Dag 616 – Hoe toon ik mijn dankbaarheid?

Bos Waterfiets

Na een intense periode heb ik de beslissing genomen om alleen – zonder mijn partner van de afgelopen zes maanden verder te gaan. Niet omdat ik dit zo graag wil als dat ik ‘zonder hem wil leven’ maar omdat dit de enige mogelijke oplossing is in de huidige situatie die het beste is voor en als leven in en als zelfstandigheid en hierbinnen is dit wat ik wil. Hierin zie ik een aantal laten we zeggen, kwaliteiten van hem die ik zelf minder ontwikkeld heb en die ik zogezegd ‘bewonder’ in hem. Ik ben hem dankbaar voor de tijd die we hebben samen geleefd en de mogelijkheid voor mezelf om op te staan in een aantal punten.

Hoe toon ik mijn dankbaarheid aan iemand die niet meer in mijn buurt is? Hoe toon ik in het algemeen dankbaarheid voor hetgeen ik ontvang als ondersteuning van anderen? Het enige dat werkelijk mijn dankbaarheid laat zien, is datgene waar hij sterk in is, te integreren en leven in en als mezelf en om datgene waarin ik ondersteund ben, te leven en zo door te geven aan anderen.

Het gaat niet zozeer om het ‘tonen’ van dankbaarheid maar om het leven van hetgeen dat het beste is en om dit zo te implementeren in en als leven zodat ikzelf en anderen er hun voordeel mee doen als in een ‘win-win’ situatie oftewel, als wat het beste is voor alle betrokkenen. Dat is het enige dat blijvend is.

Dit ondersteunt mijzelf in het stoppen van een ervaring van gemis van hem en zal mezelf sterken in wie ik ben en zo kan ik mezelf uitbreiden. Ik heb gemerkt dat ik hier niet mee moet wachten of te lang over na moet denken, dat geeft slechts ruimte aan mezelf in en als de geest om weerstand op te bouwen. Het beste is om het meteen te gaan toepassen en door te wandelen en de emotionele ervaringen die hierbij opkomen, te benoemen en te vergeven.

Op deze manier toon ik hem de meeste respect en/als dankbaarheid voor wat hij heeft toegevoegd aan mijzelf en mijn leven.

Mijn partner/ex-partner was erg goed in het op mensen afstappen en zich uitspreken, een handeltje maken waar nodig en hierna weer vertrekken. Het maakte niet zoveel uit of je elkaar lang kende of niet, dit is hoe ze het doen in zijn geboorteland en hoe hij het hier ook heeft toegepast. Dus ik heb de beslissing genomen om ditzelfde te gaan integreren in en als mezelf en te leven op een manier die bij mij en de cultuur waarin ik leef, past. Dat is wel even spannend, er komt een zenuwachtige ervaring op vlak voordat ik op iemand afstap. Toch beslis ik het te doen  zonder al te lang te aarzelen, het ergste dat er kan gebeuren is een afwijzing van hetgeen ik aanbied en dan ga ik weer.

Binnen 5 minuten was de gehele interactie en communicatie verlopen zoals gewenst en ik vertrok in tevredenheid met en als mezelf waarin ik een situatie achterliet waarin de andere betrokkene even tevreden achterbleef. Een win-win situatie. Dit ondersteunt mezelf in het stoppen van ervaringen van gemis van mijn partner en verdriet om de situatie. Zo kan ik verder leven op een manier die mezelf ondersteunt en in en als dankbaarheid voor iets wat hij leeft/geleefd heeft met mij.

Dit is ook hetgeen ik hem gevraagd heb. Ik zei, je hoeft geen dankjewel te zeggen, leef hetgeen je hier gezien hebt en hetgeen je hier geleerd hebt met mij. Of en op welke manier hij dat gaat doen is aan hem. Echter dat is hetgeen een werkelijk dankjewel inhoudt, zelfs als er een klein deeltje gerealiseerd en liefst geïmplementeerd wordt. En als dit niet wordt gedaan of lukt, dan is er niets meer verloren dan er voorheen ook niet was.

Echter, het is wel hetgeen er uiteindelijk moet gebeuren als we een werkelijke verandering in de wereld willen zien. We zullen moeten leren wat het betekent om onszelf te ondersteunen en van hieruit elkaar ondersteunen door dit te laten zien als levend voorbeeld op een manier die het beste is voor al het leven. We zullen echt moeten leren van onze vergissingen en van hieruit onszelf vergeven, corrigeren en uiteindelijk een verandering doorvoeren. Alleen op deze manier is het mogelijk om te komen tot een samenleving die werkelijk het beste is voor al het leven en die uiteindelijk door alle betrokkenen zo zal worden toegepast.

Nog een lange weg te gaan. De toepassing begint altijd in het klein, binnen de huidige leefomstandigheden waarin ik me bevind. Alleen zo kan ik deze toepassing laten accumuleren zonder overmoedig te worden en te grote verwachtingen te scheppen voor mezelf waardoor ik mezelf onderuit haal.

Leer om te beginnen met het leven van een toepassing die het beste is voor al het leven binnen je huidige leefomstandigheden, begin klein:

Desteni I Process Lite

(Onderdeel van Desteni I Process)

Polen bos M&S verte

So Bad at Making Choices – Life Review

—————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Tijd. Ik ervaar in relaties dat ik te weinig tijd heb voor de ander, voor communicatie met de ander. Er is altijd iets wat ik nog moet/wil doen, er is altijd tijd tekort om tot een gesprek te komen, om even in het gesprek tijd te geven/nemen een onderwerp naar voren te laten komen, laat staan dat ik tijd heb om een relatie als agreement te wandelen en tijd samen door te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tijd tekort te ervaren om te communiceren met de ander, in plaats van in het moment naar voren te brengen wat er opkomt en als dit klaar is, verder te gaan met bezigheden die gedaan moeten worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven/het gevoel te hebben dat ik aparte tijd vrij moet maken voor communicatie met iemand, in plaats van deze in te passen als de communicatie zich aandient en hierna verder te gaan met de werkzaamheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik tijd vrij moet maken voor een eventuele relatie/agreement, in plaats van hierin direct als richting gevend te communiceren en te combineren met de werkzaamheden die gedaan moeten worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik tekort schiet in een communicatie met iemand als ik, na het bespreken van de punten die naar voren worden gebracht,  de communicatie afrond en verder ga met mijn werkzaamheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en mijn interactie/communicatie met anderen te laten bepalen door het begrip tijd, in plaats van in te zien dat ik het begrip tijd gebruik om de ervaringen van ongemak die eronder liggen, te verdoezelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik kortaf ben/ongeinteresseerd over kom als ik een gesprek afrond en verder ga met mijn bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op een gegeven moment in een gesprek in een soort lekker gevoel te komen van samen delen, waardoor ik het moeilijk vind het gesprek af te ronden en alleen verder te gaan met mijn werkzaamheden, in plaats van tijdens het gesprek in de adem aanwezig te zijn waarin ik het gesprek vloeiend kan afronden en vloeiend verder kan gaan met mijn werkzaamheden in de adem; vloeiend aangezien ik dan in  de adem ben, onafhankelijk van wat ik doe of met wie ik ben/communiceer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben/te geloven dat ik egoistisch ben als ik in een gesprek aanwezig blijf in zelf in de adem en niet opga in het samen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat te delen als ik geen contact ervaar waarin ik de ander kan ervaren en dus de reacties van de ander kan ervaren en hierop in kan spelen, in plaats van in te zien dat ik door in contact te blijven, me altijd afstem op de ander en hierin niet aanwezig ben en spreek in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus niet te weten wat te delen als ik aanwezig ben in/als zelf zonder contact met de ander om me op af te stemmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me ongemakkelijk te voelen als ik geen contact met de ander ervaar om me op af te stemmen, aangezien ik heel vaak ervaar dat ik niets te zeggen heb, en wat moet je dan in een gesprek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven/het gevoel te hebben dat ik iets moet zeggen in een gesprek, ook als ik vanuit zelf niets te zeggen heb, en om deze stilte te verbloemen stem ik me af op contact met de ander zodat ik mijn woorden en vragen af kan stemmen op die ander en zo het contact gaande kan houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het contact gaande te willen houden en tegelijkertijd door te willen gaan met mijn bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat die ander nooit meer contact opneemt als ik het contact niet gaande houd, in plaats van in te zien dat ik niet weer zomaar contact durf op te nemen/iemand durf aan te spreken in een ander moment, en daarom het contact probeer aan te houden/zolang mogelijk probeer te rekken om niet in deze ervaring van onzekerheid en ongemak te belanden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te bestaan in een polariteit van contact willen behouden en mijn eigen werkzaamheden willen doen, in plaats van constant hier aanwezig te zijn in/als mezelf in de adem, waarin ik en eventueel een ander ruimte ervaar om elkaar te benaderen/iets te bepreken als er iets opkomt in mij (of in de ander).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te neigen naar weg blijven uit de communicatie om de ongemakken die opkomen in de polariteit van alleen en samen, niet te hoeven ervaren, in plaats van in te zien dat de ongemakken die opkomen, hetgeen is wat ik kan onderzoeken in mezelf, uit kan schrijven en zelf vergeven, zodat ik mezelf hierin kan corrigeren en een communicatie tot stand kan brengen in/als mezelf waarin ik geen ongemak als onzekerheid/zelftwijfel ervaar maar plezier in expressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen nog maar in communicatie te willen blijven en weerstand te ervaren verder te gaan met mijn bezigheden die ik alleen uitvoer, in plaats van in te zien dat als ik ervaar niet verder te willen gaan met mijn bezigheden, dit betekent dat ik iets aan de communicatie ophang wat ik alleen niet ervaar, dat ik me hierin ergens afhankelijk van opstel en dat ik dit iets als ‘beter, fijner’ bestempel dan als de ervaring van het doen van mijn bezigheden alleen, om vervolgens met een gevoel van onvrede achter te blijven als ik minder heb gedaan dan ik zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een gevoel van onvrede te ervaren als ik minder doe dan ik zou willen doordat ik blijf ‘hangen’ in de communicatie met een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf even een gevoel van ongemak te ervaren als iemand het gesprek stopt na korte tijd en daarom geloof dat die ander dat ook ervaart als ik het gesprek stop, in plaats van in te zien dat het gesprek stoppen op een moment dat een van beiden verder wil, ok is, dat het beiden de mogelijkheid geeft om verder te werken en later elkaar opnieuw te benaderen als daar behoefte aan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat een ander geen behoefte heeft om mij te benaderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eigenlijk geen idee te hebben wat je deelt in een relatie met een ander in gelijkheid en hoe dit aan te pakken, en al helemaal niet in een relatie als agreement, met name als je geen dagelijkse werkzaamheden in huis, tuin en keuken deelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb best wel te weten hoe iemand te benaderen maar bang te zijn voor afwijzing en me daarom verschuil achter een niet-weten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor afwijzing als ik iemand benader tot een gesprek of iets anders te delen.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat mijn startpunt is als ik iemand benader, en hierin te zien waardoor de angst voor afwijzing ontstaat, aangezien er alleen een angst voor afwijzing kan ontstaan als ik iets wil/verwacht van de ander, mezelf hierin afhankelijk maak van de ander en hierin dus een mogelijkheid creeer tot afwijzing van hetgeen ik wil/verwacht welke ik bij de ander heb gelegd.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven als ik mezelf zie neigen tot contact maken met de ander waarin ik me afhankelijk opstel van die ander, aangezien dit het punt is waarin ik ben opgegroeid en welke ik dus gemanifesteerd heb in mijn leven en waarin ik me juist weer heb weggehouden uit angst in deze afhankelijkheid te verdwijnen en/of mezelf en/of de ander hierin te verstikken, en dus in te zien dat ik hierin verschillende dimensies gecreeerd heb die ik heb door te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verdoordelen veroordelen lol dat ik mezelf afhankelijk heb gemaakt van contacten in relaties tot de ander=de mind, in plaats van in te zien dat dit hetgeen is waar we allemaal in verstrikt zijn geraakt, namelijk in geloof in relaties in/als de mind/het bewustzijn en dat ik deze verstrikkingen kan zelfvergeven en corrigeren, juist als ik ze direct durf in te zien zonder weg te duwen in oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te laten leiden door mijn reacties in/als bewustzijn in/op de communicatie met de ander, waarin ik na de communicatie nog druk ben met het gesprek en niet gelijk bezig ga met de werkzaamheden die ik aan het doen ben.

Ik stel mezelf ten doel mijn reacties in/als bewustzijn die als gedachten, gevoelens en emoties opkomen te onderzoeken, uit te schrijven en zelfvergeven zodat ik effectiever en plezieriger kan communiceren met andere mensen en dit gemakkelijker kan combineren met de dagelijkse werkzaamheden die ik doe, waarin ik het onderzoek van mijn reacties zie als onderdeel van het proces om de afscheiding in mezelf te stoppen, in plaats van deze reacties te zien als tijdverspilling.

————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 59 – Lamlendig, lamgeslagen en slapjes

Ik voel me totaal gesloopt. Wat is het dat me sloopt? Ik ben gisteren 2 uurtjes op een afscheidsfeestje geweest waar veel bekenden op waren. Ik ben er geweest van 18.00 – 19.45 uur. Wat gegeten, een glaasje wijn gedronken, een kopje koffie. terugreizen, 21.00 thuis. Ervoor een dag gewerkt. een wat drukke dag op werk, maar verder niet zoveel anders. Zoals te zien in de omschrijving was het geen ‘uit de hand gelopen’ afscheidsfeestje voor mij. Dus waardoor ervaar ik mezelf als gesloopt?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me totaal gesloopt te voelen, alsof ik mijn armen en benen niet op kan tillen, alsof ik mezelf niet op kan tillen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb stil te vallen zonder zelfvergevingen, terwijl ik echt niet stil ben van binnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me lamgeslagen te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nauwelijks op mijn stoel te kunnen zitten zo lamlendig en slapjes voel ik me.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als totaal afwezig te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik met bekenden niet mezelf uitdruk zoals ik zou willen, wat oordelen geeft over mezelf geprojecteerd op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen oordelen te projecteren op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf geen dag vrij te kunnen veroorloven aangezien ik over een week ga verhuizen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te verhuizen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor het afronden van de zaken hier in het oude huis, en bang dat het me niet lukt om af te ronden in het oude huis, terwijl ik alles prima heb voorbereid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gesloopt te voelen door angst voor een definitieve verandering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het me niet lukt om definitief te veranderen, waarin het woord definitief hetgeen is wat angst aanjaagt; definitief als infinity met de- ervoor in plaats van in-, dus eindig in plaats van oneindig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te worden van het woord eindig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te houden van het woord eindig en alles wat eindigt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat er gebeurt op een feestje met bekenden, wat aangeeft dat ik niet Hier aanwezig ben op het feestje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moe te worden van de interactie met mensen, wat aangeeft dat ik dus aan het inter-acten ben, de act die ik opvoer en die plaats vindt tussen mensen, in plaats van mezelf uit te drukken als mezelf, onafhankelijk van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te slopen door te inter-acten in plaats van mezelf uit te drukken als mezelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb automatisch op de interactie over te gaan als er teveel mensen om me heen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik mezelf niet uitdruk als zelf als leven in communicatie met anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het me nooit gaat lukken om mezelf uit te drukken als zelfexpressie als Leven, en dus kan ik mezelf niet vergeven dat ik mezelf niet uitdruk als zelfexpressie als leven door een toekomstprojectie van ongeloof, waarin ik mezelf juist vasthoud in de automatische piloot van interactie door het niet kunnen vergeven van mezelf van deze automatische interactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet onvoorwaardelijk te vergeven en voor wat ik geworden ben.

http://journeytolife.aldinhrvat.com/day-68-self-forgiveness-letting-go-a-complete-release/

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eerst te willen veranderen voordat ik mezelf kan vergeven, uit angst dat ik niet verander terwijl ik wel mezelf vergeef, wat ik ervaar als wel spreken maar niet doen, waarmee ik mezelf geen mogelijkheid geef tot verandering als ik mezelf niet werkelijk vergeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te vertrouwen op mijn woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf ontzettend stom te vinden in de interactie met anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het moeilijk te vinden op een feestje te zijn waar iedereen lol maakt doordat ik niet durf te zeggen dat er geen lol is zolang de wereld in brand staat en dus maar net doe of alles ok is, terwijl volgens mij zichtbaar is dat ik niet meedoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf oneerlijk te vinden door aanwezig te zijn op het feestje en niet echt mee te doen wat een ongemakkelijke ervaring geeft, in plaats van in te zien dat ik meer zelf-eerlijk/zelf-oprecht ben dan voorheen waarin ik meer meedeed.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik niet meedoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik door het ervaren van ongemak niet eerlijk ben doordat ik de pret verpest voor anderen die zien dat ik ongemak ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat anderen zien dat ik ongemak ervaar, terwijl ik niet weet wat anderen zien, alleen wat ik zelf zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb oordeel te hebben op anderen die net doen alsof, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard oordeel te hebben op mezelf die net doet alsof, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard dit net doen alsof van mezelf te projecteren op anderen waardoor ik geloof dat zij net doen alsof en niet ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik niet meedoe, waarin ik me schuldig voel dat ik mezelf niet uitdruk als die ik ben als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik mezelf niet uitdruk als die ik ben als Leven, aangezien ik niet weet wie ik ben als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb net te doen alsof ik weet wie ik ben als Leven, terwijl dat nu juist het hele punt is, ik weet niet wie ik ben als Leven en daar voel ik me dom en schuldig over, en dus doe ik net alsof (ik het wel weet).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb net te doen alsof ik weet wie ik ben als Leven, waarin ik iedereen die dit niet weet en leeft veroordeel als projectie van mijn eigen niet weten, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb anderen te veroordelen waarin ik mezelf zie als net te doen alsof ik weet wie ik ben.

Verschillende punten komen naar voren in dit blog, die ieder op zich meer specifieke uitwerking vragen. Vandaar wellicht het gesloopt, lamlendig en lamgeslagen voelen door meerdere punten die tegelijk opkomen, waarin lamlendig en lamgeslagen al sprekende woorden op zich zijn. Het lam Gods?

Ik start met wat moet gebeuren als eerste, namelijk het inpakken en verhuizen.

Ik stel mezelf ten doel de spullen in te pakken en alles af te ronden in het oude huis, adem voor adem.

Ik stel mezelf ten doel de punten die opkomen specifiek te benoemen en zelf te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf toe te staan mezelf volledig te vergeven.

http://www.desteniiprocess.com

http://www.equalmoney.com