Dag 469 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-5 – “wat denkt die ander wel”

Voor context zie: Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Voor overzicht van de gehele serie:

Dag 469 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-12 – Schaamte

Dag 482 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-1 – “hoe kun je dit nou doen?”

Dag 483 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-2 – “dit meen je niet”

Dag 484 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-3 – “dit kan niet waar zijn”

Dag 485 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-4 – “ik ga weg”

Dag 486 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-4 – “ik ga weg” (vervolg)

Backchatdimensie (interne gesprekken):

hoe kun je dit nou doen?

dit meen je niet

dit kan niet waar zijn

ik ga weg

wat denkt die ander wel

ik snap niet dat die ander dit niet ziet

ik heb toch gelijk?

hier wil ik niet mee leven

schaam je je niet?

dit ga ik niet doen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te participeren in een intern gesprek als ‘wat denkt die ander wel’ ten gevolge van mijn eigen emoties die opkomen als reactie op de gedachte in mij als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ welke ik activeer en in participeer naar aanleiding van de woorden van een ander als  ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij geschreven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me bezig te houden in een intern gesprek met wat een ander wel of niet denkt, in plaats van te zien wat ik zelf denk in afscheiding van mezelf, ter controle in een situatie die me herinnert aan een gebeurtenis ooit die ik ervaren heb alsof ik de controle verloor en dus participerend in angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bezig te zijn met gedachten van een ander ter controle, om zo mijn eigen angst te controleren/overwinnen/handhaven – welke feitelijk een angst is voor verlies van deze controle in en als de geest, waarvan ik niet gezien heb dat controle in en als de geest als gedachten over mezelf, geprojecteerd op een ander, geen werkelijke controle geeft maar juist de macht over mezelf in en als zelfbeweging, verlegt naar die ander in en als een geloof in gedachten van mezelf als gaande over een ander en in en als geloof in de waarheid van gedachten ansich, welke feitelijk een geloof in polariteit is welke altijd verdeeldheid geeft en slechts ervaringen zijn van meer (energie)  of minder (energie) waarin ik zelf een angst creeer voor ‘verlies’ of een ‘tekort’ als zijnde ‘minder’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen angst voor ‘vermindering’ of een tekort te creeren in en als de geest door te geloven in de waarheid van gedachten in en als polariteit van meer of minder dan mezelf, in en als energie als zogenaamde, illusionaire vermeerdering van mezelf in en als het fysiek, welke geen werkelijk ‘meer’ is maar een opsplitsing van mezelf in meerdere delen in afscheiding van mezelf, oftewel verdeeldheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op te delen/te verdelen en verdeeldheid in stand te houden in en als gedachten in en als energie, in en als de geest in polariteit, geprojecteerd op iets of iemand buiten mij in plaats van de verdeeldheid in te zien en zelf te vergeven als onderdelen van mezelf, in afscheiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te controleren in en als een geloof in gedachten als methode om energie op te wekken in en als mezelf en/om te proberen om me op deze manier ‘meer’ of ‘beter’ te voelen dan wat of wie als mezelf hier is, wat lastig is aangezien een beter voelen dan ikzelf hier, een afscheiding is van en als mezelf en als ik dit rechtstreeks zou zien, ik de waanzin zou zien van het creeren van een afscheiding van mezelf om mezelf beter te voelen dan mezelf en dus, projecteer ik de afscheiding op een ander, zodat ik me beter kan voelen dan (wat ik zie als afscheiding in) de ander en kan ik mijn eigen afscheiding in stand houden om voort te bestaan in en als de geest, in en als energie in en als dit ‘beter’ voelen wat dus feitelijk waanzin is – dus houd ik mezelf opzettelijk in stand in en als waanzin, participerend in een intern gesprek in en als de geest, in en als een geloof dat de woorden gaan over een ander buiten mij, in plaats van direct te zien dat de woorden gaan over hetgeen waarvan ik me zelf heb afgescheiden in en als mezelf en wat ik ‘buiten mij’ geplaatst heb in en als de geest, en dus gaan de woorden over (een deel van) mijzelf als over ‘de ander = de mind/de geest’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat mijn gedachten, gevoelens en emoties over mezelf gaan in afscheiding van mezelf in participatie en geloof in en als de geest en in plaats hiervan, mijn gedachten, gevoelens en emoties te projecteren op en koppelen aan een ander buiten mij en vervolgens te reageren op mijn eigen projectie in en als een geloof dat de woorden van de ander mij definieren, zonder te zien dat mijn woorden over die ander in en als gedachte en intern gesprek, mij definieren als ‘wie ik ben’ in dat moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren in en als een geloof in de woorden van een ander en zo mezelf opnieuw af te scheiden in en als reactie op dit geloof, welke ik in eerste instantie zelf in het leven geroepen heb in en als projectie van mijn eigen gedachten – die feitelijk over mezelf gaan – op een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te reageren op mijn eigen gemanifesteerde afscheiding in en als mezelf en mezelf zo van energie te blijven voorzien in en als de geest, aangezien dit een eeuwig draaiende spiraal van reacties voortbrengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus feitelijk te denken dat ik onvoldoende ben en gedachten nodig heb om energie te genereren in en als mezelf om me meer te voelen – om mezelf te vermeerderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik mezelf moet vermeerderen om me meer te voelen dan wie ik ben in eenheid en gelijkheid in en als het fysiek en om mezelf te vermeerderen in en als energie in opsplitsing, dien ik mezelf eerst te verminderen in en als energie in opsplitsing om zo weer naar meer te kunnen bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen om naar meer te kunnen bewegen en me uiteindelijk heel even meer te voelen terwijl dit dus eigenlijk een opbouw is van de vermindering in negativiteit in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen in en als energie, participerend in waanzin en in en als deze waanzin gedachten te produceren om me meer te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als de geest een ander te gebruiken om me meer te voelen in een poging om mezelf niet te hoeven zien in wie ik ben al participerend in en als de waanzin in een intern gesprek, in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bezig te blijven met de projectie in en als de geest over een ander en dus met de ander (= de mind) in plaats van mezelf onder ogen te zien in en als de woorden in het intern gesprek die gaan over (een deel van) mezelf in afscheiding van mezelf – me realiserende dat alleen als ik mezelf zie in afscheiding als wie ik ben (geworden) in participatie in een intern gesprek in en als de woorden ‘wat denkt die ander wel’ in en als de geest, ik mezelf zal (kunnen) stoppen in participatie in hetgeen ikzelf wel allemaal denk.

Wordt vervolgd

—————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 466 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-4 – “ik ga weg” (vervolg)

Zelfcorrigerende toepassing behorende bij: Dag 485 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-4 – “ik ga weg”

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een intern gesprek in de woorden ‘ik ga weg’ dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in een intern gesprek beland ben ten gevolge van emoties die ik heb aangemaakt als reactie op de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ en dat ik mezelf eerst dien te stoppen in participatie in interne gesprekken.

Ik realiseer me dat ik al vrij laat ben en dat er al emoties en een gedachte aan vooraf zijn gegaan waarin ik niet gewaar was en dat ik dus al ‘weg’ ben, vertrokken in de geest.

Ik stel mezelf ten doel een kleine fysieke beweging te maken binnenin mezelf en mezelf zo uit de bezetting in en als de geest te halen, uit de bezetenheid van het interne gesprek in en als de woorden ‘ik ga weg’.

Ik stel mezelf ten doel dit stoppen werkelijk te menen, mezelf werkelijk en direct te stoppen en te staan in en als het woord ‘STOP’ want alhoewel het voelt alsof het interne gesprek als ‘ik ga weg’ een eigen leven leidt en ik werkelijk denk weg te willen of moeten – realiseer ik me dat ik zelf beslis om deel te nemen of om te stoppen met deelname in en als deze woorden in dit interne gesprek en dat ik hierin ‘tegen mijn gevoel’ zal ingaan, waarin ikzelf in en als gevoel niet te vertrouwen ben en dus, dien ik de verantwoordelijkheid van de geest/het bewustzijn zelf over te nemen.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf als wezen te positioneren en niet voorover te vallen in en als de energie – als ‘hoe het voelt’  – welke ik heb opgebouwd in deze participatie in de geest, door een paar keer 1-2-3 tellen in te ademen en uit te ademen totdat de energie afneemt zodat de energie gescheiden wordt van het fysiek en de fysieke energetische ervaring afneemt omdat ik zelf niet in de energie ga maar hier blijf in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel om na het stoppen van deelname in het interne gesprek als ‘ik ga weg’, het op te pakken vanaf het activatiepunt en hierin te zien wat de gedachte geactiveerd heeft en hierop in het geheel zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen – dus op het activatiepunt en de activatie en de gedachte zelf en op het geheel aan reacties en interne gesprekken wat opkomt als het eenmaal geactiveerd is – waarin ik me realiseer dat een activatiepunt een heel klein dingetje kan zijn die een gedachte als (voornaamste) persoonlijkheid activeert in en als mij als ik niet gewaar ben van mezelf in het moment.

Ik stel mezelf ten doel om te oefenen en mezelf te trainen hier en gewaar te zijn in en als het moment van activatie van een gedachte als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ als een (voornaamste) persoonlijkheid in en als mij door  te letten op mijn houding en mijn borstbeen iets op te tillen, mijn kin iets omhoog te doen, mijn schouders iets naar achteren te bewegen en me fysiek iets te bewegen en zo uiteindelijk te voorkomen dat ik in de gehele persoonlijkheid verdwijn en mezelf tijdig stop in en als de adem.

Ik sta mezelf niet langer toe in de (voornaamste) persoonlijkheid te stappen in en als de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ en in plaats hiervan, mezelf te stoppen en verantwoordelijkheid te nemen voor de activatie van deze gedachte en voor de gedachte zelf in en als mij in en als zelfonderzoek.

Ik sta mezelf niet langer toe weg te gaan naar aanleiding van de woorden in een intern gesprek als ‘ik ga weg’ binnenin mij en in plaats hiervan in en als mezelf aanwezig te blijven en/of weer te komen tot aanwezigheid en zelfverantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben in participatie in deze woorden door middel van toepassing van de ademhaling, de beslissing tot stoppen, de kleine fysieke beweging en fysieke houding, de zelfvergeving en zelfcorrectie en indien nodig het uitschrijven van wat er gebeurt binnenin mij.

—————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Dag 465 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-4 – “ik ga weg”

Voor context zie: Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Voor overzicht van de gehele serie:

Dag 469 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-12 – Schaamte

Dag 482 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-1 – “hoe kun je dit nou doen?”

Dag 483 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-2 – “dit meen je niet”

Dag 484 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-3 – “dit kan niet waar zijn”

Backchatdimensie (interne gesprekken):

hoe kun je dit nou doen?

dit meen je niet

dit kan niet waar zijn

ik ga weg

wat denkt die ander wel

ik snap niet dat die ander dit niet ziet

ik heb toch gelijk?

hier wil ik niet mee leven

schaam je je niet?

dit ga ik niet doen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te participeren in een intern gesprek in de woorden ‘ik ga weg’ ten gevolge van emoties in mezelf als reactie op de gedachte ‘het is zo zelf zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ zonder in te zien, realiseren en begrijpen dat ik allang weg ben gegaan, weg van mezelf door participatie en geloof in een gedachte waarna ik wegga in de emotionele reacties; feitelijk naar voren val als mezelf in en als de geest, in en als deze emotionele reacties waarin ik mezelf toesta de energie in en als de emotionele reacties, te integreren in en als mijn fysiek ter bevestiging van mezelf als ‘dit ben ik’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te willen van mezelf als wie ik ben in en als reactie op een gedachte in mezelf die geactiveerd wordt door de woorden van een ander als ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij geschreven en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te willen van wie ik gecreeerd heb in en als mijn fysiek in en als een geloof als ‘dit ben ik’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te willen van wie ik geloof te zijn en dus, niet te willen zien wie ik ben in en als reactie op een gedachte in mezelf die geactiveerd wordt door de woorden van een ander als ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij geschreven en dus, wil ik weg van diegene die deze woorden schrijft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te willen (gaan) van die ander die de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ activeert in mij met woorden als ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij geschreven in een poging om controle te behouden over ‘wie ik ben’ in en als de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ welke feitelijk een zelfonderdrukking is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te onderdrukken in en als de ervaring van angst om de controle te verliezen als ‘wie ik ben’ in communicatie met een ander die woorden als ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij schrijft, waarin ik niet weet of die ander ziet wie diegene zelf is in en als het schrijven/plaatsen/spreken van deze woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik controle behoud door te willen dat een ander in de woorden ziet, waarin mijn startpunt dus controle is, gebaseerd op angst en dus op oordeel, in plaats van in mijn eigen woorden als gedachte als oordeel in en als mezelf te zien en hierin gelijk te (gaan) staan als mezelf in en als deze woorden door zelf verantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben in de woorden in de gedachte als oordeel als angst door toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie op de gehele persoonlijkheid in en rondom deze gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik geen controle heb over mijn eigen gedachte als ‘dit is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ en hierop volgend emoties en weer woorden als gedachten in interne gesprekken zoals ‘ik ga weg’ en dus, probeer ik de (woorden van) de ander te onderdrukking in een poging om het activatiepunt van mijn gedachte te onderdrukken, weg te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te gaan in en als reactie op een gedachte in mezelf als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ en het hieruit voortkomende interne gesprek als de woorden ‘ik ga weg’ daadwerkelijk op te volgen in en als het fysiek, waarin ik tegelijkertijd bemerk dat er iets niet klopt, dat ik eigenlijk niet weg hoef te gaan en wil gaan maar dat ik niet weet hoe te blijven (staan) in en als mijn eigen reactie op de gedachte in mezelf als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te gaan bij mezelf, mezelf te verlaten door te geloven dat een gedachte in mij over een ander gaat, hierop emotioneel te reageren en vervolgens interne gesprekken te voeren binnenin en dus met mezelf en hierin een ervaring te creeren van ‘mezelf te verliezen’ als ‘de controle verliezen’, terwijl ik de zelfcontrole als zelfbeweging in het begin heb weggelegd door de gedachte als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ direct op de ander te plaatsen als zijnde ‘dit gaat over de ander’ waarin ik mijn zelfverantwoordelijkheid wegleg en dus mezelf geen richting meer kan geven en me zo gestuurd te voelen door de ander – waar ik zelf net mijn verantwoordelijkheid bij heb weggelegd en wie ik vervolgens dus het liefst wil onderdrukken in de woorden die hij/zij spreekt – wat niet de oplossing is en wat niet lukt en dus, in en als het fysiek gemanifesteerd, zie ik geen andere mogelijkheid dan werkelijk weggaan in fysieke realiteit om zo mezelf weer ‘terug te vinden’ totdat dit proces zich herhaalt aangezien ik geen verantwoordelijkheid heb genomen voor en als mezelf binnen dit proces in en als de geest en dus, keert het bij me terug om in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren en zo zelfverantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben in de woorden in gedachten en hierbij de energetische ervaringen als gevoelens en emoties en hierop volgende interne gesprekken en uitvoerend gedrag en de (fysieke) consequenties hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te proberen een ander te onderdrukken in de woorden die hij/zij spreekt in een poging de controle te behouden op de activatie van een gedachte in mij als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen en hierin de gehele energetische ervaring en opvolgende interne gesprekken als ‘ik ga weg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als het wegleggen van mijn verantwoordelijkheid in en als het geloof dat woorden in en als een gedachte van mij over een ander gaat, hierin evenzo – in gelijke mate – een geloof aan te nemen dat de woorden in en als een gedachte van een ander – gesproken, geschreven, gedacht – over mij gaat/zou kunnen gaan en dus druk doende ben met woorden van een ander in plaats van me te ontfermen over mijn eigen woorden en wie ik ben hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig afhankelijk te maken van een geloof in de woorden van de ander=de mind (van mezelf en/als de ander) in wie ik ben in en als dit geloof, in en als de geest door het wegleggen van mijn zelfverantwoordelijkheid en zo mezelf volledig te missen hier in gelijkheid in en als het fysiek, zonder werkelijk en volledig in zelf te zien hoe en waar ik me heb afgescheiden van en in mijn eigen woorden in gedachten en interne gesprekken en dit terug naar zelf te halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn zelfverantwoordelijkheid en hierin mijn zelfbeweging weg te leggen bij de ander(=de mind) en dus bij de geest in het algemeen in en als mezelf, geprojecteerd op iets of iemand buiten mij in en als een geloof dat ‘die ander’ mij kan besturen of controleren waarin ik uiteindelijk maar 1 oplossing denk te zien in de woorden in een intern gesprek als ‘ik ga weg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het recht heb om weg te gaan door geloof in de rechtvaardigingen in gedachten in en als interne gesprekken zoals de woorden ‘ik ga weg’ zonder werkelijk te onderzoeken hoe ik tot deze rechtvaardiging kom en of dit het beste is voor mezelf als leven (en dus voor leven in het algemeen).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een reden te creeren om weg te gaan in en als activatie van en geloof in een gedachte als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ welke leidt tot emotionele ervaringen en interne gesprekken waarin de woorden ‘ik ga weg’, waarin ik de woorden van een ander als ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij geschreven, gebruik als excuus en rechtvaardiging om weg te gaan en zo, mezelf in en als voornaamste persoonlijkheid in stand te houden in en als een geloof in ‘dit ben ik’.

Wordt vervolgd (inclusief zelfcorrigerende toepassing op ‘ik ga weg’ ).

————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 464 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-3 – “dit kan niet waar zijn”

Voor context zie: Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Voor overzicht van de gehele serie:

Dag 469 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-12 – Schaamte

Dag 482 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-1 – “hoe kun je dit nou doen?”

Dag 483 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-2 – “dit meen je niet”

Backchatdimensie (interne gesprekken):

hoe kun je dit nou doen?

dit meen je niet

dit kan niet waar zijn

ik ga weg

wat denkt die ander wel

ik snap niet dat die ander dit niet ziet

ik heb toch gelijk?

hier wil ik niet mee leven

schaam je je niet?

dit ga ik niet doen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te participeren in een intern gesprek in de woorden ‘dit kan niet waar zijn’ ten gevolge van emoties die ik ervaar als reactie op de gedachte ‘Het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ welke wordt geactiveerd in mij door de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij geschreven en waarin ik deze gedachte die opkomt, geloof en gebruik ter controle in en als oordeel – als beoordeling van deze woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een situatie probeer te controleren door een gedachte die geactiveerd wordt en opkomt in mij, te geloven en in te zetten als oordeel – ter beoordeling van de woorden binnen een situatie en dus ook van de situatie waarin ik met emoties reageer op mijn eigen gedachte welke vervolgens een intern gesprek voortbrengt als in de woorden ‘dit kan niet waar zijn’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door deel te nemen in een oordeel als beoordeling van de situatie, de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ inderdaad persoonlijk te nemen door een karakter te activeren in en als geloof en participatie in de gedachte ‘Het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ en door reactie op mijn eigen gedachte en hierop aanvullend een activatie van een intern gesprek in de woorden ‘dit kan niet waar zijn’,  het meer en meer persoonlijk te maken in en als interpretatie in en als een persoonlijkheid, waardoor ik niet meer in staat ben om te zien of de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ een projectie zijn van de ander of juist werkelijk over mij gaan en ik niet meer in staat ben om dit helder te verwoorden – het enige wat ik nog zeker weet en ervaar is alsof het over mij gaat doordat ik zelf deelneem in en als een gedachte als oordeel over deze woorden in herhaling over mij geschreven met hierop volgend reacties en interne gesprekken, eindigend in een staat van ongeloof als in de woorden ‘dit kan niet waar zijn’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te veroordelen als iemand woorden zegt of spreekt over mij zonder (in mijn ogen) zelf te zien of de woorden in en als startpunt, in eerste instantie over zelf gaan welke eventueel in mij gespiegeld zichtbaar worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen dat de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ alleen over mij geschreven worden aangezien we ons nog in persoonlijkheden bewegen en we dus juist bezig zijn met het inzien van wat en hoe we het persoonlijk maken in en als een spreken van woorden in en als het startpunt van een persoonlijkheid in en als de geest, zonder dat we zien dat we hierin participeren aangezien we het voornaamste persoonlijkheidssysteem – the main personality-system – in en als onszelf, niet direct zien in en als een geloof als ‘dit ben ik’ en we dus alleen in het inzien en doorheen zien van onze eigen geschreven woorden, kunnen zien wie we zijn in en als dit voornaamste persoonlijkheidssysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me door de worden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij geschreven, ongelijk benaderd te voelen alsof ik het persoonlijk neem en de ander hier buiten staat, terwijl de projectie in de woorden ansich als ‘ze neemt het persoonlijk’ juist duidt op een startpunt in en als participatie in een persoonlijkheid in en als de geest, welke hetgeen is waar ik op reageer als en wanneer dit niet wordt ingezien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat een ander niet inziet dat die in een persoonlijkheid participeert als de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij geschreven worden en dus, vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te reageren met een ervaring van ‘ongelijk benaderd worden’ op mijn eigen gedachte dat de ander niet inziet zelf in een persoonlijkheid te participeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik reageer op dat een ander iets niet inziet, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik reageer op het feit dat ik zelf iets niet inzie in en als een ‘ervaring’ als geloof dat de woorden van een ander over mij gaan en dat ik hierin ongelijk sta aan en als mezelf en me dus per direct ‘ongelijk benaderd voel’ wat ik vervolgens projecteer op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring van ‘ongelijk benaderd voelen’ te projecteren op een ander en hierin mezelf te verongelijken in en als participatie in projectie van een gedachte over een ander en hierop volgend reacties als gevoelens en emoties en weer hierop volgend interne gesprekken, waarin ik meer en meer energie genereer en mezelf meer en meer afscheid dus verongelijk als ongelijk maak aan en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te veroordelen als en dat een ander in een (voornaam) persoonlijkheidssysteem participeert en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als en dat ik zelf in een (voornaam) persoonlijkheidssysteem participeer in en als het geloof en de aanname van ‘dit ben ik’ en in en als dit zelfoordeel, mezelf toe te staan te participeren in (een geloof in) gedachten, gevoelens, emoties en interne gesprekken, wederom in en als de instandhouding van mijn eigen voornaamste persoonlijkheidssysteem welke ik neig te projecteren op de ander.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een intern gesprek in de woorden ‘dit kan niet waar zijn’ dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik al in het interne gesprek beland ben en dat er dus een gedachte en reactie aan vooraf is gegaan en dat ik dus kan onderzoeken wat het triggerpunt/activatiepunt is hiervan.

Ik realiseer me dat ik eerst mezelf dien door te stoppen met participeren in een intern gesprek als in de woorden ‘dit kan niet waar zijn’ voordat ik in staat ben om iets te onderzoeken en vergeven in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel, mezelf te stoppen met participatie in een intern gesprek als in de woorden ‘dit kan niet waar zijn’ door een kleine fysieke beweging in en als mezelf te maken en mezelf hiermee uit het intern gesprek in en als de geest te halen, in en als de realisatie dat participatie in een intern gesprek me verder weg leidt van mezelf en door dit stoppen werkelijk te menen in en als de woorden ‘ik stop’.

Ik stel mezelf ten doel het verloop van het intern gesprek terug te brengen tot aan het activatiepunt waarin ik onderzoek in mezelf welke gedachte hier geactiveerd wordt en hierop volgend reacties als gevoelens en emoties welke leiden tot participatie in een intern gesprek als in de woorden ‘dit kan niet waar zijn’ waarin ik zelfverantwoordelijkheid neem voor activatie van en participatie in de gedachte, de reactie en het interne gesprek.

Ik stel mezelf ten doel in en als mezelf te zien, in en als activatie van de gedachte, reactie en het interne gesprek welke persoonlijkheid geactiveerd wordt en hierin te onderzoeken of dit het voornaamste persoonlijkheidssysteem betreft in en als een geloof als ‘dit ben ik’.

Ik stel mezelf ten doel de woorden van de ander over mij –  al dan niet geprojecteerd, te onderzoeken in en als mezelf door te zien in het activatiepunt en de gedachte als oordeel en reacties en interne gesprekken hierop volgend binnenin mij, welke zullen leiden tot het inzien en deconstrueren van (het geloof in en de aanname van) dit voornaamste persoonlijkheidssysteem in en als een geloof hierin en aanname hiervan als ‘dit ben ik’.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid te nemen voor mijn projecties in en als gedachten over een ander en deze te onderzoeken in hoe deze over mezelf gaan en waar ik me heb afgescheiden van mezelf in en als een geloof in en aanname van deze gedachten, zodat en waarin ik mezelf ondersteun om mezelf richting te (leren) geven in communicatie met een ander.

Ik stel mezelf ten doel om nederig te zijn ten aanzien van het geestbewustzijnssysteem in en als een begrip hiervan in en als mezelf en hierin samen te werken met en als mezelf in plaats van mezelf tegen te werken, door eerst mijzelf te ondersteunen in het inzien, onderzoeken, deconstrueren, zelfvergeven en zelfcorrigeren van het voornaamste persoonlijkheidssysteem in en als mij – Self first – eerst Zelf want alleen dan kan ik helder zien en gelijk staan in en als het fysiek als leven.

Wordt vervolgd

(Afbeelding van een blog over het intern representatiesysteem – waarin zichtbaar is hoe we de ‘interne dialoog’ volledig geaccepteerd hebben als ‘eigenschap’ van onszelf als mens, zonder nog te overwegen wat we eigenlijk aan het doen zijn in een interne dialoog, in gesprek met onszelf in onze eigen gedachten en wat de gevolgen hiervan zijn).

————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/