Dag 659 – Wat trek ik aan vandaag? Zelfcorrecties

paspopjes

Vervolg op:

Dag 656 – Wat trek ik aan vandaag?

Dag 657 – Wat trek ik aan vandaag? Zelfvergevingen

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in de gedachte dat ik persé een bepaald kledingstuk aan wil waarbij een nieuwe combinatie nodig is en dit op de vroege ochtend voordat ik naar werk ga, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er op dit moment geen tijd is om iets nieuws te combineren en uitproberen en dat als ik dit voortzet, ik mezelf in een ervaring van haast begeef in en als de geest waarin ik uiteindelijk mezelf frustreer en dit voortzet de gehele dag door.

Ik realiseer me dat als ik me in de vroege ochtend in ervaringen als bijvoorbeeld haast en frustratie ga begeven, ik hierin een toon zet voor de gehele dag wat ik het beste kan voorkomen.

Ik realiseer me dat ik in en als dit ‘persé’ een bepaald kledingstuk aan willen, deel te nemen in een voorstelling van hoe dit me staat en hoe ik me hierin voel en dit als positieve energetische ervaring te willen gaan manifesteren om mezelf beter te voelen en opvallender dan zonder dit bepaalde kledingstuk, waarin ik energie genereer welke uiteindelijk keert tot een negatieve energetische ervaring van bijvoorbeeld haast en frustratie als het niet lukt zoals ik me voorstel in en als de geest en/of geen tijd heb om dingen te proberen met dit bepaalde kledingstuk.

Ik realiseer me dat ik het beste, om haast en frustratie te voorkomen, een gehele andere kledingcombinatie kan pakken en aantrekken waarvan ik weet dat ik me hier lekker in voel en dat het staat ‘goed’ staat en past bij de werksituatie en dat ik de nieuwe combinatie beter op een ander tijdstip eerst kan uitproberen.

Ik stel mezelf ten doel om het bepaalde kledingstuk waarvan ik denk dat ik dit aan wil, te laten rusten voor dit moment en mijn deelname in een voorstelling van hoe het me staat in en als de geest, te stoppen en een gehele andere combinatie te pakken waarin ik me lekker voel en wat passend is bij de werksituatie en wat me hierin ‘goed’ staat, in en als de realisatie dat als ik nu dit bepaalde kledingstuk ga aantrekken, ik van hieruit combinaties ga proberen te maken met dit ene kledingstuk waaraan ik neig vast te blijven houden en wat veel tijd inneemt terwijl ik met een geheel ander setje veel sneller tot een resultaat kom waarmee ik ook tevreden ben.

Ik stel mezelf ten doel op een later tijdstip wat kledingcombinaties uit te proberen als en wanneer ik een bepaald kledingstuk aan wil wat een nieuwe combinatie/nieuw kledingstuk inhoudt.

Als en wanneer ik bij het doen van nieuwe aankopen, mezelf zie deelnemen in gedachten dat ik het liefst alles in één keer heb aangekocht en op orde heb, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf opjaag door deelname en geloof in deze gedachte en de gedachte is in principe gebaseerd op (en bestaat als) angst als controle (waarop ik de zelfvergevingen heb toegepast en eventueel kan uitbreiden indien nodig), wat het plezier wegneemt in het bekijken en onderzoeken van een nieuw te kopen kledingstuk.

Ik stel mezelf ten doel de tijd te nemen voor het kopen van een nieuw kledingstuk waarin ik mezelf herinner dat ik niet alles in één keer hoef te kopen maar dat ik het een plezierig en dankbaar proces kan maken voor mezelf van bekijken en onderzoeken van de mogelijkheden van een nieuw te kopen kledingstuk.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een een ervaring van innerlijke vreugde, gekoppeld aan een bepaalde kleur en/of een bepaald kledingstuk, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik de innerlijke vreugde onderdruk omdat ik me realiseer dat er meer factoren zijn die uitmaken of ik een kledingstuk beter wel of niet kan kopen, zoals draagbaarheid, kosten, combineerbaarheid met andere kledingstukken en hierin neig ik ernaar om de vreugde weg te drukken en geen onderdeel te laten maken van de besluitvorming.

Ik stel mezelf ten doel om de innerlijke vreugde in en als mezelf ten aanzien van een bepaalde kleur of kledingstuk te erkennen en onderdeel te laten vormen van de besluitvorming tot het al dan niet kopen van een kledingstuk, samen met andere factoren zoals draagbaarheid, kosten en combineerbaarheid met andere kledingstukken.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van teleurstelling omdat ik een kledingstuk met een kleur waarbij ik innerlijke vreugde ervaar uiteindelijk niet aanschaf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik de innerlijke vreugde wellicht niet erkend heb als onderdeel van en als mezelf en dat ik het hierin gekoppeld heb aan de kleur/het kledingstuk en het dragen/hebben hiervan, in afgescheidenheid van mezelf, waardoor ik teleurstelling ervaar als ik het kledingstuk niet meeneem.

Ik realiseer me dat het gekoppeld is aan een kindervaring waarin ik als klein meisje een kleur mooi vond, waarbij ik destijds niet hoefde te letten op de meer praktische zaken zoals kosten, draagbaarheid en combineerbaarheid, waarin ik me tevens realiseer dat ik nu ik hiervoor verantwoordelijkheid draag en dit uit ervaring, ik uiteindelijk het meest tevreden ben met een gekozen kledingstuk waarbij ik de praktische zaken tevens in overweging heb genomen en dat als ik iets kies wat niet praktisch is waardoor ik het eigenlijk niet kan dragen, ik de innerlijke vreugde niet kan uitdrukken in een fysieke expressie van mezelf in het dragen van dit kledingstuk en dus, blijft het niet meer dan een innerlijke ervaring.

Ik stel mezelf ten doel een kledingstuk te kiezen waarin ik zowel de praktische aspecten zoals draagbaarheid, kosten en combineerbaarheid als de kleur en het kledingstuk zelf, in overweging neem en zo kom tot een aankoop van een product waarin ik de vreugde/tevredenheid over het kledingstuk tot fysieke uitdrukking kan brengen in het dragen ervan in het dagelijks leven.

Als en wanneer ik angst ervaar voor onvoldoende budget en/of onverwachte uitgaven als ik een kledingstuk of misschien twee koop, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hierin dien te kijken naar de beweegredenen van de aankoop waarin ik ervaar alsof ik iets doe wat niet het beste is, waarin de aankoop op zichzelf niet het probleem hoeft te zijn maar meer wie ik ben hierin.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stabiliseren in de beweegredenen van de aankoop (met behulp van zelfvergeving op de energetische ervaringen zoals in deze blogs uitgeschreven, waarin ik focus op mijn ademhaling) en van hieruit te beslissen of ik een aankoop wel of niet doe en wanneer.

Als en wanneer ik me zie focussen op de vraag of een kledingstuk/kleur ‘mooi staat bij mijn gezicht’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik dit punt in overweging dien te nemen, mezelf kennende dat als bijvoorbeeld niet staat bij mijn gezicht, ik een kledingstuk niet zal dragen en dus is het geen praktische aankoop die ik in vreugde tot fysieke uitdrukking kan brengen in het dragen ervan.

Ik realiseer me dat ik het soms jammer vind dat ik kledingstukken die ik mooi vind maar die me niet staan, niet kan kopen want niet zal dragen, waarin ik me realiseer dat ik in dit ‘jammer vinden’ me focus op wat ‘niet kan’ in plaats van te zien wat wel kan, wat weer te maken heeft met vergelijkingen in en als de geest en de hoeveelheid keus/aanbod die er is.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op de kledingstukken die ik eventueel wel kan kopen en als ik een kledingstuk in handen heb die ik mooi vind maar die me niet staat en/of past en wat ik dus niet zal dragen, hierin te ademen en als er nog energetische ervaringen opkomen, mezelf hierin in het moment te omarmen en vergeven en erop te letten dat ik niet in veroordelingen ‘schiet’ in en als mezelf naar mezelf toe over hoe ik eruit zie, wat wel en niet kan bij mijn lichaam en/of gezicht en de staat van mijn fysiek op dat moment en indien nodig, een punt later op te pakken hier verantwoordelijkheid voor te nemen door het uit te schrijven en/of spreken met behulp van zelfvergevingen en van hieruit de mogelijkheid te openen om mezelf te corrigeren.

Het leuke van het uitschrijven van een praktisch punt als deze is dat het direct zichtbaar is hoe effectief de toepassing van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie werkt en tevens hoe een klein praktisch punt (als het kiezen, aankopen en aantrekken van kleding) verbonden is/kan zijn met bijvoorbeeld een stemming die de gehele dag bepaalt en/of met bijvoorbeeld dieper gelegen punten zoals kindervaringen of een kijk en oordeel op het eigen lichaam wat verder onderzocht kan worden.

Tot zover ‘wat trek ik aan vandaag’.

DIDDL023Desteni I Process – courses

——————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 370 – Jammeren op werk – vervolg

Dag 369 – Jammeren op werk

Als ik mezelf zie denken ‘ik wou dat J terug was’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik zelf geen verantwoordelijkheid neem voor hetgeen gedaan moet worden in een dag, en dat ik als gevolg, ga denken en zo ook geen verantwoordelijkheid neem voor mijn gedachten in en als de geest, maar in plaats hiervan mijn verantwoordelijkheid probeer af te schuiven in en als de geest in een poging mezelf te verlichten en onder de taken uit te komen, wat geen werkelijke fysieke verlichting is maar slechts een illusie in de geest, terwijl hetzelfde werk nog steeds gedaan dient te worden.

Ik stel mezelf ten doel participatie in gedachten als ‘ik wou dat J terug was’ direct te stoppen, te ademen, te focussen op de taken die er liggen en deze 1 voor 1, adem voor adem op te pakken.

Als ik mezelf boos zie worden op het computersysteem omdat het zoveel meer werk is dan het vorige systeem, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat boos worden wederom een poging is in de geest om onder de taken die gedaan moeten worden uit te komen en energie te genereren die mij voortduwen in het toepassen van de taken.

Ik stel mezelf ten doel om de taken die gedaan moeten worden, 1 voor 1 op te pakken, mezelf steeds terug te brengen in en als de adem, en te bewegen. Eventueel spreek ik hardop zelfvergevingen uit onderwijl om mezelf werkelijk te ontlasten van de energetische lading die ik heb opgebouwd ten aanzien van het nieuwe computersysteem en het uitvoeren van taken en om te zien wat er aan ongelijkheid aanwezig is in mezelf waar ik boos om word.

Als ik mezelf zie participeren in een vergelijking van het vorige en het huidige computersysteem, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in en als vergelijking van twee systemen, mezelf verongelijk doordat er in en als een vergelijking van systemen altijd een ongelijkheid plaatsvindt welke een winnaar en een verliezer geef, een plus en een min pool, en dus energie genereert waarin ik mezelf afscheid van mezelf in en als het fysiek.

Ik verbind mezelf door vergelijkingen van systemen te stoppen en zelfvergevingen toe te passen op hetgeen ik tegenkom als verongelijking in en als mezelf, in en als een onderzoek waarin ik denk en geloof een verliezer of winnaar te zijn en energie te ‘winnen of verliezen’.

Ik stel mezelf ten doel te werken met het huidige computersysteem en mezelf hierin adem voor adem te bekwamen zodat ik de werkzaamheden eenvoudig en prettig kan uitvoeren, onafhankelijk van hoeveel werk het is, aangezien de hoeveelheid er niet toe doet als ik adem voor adem mezelf beweeg en doe wat er gedaan moet worden.

Ik stel mezelf ten doel de fouten in het huidige computersysteem te noteren en te bespreken met de helpdesk of het hoofdkantoor.

Als ik mezelf ongeduldig zie worden van de vertraging in het huidige systeem, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me heb ingesteld op een bepaald tempo, welke niet gelijk loopt met het tempo van het computersysteem, oftewel onze systemen zijn fysiek niet op elkaar afgestemd.

Ik realiseer me dat het computersysteem zich niet aan op mij kan afstemmen, en dus dien ik me af te stemmen op het computersysteem en zo fysiek gelijk te bewegen.

Ik verbind mezelf door mezelf te stoppen in het automatische tempo in de geest en te zien wat de energetische ervaring inhoudt die opkomt in en als ongeduld. Het is een fysiek onprettige ervaring en ik heb hier iets fysiek gemanifesteerd welke ik steeds ontloop, en dus stel ik mezelf ten doel te onderzoeken wat deze ervaring inhoudt en zelfvergevingen toe te passen op de bevindingen en op de ervaringen zelf. Ik stel mezelf ten doel te zien hoe deze ervaring gerelateerd is aan tijd en geld.

Als ik mezelf zie jammeren halverwege de werkdag over de hoeveelheid werk die nog gedaan moet worden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik het niet eenvoudiger maak door te gaan jammeren in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waar ik nu werkelijk om jammer in het moment, wat ik jammer vind, waar ik me van heb afgescheiden en hoe ik hierin een draaikolk van emoties gecreeerd en gemanifesteerd heb in en als mijn fysiek.

ik verbind mezelf door de afscheiding in en als een geloof en gedachten op ervaringen van gemis van iets of iemand buiten mezelf, te stoppen, mezelf te ondersteunen in en als de adem, en mezelf voort te bewegen, in en als de realisatie dat alleen ikzelf dit kan doen en dat dit voor iedereen ‘geldt’.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte als ‘ik red het niet’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in de geest, vooruit zie in alle taken, waarin ik verdwijn in de geest, en waarin ik dus niet te redden ben.

Ik realiseer me dat ik gered wil worden in en als de geest, waarin ik me realiseer dat ik alleen mezelf kan redden door te stoppen met participatie in en als de geest, in en als gedachten als ‘ik red het niet’.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met vooruit zien in de geest, eventueel een lijstje te schrijven op papier met wat er gedaan moet worden die dag om zo de geest te ontlasten, en 1 voor 1 deze taken op te pakken en fysiek uit te voeren, waarin ik mezelf voortbeweeg, in en als ondersteuning van mezelf.

Als ik mezelf zie participeren in en als een ervaring van geen zin hebben, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik deze ervaring opgebouwd heb in en als de zinloosheid van de geest in participatie in gedachten als oordelen over ‘overbodige’ handelingen’.

Ik realiseer me dat wellicht de handelingen overbodig zijn, dat het anders gekund zou hebben, maar dat dit nu eenmaal het systeem is waar we mee werken en dat dit zo dient te worden voortgezet, waarin ik me realiseer dat het creeren van gedachten als oordelen hierover, juist de ervaring van zinloosheid in mij manifesteert, waardoor ik geen zin meer heb.

Ik stel mezelf ten doel de gedachten ten aanzien van ‘overbodige handelingen’ te stoppen in mezelf, en de taken van het nieuwe systeem op te pakken, mezelf hierin te bekwamen en deze zo effectief mogelijk uit te voeren en zo fysiek samen te werken met wat hier is, onafhankelijk van hoe het ‘was of zou kunnen zijn’.

Ik stel mezelf ten doel het algemene onderliggende patroon van de ervaring van ‘verongelijking’ nader te onderzoeken en te zien waar ik in en als geloof in en als als gedachten als oordeel gemanifesteerd heb in en als afscheiding van mezelf, en hierin mezelf te vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te zien wat ik jammer vind in en als mezelf en hierin de afscheiding die ik in mezelf gemaakt heb, te stoppen, te onderzoeken, zelf te vergeven en mezelf te corrigeren, adem voor adem, dag voor dag.

Desteni-I-Process – Lite – Gratis

———————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 369 – Jammeren op werk

De afgelopen twee weken was mijn collega op werk op vakantie. Ik werk in een winkel waarin we grotendeels samen de voorraad op orde houden. Er zijn 3 andere collega’s die meewerken, maar die voornamelijk in een ander filiaal staan, en dus minder zicht op de voorraad hebben in het filiaal waar ik werk. En dus betekent vakantie voor de 1, aardig wat meer werk voor de ander, in hetzelfde aantal dagen werk.

Dit is al veel langer zo en is te doen en als het niet te doen zou zijn is er de mogelijkheid om dit te bespreken en te zien of dit anders is op te lossen. Echter we hebben een nieuw systeem welke veel meer handelingen en administratieve zaken vraagt, en welke nog niet helemaal goed werkt. Tevens waren onze vakanties direct na elkaar gepland, dus we hadden geen overlapperiode. Dit gecombineerd met het ‘prive-proces’ wat gewoon doorgaat en wat ik tevens niet kon delen met de collega – hij was er immers niet – was het aardig doorduwen de afgelopen 2 weken en heb ik mezelf behoorlijk wat zien ‘jammeren’ binnenin mij, op werk. Wat zelfvergevingen op de ervaring van het jammeren op werk waar ik zelfverantwoordelijkheid voor wil nemen.

Computer

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iedere werkdag de afgelopen 2 weken te denken ‘ik wou dat J terug was’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb 2 weken lang boos te zijn op het computersysteem omdat het zoveel meer werk is, en zo niet praktisch op de werkvloer in vergelijking met het vorige systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verongelijkt te voelen in en als reactie in mezelf, waarin ik reageer op het nieuwe systeem, welke zoveel minder praktisch is op de werkvloer door vele handelingen in verschillende schermen die nodig zijn om een bestelling te maken met tevens een vertraging in iedere handeling doordat het op internet is aangesloten, waarin ik zie dat ik het nieuwe systeem met het oude vergelijk, het oude ‘eenvoudiger werken’ vind en dus reageer in het werken met het nieuwe systeem, en hierin mezelf verongelijk in en als reactie in mezelf, voortkomend uit een vergelijking die ik maak in de geest tussen ‘het oude en het nieuwe systeem’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken door systemen met elkaar te vergelijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ongeduldig te worden van de vertraging in het nieuwe systeem in iedere handeling waarin ik niet ‘lekker door kan werken’, welke dus aangeeft dat ik niet aanwezig ben in de adem, fysiek, en samenwerk met het systeem, maar ‘lekker door wil werken’ in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘lekker door te willen werken’ in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb keer op keer te jammeren in mezelf en halverwege elke werkdag het op te willen geven in de geest, welke komt doordat er nog zoveel handelingen moeten gebeuren door de dag heen, welke ik aan het einde van de dag weer voor elkaar heb, ook al is het steeds een uurtje later voordat ik klaar ben, welke ik ook had kunnen doen zonder jammeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan jammeren in mezelf door ‘vooruit te zien‘ in wat ik nog allemaal moet doen, in relatie tot de tijd die ik heb, in plaats van hier, adem voor adem, de zaken een voor een op te pakken totdat het gedaan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan jammeren in mezelf als ik veel werk en veel verschillende handelingen te doen heb op een dag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan jammeren en denken ‘ik red het niet’, terwijl ik zie dat ik het gewoon kan doen, en dat het meer een ‘geen zin hebben’ is in alle nieuwe handelingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben in alle nieuwe handelingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de vele handelingen als overbodig te zien aangezien ze niet nodig waren in het vorige computersysteem, en ze hierin als ‘zinloos’ te ervaren waardoor ik er geen zin in heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van ‘geen zin hebben’ te creeren in mezelf door een oordeel als ‘overbodig’ in en als de geest, gemaakt in een vergelijking in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van ‘geen zin hebben’ te creeren in mezelf door participatie in oordelen en vergelijkingen in de geest, in plaats van in het fysiek samen te werken met wat hier is en te ademen.

Zelfcorrecties volgen want……..ik ga zo naar werk. lol.

Computer

—————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 17 – Slapen

Ik heb nog steeds geen zelfvergevingen gedaan op het onderwerp slapen. Ik slaap ongeveer 6 uur en lig totaal nog een half uurtje in bed. Om de zoveel weken komt er een periode waarbij ik het liefst terug wil stappen in bed. En ik pak het niet op om hier zelfvergevingen over uit te gaan schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zelfvergevingen toe te passen op het langer willen slapen dan 6 uur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn slapen niet te willen delen; ik wil het bewaren als achterdeur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het slapen te willen bewaren als achterdeur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het doodeng te vinden het slapen als achterdeur op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het slapen als van mij te zien, als iets waar niemand iets mee te maken heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het slapen te willen verdedigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik niet op wil staan en graag wil blijven slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat een ander ziet dat ik graag wil blijven slapen en loop te struggelen met het opstaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet samen met een ander te kunnen slapen doordat ik wordt afgeleid door mijn reacties op de aanwezigheid van de ander, al dan niet slapend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik met een ander moet kunnen slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat ik niet met een ander als met de man van mijn dromen samen kan slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met de man van mijn dromen samen te willen kunnen slapen, dus eigenlijk wil ik dromen van/in een droom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in dromenland te willen blijven verkeren, zowel figuurlijk in dromen over/met een man als letterlijk ’s ochtends in bed.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het in dromenland beter is dan in de realiteit, in plaats van in te zien dat ik het beter maak in dromenland door daar veel te vertoeven en de realiteit te laten vervallen, waardoor de realiteit niet prettig is om in aanwezig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de realiteit te laten vervallen door het vertoeven in dromenland/de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn oom op te staan en de dag onder ogen te zien, in plaats van in te zien dat het niet de dag is die ik vrees, maar ikzelf als de mind die ik vrees, en daarom ben ik bang om op te staan en mijzelf als de mind onder ogen te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om op te staan en mezelf onder ogen te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moeheid te ervaren als ik op moet staan, en deze moeheid wordt versterkt door de structuren die ik heb toegestaan zich vast te zetten in mijn fysiek, wat zich vertaalt als moeheid aangezien ik me niet vrij kan bewegen in het fysiek, wat ik als excuus gebruik om moe te zijn en om te gaan slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat een verlangen naar een man en/of seks het enige is wat me echt wakker maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het verlangen naar een man en/of seks als leven te beschouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik alleen wakker wil worden voor het verlangen naar een man en/of seks, wat niet echt wakker worden is maar mezelf slapend voortzettend in een roes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik koffie nodig heb om op te staan, als lichtpuntje in de dag waarvoor ik op wil staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te houden aan een kopje koffie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden dat ik me vast houd aan een kopje koffie, dat 2 of 3 kopjes koffie me door de dag heen helpen, in plaats van in te zien dat het ok is, met ondersteuning van 2 of 3 kopjes koffie mag ik best de dag doorkomen zonder mezelf hierover aan te vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf aan te vallen omdat ik 2 of 3 kopjes koffie gebruik als ondersteuning om de dag door te komen, terwijl ik inzie dat de koffie niet de reden is om te leven, het is een ondersteuning om me hier te houden en te doen wat er te doen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb druk te zijn met het al dan niet aanvallen van mezelf over kopjes koffie, wat de polariteit in de mind in stand houdt en me afleidt van Hier zijn; niet de koffie doet dat, dat doe ik zelf met mijn oordeel over het koffie drinken en dit oordeel brengt meer schade aan mijn fysiek dan 2 of 3 kopjes koffie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefst de hele dag door koffie te willen drinken; dit verlangen is wat ik kan stoppen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat ik maar 2 of 3 kopjes koffie kan drinken op een dag zonder mijn fysiek te belasten.

Als ik mezelf zie participeren in verlangen naar meer kopjes koffie dan mijn fysiek kan opvangen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat mijn fysiek me hier ondersteunt in het behouden van leven; als ik hiernaar luister zie ik dat mijn fysiek mij ondersteunt op weg naar Leven; als ik hier niet naar luister zie ik dat ik mezelf onderuit haal en mijn fysiek vernietig door mezelf als mind te laten geloven dat ik me beter zou voelen als ik meer kopjes koffie drink zoals ik andere mensen zie doen. Ik sta mezelf niet toe mijn fysiek te vernietigen met mijn verlangen naar meer kopjes koffie, voortkomend uit het vergelijken in/als de mind met andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toestaan en aanvaard heb mezelf als mind de hele tijd onderuit te halen op alles wat ik doe als systeem, in plaats van in te zien dat ik dat doe omdat ik zo geprogrammeerd ben en dit zelf heb toegestaan zich te laten manifesteren; door mezelf als mind aan te vallen creeer ik een nieuwe laag van oordeel en dus houd ik mezelf als mind in stand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eigenlijk wel wakker te willen worden maar ik word zo moe van mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te worden van mijzelf als angst als bewustzijnssysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen gaan jammeren omdat ik zo bang en zo moe ben, in plaats van op te staan en deze jammerklacht te stoppen zodat ik mijn angst in kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn leven te laten vervangen door jammeren en klagen, voortkomend uit angst om te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand als vermoeidheid te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te proberen op te staan met behulp van ‘positiviteit’, in plaats van in te zien dat ik daarmee direct negativiteit creeer dus polariteit in/als de mind, wat de weerstand alleen maar versterkt; ik hoef alleen zelfvergevingen toe te passen op dat waarvoor ik bang ben, om de weg open te maken om op te staan en mijn correcties in de praktijk te kunnen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefst zitten zelfvergevingen blijf doen, wat wel de weg open maakt maar wat niets in de praktijk verandert zolang ik mezelf als zelfexpressie niet toepas.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en te ervaren dat het me moeite kost om op te staan en mezelf als zelfexpressie toe te passen in de praktijk.

Als ik mezelf zie participeren in moeheid dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf, waar ben ik bang voor? Ik realiseer me dat ik bang ben voor mijn eigen oordeel, voor mezelf die mezelf iedere dag afbrandt, aanklaagt, aanvalt, onderuit haalt en vervolgens in de steek laat. Daar word ik heel moe van, ik kan niet meer. Ik realiseer me dat ik de enige ben die dit kan stoppen, aangezien ik dit zelf doe. Als ik dit niet stop in mezelf, blijf ik ook de ander afbranden, aanklagen, aanvallen, onderuit halen en vervolgens in de steek laten. Dus ik stop, ik adem. Ik stop met mezelf afbranden, aanklagen, aanvallen, onderuit halen en vervolgens in de steek laten. Ik stop met verdriet, angst en moeheid creeren in mezelf. ik pas zelfvergevingen toe op alles wat ik in mezelf (en de ander) heb toegestaan. Er is geen excuus voor dit gedrag, niet naar mezelf en niet naar de ander. Ik neem mezelf bij de hand, trek mezelf overeind in plaats van te gaan trekken aan anderen als bewustzijn, als aandacht omdat ik zelf niet instaat ben om mezelf overeind te trekken/zelf op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb anderen en/als mezelf af te branden, aan te klagen, aan te vallen, onderuit te halen en vervolgens in de steek te laten als middel om mezelf overeind te trekken ten koste van de ander, ten koste van mezelf, als Leven, en hiermee een enorme moeheid, een levensmoeheid te creeren in mezelf, wat geen levensmoeheid is maar een systeem-moeheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb levensmoeheid te verwarren met systeem-moeheid, om dit vervolgens als excuus te gebruiken om niet op te hoeven staan als Zelf als Leven.

Ik verbind mezelf met mezelf als Leven door te stoppen met het toegeven aan en vergoelijken van de systeem-moeheid.

Dag 13 – Wandelen door de Eenzaamheid

Blanco. Wat vreemd is, want het is een construct wat ik heb toegestaan zich behoorlijk groot te manifesteren in/als mij. Eenzaamheid is een bescherming geworden, een specialiteit. Ik kan leven in eenzaamheid. En dat doe ik dus ook de hele tijd. En als ik het niet doe wil ik terug in de eenzaamheid omdat ik het ervaar alsof ik iets mis. Ik mis dus een construct van eenzaamheid waarmee ik mezelf heb geidentificeerd. Als ik niet in de eenzaamheid ga zien, blijf ik beslissingen nemen die gebaseerd zijn op eenzaamheid, die eenzaamheid als startpunt hebben, en blijf ik situaties creeren waarin ik eenzaamheid ervaar, of juist situaties waarin ik de eenzaamheid probeer op te vullen en deze dus vervolgens weer moet stoppen omdat ik ervaar dat het startpunt niet zelf-oprecht is. Dus Hier zit ik, Alleen. Alleen in een groot huis in een klein dorp.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eenzaamheid te manifesteren als een bescherming van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van eenzaamheid een specialiteit te maken, zodat niemand mij meer pijn kan doen door weg te gaan, aangezien ik gespecialiseerd ben in het leven in eenzaamheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen leven te definieren als eenzaamheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in staat te zijn geweest Al(l)Een op te staan in de eenzaamheid maar in plaats daarvan het alleen zijn op te geven door het op te vullen met de aanwezigheid van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de eenzaamheid op te vullen met de fysieke aanwezigheid van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de fysieke aanwezigheid van de ander te missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een emotie van verdriet te koppelen aan alleen zijn wat het tot eenzaamheid maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen zijn te laten vertroebelen door verdriet, aangezien ik niet in staat ben om alleen als Al(l)Een te zijn, en uit onmacht heb ik er dan maar verdriet aangekoppeld als excuus, als reden waarom ik niet kan opstaan alleen, want ik heb toch zo’n verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te gebruiken als excuus om niet te hoeven bewegen als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in een emotie van verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vertroebelen met een emotie van verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in verdriet, in plaats van mezelf vast te houden in het fysiek, en ik dus een ander fysiek nodig heb om me vast te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een ander fysiek nodig heb om me vast te houden als Hier houden in het fysiek, doordat ik geloof dat ik verdwijn in verdriet dus in/als de mind als ik alleen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik verdwijn in/als de mind als ik alleen ben, en dus gebruik ik deze angst als geloof als excuus om niet Al(l)Een te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb fysiek te zijn een en gelijk als zelf, Aanwezig in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het alleen staan op te geven na een geloof van verlies van ‘De Ene’, om vervolgens een situatie te creeren waarin ik geloof dat ik niet alleen hoef te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik opgeef als ik de situatie waarin ik niet alleen sta stop, in plaats van in te zien dat ik al had/heb opgegeven en me dus in een situatie van opgeven bevind waardoor ik niet zie dat ik al heb opgegeven aangezien ik me er middenin bevind, en ik dus koste wat het kost niet mag stoppen/opgeven want ik wil niet opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een situatie kan creeren waarin ik niet alleen hoef te staan, in plaats van in te zien dat ik in iedere situatie in ieder moment A(l)Een sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te worden op de ander die me laat zien dat ik niet alleen sta door zelf niet alleen te staan, in plaats van direct mijn boosheid te stoppen en te onderzoeken waarom ik zo boos word op de ander als projectie van de boosheid op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo boos te worden op mezelf als ik zie dat ik niet alleen sta, in plaats van zelfvergevingen toe te passen en mezelf te ondersteunen in het proces van alleen gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de boosheid als excuus te gebruiken om niet op te staan/alleen te gaan staan in en als mezelf, aangezien ik zo boos ben op de ander dan wel mezelf en dus niet bezig hoef te zijn met het veranderen in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen wat Al(l)Een staan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet begrijpen wat alleen staan is om alleen te gaan staan, in plaats van in te zien dat het willen begrijpen het proces tot alleen staan vertraagt aangezien ik als mind mij vast wil grijpen in/als bewustzijn als begrip als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te grijpen in begrip in/als de mind, waardoor ik een ervaring creeer waarin ik lijk te stikken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring te creeren waarin ik lijk te stikken, om vervolgens te worden afgeleid door het proberen weg te lopen van deze ervaring van stikken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hele tijd in een soort waas te zien doordat ik niet Hier Aanwezig ben, waardoor ik me afscheid van Hier Aanwezig zijn als mezelf en ik me dus eenzaam voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me eenzaam te voelen doordat ik me afscheid van Hier Aanwezig zijn als Zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alleen hier aanwezig kan zijn als zelf als er iemand anders aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alleen hier aanwezig kan zijn als er niemand anders aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hier aanwezig zijn afhankelijk te maken van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden aan de ander die hier aanwezig is, om vervolgens boos te worden op de ander als die ander niet Hier Aanwezig is maar aanwezig is in/als de mind, en ik me dus niet aan die ander vast kan houden aangezien ik daar niet wil vertoeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld te zijn dat de ander niet Hier Aanwezig is, in plaats van in te zien dat ik teleurgesteld ben in mezelf die niet Hier Aanwezig is en ik dus wordt afgeleid door de ander aanwezig in/als de mind, waardoor het me helemaal niet meer lukt om hier aanwezig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ander weg moet omdat ik niet Hier Aanwezig kan zijn als Zelf als de ander hier aanwezig is in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn Aanwezigheid Hier als Zelf afhankelijk te maken van de ander als mind dus van de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het mogelijk is om samen op te staan, om samen door het oog van de naald te gaan doordat ik in/als de mind de situatie bekijk en de mind kan alleen samen met een ander opstaan als Een, en dus zal ik als de mind de afwezigheid van de ander vertalen als eenzaamheid als niet in staat om op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet in staat ben om alleen op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat het is om alleen op te staan, in plaats van in te zien dat ik alleen het samen in/als de mind hoef te stoppen en in dit stoppen, met behulp van zelfvergevingen en zelfcorrecties, sta ik op Al(l)Een als Zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eenzaamheid te ervaren als iets wat eeuwig voort duurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat eenzaamheid voortkomt uit verlies van iets buiten mij, in plaats van in te zien dat het voortkomt uit de gedachte dat ik een keuze heb en als ik de verkeerde keuze maak ben ik voor eeuwig verloren, en dus ben ik bang voor het maken van de verkeerde keuze wat me afscheidt van mezelf, wat ik ervaar als eenzaamheid; in plaats van in te zien dat ik al afgescheiden van zelf ben door te participeren in/als een keuzevraag, en daardoor eenzaamheid ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf door de geloven dat ik een keuze heb en te leven als keuzevraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf door bang te zijn dat ik een verkeerde keuze maak, voortkomend uit het geloof dat ik een keuze heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het me niet gaat lukken om het verdriet gekoppeld aan de eenzaamheid te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het van tevoren al op te geven om dit verdriet, gekoppeld aan de eenzaamheid, te stoppen door te geloven dat het me niet gaat lukken het te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heel hard naar de ander (terug) te willen rennen om die ander nooit meer los te laten, hoe onleefbaar of leefbaar de leefsituatie ook is, alles is beter dan het ervaren van het verdriet gekoppeld aan de eenzaamheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles beter te vinden dan de ervaring van het verdriet gekoppeld aan de eenzaamheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik voor eeuwig verloren ben zonder de ander, en dus in de ervaring van verdriet gekoppeld aan eenzaamheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik voor eeuwig verloren ben in verdriet gekoppeld aan eenzaamheid zonder de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik steeds weer in dit verdriet gekoppeld aan de eenzaamheid terecht kom, in plaats van in te zien dat de vraagstelling ‘waarom’ me geen antwoord zal geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven zien waardoor ik steeds terecht kom in deze ervaring van verdriet gekoppeld aan de eenzaamheid, en dus stel ik de vraag niet als waardoor maar als waarom, zodat ik het antwoord niet hoef in te zien.

Als ik mezelf zie participeren in verdriet wat voortkomt uit een ervaring van eenzaamheid, of eenzaamheid wat voortkomt uit een emotionele ervaring van verdriet, dan stop ik, ik adem. Ik adem in het verdriet, en als het echt verdriet is wat nog vrij moet komen komt het vrij in deze ene adem. Als het verdriet is als jammeren, dan stop ik het in de adem, en adem voor adem wordt het minder. Als ik vast blijf houden aan een ervaring van jammeren ga ik zien waardoor ik jammer en pas hier zelfvergevingen op toe.

Ik sta mezelf niet toe mezelf vast te houden in eenzaamheid en verdriet; ik sta mezelf niet toe heen en weer te schuiven tussen een ervaring van eenzaamheid en verdriet om zo beweging als illusie van leven te creeren.

Als ik mezelf boos zie worden op de ander dan stop ik, ik adem. Ik stop het gesprek en ik zie in mezelf wat het is dat me boos maakt wat ik niet in zelf wil zien; ik realiseer me dat ik altijd boos word op de ander doordat de ander iets doet of zegt waardoor ik niet kan leven via de ander en ik dus alleen moet staan.

Ik sta mezelf niet toe boos te worden op de ander en zo mijn zelfverantwoordelijkheid af te schuiven op de ander; ik sta mezelf niet toe mezelf afhankelijk te maken of houden van de mind van de ander dan wel van mezelf.

Ik realiseer me dat de ander niet hoeft te verdwijnen uit mijn leven om mezelf te dwingen alleen te staan. Ik kan A(l)Een staan door mijn eigen reacties op de ander te stoppen en terug naar zelf te halen en in te zien, te vergeven en te corrigeren in/als mezelf.

Ik sta mezelf niet toe situaties van eenzaamheid te creeren door me te isoleren van anderen door te geloven dat ik niet in staat ben alleen te staan door het stoppen van mijn reacties in/als de mind op/in de aanwezigheid – al dan niet als de mind – van de ander

Als ik me afvraag wat alleen staan is, dan stop ik, ik adem. Ik adem, en pas zelfvergevingen toe op wat zich aandient in mijzelf als de mind. In dit proces van ademen en zelfvergevingen toepassen sta ik op, adem voor adem, zelfvergeving voor zelfvergeving, A(l)Een als Zelf.

Als ik me afvraag waarom ik in de ervaring van verdriet gekoppeld aan eenzaamheid terecht kom dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik met deze waarom vraag blijf rondcirkelen in radeloosheid en slachtofferschap. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen corrigeren door het slachtofferschap te stoppen; ik wil het niet uitschrijven en als ik het wel uitschrijf ervaar ik het alsof ik lieg. Ik sta mezelf niet toe te liegen over mijn participatie in slachtofferschap. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in slachtofferschap en deze participatie niet te willen stoppen en corrigeren. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf uberhaupt niet te willen corrigeren aangezien ik me zo verongelijkt voel dat ik niet op wil staan. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo verongelijkt te voelen dat ik niet wil opstaan.

Als ik mezelf zo verongelijkt voel dat ik niet wil opstaan, dan stop ik met wat ik aan het doen ben, en houdt mezelf vast of ik ga schrijven. Als ik niet wil ademen omdat ik niet wil opstaan, dan huil ik een moment mijn tranen van verongelijking. Als deze tranen eruit zijn, kan ik beter ademen, en zien dat de tranen van emoties afkomstig zijn die niet echt zijn wie ik ben.

Als ik geloof dat de ander weg moet (blijven) omdat ik niet door de weerstand heen kom, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik niet weet hoe ik door deze weerstand heen kom behalve door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties. Iedere gedachte over hoe ik leef in de toekomst is niet relevant, aangezien ik dan participeer in een projectie in de toekomst en daarmee in de mind verdwijn en deze toekomst opnieuw aan het creeren ben in/als de mind. Alle antwoorden op de vraag of de ander weg moet (blijven) zijn in dit moment niet relevant en niet betrouwbaar, dus ik kan maar beter stoppen met mezelf deze vragen stellen aangezien ik het doe om mezelf gerust te stellen wat niet lukt aangezien ik geen antwoorden over de toekomst heb, behalve antwoorden in/als de mind.

Ik sta mezelf niet toe mezelf gerust dan wel overstuur te maken door met vragen bezig te zijn over de toekomst en hierdoor te participeren in ervaringen van radeloosheid, verdriet en eenzaamheid.

Als ik participeer in de mind, druk bezig met de vraag welke keuze ik moet maken, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik geen echte keuze heb, behalve wie ik ben in iedere adem. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wie ik ben in iedere adem. En ik realiseer me dat ik dat voorlopig ook niet zal weten; ik weet alleen dat het dubben over een keuze me dubbel maakt dus afgescheiden maakt/houdt van mezelf.

Ik verbind mezelf met mezelf A(l)Een door iedere ervaring van eenzaamheid in mezelf te stoppen, uit te schrijven, te vergeven en te corrigeren. Totdat ik een en gelijk ben als zelf in iedere adem, en ik dus eindelijk weet wie ik ben aangezien ik het dan ben geworden.