Dag 701 – Het leven van woorden: transparant (3)

Auga-Water-Zuiveren-schoon-water-druppel-Banner

Vervolg op Dag 697 – Het leven van woorden: transparant (2)

Ik zie in mezelf dat ik in vele situaties vrij duidelijk ben in mezelf over wat ik wil en waar ik voor sta, echter als ik hier dan voor ga staan of wil gaan staan, komen er ‘reacties’ in me omhoog vanuit en als gedachten, gevoelens en emoties; reacties op bijvoorbeeld reacties van een ander op wat ik naar voren breng zonder dat ik exact weet/zie/begrijp wat er gebeurt in een ander; reacties binnenin mezelf op de gevolgen van het staan voor principes, aangezien ik hier geen controle op heb en er zo zichtbaar wordt waar ik me nog ‘gehecht’ heb door middel van gedachten, gevoelens en emoties – oftewel ‘waardeoordelen’ – aan de gevolgen. Ik kan niet bepalen wat anderen doen, ik kan alleen bepalen waar ik voor sta, vanuit een principe van ‘leven’ in eenheid en gelijkheid, dus in overweging van ‘leven als gewaarzijn‘ van de betrokkenen en zo, van en als ‘leven’ als geheel.

Dus ik krijg eigenlijk een soort ‘terugslag’ in mezelf en hierin ga ik twijfelen, mezelf compromitteren, mezelf in mijn standpunt/principes verzwakken eigenlijk. Dan zou ik kunnen zeggen dat ik nog niet transparant ben, aangezien mijn ‘waters’ nog beroerd worden door innerlijke bewegingen vanuit angst (-gedachten) en het ‘water’ in en als mijzelf, niet helder, niet transparant is maar vertroebeld door gedachten, gevoelens en emoties.

Dit brengt me dichter bij wat ik in de herdefinitie van transparant zie.

Transparant:

Helder in gedachte, woord en daad, vrij van angst door de toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie op het moment dat de wateren in beroering worden gebracht en van hieruit in staat om beslissingen te nemen en leven in overweging van wat het beste is voor de betrokkenen in-wezen, ter bevordering van het gewaarzijn van en als leven, zonder de noodzaak om iets te hoeven verbergen voor zelf of voor een ander.

waterdruppelzweeft

Woordenlijst (blogs)

How to Redefine a Word (free webinar)

Consciousness & Awareness – Back to Basics

———————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

 

Advertenties

Dag 661 – Battling for attention – self-forgiveness, a start

its_a_process

Continuing on: Dag 660 – Allow yourself to loose

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to avoid an experience of loosing in small events and conversations and here suppress myself in this experience and at the same time, because of avoiding to experience ‘to loose’, automatically try to win and ‘feel better’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to irritate myself when and as I notice another in conversation with me ‘trying to win’ without looking in my own experiences and what I am actually doing here myself which colours my observation around me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like I cannot reach a dimension of this winning and loosing and the pain that I caused myself within participation in this polarity within myself and here more being on the surface of it within an uncomfortable experience of seduced emotional pain.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to seduce myself to not experience the pain that I cause to myself from participating in the polarity of winning and loosing.

Can I name the experience here?

Being ignored.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ignore my being by suppressing how I really experinec myself and instead of supporting myself and name the experience, forgive myself for the participation and believe in it and see what makes me feel like this, suppressing this within myself and my physical body and so, creating physical consequenses for myself from where I recreate the experiences and so the pattern.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel ignored when I notice another in conversation with me is not really listening but in my eyes trying to ‘win’ my attention for their own words.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to participate in a battle for attention for words that are spoken.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel tired of ‘always listening’ to the words of another who from my perspective, do not give any attention to my words.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that another does intentional not listen to my words, instead of realizing, seeing and understanding that another might not even be aware of the inequality within the conversation.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that because my experiences of not being listened to and not being noticed are so obvious for myself, that another is also noticing this but delibrately ignoring it, instead of seeing, realizing and understanding that the other does not see what is going on inside myself and because I am suppressing it, it is not visible eather for the physical eyes.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I should get space from another to express myself as how I give another space to express themselves by listening and asking questions.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to expect to receive what I give, which is not unconditionally giving what I would like to receive.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like with this giving, ‘emptying’ myself and labeling this as a ‘bad’ thing from where I now realize that what I experience as emptying myself, might not be ‘bad’ in itself but my interpretation of it might be misformed and so I misinforme myself with information from what I experience, so from my emotions that I believe and take for real as ‘this is who I am’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to misinform myself by believing my own experiences/emotions as this is who I am.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not see, realize and understand that this ‘emptying myself’ is also an experience and so contained of negative emotional energie, based on misinformation as thoughts and believes as judgements.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ignore my own being while at the same time I am aware of myself.

I see now in the word ‘being’ that this is who I am, ‘be’ and as I define myself as ‘being something’ this is how I label my own ‘being’ as who I am and funny enough even the beginning of my own name is in it as ‘be ing(rid) which in itself also includes ‘be in grid’ as in the grid-lines and so within this letters I see a movement from ‘being in the gridlines’ to my ‘being’ does not mean to ‘delete completely who I am’ but more embracing and changing who I am’ by moving myself to and as my being.

When and as I see myself participating in an experience of ‘being ignored’ and from here, of loosing while i am in a conversation, I stop and breathe.

I realize that I am participating in my mind in polarity, trying to make myself more (important) than the other to ‘become equal’ to each other, instead coming to a point of equality first within and as myself by stopping the participation within the experiences of winning and loosing as a way of control.

I realize that I try to control by trying to win (attention) and I realize that I feel like loosing (control) if I am not ‘being attended’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to within conversation, expect to be first be attended by another to be heared, instead of attend myself and from here, express myself.

I realize that this is used as some kind of suppression to children that they are not allowed to speak when the adults does not give the persmission to do so, which I may even have copied as a pattern from a parent to whom this is used and which is in a form of suppression moved into the children as I did not see this pattern consciously affirmed and lived by my parents but sub- and maybe unconsiously, it was playing a role.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to copy, believe and follow suppressed/hidden patterns without investigating for and within myself what the consequenses are of doing so.

I commit myself to allow myself to loose (control) within a conversation and to breathe and listen and also listening to myself within the reactions/experiences that are coming up.

I realize that because I am participating in experiences, I am waiting for myself to express myself as while I am in experiences, I am not able to express myself effectively and so, I commit myself to express myself to myself within and as the application of some self-forgiveness for the experiences that I separate myself within from where I create distance within and towards myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to look for constant attention myself to create a better feeling about myself which I do not show but hide within myself, as a way of controling the situation and being able to ‘play it out’ in a form of blame.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to victimize myself within conversation where I experience an unability to express myself and project this towards the conversationpartner within hidden blame, which in itself makes it more difficult to express myself and where I even do not want to express myself anymore out of blame which is actually a form of revenche, where in I am actually secretely creating an experience of ‘winning’ within myself that I do not openly show and here, I keep control within and as my mind as being ‘the best’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to try to be the best, instead of being and living what is best for all.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I need to be the best to make sense and that it doesn’t matter if I am not here as the best, instead of realizing, seeing and understanding that it is about being/becoming the best version of myself and not so much in comparisson to others as it is not possible to be better or less than others because I am not them and they are not me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to battle with myself and blame myself when and as I am not living the best version of and as myself, instead of seeing where I can support myself and move and guide myself within the best I can in any given situation/moment that I am capable of at that time.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to try to be better than I am/am capable of from expectations in my own mind to get attention from another.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I will get more attention if I do better.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create all kind of expectations towards myself and from here, towards another and judge/blame myself (and/or another) if I and/or another do not live up to this.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create fear for my own projected reactions within myself from creating judgements as thoughts as expectations to live up to and from here, creating unnecessary conflict, within and without and then also, when there is a ‘conflict’ necessary to bring change, experience fear as judgement of conflict in general.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel sick of myself created from my own fear (as thoughts as judgements).

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to build up disappointment within myself that I experience as a ‘hate’ towards myself as accumulated points that I did not take responsibility for which I experience as a sickness in the midst of my body.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to disappoint myself, to not stand within an appointment of equality and oneness within and as myself but allowed myself to go into a battle that I do not even like.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not like battles and games but do participate in it every day despite myself and/as my integrity.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ignore my integrity in/as myself by participating in battles and competition in/as the mind, looking for attention as energy.

I realize that I am not able to express myself in certain situations because I participate in judgements as thoughts (=fear) and so in conflict as separation within myself.

I commit myself to be and become aware of the conflict that I participate in within myself within the small conversations with people that I do not generally feel comfortable with to express myself and here give the attention to myself that I need as support and guidance to eventually come to self-expression.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that my own attention is not enough and that need attention from others outside myself.

When and as I see myself looking for attention to fill myself, I stop and breathe.

I realize that I participate in my mind, looking for something (or someone) to complete me with thoughts, feelings and emotions instead of that I bring myself to a point of nothingness and forgive myself specificely for participating in thoughts, feelings and emotions.

I realize that I have learned to constantly generate energy to ‘fill’ myself with from the participation in thoughts and from here, in feelings and emotions to keep myself alive in/as the mind as how I know myself.

I commit myself to breathe in the experience of loosing (a part of) myself that comes up when I stop myself participating in this ‘looking for attention’ to generate thoughts, feelings and emotions within myself and here, to let go.

To be continued.

I realize that it may look like random self-forgiveness on points that come up that I have manifested as a structure within and as myself and/as my physical body. Here I walk around a point, looking for a ‘way in’ and taking bits and bites from the surface layers here and there to in this way slowly break down the patterns and step by step coming more to the core of it.

Here I do not ‘wait’ until I see ‘the whole thing’ but start with what is coming up and from here, walk with it. This  is what may make the self-forgiveness seem a bit (or a lot) incoherent. What I also notice is that during and after the writing, the patterns open up more while doing the daily activities where I apply self-forgiveness in speaking.

I often come during the writing and speaking (and doing the daily activities here and there in the house in between), to a moment where I ‘suddenly hit’ the point that was bothering me the most at that time, where it releases physically in letting out the emotion via some tears which results at the same time in a diminishment of the physical strain that is prominent in that moment/during that day. Which is a (physical) proof for myself that I brought myself to the release of a small peace of the structure and so, applied myself in self-honesty in relation to (a piece of) this point and structure.

wheredoyoustart

Video 2011: WHERE do I START with Self Forgiveness?

WAAR BEGIN IK met Zelfvergeving? (vertaling)

————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 350 – Bij de Osteopaat

Link Desteni Witnessblog

Ik ervaar ontzetten veel weerstand om me te laten behandelen. Mijn fysiek is verkrampt, met name darm en bekken, en in het fysiek gaan betekent ook in deze pijn gaan.

We starten de behandeling. Hij begint met de schedel en later het buikgebied. Op een gegeven moment uit ik aan dat ik zoveel weerstand ervaar dat ik het liefste zijn handen weg wil slaan en weg wil rennen. “Voelt het niet goed om hier te zijn”? vraagt hij. “Ik weet het niet, ik wil er doorheen; weerstand voelt nooit goed”, zeg ik. (Het voelt alsof ik mezelf iets aandoe en ‘niet voor mezelf opkom’).

Okay Ingrid kom op, weerstand, gevoelens van misbruik, niet willen dat hij mijn lichaam aanraakt. Wat zou Bernard-Leven zeggen?

osteopathie gouda

Weerstand is een illusie. Gevoelens van misbruik zijn niet echt en gebaseerd op gedachten en herinneringen. Er kan me niets gebeuren (ik ben vaker bij deze osteopaat geweest en hij kan ‘via zijn handen met het fysiek praten’ en is hierin ervaren en integer).

Ik zie dat hij even twijfelt om door te gaan, en ik realiseer me dat ik zelf verantwoordelijkheid dien te nemen voor het voortzetten van de behandeling, en dat doe ik.

Zo stop ik nog wat gedachten als illusies die opkomen, pas hier en daar een zelfvergeving toe in het hoofd en ik word rustiger, de emoties verdwijnen. Uiteindelijk gaat de behandeling vrij soepel en geeft hij de feedback dat het lichaam snel ontspant in de aanrakingen en grepen, veel sneller dan een paar maanden geleden, en zo noemt hij nog een aantal fysieke verbeteringen op ten aanzien van vorige keer. “Je hebt hard gewerkt”, zegt hij.

Dat klopt.Ik heb de afgelopen maanden veel doorgewandeld in schrijven en toepassing van zelfvergevingen en zelfcorrecties – onder andere in de Dip-Pro cursus in het mind-construct – waardoor de emoties, opgeslagen in het lichaam, veel minder zijn geworden.

Waar ik me gewaar van wordt in deze behandeling, is dat een ‘push’ en een opstaan heel rustig is, heel soepel, ‘stil’ zou ik zeggen, en dat er helemaal geen heftige taferelen aan te pas hoeven komen. De voorstellingen in de geest zijn heftig, en dat is precies hetgeen dat tegenhoudt om zelf te pushen en rustig en soepel op te staan, in het fysiek te komen. Leven is soepel, de geest verkrampt en creeert weerstand en wordt hierin en hierdoor heftig.

Een ander punt is het ‘geluid maken’ ter ondersteuning om in het lichaam te komen. Hij vraagt me geluid te maken om dieper in het lichaam, waar hij zijn handen houdt, te komen. Op dit geluid maken tijdens een behandeling ervaar ik al jaren weerstand, en ik doe het dus ook niet. Geluid maken terwijl ik op een behandeltafel lig in mijn blootje in een voor de geest wat ongemakkeliijke positie, mmm dat is niet hetgeen ik om sta te springen. Dit komt door verbeeldingen van hard gekreun en gesteun en oergeluiden waarvan ik denk dat dit moet plaats vinden met veel aandacht hierop. Dus ik vraag hem nu, “hoe doe ik dat? Je moet even iets aangeven anders kom ik er niet doorheen”. Hij maakt even een geluid, huuuuuh, kort, en zegt, gewoon, een geluid, maakt niet uit wat, als het maar trilt.

“Als het maar trilt”? vraag ik hem. “Ja”, zegt hij.

Okay hier kan ik iets mee. Het is gewoon om te trillen in het fysiek. Dus ik maak wat geluiden om te trillen en vrij soepel ontspannen de strakgespannen spieren waar hij zijn handen heeft, zonder ook maar enigszins te letten op wat voor geluid ik maak, maar gefocussed op de toestand van het weefsel in mijn lichaam waar hij zijn handen heeft.

Geluid als klank in het fysiek om te trillen. Dit sluit direct aan op het hardop in klank brengen van zelfvergevingen.

Het fysiek, de fysieke gesteldheid van mijn lichaam, is hier is mijn referentiepunt dat het proces van zelfvergeving werkelijk invloed heeft op het fysiek en effectief is om emoties op te ruimen en zo het fysieke weefsel vrij te maken waardoor de spieren kunnen ontspannen; vrij maken van de opgeslagen spanning, van de opgeslagen structuren van de geest. Tevens laat deze behandeling me zien hoe de geest weerstand vergroot en opgooit als een enorm monster en dat er blijkbaar met enorm veel kabaal moet worden opgestaan als aanwezig worden in het fysiek. Niets hiervan is echt. Het aanwezig zijn in het lichaam gebeurt bijna ongemerkt, glijdend, geluidloos, aanwezig, stil.

Aan het einde van de behandeling realiseer ik me dat ik in deze behandeling, zelf de leiding heb genomen, de beslissing om de weerstand te stoppen en in het fysiek te gaan. En dat de ‘gevoelens van misbruik’ gebaseerd zijn op ervaringen waarin ik mijn zelfsturing en zelfbestuur heb weggegeven aan een ander (=de mind), dus in de geest aan een andere persoon, hoogst waarschijnlijk door gedachten als ‘dat ik dit moet doen’, ‘dat ik niet anders kan’ etc,  waardoor ik misbruik ervaar, maar waarin ik iets feitelijk zelf toesta en toelaat en zelfs inzet door een geloof in mijn gedachten in de geest (noot – er heeft Geen werkelijk fysiek misbruik plaats gevonden in dit leven). Dit is een interessant inzicht om specifiek te onderzoeken.

Een voorbeeld van hoe bijvoorbeeld osteopathie ter ondersteuning van het fysiek, gecombineerd kan worden met het proces van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie, en hoe dit elkaar effectief aanvult en bevordert.

Steviger aanwezig in het lichaam geeft de stabiliteit om veranderingen in het dagelijks leven werkelijk toe te passen, in ieder moment, en als ik de geziene veranderingen werkelijk leef in de fysieke realiteit, is zelfverandering gevestigd en zeker, in en als het fysiek, en zal verandering in de fysieke wereld kunnen plaatsvinden.

Desteni-I-Process-Lite – Free course

Spirituality under microscope

Are we the slaves of our own beliefs?

—————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 334 – Wie ben ik en Wie is Desteni?

Ingrid’s Desteni Witness Blog

Mijn naam is Ingrid Schaefer. Ik ben geboren in Nederland op 16 februari 1973 – en nu dus 40 jaar. Ik heb na het volgen van de middelbare school en 2 jaar kunstacademie – richting fotografie gekozen voor de opleiding aan de Academie voor Natuurgeneeskunde in (destijds) Hilversum, waar ik in het jaar 2000 ben afgestudeerd. Ik werk in de Vitaminstore, een winkelketen in Nederland en ook uitbreidend naar buiten, waarin ik advies geef en producten verkoop op het gebied van voedingssupplementen (vitamines, mineralen, kruiden), natuurlijke lichaamsverzorging en sport.

Sinds september 2011 participeer ik in de groep Desteni en ben ik gestart met de opleiding SRA-1, welke valt onder de Desteni-Pro cursus. Op het moment ben ik bezig met het 2e jaar, SRA-2, en werkzaam als buddy in de Dip-Lite en Dip-Pro cursus ter ondersteuning van elkaar in het proces van zelfverandering.

In oktober 2012 ben ik een maand op de Desteni-farm geweest in Zuid-Afrika, waar ik met de groep die daar woont, heb samengeleefd. Op de farm wonen en werken rond de 15 mensen die zich dag en nacht inzetten voor en als het proces van wereldverandering en zelfverandering, welke gestart is door Bernard Poolman, Sunette en Esteni.

Wie en wat is Desteni?

Desteni is een naam van een groep mensen, verspreid over de wereld en gestart in Zuid-Afrika, die samenwerken – voornamelijk online, afhankelijk van woonplaats – om verandering in de ongelijkheid in de wereld tot stand te brengen. Wat een ieder zich hierin realiseert, is dat wereldverandering alleen mogelijk is als we onszelf veranderen, aangezien wij de wereld tot stand, of liever gezegd, ten val hebben gebracht. Als we als mens niet opstaan en onszelf veranderen tot een menselijk wezen dat te vertrouwen is, dan hoe is het mogelijk om de wereld te veranderen tot een plek waarin ieder mens – en hieruit volgend ieder dier, iedere plant en al het leven wat aanwezig is op Aarde – recht heeft op een veilig en ondersteund leven, waarin we geven zoals we zouden willen ontvangen. En hoe kunnen we geven zoals we zouden willen ontvangen als we bezig zijn met het uitstippelen en uitvoeren van een overlevingsstrategie om voldoende geld bij elkaar te krijgen om te eten en om een dak boven ons hoofd te hebben, krijgen of behouden.

Langzaam aan wordt steeds meer duidelijk dat de wereld geen prettige en eenvoudige plek is om te verblijven, en dat wij als mens geen prettig en eenvoudig wezen zijn om mee samen te leven. Hier moet dus iets veranderen, voordat het te laat is en we met z’n allen de aarde tot een onomkeerbare hel hebben gemaakt, iets wat het voor vele wezens al is.

Desteni biedt praktische oplossingen die veelvuldig en door iedere deelnemer onderzocht en bevestigd zijn door toepassing van de oplossingen in het eigen proces in het eigen leven, gewoon op de plek waar een ieder op het moment woont.

Alle persoonlijke processen en veranderingen zijn te volgen in de blogs in de Reis naar Leven, waarin we 2555 dagen schrijven ter zelfonderzoek en zelfbevrijding van de structuren van de geest waarin we verstrikt zijn geraakt en welke vernietigend werken op het fysieke leven, van onszelf en van al het leven op de gehele aarde.

Het gereedschap, de tools, zijn eenvoudig en effectief, en bestaan uit zelfoprechtheid ten aanzien van wie we zijn, welke zichtbaar wordt in het uitschrijven van de structuren van de geest, en hierop toegepast zelfvergeving en zelfcorrectie, waarin we onszelf vergeven wie we zijn, en onszelf zo vrijmaken zodat we onszelf daadwerkelijk veranderen in het fysieke leven. Het fysiek is het referentiepunt, de adem is een tool om onszelf hier aanwezig te houden en niet weg te dwalen in al deze structuren in de geest.

De tools zijn eenvoudig; het proces zelf is een ander verhaal en duurt minimaal 7 jaar, 2555 dagen van schrijven, aangezien we vele weerstanden hebben opgebouwd in onszelf in ons bestaan in eigenbelang/zelfzucht, en de geest en hierin het ego zal deze positie in eigenbelang niet zomaar opgeven, zo ondervind ik dagelijks. Ook dit geeft aan waardoor het zo erbarmelijk gesteld is in de wereld en we maar door en door gaan zonder een keer op te staan en de vernietiging in onszelf en in de wereld een halt toe te roepen.

Tevens werkt Desteni aan een oplossing voor wereldverandering, waarin de mensenrechten herzien zijn in een document, en waarin er een fatsoenlijk bestaan dient te worden geboden aan ieder wezen. Aangezien we beheerd worden door geld, zal de verandering zich voltrekken via geld, te beginnen bij een Gegarandeerd Basisinkomen voor ieder mens vanaf de geboorte tot aan de dood op aarde.

In dit blog zal ik de veranderingen beschrijven die ik zelf wandel in het proces als Getuige van Zelfverandering met toepassing van de tools die gedeeld worden door de mensen in de groep onder de naam Desteni, waaraan ik vanaf nu kort refereer als Desteni. Het gaat veelal om hele kleine veranderingen, zeker in het begin, welke zich steeds meer en meer uitbreiden. Mijn proces van het uitschrijven, zichtbaar maken en vrijmaken van de structuren in de geest als Reis naar Leven in 2555 dagen is te volgen in het blog ‘Reis van Ziel naar Leven’, waar ik ook deze blogs zal plaatsen als dag van schrijven.

Wandel mee en zie voor en in jezelf wat er werkelijk gezegd wordt door Desteni, door deelnemers van Desteni als mensen die wandelen als getuige van zelfverandering. Onderzoek de hoeveelheid informatie die beschikbaar is en zie wie je zelf bent hierin, wat je eigen reacties zijn en waarom – waar ben je bang voor om te verliezen.

Stel jezelf de vraag hierin: Hoe kan een groep die wandelt als getuige van zelfverandering en samenwerkt aan en voor een oplossing voor wereldverandering, als een wereld waar een ieder een rechtvaardig bestaan heeft met gedegen voedsel, water, onderdak, educatie en gezondheidszorg, afgedaan worden door een lezer als een scam, een leugen? Wie is hier de leugenaar? Heeft de lezer werkelijk gelezen en onderzocht in zichzelf wat er staat? Of reageert de lezer in eigenbelang, in angst voor verlies van persoonlijk bezit?

En wat zegt dit over wie wij zijn en zijn geworden als mens, als we niet meer kunnen herkennen wat het beste is voor al het leven, en waarin we vergeten dat ‘al het leven’ in gelijke mate inhoudt ‘inclusief onszelf’? Betekent dit dat we niet weten wat ‘leven in gelijkheid’ is, dat we niet fysiek aanwezig zijn en eigenlijk nooit geweten hebben wat Fysiek Leven is en niet kunnen bevatten wat Gelijkheid werkelijk inhoudt en betekent, laat staan leven in en als dit principe?

Een zorgwekkende situatie, zichtbaar in de zorgwekkende toestand waarin het leven op aarde verkeert.

———————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/