Dag 553 – Een nieuw begin

nieuw-begin

Degenen met wie ik vanaf het begin (sept 2011) het proces binnen Desteni wandel en aanvullend degenen die vanaf toen mijn blog lezen, zijn bekend met mijn ‘relatieverleden’ met 2 Poolse mannen en met de strubbelingen hierin binnenin mezelf. Met 1 heb ik ruim een jaar het huis gedeeld waarin ik destijds woonde en zijn we vervolgens / uiteindelijk apart gaan wonen en leven.

Twee jaar verder. Gedurende deze 2 jaar een aantal momenten waarop we elkaar even spreken – telefonisch of per computer of papier en hiertussen maanden waarin we ons eigen proces wandelen zonder verdere communicatie met elkaar. Door de wisselingen in werk heb ik dit najaar ruimte om even vrij te nemen en beslis ik (in overleg) om naar Polen te gaan, om te zien hoe hij leeft en om uit te zoeken wat we allebei willen en wat de mogelijkheden zijn.

Gedurende deze periode waarin dit al bekend is maar waar een aantal weken overheen gaan doordat mijn vakantie pas later gepland kan worden, krijgt hij een vraag om in Nederland te gaan werken voor een aantal weken. Hij beslist dit te doen – ik weet nog van niets – en of all places, wordt hij geplaatst in een huis in het dorpje waar ik woon zonder dat hij hierin sturing heeft gegeven.

Dus krijg ik een telefoontje dat hij in Nederland is en de volgende dag in de plaats waar ik woon. Mijn laatste vaste werkdag op locatie met veel tijd en verantwoordelijkheid buitenshuis valt samen met zijn eerste dag hier in het dorp en zo heb ik ruimte om elkaar vaak te zien. We zoeken elkaar dagelijks op en blijken hetzelfde te willen en zijn deze keer bereid om verantwoordelijkheid te nemen voor de punten in onszelf waarin we de eerste keer ‘de mist’ in gingen. We willen met elkaar verder wandelen en komen tot overeenstemming hoe dit te gaan doen.

Het is een interessante wandel, van relatie tot overeenstemming gedurende de afgelopen jaren, waarin het vooral de overeenstemming met zelf is die de basis legt en mogelijkheden geeft om te (gaan) delen en de gesproken overeenstemming tot een werkelijke, levende overeenkomst te maken in en als ‘een leven’ in en als het fysiek (dat vanaf nu gewandeld gaat worden). Ik zal deze periode als ‘voorbereiding’ een keer uitschrijven in een getuigeblog.

Vanaf deze week woont hij voor een periode in een stad een stuk verderop aangezien daar een mogelijkheid is om te werken en dus om geld te ‘verdienen’ want zoals we allen weten bestaan, op het moment, de gegevens geen werk – geen geld – geen eten gekoppeld aan elkaar. Ik ervaar dat ‘de week lang duurt’ lol – niet meer elke dag samen koffie drinken en in plaats hiervan alleen even bellen in de avond.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de week als ‘lang’ te ervaren nu ik niet elke avond even samen kan zijn om koffie te drinken, bij te praten en fysiek vast te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op de achtergrond een gedachte als angst waar te nemen als ‘wat als het niet doorgaat’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hem het liefst ‘bij me’ te hebben en hem elke dag even te zien in levende lijve.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het ook wel effectief te vinden om even alleen te zijn en mijn werk te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het nog wel spannend te vinden om binnenkort veel samen te zijn waarin ik een angst zie als gedachte dat ik ‘niet goed bij mezelf kan blijven’ en spanning opbouw in en als mijn fysiek.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een gedachte met ervaring dat de week ‘lang’ duurt, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat de week even lang is als anders en dat ik ‘anders’ blijkbaar meer in de geest vertoef waardoor de week sneller lijkt te gaan. Ik stel mezelf ten doel me te richten op de fysieke bezigheden en voorbereidingen die ik te doen heb en hierin rustig met mezelf aanwezig te zijn in en als de adem. Ik stel mezelf ten doel ook ‘anders’ te oefenen om meer en meer mezelf terug te brengen en te bewegen in en als de adem in overeenstemming met mijn fysiek.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een angstgedachte en ervaring als ‘wat als het niet doorgaat’, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik er alles aan gedaan en besproken heb om zeker te zijn van een soepel verloop in overeenstemming en dat alleen onvoorziene zaken hier een verandering in kunnen brengen die we dan opnieuw kunnen bespreken, waarin de enige werkelijke zekerheid tot stand kan komen in en als het fysiek leven van de gesproken overeenstemming. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met deelname in een angstgedachte en ervaring als ‘wat als het niet doorgaat’ aangezien deze nergens toe bijdraagt. In plaats hiervan, focus ik me op de fysieke bezigheden, ondersteun ik mezelf in en als de adem, spreek ik eventueel een zelfvergeving uit en onderzoek indien nodig, gerelateerde herinneringen waar ik ‘de mist in ging’ in en als de geest.

Als en wanneer ik deelneem in een ervaring dat ik hem het liefst ‘bij me’ wil hebben en hem iedere dag even wil zien, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat dit nu niet mogelijk is en dat dit de meest praktische oplossing is voor het moment. Ik stel mezelf ten doel me te richten op mezelf, mijn eigen lichaam, mijn eigen bewegingen en bezigheden en hierin te rusten in mezelf.

Als en wanneer ik mezelf zie vinden dat het ook wel effectief is om alleen te zijn en mijn werk te doen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat het inderdaad effectief is aangezien ik gewend en geoefend ben om alleen te leven en mijn werkzaamheden uit te voeren. Ik realiseer me echter dat dit niet betekent dat ik hierin het meest effectief ben en/of dat ik niet kan leren om even effectief te zijn als er iemand bij is, het betekent alleen dat ik dit gewend ben en me hierin comfortabel voel en weet te bewegen. Ik stel mezelf ten doel om als ik alleen ben, mezelf te bewegen en de werkzaamheden zo effectief mogelijk op te pakken en als ik samen ben, mezelf te (leren) bewegen in overeenstemming met mezelf en/als de ander en zo door de tijd heen mezelf te oefenen in en als zelfbeweging in communicatie met de partner als zelf.

Als en wanneer ik deelneem in een gedachte en ervaring dat ik het wel ‘spannend’ vind om binnenkort veel samen te zijn, in en als de angst als gedachte dat ik veel spanning opbouw doordat ik ‘niet goed bij mezelf kan blijven’, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik nu al begin met spanning opbouwen door deel te nemen en geloven en mezelf af te scheiden van mezelf in en als de gedachte dat ik ‘niet goed bij mezelf kan blijven’, welke gebaseerd is op herinneringen van ‘samen zijn’ waarin ik spanningen op heb gebouwd in en als mijn eigen fysiek. Ik realiseer me dat ik alleen kan leren om te stoppen met spanning op te bouwen in en als gedachten in een ‘samen zijn’ als ik veel en langer met iemand samen ben, door in en als het fysiek dit proces te wandelen, te zien waar ik in gedachten ga, emoties en gevoelens creëer en hierin spanning opbouw in mijn fysiek en vervolgens mezelf hierin te stoppen, zelf te vergeven, te communiceren met de ander als zelf waar nodig en mezelf te veranderen in en als een stabiel, fysiek aanwezig zijn.

Ik stel mezelf ten doel mezelf op het moment te stoppen met spanning op te bouwen door te stoppen met deelname en geloof in een gedachte, gebaseerd op herinneringen dat ik ‘niet goed bij mezelf kan blijven’ en spanning opbouw in mijn fysiek als ik veel en langer samen ben met iemand. Ik stel mezelf ten doel mezelf voor te bereiden en gerelateerde herinneringen zelf te vergeven waar dit al mogelijk is en verder los te laten voor het moment in en als het zelfvertrouwen dat ik nu in staat ben en zal zijn om mezelf te ondersteunen in zelfcommunicatie en hieruit volgend communicatie met de ander als zelf en zo stap voor stap, de spanning in en als mezelf in en als de geest, gemanifesteerd in het fysiek los te laten, zelf te vergeven en mezelf te veranderen in de punten die zich aandienen.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in communicatie met de partner en hierin voor de communicatie als geheel en mezelf door de tijd heen specifiek te ondersteunen in zelfvergeving en zelfcorrectie waar nodig als wat het beste is voor zelf als de ander als leven als geheel.

KiemDesteni I Process – Redefining Relationships

—————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Advertenties

Dag 465 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-4 – “ik ga weg”

Voor context zie: Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Voor overzicht van de gehele serie:

Dag 469 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-12 – Schaamte

Dag 482 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-1 – “hoe kun je dit nou doen?”

Dag 483 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-2 – “dit meen je niet”

Dag 484 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-3 – “dit kan niet waar zijn”

Backchatdimensie (interne gesprekken):

hoe kun je dit nou doen?

dit meen je niet

dit kan niet waar zijn

ik ga weg

wat denkt die ander wel

ik snap niet dat die ander dit niet ziet

ik heb toch gelijk?

hier wil ik niet mee leven

schaam je je niet?

dit ga ik niet doen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te participeren in een intern gesprek in de woorden ‘ik ga weg’ ten gevolge van emoties in mezelf als reactie op de gedachte ‘het is zo zelf zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ zonder in te zien, realiseren en begrijpen dat ik allang weg ben gegaan, weg van mezelf door participatie en geloof in een gedachte waarna ik wegga in de emotionele reacties; feitelijk naar voren val als mezelf in en als de geest, in en als deze emotionele reacties waarin ik mezelf toesta de energie in en als de emotionele reacties, te integreren in en als mijn fysiek ter bevestiging van mezelf als ‘dit ben ik’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te willen van mezelf als wie ik ben in en als reactie op een gedachte in mezelf die geactiveerd wordt door de woorden van een ander als ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij geschreven en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te willen van wie ik gecreeerd heb in en als mijn fysiek in en als een geloof als ‘dit ben ik’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te willen van wie ik geloof te zijn en dus, niet te willen zien wie ik ben in en als reactie op een gedachte in mezelf die geactiveerd wordt door de woorden van een ander als ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij geschreven en dus, wil ik weg van diegene die deze woorden schrijft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te willen (gaan) van die ander die de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ activeert in mij met woorden als ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij geschreven in een poging om controle te behouden over ‘wie ik ben’ in en als de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ welke feitelijk een zelfonderdrukking is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te onderdrukken in en als de ervaring van angst om de controle te verliezen als ‘wie ik ben’ in communicatie met een ander die woorden als ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij schrijft, waarin ik niet weet of die ander ziet wie diegene zelf is in en als het schrijven/plaatsen/spreken van deze woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik controle behoud door te willen dat een ander in de woorden ziet, waarin mijn startpunt dus controle is, gebaseerd op angst en dus op oordeel, in plaats van in mijn eigen woorden als gedachte als oordeel in en als mezelf te zien en hierin gelijk te (gaan) staan als mezelf in en als deze woorden door zelf verantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben in de woorden in de gedachte als oordeel als angst door toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie op de gehele persoonlijkheid in en rondom deze gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik geen controle heb over mijn eigen gedachte als ‘dit is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ en hierop volgend emoties en weer woorden als gedachten in interne gesprekken zoals ‘ik ga weg’ en dus, probeer ik de (woorden van) de ander te onderdrukking in een poging om het activatiepunt van mijn gedachte te onderdrukken, weg te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te gaan in en als reactie op een gedachte in mezelf als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ en het hieruit voortkomende interne gesprek als de woorden ‘ik ga weg’ daadwerkelijk op te volgen in en als het fysiek, waarin ik tegelijkertijd bemerk dat er iets niet klopt, dat ik eigenlijk niet weg hoef te gaan en wil gaan maar dat ik niet weet hoe te blijven (staan) in en als mijn eigen reactie op de gedachte in mezelf als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te gaan bij mezelf, mezelf te verlaten door te geloven dat een gedachte in mij over een ander gaat, hierop emotioneel te reageren en vervolgens interne gesprekken te voeren binnenin en dus met mezelf en hierin een ervaring te creeren van ‘mezelf te verliezen’ als ‘de controle verliezen’, terwijl ik de zelfcontrole als zelfbeweging in het begin heb weggelegd door de gedachte als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ direct op de ander te plaatsen als zijnde ‘dit gaat over de ander’ waarin ik mijn zelfverantwoordelijkheid wegleg en dus mezelf geen richting meer kan geven en me zo gestuurd te voelen door de ander – waar ik zelf net mijn verantwoordelijkheid bij heb weggelegd en wie ik vervolgens dus het liefst wil onderdrukken in de woorden die hij/zij spreekt – wat niet de oplossing is en wat niet lukt en dus, in en als het fysiek gemanifesteerd, zie ik geen andere mogelijkheid dan werkelijk weggaan in fysieke realiteit om zo mezelf weer ‘terug te vinden’ totdat dit proces zich herhaalt aangezien ik geen verantwoordelijkheid heb genomen voor en als mezelf binnen dit proces in en als de geest en dus, keert het bij me terug om in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren en zo zelfverantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben in de woorden in gedachten en hierbij de energetische ervaringen als gevoelens en emoties en hierop volgende interne gesprekken en uitvoerend gedrag en de (fysieke) consequenties hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te proberen een ander te onderdrukken in de woorden die hij/zij spreekt in een poging de controle te behouden op de activatie van een gedachte in mij als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen en hierin de gehele energetische ervaring en opvolgende interne gesprekken als ‘ik ga weg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als het wegleggen van mijn verantwoordelijkheid in en als het geloof dat woorden in en als een gedachte van mij over een ander gaat, hierin evenzo – in gelijke mate – een geloof aan te nemen dat de woorden in en als een gedachte van een ander – gesproken, geschreven, gedacht – over mij gaat/zou kunnen gaan en dus druk doende ben met woorden van een ander in plaats van me te ontfermen over mijn eigen woorden en wie ik ben hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig afhankelijk te maken van een geloof in de woorden van de ander=de mind (van mezelf en/als de ander) in wie ik ben in en als dit geloof, in en als de geest door het wegleggen van mijn zelfverantwoordelijkheid en zo mezelf volledig te missen hier in gelijkheid in en als het fysiek, zonder werkelijk en volledig in zelf te zien hoe en waar ik me heb afgescheiden van en in mijn eigen woorden in gedachten en interne gesprekken en dit terug naar zelf te halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn zelfverantwoordelijkheid en hierin mijn zelfbeweging weg te leggen bij de ander(=de mind) en dus bij de geest in het algemeen in en als mezelf, geprojecteerd op iets of iemand buiten mij in en als een geloof dat ‘die ander’ mij kan besturen of controleren waarin ik uiteindelijk maar 1 oplossing denk te zien in de woorden in een intern gesprek als ‘ik ga weg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het recht heb om weg te gaan door geloof in de rechtvaardigingen in gedachten in en als interne gesprekken zoals de woorden ‘ik ga weg’ zonder werkelijk te onderzoeken hoe ik tot deze rechtvaardiging kom en of dit het beste is voor mezelf als leven (en dus voor leven in het algemeen).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een reden te creeren om weg te gaan in en als activatie van en geloof in een gedachte als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ welke leidt tot emotionele ervaringen en interne gesprekken waarin de woorden ‘ik ga weg’, waarin ik de woorden van een ander als ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij geschreven, gebruik als excuus en rechtvaardiging om weg te gaan en zo, mezelf in en als voornaamste persoonlijkheid in stand te houden in en als een geloof in ‘dit ben ik’.

Wordt vervolgd (inclusief zelfcorrigerende toepassing op ‘ik ga weg’ ).

————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/