het ‘niet meer aan kunnen’ en opeens instorten en dus niets meer op kunnen pakken, waarvan anderen ook de dupe worden

Me niet uit kunnen/durven spreken en hierin mezelf dus niet uit kunnen drukken en dus mezelf geen richting kunnen geven, maar in  plaats hiervan mezelf te laten overweldigen door reacties in mezelf op wat een ander zegt en doet.

Dat ik het niet goed genoeg doe

Backchatdimensie:

Het is me teveel

Wat als ik het niet aankan?

Waarom moet ik dit allemaal doen?

Dit gaat me nooit lukken

Nu doe ik het weer

Verdomme

Wat ben ik toch een oen

Ik baal van mezelf

Leer ik het dan nooit?

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Angst, paniek, irritatie, boosheid, onmacht, onzekerheid, zekerheid, verdriet

Fysieke Gedragsdimensie:

Uitputting, alsof iedere stap en iedere handeling teveel is, pijn in schouder(s), stagnatie rondom het middenrif welke begint in het borstgebied (voor zover voor mij tot nu toe waarneembaar), stagnatie in bepaalde delen in de dikke darm

Consequentiedimensie:

Mezelf klein houden en niet mijn volle potentie leven uit angst dat ik het niet aankan, niet weet wat te doen, opgeef en faal

Wordt vervolgd met zelfvergevingen en zelfcorrecties

Beloning:

Inzicht in de ervaring van ‘het is me teveel’, een toegift aan mezelf in zelfvergeving van hetgeen hieraan verbonden zit, bevrijding van een herinnering waardoor ik me sinds jaar en dag laat beinvloeden en uiteindelijk een correctie in het fysieke leven waarin ik mezelf ondersteun en steeds meer gelijk loop met en als mezelf in de adem in de bezigheden en taken die ik oppak, op wil pakken en een juiste inschatting hierin waartoe ik fysiek in staat ben om op te pakken, voorbij de limiet van de geest en in overweging van en samenwerking met mezelf in/als het fysiek.

samenwerken2.jpg

The Consciousness of the Ant

——————————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 220 – Name the Game

Gedachte: wat als ik straks niet naar het toilet kan.

Emotie: angst, opgeven, ervaring van doodgaan, paniek, schaamte

Gevoel: opluchting

Reacties:

Het gaat me toch niet lukken

Laat maar

Het heeft geen zin

Ik geef het op

Consequenties:

Blijven liggen in bed als ik alleen ben en juist opstaan uit bed als ik niet alleen ben

Alleen willen zijn de ochtend

Niet samen willen slapen

Fysieke consequenties:

Vermoeidheid, lethargie, verkramping darm, pijn darm, niet naar het toilet kunnen, niet in de adem kunnen zijn, willen slapen, kippenvel

Gevolg: niet weten wat ik moet doen

Zelfvergevingen/Zelfcorrecties:

Gedachte:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’?

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ dan stop ik, ik adem.

Emoties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb emoties van angst, opgeven, ervaring van doodgaan en paniek te ervaren als ik participeer in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ en wederom als ik werkelijk niet naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schaamte te ervaren voor het feit dat ik zo druk ben met de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Als ik mezelf zie participeren in emoties van angst, opgeven, een ervaring van doodgaan en paniek, dan stop ik, ik adem. Ik adem in, ik ervaar de specifieke emotie, ik zie waar het aan gerelateerd is, ik maak me gelijk aan de emotie door me niet te verzetten tegen de emotie, ik adem uit, ik laat de emotie gaan, totdat de emotie wegebt en verdwijnt/geabsorbeerd is en gelijkgesteld is aan de fysieke substantie.

Als ik mezelf zie participeren in een emotie van schaamte voor het feit dat ik zo druk ben met de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’, dan stop ik, ik adem. Ik stop de emotie van schaamte waarin ik me realiseer dat schaamte geen enkele zin heeft behalve me weghouden van in zelf zien hoe ik deze constructie gemanifesteerd heb in participatie in een programma. ik adem in, ik zie waarvoor ik me schaam, wat hieraan verbonden is en waar ik bang voor ben; ik pas hier een zelfvergeving op toe, ik adem uit en laat de schaamte en eventueel verbonden angst gaan.

Gevoel:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opgelucht te zijn als ik wel naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn dag te laten bepalen door de ervaring van wel of geen opluchting als reactie op wel of niet naar het toilet kunnen.

Als ik mezelf zie verlangen naar de ervaring van opluchting van wel naar het toilet kunnen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf hiermee vastzet in het verlangen naar een gevoel, en als dit niet komt, ik verdwijn in backchat en opgeven en een ervaring van  het is weer niet gelukt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verdwijnen in een ervaring van ‘het is weer niet gelukt’ als ik geen opluchting ervaar ten gevolge van naar het toilet kunnen.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van opluchting als ik wel naar het toilet kan, dan stop ik, ik adem.  Ik realiseer me dat ik hiermee een ervaring in polariteit creeer voor als ik niet naar het toilet kan.Ik adem in, ik zie waarom ik me opgelucht wil ervaren en wat dit met me doet, ik maak me gelijk aan deze ervaring, ik adem uit en laat de ervaring los.

Reacties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te reageren in backchat met gedachten als ‘het gaat me toch niet lukken’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het toch geen zin heeft om op te staan aangezien het me toch niet gaat lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘laat maar’, en mezelf hierin te laten, waardoor ik wegzak in dit laten in/als bewustzijn in backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te geven ten gevolge van de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ welke ik gemanifesteerd heb en dus niet naar het toilet kan, waarin ik het opgeef, en mezelf opgeef in een geloof dat ik het niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet kan.

Als ik mezelf zie participeren in gedachten als ‘het gaat me toch niet lukken’ en ‘ik kan het niet’, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat deze gedachten de ervaring van ‘het heeft toch geen zin om op te staan’ en een algemeen ‘het heeft toch geen zin’ creeert zolang ik geloof dat ik het niet kan en participeer in gedachten als dat ik het niet kan, wat inderdaad geen zin heeft. Ik stop, ik adem. Ik adem in, ik zie of er iets omhoog komt in relatie tot ‘het heeft toch geen zin’, ik adem uit en laat de gedachte gaan.

Ik stel mezelf ten doel door de ervaring van ‘het heeft toch geen zin om op te staan aangezien het me toch niet gaat lukken’ heen te ademen in de ochtend en op te staan en mezelf hierin richting te geven. Ik ga zitten op de rand van mijn bed en zie in mezelf welke ervaring maakt dat ik het liefst mijn hoofd onder de dekens wil doen om nooit meer wakker te worden. Indien nodig schrijf ik op wat er in me speelt.

Consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in bed te blijven liggen als ik alleen ben en juist op te staan als ik niet alleen ben ten gevolge van participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen te willen zijn in de ochtend ten gevolge van participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik stel mezelf ten doel alleen te zijn in de ochtend zolang ik me niet in staat voel samen te zijn in de ochtend en ik eerst alleen mezelf richting geef in het opstaan en stoppen van participatie in gedachten, totdat ik me iets rustiger voel en het aan durf om met een ander te zijn in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen over mijn spastisch gedoe in mezelf als reactie op een spastische darm welke zich het meest aandient in de ochtend, waarin ik elke ochtend een strijd ervaar in mezelf, van wel aandrang voelen, niet kunnen poepen, of misschien wel kunnen poepen, of misschien een beetje kunnen poepen, of misschien koffie nodig hebben om te kunnen poepen.

Ik stel mezelf ten doel mijn schaamte over hoe ik me spastisch gedraag als reactie op een spastische darm te stoppen. ik realiseer me dat het ten eerste een lastige constructie is, waarbij fysieke pijn een rol is gaan spelen welke al jaren aanwezig is, en waar ik dus niet zomaar gemakkelijk mee omga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gemakkelijk moet omgaan met en constructie welke mijn hele leven heeft bepaalt tot nu toe, waarin ik nog nooit werkelijk ben opgestaan, en me vervolgens te schamen als me dat niet gemakkelijk lukt, terwijl dit het probleem is waar de hele mensheid tegenaan loopt, waarvan het grootste deel het niet eens aan wil gaan. Ik realiseer me dat dit geen excuus is, maar dat het dus zeker geen zin heeft om me te schamen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat het me niet lukt, dat ik opsta in een wereld die er vanuit gaat dat het niet lukt, en dat ik uiteindelijk moet toegeven, nee inderdaad, het lukt niet.

Als ik mezelf zie participeren in een angst dat het niet gaat lukken op te staan in een wereld en in mezelf die er vanuit gaan dat het toch niet lukt, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik bang ben voor mezelf in/als oordeel, die opkomt als het me niet lukt en waarin ik er vanuit ga dat het niet lukt. In plaats van mezelf te ondersteunen in het opstaan, val ik mezelf aan met sabotage als bewijzen die ik telkens moet overwinnen om te bewijzen dat het wel kan en kan lukken. Ik stop, ik adem. Ik realiseer me dat ik de pijn in mijn fysiek opwerp als opgeslagen bewijzen dat het me toch niet lukt, waarin ik steeds toegeef in geloof in deze bewijzen en hierin opgeef door in gedachten en emoties te gaan. Omdat het fysiek het aangeeft maakt dit het moeilijker, aangezien het lijkt of dit is zoals het fysiek kan leven, in plaats van in te zien dat dit is wat zich gemanifesteerd heeft/ik gemanifesteerd en toegestaan heb in de fysieke mind, wat ik keer op keer niet in heb willen zien en hiermee verergerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe mijn aandacht te verdelen over mezelf die druk is met de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’? en communicatie met een ander, waardoor ik liever alleen ben in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet samen te willen slapen door participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik stel mezelf ten doel pas samen te slapen als ik alleen in staat ben mezelf richting te geven in de ochtend en me stabiel genoeg ervaar om mezelf richting te geven in het stoppen van gedachten die opkomen als ik samen zou slapen.

Als ik mezelf zie participeren in gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ gerelateerd aan samen slapen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik participeer in een toekomstprojectie welke de klachten in het moment verergeren door participatie in gedachten in de geest/het bewustzijn. Ik stop, ik adem, ik ervaar de angst en zie waarom deze gedachte nu opkomt, zodat ik hier zelfvergeving op toe kan passen. Ik adem uit en laat de gedachte en eventuele angsten gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat iemand mijn buik aanraakt als ik niet naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de neiging te ervaren om te willen gaan slaan als iemand mijn buik aanraakt als ik niet naar het toilet kan.

Als ik in mezelf de neiging zie om te gaan slaan als iemand mijn buik aanraakt, dan stop ik, ik adem. Ten eerste realiseer ik me dat niemand mijn buik aanraakt in het moment van de voorstelling maar dat het maar een voorstelling is en dat ik dus direct kan stoppen met deelnemen aan deze voorstelling; ten tweede realiseer ik me dat als iemand wel mijn buik aanraakt als ik niet naar het toilet kan, ik kan vragen hiermee te stoppen of ik de hand kan verleggen naar een plek waar het wel prettig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te samen te willen slapen als ik gewoon gemakkelijk naar het toilet zou kunnen in de ochtend.

Als ik mezelf zie participeren in een gedachte dat ik wel samen wil en kan slapen als ik gewoon gemakkelijk naar het toilet kan, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik altijd kan beslissen samen te slapen als ik hier klaar voor ben en mezelf richting kan geven in het stoppen van participatie in gedachten en in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen verdragen als ik niet naar het toilet kan en dus helemaal niet weet wat ik met een ander om me heen moet als ik niet naar het toilet kan.

Ik stel mezelf ten doel eerst mezelf te verdragen als ik niet naar het toilet kan voordat ik met een ander om me heen ben in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb jaloers te zijn op mensen die gemakkelijk naar het toilet gaan, en als dit gebeurt als ik niet naar het toilet kan, kan ik mijn eigen jaloersheid niet verdragen als ik zie dat een ander gemakkelijk naar het toilet kan en ik loop te struggelen in mezelf en me fysiek zo ongemakkelijk voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat een ander gemakkelijk naar het toilet kan en ik niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het wederom op te geven als ik zie dat een ander gemakkelijk naar het toilet kan en ik niet, in een geloof dat het me nooit gaat lukken ook gemakkelijk naar het toilet te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen accepteren dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan, waarin ik mezelf belet mezelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen vergeven dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo boos te zijn op mezelf dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan , waarin ik mezelf in deze boosheid nog meer verkramp en verhard en juist moeilijker naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo minderwaardig te voelen doordat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan en een ander wel.

Ik stop met vergelijken van mezelf met een ander aangezien dit geen enkel doel dient behalve mezelf minderwaardig maken in/als bewustzijn, wat slechts een minderwaardig maken als onderdrukken is van mezelf door participatie in de geest/het bewustzijn, waarin ik wederom een ervaring creeer van ‘het heeft geen zin’, wat ook zo is, het heeft geen enkele zin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik vrede kan hebben met mezelf die niet gemakkelijk naar het toilet kan, ik kan het gewoon niet accepteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet accepteren dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan, in plaats van in te zien dat ik mezelf kan vergeven dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan en dat ik kan zien wat binnen mijn bereik ligt om zo goed mogelijk naar het toilet te kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te saboteren met de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Fysieke consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vermoeidheid en lethargie te ervaren als ik niet naar het toilet kan en deze vermoeidheid en lethargie te creeren in participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de verkramping en pijn in de dikke darm te verergeren door participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verergering van niet naar het toilet kunnen te creeren door participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’, door in gedachten door te brengen en het bewustzijn hierin te versterken, waarin ik mezelf meer vastzet in mijn bewustzijn in de dikke darm, waardoor ik langer blijf liggen in bed en weer in slaap val en hierin opnieuw mijn bewustzijn versterk door te lang te slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen slapen om te ontkomen aan de afschuwelijke ervaring van niet naar het toilet kunnen welke ik versterk of zelfs recreeer? in participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te recreeren als mezelf te vermaken, vervormen dus, in participatie in gedachten en specifiek in de gedachte als ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in participatie in gedachten en hierin een geloof te creeren dat ik het niet meer kan veranderen, deze vervorming, aangezien ik het al vorm gegeven heb in mijn  fysiek dus in de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onderhevig te maken aan mijn eigen vervormde fysieke werkelijkheid en hierin een ervaring van minderwaardigheid te creeren, waarin ik mezelf ga vergelijken met mensen in deze fysieke werkelijkheid die deze ervaring niet creeren en hierin in mijn ogen beter lijken en het beter voor elkaar hebben dan ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet in de adem kan zijn als ik niet naar het toilet kan, aangezien ik als ik in de adem ben, ieder moment de fysieke pijn ervaar, in plaats van in te zien dat ik niet in de adem kan zijn zolang ik participeer in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ en andere gerelateerde gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kippenvel te ervaren van de pijn en het ongemak die ik in mezelf ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat dit me overkomt, dat ik weer opnieuw niet naar het toilet kan.

Ik realiseer me dat ik mijn participatie in gedachten, gevoelens en emoties kan stoppen gerelateerd aan het wel of niet naar het toilet kunnen.

Ik realiseer me dat de pijn zich aandient om in te zien en tevens als sabotage om niet in zelf te hoeven zien. In plaats van te schrikken van de pijn, stop ik, ik adem. Ik weet dat er niets ernstigs aan de hand is en dat ik mijn voeding en eventuele supplementen zo weet toe te passen dat ik het fysiek ondersteun in het uitzoeken van deze constructie. Ik realiseer me dat het aan mij is om hierin op te staan, ook al zie ik nog niet exact hoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds te proberen mijn fysiek op orde te krijgen zonder de participatie in gedachten, gerelateerd aan het fysiek, werkelijk te stoppen. Dus wat ik kan doen is mijn participatie in gedachten gerelateerd aan de fysieke toestand, stoppen. Ik realiseer me dat ik de oorzaak wil weten zodat ik die kan stoppen, en dus blijf zoeken naar de oorzaak, in plaats van te werken met wat hier is en wat zich aandient, en hierin te stoppen met participeren. Ik kan werken met de relaties die ik gelegd heb met het probleem welke wel zichtbaar zijn, waarin het probleem tevens wordt aangepakt zonder dat de oorzaak direct zichtbaar is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand en angst te ervaren om te werken met wat hier is als relaties die ik gelegd heb met de fysieke toestand als niet naar het toilet kunnen/angst om niet naar het toilet te kunnen, waarin ik me realiseer dat ik als geest bewustzijn systeem angst en weerstand omhoog gooi in de wetenschap niet te kunnen blijven bestaan in participatie in/als energie als ik werkelijk de relaties ga stoppen in/als mezelf.

Gevolg:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen als ik me fysiek miserabel voel en pijn ervaar van het niet naar het toilet kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij elke stap die ik zet eraan herinnerd te worden dat ik niet naar het toilet kan door de pijn en het ongemak die het bewegen geeft met een volle en verkrampte darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet lekker en voldoende te kunnen eten ten gevolge van een volle en verkrampte darm.

Dus, Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen eten en bewegen als ik een verkrampte, volle darm heb, zonder ieder moment te worden herinnert aan de pijn en het ongemak in mijn fysiek, waarop ik in gedachten en emoties reageer, en ten gevolge hiervan niet te weten wat ik moet doen, behalve liggen maar dan val ik in slaap, waarin de geest drukker wordt.

Hierin zie ik dus het belang van het voorkomen van deze toestand, wat me tot nu toe niet effectief gelukt is.

Ik stel mezelf ten doel ondersteuning te vragen aan Sunette in het voorkomen van deze toestand en in het doorlopen van deze consequenties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten bepalen en vastzetten door de consequenties die ik creeer en gecreeerd heb, en hierin zoveel paniek en ‘niet weten’ te ervaren dat ik er radeloos van word.

Ik stel mezelf ten doel de rede te stoppen in/als gedachten welke ik ervaar in radeloosheid, en in plaats hiervan hier aanwezig te zijn, ook al weet ik niet wat ik moet doen. Ik realiseer me dat ik me radeloos ervaar in een geloof dat ik er niets aan kan veranderen, dat ik het verpest heb. Ik stop, ik adem in de ervaring van radeloosheid, ik stel me gelijk aan de ervaring van radeloosheid, ik pas eventueel een zelfvergeving toe, ik adem uit en geef de energie terug aan mijn lichaam die ik verspil in participatie in de emotie van radeloosheid en in emoties algemeen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de fysieke consequentie opnieuw te creeren, waarin ik zie dat het me niet duidelijk is hoe ik dit doe, dat ik het iets meer begin te zien maar waardoor ik het nog niet heb kunnen voorkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik opnieuw de fysieke consequentie heb gecreeerd.

Trading with Death

———————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 176 – Zelfvergevingen op relaties – 9 – ik kan het niet

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Dag 173 – Zelfvergevingen op relaties – 6 – voorbereiding nodig

Dag 174 – Zelfcorrecties op relaties – 7 – voorbereiding nodig

Dag 175 – Zelfvergevingen op relaties – 8- grapjes over man en vrouw

Ik Kan het Niet.

Deze woorden zitten als zin opgeslagen in mijn fysiek, in mijn darmen. Het komt regelmatig omhoog maar niet specifiek gelinkt aan iets, althans niet zichtbaar voor mij op het moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo’n enorme angst te ervaren mezelf kwijt te raken in relaties met een ander, welke feitelijk relaties zijn in/als de mind/het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf enorm te limiteren en af te knijpen in relaties in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf dood te drukken in geloof in relaties in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf uit te drogen in participatie in relaties in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf totaal te laten brainwashen in relaties in/als bewustzijn en in het geloof in deze relaties als zijnde waardevol.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet kan omdat mijn moeder gelooft dat ze het niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet exact te weten wat ik dan niet kan, waar het over gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus te geloven dat ik het niet kan terwijl ik helemaal niet weet waar het over gaat, terwijl het helemaal niet gelinkt is aan iets maar gewoon een overgenomen statement, zin, geloof van voorgaande generatie(s).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ‘ik kan het niet’ ergens aan gelinkt is, dat ik moet uitzoeken wat ik dan niet kan, hierin niets kan vinden en dus blijf zitten bij het geloof in ‘ik kan het niet’ en het zoeken naar wat ik niet kan, in plaats van in te zien dat er niets te zoeken valt, dat er niet iets specifiek waaraan dit gebonden is maar dat het gewoon een doorgegeven statement is waar ik me door heb laten/laat leiden/lijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten leiden/lijden door een overgenomen/doorgegeven statement in/als de mind, in plaats van in de realiteit en praktijk te onderzoeken wat er gaande is, welke ik juist direct opgeef aangezien ik geloof dat ik het niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het onderzoeken in realiteit/in de praktijk direct op te geven of zelfs eigenlijk niet eens te starten in een geloof dat ik het niet kan, waarin ik mezelf als ‘ik kan het niet’ bevestig dus vestig in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als ‘ik kan het niet’ te vestigen in het fysiek, waarin mijn fysiek, mijn darmen dit gaan weergeven en dus niet meer kunnen, hun werk dus niet meer kunnen doen, waarin ik mezelf opnieuw bevestig dus vestig in ‘ik kan het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet kan omdat mijn fysiek dit aangeeft, niet ziende dat dit de fysieke mind is die ik zelf gemanifesteerd heb in geloof in relaties in/als de mind, en dus in geloof dat wat de vorige generatie gelooft niet te kunnen, ik ook geloof niet te kunnen, en dus nooit begin met onderzoek in realiteit/praktijk om mezelf vaardigheden te leren en hierin mezelf als zelfvertrouwen te vestigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb perplex te zijn van het inzien dat dit ‘ik kan het niet’ nergens op gebaseerd is, maar dat ik het wel geloofd en geleefd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verraden te voelen doordat ik geloofde in iets wat nergens op gebaseerd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met open mond stil te vallen dat ik zolang geloofd heb in iets wat nergens op gebaseerd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verontwaardigd te zijn dat mij dingen geleerd als doorgegeven zijn die nergens op gebaseerd zijn maar me ondertussen in complete controle in geloof hierin, gevangen houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ouders te geloven in wat zij mij doorgeven/leren en dit voor waar aanneem, ook al zie en snap ik niet waarop het gebaseerd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vervolgens te geloven dat het aan mij ligt dat ik niet weet waarop het gebaseerd is, het ‘ik kan het niet’, dat er wel iets heel belangrijks zal zijn maar dat ik het niet zie, en dit dus niet durf te vragen en onderzoeken, en hierin een ‘ik weet  het niet’ te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de afhoudende reacties van mensen op vragen die ik niet begrijp, te interpreteren als dat ik een domme vraag stel, in plaats van in te zien dat die afhoudende reactie voortkomt uit een niet weten, dit niet willen tonen, en dus afhoudend reageren, waarin dit zo vervolgens wordt voortgezet, generatie op generatie, waarin iedereen denkt dat ie dom is, dat iedereen het weet behalve ik, geloven de dat de ander het wel weet maar niet werkelijk durvende dit te onderzoeken uit angst dat het niet-weten zichtbaar wordt en ik dus als dom wordt gezien, wat ook zo is, ik en iedereen, dom door dit patroon voort te zetten in onwetendheid in geloof in de afhoudende reactie van anderen, welke een controle-mechanisme is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit controle-mechanisme te hebben voortgezet door kortaf te reageren op vragen van mensen waarop ik het antwoord niet weet zonder dit zorgvuldig uit te zoeken en/of eenvoudig te zeggen dat ik het niet weet.

Als ik de zin als gedachte ‘ik kan het niet’ in me omhoog zie komen, dan stop ik, ik adem. Ik onderzoek of ik deze gedachte link aan iets in het moment of aan eeh herinnering die getriggerd wordt. Als dit zo is, schrijf ik deze uit en/of pas ik er zelfvergevingen op toe. Als het nergens zichtbaar aan gelinkt is, stop ik simpel de gedachte, vergeef mezelf dat ik erin geparticipeerd heb en geloofd heb, en vergeef mezelf dat ik deze gedachte in mezelf laat bestaan en vervolgens manifesteer in een orgaan en ga leven volgens deze gedachte. Als er emoties/gevoelens mee omhoog komen pas ik hier zelfvergevingen op toe en zie of deze ergens aan gelinkt zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te gaan leven volgens een gedachte die ik heb onderdrukt en hiermee heb opgeslagen in een fysiek orgaan.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met geloof in ‘ik kan het niet’ en te onderzoeken in de fysieke realiteit hoe ik iets aan kan pakken. Indien nodig vraag ik ondersteuning aan iemand die in staat is met me mee te zien.

Ik stel mezelf ten doel een vraag van een ander te beantwoorden naar beste kunnen, te onderzoeken of ik een antwoord kan vinden en zo niet, dit duidelijk aan te geven zodat de ander niet in onzekerheid achter blijft omdat ik geen antwoord weet, maar in plaats hiervan zelf het onderzoek voort kan zetten. Tevens zie ik of ik een ander weet die de persoon hierin kan ondersteunen.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het geloof en bevestigen in een ‘ik kan het niet’ van een fysiek orgaan zoals de dikke darm. Ik onderzoek de patronen die ik in dit orgaan heb opgeslagen als beknellende relaties in/als bewustzijn. Ik realiseer me dat in deze beknellende relaties de ‘ik kan het niet’ gecreeerd is waardoor het orgaan de functie niet kan uitvoeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek te voelen opkomen als mijn darm de functie niet uitvoert, welke gelinkt is aan een geloof dat dit nooit meer goed komt, dat ik het niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren door geloof in de gedachte dat ik het niet kan en dus nooit zal kunnen en dat er dus nooit verandering op zal treden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat er nooit verandering op zal treden door geloof in dat ik het niet kan, mezelf veranderen en hierin mijn fysiek veranderen/de vrijheid geven tot het uitvoeren van de orgaanfuncties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen fysiek onder controle te houden en in deze controle het orgaan/de darm probeer te dwingen tot het uitvoeren van de functie welke ik zelf heb lam gelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf de functie van het orgaan te hebben lamgelegd, en hierin te geloven dat ik niet in staat ben dit te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet in staat ben te veranderen en de verlammende controle van/in/als het bewustzijn te stoppen, aangezien ik geloof niet te weten wie ik zelf ben, door een andere controle in/als bewustzijn als ‘ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik eerst moet weten wie ik ben om mezelf te kunnen veranderen, in plaats van in te zien dat in het stoppen van het geloof in de controle in/als bewustzijn en het onderzoeken van de fysieke mogelijkheden in gezond verstand, ik, adem voor adem, zal zien wie ik ben.

——————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 115 – Overgave in relatie tot ‘ik kan het niet’ als hoofd-karakter.

Het woord overgave, met name in relatie tot relaties, komt vaak in me naar boven. Eigenlijk heb ik geen idee wat dit woord betekent. Je moet in de overgave gaan. Overgave aan wat, aan de mind, aan de relatie? mmm dat lijkt me niet.

Angst:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de overgave in een relatie welke ik relateer aan overgave aan de relatie in/als de mind, waarin ik in deze angst me dus verzet tegen de overgave en hiermee een polariteit creeer rondom het woord overgave.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verlangen naar overgave te ervaren welke ik relateer aan overgave in een relatie waarin beiden toegeven aan de relatie en dus toestemmen met een relatie in wederzijdse liefde, waarin zover ik kan zien dit nog steeds is gebaseerd op wederzijdse angst en het opvangen van elkaar in deze angsten, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verlangen naar een relatie in/als de mind met toestemming voor het opvangen van elkaars angsten in zogenaamde wederzijdse liefde=angst.

Gedachte:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het woord overgave niet te begrijpen en dus een soort van blanco hierin te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte ‘ik kan het niet’ in mij te ervaren.

Emoties/reacties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zowel afkeer als een soort van romantiek te ervaren bij het woord overgave gerelateerd aan relaties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verlamming en wanhoop en opgeven te ervaren ten gevolge van de gedachte ik kan het niet.

Verbeelding:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een plaatje in me te hebben laten bestaan van 2 mensen man en vrouw die na lang touwtrekken eindelijk toegeven aan elkaar en aan de ‘liefde’ voor elkaar, waarin dit dan dus eigenlijk een toegeven is aan de liefde=angst=bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het mezelf kwalijk te nemen dat het me maar niet lukt om zo’n relatie in overgave te vinden/manifesteren, in plaats van in te zien dat dit ook geen voorstelling is die werkelijkheid dient te worden wat de reden is dat ik hierin steeds niet ‘verder’ kom, aangezien het niet overeenstemt met het doel wat ik voor mezelf heb in dit leven, namelijk een en gelijk als zelf worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus iets na te streven in/als de mind wat niet overeenstemt met het werkelijke doel in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus als mind en als zelf niet in gelijkheid in overeenstemming te bewegen, welke zich weerspiegelt in de relaties die ik tot nu toe heb ervaren en wat zich manifesteert in mijn darmen, namelijk een darm als levend organisme die wil bewegen en een mindstructuur die dit bewegen belemmert/verkrampt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin verwarring te ervaren aangezien het hierin lijkt alsof ik moet overgeven aan de beweging van leven en dus de controle als mindstructuur hierin moet stoppen om me te kunnen bewegen als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb overgeven te zien als toegeven, afgeven van de controle, in plaats van overgave te zien als een bewegen in/als de adem, waarin de gedachten, gevoelens en emoties die ik zie voorbijkomen me laten zien waar ik me heb afgescheiden van mezelf als leven in/als de adem, welke afscheiding ik kan stoppen door deze gedachten, gevoelens en emoties te vergeven, waarin ik mezelf teruggeef aan mezelf als leven en kan bewegen in eenheid en gelijkheid als zelf als leven, waarin ikzelf als zelfbeweging aanwezig ben en me in deze zelfbeweging beweeg op wat zich aandient, in zelfvertrouwen, wat een vertrouwen is op zelf waarin ikzelf in staat ben in het moment te antwoorden zonder te bedenken wat ik moet zeggen of te reageren in reactie; hierin heb ik in de adem de leiding. Hierin zou je kunnen zeggen dat de mind de controle stopt en hiermee de leiding afgeeft aan zelf als leven in/als de adem, wat wordt ervaren als overgave.

Backchat:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf stom te vinden dat ik me niet kan overgeven aan mezelf als leven, waarin ik als mind de controle wil blijven voeren, in plaats van in te zien dat overgeven hier een actief proces is van het vergeven van gedachten, gevoelens en emoties in/als de mind als reacties die ik geworden ben, en hierin wordt overgeven een actief proces waarin ik mezelf richting geef, in plaats van een passieve afgifte van controle, welke we zo vaak hebben toegestaan als passief afgeven van onze zelfsturing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf star en hardnekkig te vinden omdat ik de mindcontrole niet zomaar afgeef, in plaats van in te zien dat ik ooit mijn zelfsturing zomaar heb afgegeven wat de meest traumatische ervaring is die er kan zijn voor Zelf als Leven, en dus keer ik deze ervaring nu om door stug vast te houden aan het enige wat ik nog geloof over te hebben van mezelf/waar ik nog enigszins controle in denk te behouden, namelijk mezelf en hoe ik mezelf ken in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een polariteit van hardnekkig vasthouden in/als controle en een plotseling alles afgeven zonder enkele zelfsturing, waarin ik in beide gevallen geen zelfverantwoordelijkheid neem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb binnen deze polariteit van vasthouden en overgeven mezelf weg houd van zelfverantwoordelijkheid, welke dus duidelijk een excuus is in/als de mind om doelbewust te weigeren zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te stagneren als ik ervaar dat er geen kans is op Leven, welke juist mezelf de mogelijkheid tot leven in mezelf stopt aangezien ik stagneer, de adem stop/inhoud en weiger nog te bewegen, waarin ik de kans op Leven buiten mezelf heb gelegd waarin ik kans op leven definieer als een ander of meerdere mensen die ook het proces tot leven wandelen, waarmee ik samen kan wandelen, waarin ik zelf wel de beslissing heb genomen het proces tot leven te wandelen maar niet te weten hoe dit te doen als er geen ander is in relatie tot mij die dit ook doet, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als leven nog afhankelijk te zien van de ander(=de mind).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo stom te vinden dat ik maar blijf vastklampen aan de ander=de mind, en dus werkelijk stagnatie creeer als er geen mogelijkheid is om te leven via gevoelens van/voor de ander=de mind.

Fysieke consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb darmvertraging en darmkramp te manifesteren door te weigeren zelf te leven als zelfexpressie, waar de geweigerde zelfexpressie de schildklierfunctie ‘minderwaardig’  laat functioneren, waardoor er een vertraagde darmbeweging met tot gevolg darmverkramping ontstaat, met alle gevolgen van dien als dysbiosie in de darm, tot dat de darm zelf de oorzaak wordt van de belemmerde zelfexpressie en fysieke beweging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verlamming in de achterkant/onderkant van mijn bekken te ervaren, waardoor ik het liefst niet en nooit meer beweeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een nooit meer willen bewegen als toekomstprojectie te creeren doordat ik in het moment verlamming ervaar waarin ik geloof dat het me nooit gaat lukken, en hiermee het ‘nooit meer’ zelf te creeren in een enkel moment.

Consequenties algemeen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet hier fysiek aanwezig te zijn maar constant in de mind geloven de dat ik de polariteit en de vraagstukken in de mind moet onderzoeken, net zolang totdat ik een antwoord ‘krijg’ in/als de mind die me gerust stelt/tevreden stelt, waarin het antwoord natuurlijk een verzekering moet zijn op een relatie waarin ik nog steeds kan leven via de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door de mindparticipatie en het volgen van gedachten mijn eigen fysiek te saboteren en consequenties als in mijn gedachten te creeren voor mezelf en de ander die in hetzelfde patroon zit, en tevens het verenigd bewustzijnsveld in stand te houden door het creeren van energie in participatie in/als de mind, en zelf niet effectief te zijn in de praktische toepassingen overdag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de relatie in zelfinteresse hierin nog voorrang te geven op leven in/als de adem als wat het beste is voor alle leven door relatie-opties in de mind in de toekomst te onderzoeken en dus projecteren, uit angst dat ik achterblijf en niet ‘mee mag/kan’ in Leven, in plaats van in te zien dat ik met deze mindparticipatie juist het achterblijven creeer aangezien ik hierin mezelf de mogelijkheid ontneem om hier aanwezig te zijn in de Adem in Leven als wat het beste is voor Alle Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren als ik geen relatie-opties zie, waarin ik paniek ervaar tot niet kunnen leven aangezien ik nooit geleerd heb hoe te leven als zelf in/als de Adem, maar alleen maar weet hoe te leven via de ander=de mind.

Realisaties/zelfcorrecties:

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke herinneringen als gedachten eraan ten grondslag liggen welke me ertoe gezet hebben mijn zelfsturing af te geven, zodat ik hierin zelfvergeving en zelfcorrectie kan toepassen en mezelf richting kan geven in zelfverantwoordelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke angsten er ten grondslag liggen aan de doelbewuste weigering om zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik realiseer me dat vrijwel niemand weet hoe te leven in/als de Adem, en dus hoef ik ook niet bij de ander=de mind aan te kloppen.

Ik realiseer me dat de gedachte ‘ik kan het niet’ afkomstig is van de moeder en dat ik die gedachte heb meegekregen en gemanifesteerd in mijn darmweefsel. En ten gevolge van een geloof in  ‘ik kan het niet’ als zijnde ik kan het niet zelf heb ik mezelf als zelfsturing als zelfvertrouwen afgegeven, overgegeven aan de ander=de mind, waarin ik een situatie heb gecreeerd waarin ik het inderdaad niet meer zelf kan aangezien ik de zelfsturing heb weggegeven aan de ander=de mind.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe en ondersteuning te vragen bij het deconstrueren van de gevolgen van de gedachte ‘ik kan het niet’, welke in combinatie met ‘het heeft geen zin‘ een totaal verlammend en daarin langzaam verwoestend effect heeft op mijn fysiek.

ik stel mezelf ten doel mezelf in ieder moment opnieuw als nieuw te ondersteunen, waarin ik van moment tot moment, van adem tot adem mezelf ondersteun tot leven in/als de Adem, welke ik zelf ervaren heb en dus mezelf bewezen heb dat het ondersteunen in ieder moment effectief is en dat ik hiermee zelf de nieuwe toekomst creeer in/als ondersteuning, waarin een nooit en altijd woorden als gedachten zijn die ‘altijd’ blokkeren in de ondersteuning, en dit is de enige altijd als zekerheid die er is: ondersteuning in het moment in/als de adem.