Dag 560 – Onbegrip van relaties en de slang die in zijn staart bijt

ouroboros

Een punt wat ik zolang als ik me herinner verkeerd heb begrepen is het punt van een relatie aangaan met een man. Ik kon maar niet op één lijn komen met het uitgangspunt van waarom ik een relatie aan zou gaan, ik raakte steeds opnieuw verstrikt in de ervaring van ‘vervulling’ en zien dat dit niet is waar een relatie voor is, en hierin de beslissing om het steeds opnieuw ‘dan maar alleen te doen’. Hier omheen heb ik een heleboel lagen van onbegrip en emotionele ervaringen gecreëerd in het steeds opnieuw proberen en weer stoppen van een relatie, door mij of door de ander, hoe dan ook, een stoppen van de relatie in plaats van een doorzetten en voortzetten. Hierin heb ik het punt gemist dat een relatie/overeenkomst er kan zijn om mezelf te ondersteunen. Ik kan het gebruiken als punt van motivatie om op te staan in en als mijn uiterste potentieel en ik kan, mag mezelf toestaan om mezelf te ondersteunen met de aanwezigheid van een ander. Niet omdat het ‘de enige manier is’ – als het er niet is – ik kan mezelf ondersteunen. Echter ik had het omgedraaid dat het er niet mag zijn omdat ik het niet als punt van vervulling wil laten bestaan en hierin ontzeg ik mezelf het punt van ondersteuning. Ondersteuning in het mezelf zien, het verantwoordelijkheid nemen voor mezelf in de reacties die opkomen, in het terughalen hiervan naar mezelf toe in plaats van de reacties als gedachten, gevoelens en emoties te projecteren en/of uit te leven op een ander. Ondersteuning in de motivatie om echt alles in mezelf op te pakken en in te zien, op te lossen door mezelf te vergeven.

Hierin ervaar ik nog een angst dat ik dit niet zou doen als een ander er niet zou zijn. En doordat ik steeds deze angst ervaar, ben ik steeds opnieuw niet werkelijk een relatie aangegaan en vond ik steeds opnieuw dat ik ‘deze angst zelf op moest lossen’, alleen. Dit kan echter ook juist binnen een relatie als overeenstemming in en als een overeenkomst met mezelf, dat ik mezelf ondersteun in het nemen van verantwoordelijkheid voor en als mezelf en hier vandaan sta als punt van ondersteuning voor de partner in dit principe van zelfverantwoordelijkheid. Dus feitelijk heb ik mijn angst gebruikt om iets ‘niet aan te gaan’ en zo de relatie met mezelf niet aan te gaan in en als een geloof dat ik niet met een ander mag zijn zolang deze angst in mij bestaat. Zo creëer ik een isolatie in en als mezelf van angst en ‘niet mogen’ welke resulteert in een mezelf niet onder ogen zien en dus geen volledige verantwoordelijkheid hoeven/willen nemen voor en als mezelf.

Deze isolatie manifesteert zich in en als mijn fysiek, in een tegenhouden, een afknijpen van de adem en/als expressie binnenin mezelf welke bij mij fysiek tot uitdrukking komt in een vasthouden van de ontlasting. Ik ben in conflict hierin wat ik fysiek heb gemanifesteerd waarin constant op de achtergrond een onbegrip aanwezig is in en als mezelf en hier omheen bouw ik enorm veel spanning op en vergroot ik het conflict binnenin mezelf in relatie tot mijn eigen fysiek.

Als zelfvergeving zelfbegrip inhoudt, zijn er in onbegrip, punten aanwezig die ik niet vergeven heb in en als mezelf en door het niet vergeven van en als mezelf, kom ik niet tot het begrip van en als mezelf en door het onbegrip in en als mezelf maak ik het onmogelijk om mezelf te vergeven aangezien ik mezelf niet volledig kan vergeven zolang ik mezelf niet volledig begrijp.

De slang bijt in zijn staart en draait kringetjes.

(De serie loopt door tot Day 307)
Uil forgive

Een relatie als overeenstemming en overeenkomst in en als het begrip van en als zelfondersteuning.

De zelfvergevingen spreek ik hardop uit terwijl ik de plekken in mijn lijf onderzoek waarin ik vasthoud en het conflict fysiek gemanifesteerd heb. Als ik werkelijk in mezelf zie en mezelf vergeef komen er emoties vrij en ervaar ik hoe de energie als lading afneemt van de ‘aangedane’ plek in mijn lichaam.

———————————————————————————————————————–

Advertenties

Dag 180 – Zelfvergevingen op relaties – 13 – Angst voor elk gesprek

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Dag 173 – Zelfvergevingen op relaties – 6 – voorbereiding nodig

Dag 174 – Zelfcorrecties op relaties – 7 – voorbereiding nodig

Dag 175 – Zelfvergevingen op relaties – 8- grapjes over man en vrouw

Dag 176 – Zelfvergevingen op relaties – 9 – ik kan het niet

Dag 177 – Zelfvergevingen op relaties – 10 – fysiek ongemak als sabotage

Dag 178 – Zelfvergevingen op relaties – 11 – 23 jaar zelfoordeel

Dag 179 – Zelfvergevingen op relaties – 13 – gezond(igd)

Ik ervaar angst voor elk gesprek wat ik voer. Ik ben altijd bang dat mensen me vragen stellen waarin ik moet antwoorden wat ik doe. En wat ik doe is altijd anders dan wat de meesten doen, en over het algemeen roept het altijd discussie/vragen/weerstanden op. Angst voor Onbegrip en met name voor de reacties die hierop volgen. Waarin ik terugtrek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor onbegrip in gesprek met mensen en de reacties die hierop volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me terug trekken uit angst voor de reacties die volgen uit onbegrip van zelf en niet in zelf willen zien van mensen en hierin de gelijkheid kunnen zien met alle mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me terug te trekken uit angst voor de reacties die volgen op onbegrip en hierin mezelf te isoleren en tevens te stoppen met praten en antwoorden, ook bij mensen die oprecht wel een antwoord willen en zoeken en die niet weten waar die te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te gaan leven in zelfinteresse in het vinden van antwoorden zonder de werkelijke wil deze te delen/mensen te ondersteunen in het vinden van antwoorden en/of het geven van antwoorden, uit angst voor de weerstand en reactie van mensen op de antwoorden die ik geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze antwoorden alleen te willen geven onder de beroepsmatige noemer van natuurgeneeskunde, om het zo een richting te geven en mezelf enigszins ruimte te geven vrij van de angst om constant vragen te moeten beantwoorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn het antwoord niet te weten als iemand een vraag stelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn wel een antwoord te weten maar het antwoord niet te durven spreken, behalve onder de beroepsmatige noemer want dan komen ze er tenslotte voor.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me alleen op werk niet onzeker te voelen over wat ik daar doe en wat ik spreek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in zogenaamd privesfeer altijd angstig te voelen over eventuele gesprekken die zullen plaatsvinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen maar te durven spreken als ik zie/ervaar dat er begrip is, terwijl juist in de gevallen waar er geen begrip is, er een heleboel is wat gesproken dient te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden door angst in gesprekken, en hierin te beslissen juist wel of juist niet stil te zijn, welke gerelateerd is aan een pushen of een terughouden, in plaats van in rust in/als de adem, te spreken als antwoord op een vraag die gesteld word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie te zoeken/gezocht te hebben om me veilig te voelen van deze angst voor elk gesprek met mensen in de ‘buitenwereld’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hierin afhankelijk op te stellen van de veiligheid van de relatie en van het begrip van degene in de relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn spreken afhankelijk te maken van het begrip van degene die luistert, en als ik geen begrip ervaar door een aanwezigheid van een ander programma welke mij niet niet hoort, hierin direct te reageren door te stoppen met spreken en stil te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn expressie in spreken afhankelijk te maken van een aanwezig mindprogramma, en me hierin zo gevoelig af te stellen dat ik niet eens meer door heb dat ik me hierin automatisch aanpas en dus zelf een als automatisch aangepast programma te leven om conflict te vermijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als een automatisch aangepast programma te leven om conflict te vermijden, waarin ik conflict in mezelf creeer en deze opsla in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als fysiek te verdraaien/verkrampen/in bochten te wringen in innerlijk conflict, om uiterlijk conflict te vermijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in relaties juist steeds het conflict omhoog te halen aangezien ik geen enkel conflict kan verdragen in een intieme relatie, waarin ik niet fysiek samen kan zijn als er conflict aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel conflict in mezelf te creeren waardoor ik de intieme relatie in/als/met mezelf volledig verstoord/verdraaid heb, en hierdoor een uiterlijke relatie zonder conflict nodig geloof te hebben ter compensatie van mijn innerlijk conflictueuze relatie in/als/met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus niet fysiek samen te kunnen zijn in een relatie waarin conflict aanwezig is met een ander, waarin zichtbaar is in deze woorden dat ik niet fysiek samen kan zijn met mezelf waarin conflict aanwezig is, wat ook blijkt uit de huidige fysieke toestand waarin ik me bevind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever conflict te vermijden en zelf in een kronkel te liggen/liegen dan een en gelijk als zelf te staan en het erop te wagen reactie te krijgen op de woorden die ik spreek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verloochenen ten behoeve van de uiterlijke vrede.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te geven van het conflict door onbegrip van de ander, in plaats van in te zien hoe ik conflict creeer in mezelf door mezelf niet te ondersteunen in het spreken, welke zich reflecteert in mijn reactie op uiterlijk conflict.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb innerlijk conflict te creeren door mijn innerlijke reactie op uiterlijk conflict en hierin uiterlijk conflict te gaan mijden waarin ik opnieuw innerlijk conflict creeer als reactie in/als/op het mijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over het babelonie die zich heeft gemanifesteerd in de taal, waarin niemand een gelijk startpunt heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over het ongelijke startpunt, welke conflict creeert doordat er altijd een ongelijk startpunt is, en welke alleen kan worden doorlopen door opnieuw door het conflict heen te gaan om een gelijk startpunt in te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel conflict in mezelf te creeren door niet gelijk te staan aan zelf en hierin in een ongelijk startpunt met/als mezelf, zoveel conflict te creeren en fysiek te manifesteren, welke ik nu opnieuw moet doorlopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb terug te houden in het doorlopen van de fysieke ongelijkheid in/als mezelf uit angst voor de pijn  en uit angst voor mijn eigen reacties/aanvallen in/als backchat welke ik gecreeerd heb in het ongelijke startpunt in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mezelf dus ook conflict te vermijden uit angst voor mijn eigen reacties/aanvallen/backchat, en hierin het conflict fysiek in stand te houden, welke ik tevens als excuus gebruik om de uiterlijke conflicten in gesprekken niet aan te hoeven gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn innerlijke fysieke klachten, gecreerd door innerlijk conflict voortkomend uit het mijden van uiterlijk conflict, opnieuw in te zetten als excuus om uiterlijk conflict te mijden.

*

Ik stel mezelf ten doel mijn innerlijk fysiek gemanifesteerde conflicten te onderzoeken, in te zien, zelf te vergeven en te corrigeren, waarin ik mijn reacties in gesprekken en op eventuele uiterlijke conflicten hierin gebruik als leidraad om te zien waar ik de innerlijke conflicten gecreerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op te willen geven in een geloof toch niet gehoord te worden, in plaats van in te zien dat ik de ander niet kan laten horen, dat ik alleen kan spreken, en dat zolang ik de ander wil laten horen, iets wil van de ander in/als relatie in/als de mind, welke ik in stand houd door een geloof in de mind in gehoord moeten/willen worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als mind constant te geloven, in plaats van dit geloof te stoppen en hierin constant te zijn en hierin een en gelijk te zijn/worden als de Adem, welke een startpunt is voor de woorden die ik spreek.

Als ik mezelf angstig zie worden in gesprek of met name voor een gesprek, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik gedachten als energie verbonden heb aan een persoon, een situatie of een specifieke herinnering die geactiveerd wordt/die ik zelf activeer. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke herinnering ik activeer en vooral wat ik hierbij te winnen heb, waaraan ik wil vasthouden in deze energie-associatie in/als de mind. Ik realiseer me dat ik fysiek een aardig stabiel leven heb en gehad heb, en dus heb ik de angsten voornamelijk gecreeerd in het associeren/verbinden met energieen van mezelf aan gebeurtenissen als herinneringen in een poging om meer of minder te maken van mezelf zoals ik fysiek aanwezig ben. Deze associaties kan ik opnieuw inzien en hierin de gebeurtenissen/herinneringen loskoppelen door zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen, waarna ik in de fysieke werkelijkheid keer op keer ondervind dat er niets aan de hand is.

—————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life