Dag 248 – Expressie en de Darm – Zelfvergevingen op ‘Opstaan uit Bed’

Dit is een vervolg in een serie blogs “Expressie en de Darm” beginnend bij Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

Vervolg op Dag 246 – Expressie en de Darm – Opstaan uit Bed:

Zelfvergevingen op Gedachten:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘dit kan niet waar zijn’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘vandaag heb ik dit en dit gedaan, dus vandaag mag ik wat langer slapen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik wil niet dat er iemand is als ik zo wakker word’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik niet wil dat er iemand is als ik zo wakker word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik heb het koud en/of het is koud’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden/lijden door de ervaring van kou en dit als excuus te gebruiken om niet op te hoeven staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verdrietig en ellendig te voelen als ik het koud heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me misdeeld te voelen als ik het koud heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de kou me iets aan kan doen, in plaats van in te zien dat ik in het blijven draaien in gedachten over de kou, ik mezelf iets aandoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik wil gewoon niet opstaan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik wil nog slapen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik nog wil slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘moet ik nou weer naar werk?’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik wil een half uurtje langer slapen vandaag’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een half uurtje langer wil slapen, in plaats van in te zien dat ik later baal van mezelf als ik een half uurtje of zelfs een uurtje langer heb geslapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘het is te vroeg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het te vroeg is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘wat moet ik zo vroeg op?’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik haat dit’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik val bijna om’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik bijna op val.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘dit voelt niet goed’ (welke ik fysiek ervaar dus fysiek gemanifesteerd heb).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte ‘dit voelt niet goed’ fysiek te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte ‘dit voelt niet goed’ fysiek te manifesteren’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘I am pissed off’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘het is altijd te kort’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het altijd te kort is.

Zelfvergevingen op Ervaringen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik iets kapot maak als ik nu opsta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de ervaring alsof ik iets kapot maak als ik nu opsta, in plaats van in te zien dat ik ik iets kapot maak als ik participeer in een ervaring voortkomend uit een gedachte dat ik iets kapot maak, en hierin blijf liggen in een toestand van iets kapot maken in gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring te hebben van te moe zijn als ik door de wekker wakker word, waarin ik niet weet of ik werkelijk nog even had moeten slapen aangezien ik nog niet uit mezelf ben wakker geworden, en vervolgens dit ga proberen in te halen waarin ik steeds in slaap val en wakker word met de snooze.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te snoozen en mezelf te sussen hierin, in slaap te sussen en weg te sussen van de ervaring waar ik doorheen moet als ik opsta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me laten leiden door een ervaring van enorme moeheid van ongeveer 5 minuten die heel vervelend zijn tot maximaal 30 minuten die een beetje vervelend zijn, in plaats van mezelf hier doorheen te ademen en te bewegen in/als het fysiek maar te blijven liggen en te gaan bewegen in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een gevoel dat me iets heel ergs wordt aangedaan wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat me iets heel ergs wordt aangedaan, in plaats van in te zien dat ik mezelf iets ‘ergs’ aandoe door in enERGie te participeren en dat ik dit mijn hele leven gedaan heb, welke ik geaccumuleerd ervaar als ik ’s ochtends op moet staan uit bed en een algehele ervaring als ‘heel erg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een fysieke ervaring van ‘te moe’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het moment van de fysieke ervaring van moeheid in de ochtend als ik op sta, niet te weten wanneer ik werkelijk te moe ben en wanneer ik slechts participeer in een ervaring in/als de geest, aangezien ik de ervaring fysiek gemanifesteerd heb en dus werkelijk fysiek ervaar als ‘te moe’.

Wordt vervolgd met Uitwerking van de Realisaties.

Mental-tiredness-vs-physical-tiredness-atlanteans-part-61

————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Advertenties

Dag 209 – Het Leven Verstoren – Disturbing Life

31 december begin van de middag. Overal klinkt vuurwerk om me heen aangezien ik direct aan de straat woon en zo ook de konijntjes met mij.

Kinderen rond de 10 jaar steken rotjes af, achter elkaar door. Ik begin steeds meer de emotie te ervaren die ik altijd ergens onderdrukt met me meedraag. dat de wereld ‘te hard’ is, dat er geen rekening gehouden wordt met/niet gezorgd wordt voor het Leven. Is er iemand die in overweging neemt hoe het is voor alle dieren als er zoveel kabaal in het vuurwerk doorklinkt ten behoeve van de mens als mind? Wij als mens krijgen er een kick van, het steeds opnieuw schrikken, hoe harder hoe beter. Ik ken ook de uitdrukking dat het even ‘alles reset’, alles knallen waarin geen ruimte om aan de zorgen te denken. Het reset de mind. Het fysiek wordt alleen maar verstoord door het opschrikken in/als de mind, of door te harde geluiden voor bijvoorbeeld de dieren. Ik ervaar een punt waarop ik het wil opgeven, waarop ik niet verder wil, waarop ik het gehad heb met de menselijke natuur, en dus waarop ik het gehad heb met mezelf als menselijke natuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gehad te hebben met de menselijke natuur en met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard een punt te ervaren waarop ik het wil opgeven, zo voel ik in mezelf, terwijl ik tegelijkertijd in mezelf ervaar dat ik gewoon in de adem aanwezig kan zijn, ook in deze situatie, en mijn emoties geen overhand hoef te geven, dat ik kan kiezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren waarin ik een oordeel vestig over het geen rekening houden met het Leven, en in dit oordeel veroordeel ik mezelf tot reactie in/als de mind/het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf ‘vele malen’ mezelf als mind/bewustzijn gereset te hebben op oudjaarsavond met veel harde knallen om me heen, zonder rekening te houden met of ook maar te overwegen hoe dit is voor de dieren om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het siervuurwerk wel mooi te vinden zoals de grote pijlen die licht geven, en ondertussen het knallen te veroordelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een reset voor de mind een ‘goed iets is’ en ‘goed’ is voor de mens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over de konijntjes en hierdoor boos te worden over al het vuurwerk hier rondom het huis, wat alleen hier rondom het huis plaatsvindt door de locatie waarop dit huisje zich bevindt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zorgen te projecteren op de konijntjes, en hierin boos te zijn omdat ‘mijn’ konijntjes hier last van hebben en hierdoor pas werkelijk te zien wat een ellende vuurwerk eigenlijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn boosheid op te stapelen in plaats van de kinderen te vragen iets verderop te gaan staan, welke ik toch doe als ze pal naast de schutting staan, waarop ze meteen antwoorden ‘dat ze van diertjes houden’ en meteen een stukje verderop gaan staan, wat op dit moment het enige is wat we in samenwerking kunnen doen in deze jaarwisseling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat geen enkel mens wil meewerken aan wat het beste is voor alle leven, in plaats van in te zien dat geen enkel mens het ooit geleerd heeft en dat ik nooit iets gevraagd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om naar voren te treden/op te staan in mezelf voor wat het beste is voor alle leven, uit angst dat er niemand luistert en dat de verstoring en vernietiging van het leven gewoon doorgaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het doorgaan van verstoring en vernietiging van het leven te gebruiken als rechtvaardiging om juist dit verstoren en vernietigen te stoppen, in eerste instantie in mezelf en hierin als voorbeeld voor een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ervan uit te gaan dat niemand wil luisteren naar wat ik vraag als wat het beste is voor alle leven, in plaats van in te zien dat ik het helemaal nooit gevraagd heb, zelfs, of juist niet voor mezelf, waardoor niemand ‘rekening hield’ met mij als leven, inclusief ikzelf, en dus alle verstoring en vernietiging gewoon doorgaat, en ik hierin de conclusie heb getrokken dat niemand luistert, als excuus om de verstoring en vernietiging in mezelf gewoon door te laten gaan door participatie in backchat en de schuld geven aan een ander in backchat en als excuus om niet op te hoeven staan en te spreken.

Ik stel mezelf ten doel mijn angst te stoppen zodra deze opkomt. Ik adem in – ik ben/word me gewaar van de reactie in mezelf – ik houd de adem vast – ik onderzoek de reactie, in het moment en elke herinnering welke in me opkomt als oorzaak voor deze reactie in het moment – ik adem uit – ik geef de reactie/de opgebouwde energie vrij, laat het door me heen vloeien, vergeef mezelf in het moment: geef de energie terug aan de aarde – houd de adem vast – en zie of er nog energie vast zit in mij gerelateerd aan dit punt wat ik niet effectief heb vrij gegeven, en als ik niet in staat was om alles vrij te geven, ga ik door met ademen, en als het me niet lukt het vrij te geven/los te laten, ondersteun ik mezelf hierin met behulp van schrijven, het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties, welke ik uitschrijf terwijl ik nog steeds de 4-tellen-ademhaling toepas, totdat ik tot een punt van helderheid kom.

Ik stel mezelf ten doel medewerking te vragen in de kleine punten voor wat het beste is voor alle leven als ik zie dat dit niet wordt toegepast en als ik zelf de angst in mij gestopt heb, waarin ik mezelf en de ander de kans geef samen te werken in wat het beste is voor alle leven en dus voor zelf als leven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf hier te houden in de adem terwijl er vuurwerk wordt afgestoken en te zien hoe het gaat met de dieren, en als het niet gaat, met hen of met mij, ze in huis te halen voor een aantal uren. Ik realiseer me dat de dieren er niets aan hebben als ik me zorgen of boos ga maken, aangezien ik dan niet meer effectief aanwezig ben om hen bij te staan indien nodig, en zij tevens ook nog eens last hebben van mijn geladenheid. In plaats hiervan zorg ik voor mezelf door in/als de adem aanwezig te blijven en boosheid en zorgen hierin te stoppen en vanuit dit startpunt te doen wat het beste is.

Ik stel mezelf ten doel de oordelen die ik in mezelf voorbij zie komen als reactie op de knallen van het vuurwerk, te stoppen, in te zien, zelf  te vergeven en zelf te corrigeren terwijl ik de 4×4 ademhaling toepas, waarin ik me realiseer dat ik niet zozeer reageer op het vuurwerk zelf maar op de nonchelante wijze van de menselijke natuur waarop het afsteken (ontsteken van het lontje) gebeurt, en het negeren hierin van de menselijke natuur van het Leven om ons heen en in onszelf.

Ik stel mezelf ten doel mijn nonchalante wijze van ontsteken in/als de mind en het negeren hierin van mezelf als Leven en hierin van het Leven om me heen te stoppen, in te zien/te onderzoeken, zelf te vergeven en zelf te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vandaag af te laten leiden door de onrust in mezelf als reactie op de onrust buiten mij, waardoor ik niet echt kom tot iets afmaken.

Ik stel mezelf ten doel vandaag te stoppen met werken en wat tv te kijken, iets lekkers te eten/drinken, te genieten van alle dieren om me heen in huis en even naar buiten te gaan om met de buren te communiceren vanavond, en morgen weer verder te gaan met de werkzaamheden waar ik mee gestart ben gisteren en vandaag.

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 189 – Zelfvergevingen op relaties – 21 – als er een man is/consequenties

Vervolg op:

Dag 187 – Zelfvergevingen op relaties- -19 – als er een man is

Dag 188 – Zelfvergevingen op relaties – 20 – als er een man is/emotie-gevoel-backchat

Consequenties:

situaties overhaasten, vanuit de mind gaan spreken en handelen, pushen, of juist inhouden, terug trekken, ‘op mezelf zijn’.

Zelfvergevingen consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb situaties te overhaasten en hierin vanuit de mind te gaan spreken, pushen en handelen of juist inhouden, terug trekken en ‘op mezelf zijn’ als er een man is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo te pushen in/als de mind als er een man is, dat ik denk en geloof dat ik alleen maar aan het pushen ben, ook naar de man toe, en dus in fysieke werkelijkheid ga inhouden en terug trekken en hierin dus afstandelijk kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe een situatie fysiek door te wandelen en te onderzoeken op mogelijkheden als er een man is, aangezien als er een man is alle patronen aangewakkerd worden en ik hierdoor niet meer aanwezig ben in het fysiek en een situatie normaal kan inzien of nog rustig in mezelf kan zijn, en dus aan de man ga trekken en pushen om bevestiging te krijgen wat ik in/als de mind/het bewustzijn als rust ervaar, voor even, aangezien het volgende moment ik in/als de mind/het bewustzijn weer bevestiging nodig heb, en zo ontstaat de verslaving aan energie in/als bewustzijn aan de aanwezigheid van een man in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in/als bewustzijn de stappen allemaal heel logisch te vinden en vervolgens boos en verwonderd en verward wakker te worden als in het fysiek de stappen niet of anders lopen en ik in het fysiek de stappen dus anders moet lopen dan ik me had voorgesteld in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf boos en verdrietig te maken in/als de mind als er een man is, door in/als de mind/het bewustzijn, me van alles voor te stellen, dit probeer voor elkaar te krijgen, en vervolgens boos en verdrietig te worden als dit niet zo lukt en hierin ervaar alsof het boosheid naar de man is die niet voldoet aan de voorstellingen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voorstellingen in/als de mind te maken welke getriggerd worden door bepaald gedrag en hierin de woorden van een man, waarin ik de getriggerde voorstellingen vervolgens ga geloven en ga koppelen aan de man en de woorden en het gedrag van de man, en als de man dan niet aan die voorstellingen voldoet, word ik verdrietig en boos op de man aangezien ik geloof dat hij dat toch gezegd en/of gesuggereerd heeft met woorden en gedrag, in plaats van in te zien dat ik al gereageerd heb op woorden en gedrag zonder deze in realiteit te onderzoeken in betrouwbaarheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf enorm dom te vinden dat ik als er een man is, keer op keer trap in de illusie die ik zelf creeer en interpreteer naar aanleiding van woorden en gedrag van een man, waarin ik me in/als de mind al ga hechten aan een voorstelling van een samen zijn met de man en me vervolgens verdrietig en boos voel als er helemaal geen samen zijn is/komt/blijkt te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor het feit dat ik een illusie creeer van een samen zijn als er een man is, naar aanleiding van woorden en gedrag van de man en interactie met de man, en deze illusie keer op keer geloof, waardoor ik me niet meer normaal/gelijk kan gedragen maar in plaats hiervan ga trekken en duwen in/als bewustzijn om de illusie van samen zijn te behouden en te proberen deze illusie werkelijkheid te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me terug te trekken uit uit schaamte voor wat ik voor een illusie creeer in/als het bewustzijn welke me belet in het fysiek te onderzoeken wat de werkelijke mogelijkheden zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het onderzoeken in het fysiek van de werkelijke mogelijkheden, waarin ik bang ben dat een samen wandelen in werkelijkheid niet mogelijk blijkt/zal zijn, in plaats van in te zien dat de angst een angst is voor verlies van de illusie, welke ik manifesteer in werkelijkheid als ik me terugtrek en niet in de fysieke werkelijkheid ga onderzoeken wat de mogelijkheden zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de ontmoeting met een man, dus als er een man is, een gemak te ervaren waarvan ik geloof dat die zich zal voortzetten. en hierin langzaam in de patronen verstrikt te raken en niet meer te zien hoe nog te communiceren aangezien ik al verdwenen ben in de patronen in/als bewustzijn die ik in tegenstelling tot het gemak heel moeilijk ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het moeilijk ervaren van de patronen in/als de mind/het bewustzijn, angst te creeren niet door de moeilijkheden/patronen heen te komen en het hierin te verpesten door de patronen te gaan leven in plaats van ze zelf door te wandelen/uit te schrijven en zelf te vergeven, en hierin angst ervaar de man weg te jagen met mijn patronen van duwen en trekken en tevens angst te ervaren dat de man zijn eigen patronen die ik trigger, niet door wil, zal en kan wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verantwoordelijk te voelen voor de consequenties in de man die ik trigger en me hierop te gaan aanpassen en te proberen zo min mogelijk consequenties voor de man te creeren en hierin probeer te voorkomen dat de man wegloopt , in plaats van in te zien de man zelf verantwoordelijk is voor de consequenties als reactie op mij, en dat ik zelfverantwoordelijk ben voor mijn eigen reacties/consequenties, en dat dit hetgeen is wat ik kan stoppen in/als mezelf, waarin ik geen controle heb op wat de man wel en niet doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door te proberen de consequenties voor de ander te beperken, ik mezelf vergeet, hierin consequenties/reacties creeer, en vervolgens boos en verdrietig word als de ander gewoon wegwandelt zonder consequenties en ik met een verloren ervaring achterblijf, welke voortkomt uit het mezelf uit het oog verliezen, als er een man is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat, als er een man is, en ik verloren raak in mijn eigen gecreeerde patronen in/als de mind, dit ook werkelijk betekent dat mijn patronen werkelijkheid zijn en/of worden, in plaats van in te zien dat ik de patronen zelf in kan zien, stoppen, zelfvergeven en zelfcorrigeren en hierin mezelf in werkelijkheid kan corrigeren en de patronen niet opnieuw in leven hoef te brengen.

Wordt vervolgd

————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life