Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Probleem:

Ik zat gisteren een blog te schrijven, en op de achtergrond waren kinderen aan het spelen in het speeltuintje hier naast de deur. Harde stemmen, geschreeuw, gebonk, lawaai. Ik vraag me af of spelen een passend woord is. Ik merk in mezelf reactie bij ieder stemgeluid, iedere bonk. Angst, samentrekking van spieren in het lichaam, schrikachtig, ergenis.

image

Oplossing:

Ik ga het uitschrijven in/als een karakter. Het lijkt dubbel op – een trucje van de geest –  aangezien ik dit onderwerp al vaker benoemd heb, maar ik heb het niet werkelijk (of onvoldoende) uitgewerkt, en het bestaat in vele lagen. Ik heb de uiterlijke reacties – het leven van de reacties gestopt, dus er is ruimte voor het uitwerken van hoe het binnenin mij bestaat.

Trigger-punt:

Harde stemmen, geschreeuw, gebonk, lawaai

Angstdimensie:

Dat ze niet opletten en de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken.

Dat ze niet luisteren als ik er wat van zeg

Dat ze wraak nemen op mij als ik er wat van zeg, en ze alsnog de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken.

Verbeeldingsdimensie:

Dat een groep kinderen/jongeren niet oplet, duwend en trekkend door de straten loopt, tegen mijn schutting bonkt, de schutting breekt en de planten en dieren worden geschaad.

Dat er een grote zware voetbal over de schutting heen komt en bovenop een plant of een konijn belandt, waardoor de plant/het konijn ‘kapot’ gaat, dood is of erg veel pijn lijdt en dood zal gaan.

Mezelf getreiterd en gepest, niet in staat om dier en plant te beschermen, in een ervaring van ‘er niet tegenop kunnen’.

Pas maatregelen die genomen worden als het al te laat is en er schade is aangericht, aangezien pas als er fysieke schade is, er gezien wordt wat er gedaan is.

Gedachtendimensie:

Ik moet mezelf hier toch in leren stabiliseren als ik mijn stem wil laten horen in deze wereld, dus dit is een goede oefening hierin.

(Ik weet niet zeker of dit de Gedachte is of een gedachte als Backchat; misschien verander ik iets in de uitwerking).

Backchatdimensie:

Kan dit stoppen?

Ik wou dat ik ergens anders woonde.

Dit is niet normaal

Wie voedt die kinderen op?

Reactiedimensie (Emoties/Gevoelens):

Verdriet, boosheid, irritatie, verongelijking, angst, neerbuigendheid, onverschilligheid, slachtofferschap, onbegrip, opgeven, ongeloof, onmacht

Fysieke Gedragsdimensie:

Samentrekking spieren, samentrekking spieren onderbuik-dikke darm, adem inhouden, hartslag versnellen, oren gespitst, alert / aandacht op de geluiden gericht, schrikachtig – niet goed in het lichaam aanwezig

Consequentiedimensie:

Mezelf terugtrekken, mezelf afscheiden, mijn tuin afscheiden, ego als bescherming opzetten

*

Het is interessant te zien hoe soortgelijke backchat, reacties, fysieke gedragsveranderingen en uiteindelijk de consequenties steeds naar voren komen in het uitschrijven van een karakter.

Wat ik hier zie is mijn gedrag ten aanzien van de wereld, hoe ik me ben gaan opstellen ten aanzien van de wereld, welke getriggerd wordt door de harde geluiden die de kinderen maken waarin agressie doorklinkt, welke natuurlijk de reflectie zijn van hoe de wereld op dit moment bestaat, als gevolg van generatie lange vervolging van de opvoeding van de mens die onbekwaam is uitgevoerd en waarin de gevolgen van ‘kwaad tot erger’ worden, oftewel steeds meer bezeten door de energie-demon in en als de geest. De opvoeding die bij ieder-een onbekwaam is uitgevoerd, ook bij mij, anders zou ik geen angst ervaren, en ik ervaar veel angst; angst voor de medemens en hierin angst voor hoe ik zelf besta ten opzichte van de medemens.

Het is een voorbeeld ‘in het klein’; het is klein in mij aanwezig welke te maken heeft met de omgeving waarin ik ben opgegroeid, die fysiek redelijk stabiel was, maar waar desalnietemin de ongelijkheden duidelijk in aanwezig zijn. Klein aanwezig is net zo aanwezig als Groot aanwezig, de schade is gelijk; het Kleine wordt Groot in de Geest, en schaadt de fysieke werkelijkheid, van het eigen fysiek en/of van de fysieke werkelijkheid buiten zelf. De mechanismen zijn in een ieder aanwezig, met subtiele, individuele verschillen waar een ieder voor en als zichzelf verantwoordelijkheid voor dient te nemen en kan nemen.

Uitwerking met toepassing van zelfvergevingen en zelfcorrecties volgt.

Interessant is de connectie met het onderwerp Angst en Stress zoals wordt besproken in de interviews van de Atlanteans over Stress. Het lukt me nog niet hier een overzicht van te geven dus ik ga eerst uitwerken hoe het in mij bestaat aan de hand van dit praktisch voorbeeld.

Beloning:

Mezelf bevrijden van angst als manipulatie zodat en waarin ik mezelf in staat stel – adem voor adem, dag voor dag – te bewegen, handelen en spreken vrij van angst als manipulatie ten behoeve van/als wat het beste is voor een leven in eenheid en gelijkheid op aarde in en als het fysiek, in mezelf en buiten mezelf, waarin ik me realiseer hoe groot deze taak is die volbracht moet worden, en waarin ik me tevens realiseer dat ik als enige kan beslissen voor en als mezelf om hierin op te staan, en dat een ieder dit voor en als zichzelf dient te beslissen.

Full_atlanteans-the-beginning

Atlanteans – The Beginning

Beginnen bij het Begin

——————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 65 – Voetbal – Pispaaltje

 Om het kleine tuintje heen wordt gevoetbald in het speeltuintje, waarbij de bal dicht bij de schutting komt en tegen de ruit gaat.

 Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de voetbal in het tuintje komt op de konijntjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de voetbal tegen de plantjes aankomt waardoor de plantjes knakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het pispaaltje te worden van de jongelui hier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit zo vervelend te vinden van verhuizen, alsof ik opnieuw mijn ‘plekje’ moet veroveren voordat ik geaccepteerd word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geaccepteerd moet worden, in plaats van mezelf te accepteren als een en gelijk als zelf worden, wat niet een en gelijk als angst als bewustzijn is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een slachtofferrol te willen gaan zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de jongeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom niemand de kinderen corrigeert die hier aan het voetballen zijn in een speeltuintje voor hele kleine kindjes, terwijl er 200 meter verderop een voetbalveld is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik gelijk kan staan aan de jongeren, in plaats van in te zien dat ik gelijk als zelf kan staan door de angst te stoppen, net als de konijntjes die rustig in het kabaal een en gelijk als zelf zitten, zonder angst voor wat er eventueel kan gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden dat ik naast het speeltuintje woon waar veel kabaal is van tijd tot tijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik nu juist wel of juist niet iets moet zeggen tegen de jongeren over het voetballen, waarbij ik juist wel iets gezegd heb en er een tijdje bij ben gaan zitten en gevoeld heb hoe zwaar de bal is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vroeger zogenaamd kattekwaad uit te halen en hondenpoep door een brievenbus gegooid te hebben als zijnde pesten, waardoor ik nu bang ben dat dat bij mij gaat gebeuren nu ze een ijsstokje door de brievenbus gegooid hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat nu ik mijn gezicht heb laten zien, ze juist hier de hele tijd gaan voetballen en kabaal maken om mij te pesten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het pesten persoonlijk op te vatten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het stom te vinden dat ik niet met jongeren om kan gaan, of eigenlijk niet weet hoe ik met ze om kan gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me kwetsbaar te voelen tegenover de jongeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn de hele tijd zulke uitdagingen te krijgen hier om en rond het tuintje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik hier te huilen door het kwetsbaar voelen tegenover de jongeren en het niet weten hoe als mezelf te staan in deze situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me kwetsbaar te voelen doordat ik niet weet hoe als mezelf te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet weten hoe ik me op moet stellen tegenover de jongeren, in plaats van in te zien dat het opstellen tegenover niet gelijk staan als zelf is, en dus niet gelijk als/aan de jongeren als zelf, maar tegenover de jongeren in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom er niet iemand bij komt zitten als ik daar alleen zit bij de jongeren, iemand die ze beter kent, in plaats van in te zien dat ik er ook niet bij zou gaan zitten als ik er zelf geen last van heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen iets te doen als ik ergens last van heb, en anders de boel de boel te laten en geen vinger uit te steken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen voor mezelf te zorgen en niet voor de ander als het niet nodig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me een dwaas te voelen naast de groep jongeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me überhaupt een dwaas te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de jongeren iets heel ergs doen door het kabaal dat ze maken, in plaats van in te zien dat het echt nog jonge kinderen zijn die hun energie kwijt moeten aangezien ze niet geleerd hebben hoe zichzelf richting te geven, net als wij allemaal, maar alleen hun energie kunnen uitleven in plaats van te leven als zichzelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik die jongeren gelijk moet leren dat ze energie aan het uitleven zijn en dit kunnen stoppen, in plaats van in te zien dat ik mijn energie aan het stoppen ben, en dat zij hier voornamelijk zijn op dit moment om mij te laten zien waar ik in angst en reactie ga in/als de mind, zodat ik dit kan stoppen in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet met de jongeren te kunnen gaan spelen aangezien ik niet zou weten hoe, maar alleen maar vraag met iets te stoppen, dus eigenlijk alleen maar benoem wat ze niet goed doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet kunnen spelen met de jongeren, en als ik dit niet kan, voel ik me minderwaardig aan mezelf als mindbeeld van wat ik volgens mezelf als mind eigenlijk zou moeten kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al jaren te denken dat ik met jongeren moet kunnen spelen, in plaats van in te zien dat dat helemaal niet hoeft, ook voor de jongeren niet; ik kan een en gelijk als mezelf zijn en als dat niet spelen met de jongeren is dan is dat ok.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat de jongeren met mij bezig zijn, in plaats van in te zien dat ik met hen bezig ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel van aanvaard zijn in Zegveld te missen, waar ik 2 jaar over heb gedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik er weer 2 jaar over doe voordat het ok is dat ik hier woon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het recht niet heb om hier te wonen en te vragen of ze voorzichtig willen doen met de voetbal, dat is alles wat ik wilde vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom er niet gewoon geluisterd wordt als ik vraag of ze voorzichtig willen doen met de voetbal.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de vraag waarschijnlijk verkeerd te stellen uit angst dat ze me belachelijk maken, waarmee ik door de toon van mijn stem juist de reactie uitlok waar ik bang voor ben, namelijk dat ze niet luisteren en me belachelijk maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me oud te voelen als jongeren me belachelijk maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de wereld zo hard te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet fijn te vinden dat ik me hier niet meer kan verstoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te overwegen om later niet opnieuw konijntjes te nemen omdat ik ze kwetsbaar vind in dit huisje, wat mij kwetsbaar maakt in dit huisje, terwijl ik het zo leuk vind als ze hier vrolijk los lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb konijntjes te kwetsbaar te vinden voor deze wereld, waarin ik verdrietig ben om hoe belachelijk de wereld in elkaar steekt als het onschuldige leven te kwetsbaar is om hier te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het onschuldige leven pijn wordt gedaan of dood wordt gemaakt, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik zelf als onschuldig leven pijn gedaan wordt of wordt dood gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen correcties te willen schrijven, wat aangeeft dat ik in de slachtofferrol wil blijven zitten in plaats van mezelf als angst als slachtoffer te stoppen en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om iets te zeggen van een situatie die ‘geen rekening houdt’ met het onschuldige leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet zeggen van een situatie die geen rekening houdt met onschuldig leven, waardoor ik bij voorbaat als bang word/ben en hiermee juist de situatie aantrek dan wel versterk.

 Als ik mezelf in angst zie schieten door kabaal om het tuintje heen, dan stop ik, ik adem. Ik kijk naar de diertjes en zie hoe ze rustig zitten, een en gelijk als zelf. Ik zie hen als levend voorbeeld en ga zelf in de adem, net als de diertjes. Als er echt gevaar is sta ik op en ga spreken; als er geen gevaar is maar alleen maar angst voor een eventuele situatie, dan blijf ik zitten, pas zelfvergevingen toe, ga schrijven en corrigeer mezelf.

 Praktisch gezien let ik erop dat ik het tuintje niet te kwetsbaar maak door bijvoorbeeld aan de buitenkant wat robuustere planten neer te zetten die tegen een stootje als een voetbal kunnen, zodat ik (me) geen zorgen ga zitten maken als er kinderen spelen en daarmee situaties aantrek/creeer die deze angst/zorgen reflecteren.

 Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf als angst te stoppen in iedere situatie die zich voordoet in en om het huisje.

www.desteniiprocess.com

www.desteni.net

www.eqafe.com/free

www.equalmoney.org