Dag 643 – Verantwoordelijkheid nemen voor mijn reacties op het eetpatroon van de katjes

09-09-15 - 1

Ik stel mezelf ten doel een ander blog te schrijven ten aanzien van de eetpatronen van de katjes en mijn gedachten en ervaringen hierbij in zelfvergevingen te plaatsen.

Uit: Dag 642 – Katjesspul

Katje Snoo eet alles en liefst veel in 1x en wil altijd eten. Katje Basha eet met kleine beetjes en is heel kieskeurig. Ik wilde de katjes allebei op rauwvoer zetten aangezien dit over het algemeen het beste en meest passende voer is en ze hier een gezond lijf bij houden. Echter dit waren ze niet gewend, ze aten alleen brokjes. Snoo at het direct en eet alle smaken. Basha eet een heel klein beetje, met name het vocht, soms iets meer, soms bijna niets. Basha is ook wat afgevallen, bij Snoo moet ik uitkijken dat ze niet aankomt.

Deze combinatie is niet heel eenvoudig en uiteindelijk zag ik dat Basha op het aanrecht kan (hij is een grote kat van bijna 5 kilo) en Snoo dit niet haalt qua springen (zij is een klein katje van ruim 3 kilo). Dus ik kan zijn eten hier laten staan. Echter Snoo ziet dit natuurlijk wel, ook dat hij daar steeds een beetje gaat eten terwijl zij haar eten allang op heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken/angst te ervaren dat de brokjes van Basha niet goed zijn voor zijn nieren en dat hij uiteindelijk klachten krijgt met hoge dierenartsrekeningen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me hopeloos te ervaren als ik het eten van Basha niet op orde krijg en hij eigenlijk steeds honger heeft maar niet eet, waarin het lijkt of hij geen honger heeft maar wel te weinig binnen krijgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het nooit op orde krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb al angst te ervaren voor als een keer mijn woonsituatie verandert en er geen plek is die zo hoog is dat alleen Basha hierbij kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met mijn hoofd in de toekomst te leven en van hieruit in reactie te gaan en dit mee te nemen in de actuele tijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat Basha niet ‘gewoon eet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de brokjes heel slecht zijn, dit vanuit de informatie die er allemaal beschikbaar is over de verschillende soorten voeding terwijl voor zijn lichaam het misschien goed bevalt en het beste is, aangevuld met een klein beetje rauw vlees.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb af en toe helemaal dol te worden van Snoo die constant om me heen hangt en om mijn voeten loopt als ik eet of eten maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het zielig is voor Snoo dat ze niet vaker en meer kan eten terwijl ze dat zo graag wil en dat zij moet kijken hoe Basha zelf op het aanrecht kan om te eten en zij niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat de onenigheid tussen hen komt door het verschil in voedingsinname, terwijl ik me nu ook afvraag of Basha gewoon niet lekker in zijn vel zat omdat hij honger had en hij in het begin geen brokjes kreeg aangezien ik dan niet kan testen of hij het rauwvoer gaat eten en hoeveel, zoals ze aanraden in de aanwijzingen van overstappen op rauwvoer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat is er nu weer’ als Basha iets niet wil eten of onrustig door het huis loopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van mezelf vaak te denken ‘wat is er nu weer’ als ik ergens last van heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of ik in mezelf, niet gewoon de heleboel gecreëerd heb door mezelf in vroeger jaren net onvoldoende voedsel toe te dienen waarin ik ‘ongedurig’ werd, honger had en niet lekker in mijn vel zat of juist net te weinig te eten om reacties als ongedurigheid te onderdrukken door ze niet meer ‘te voelen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb helemaal geen zin te hebben om al die kleine onenigheden binnenin mezelf op te pakken en onderzoeken en het maar onzin te vinden om me daar mee bezig te houden, terwijl ik weet dat in de details de veranderingen kunnen/zullen plaatsvinden om van hier uit te breiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het vermoeiend te vinden als en wanneer ik niet direct zie en begrijp wat er is, in mezelf of in de katjes en het dan al snel op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iets snel op te geven als ik niet meteen zie en begrijp wat er is, in en als de gedachte dat ik het toch niet begrijp.

Ik vermoed dat dit een overgedragen patroon is via moederskant die nog weleens aangaf (in houding of woorden of het uitblijven van woorden) dat ze me niet begreep en als ik iets ter sprake bracht, ook aangaf hier geen moeite voor te willen doen en/of mij moeilijk vond doen (uitgesproken in woorden), waarin ik zie dat het een geloof is binnenin zelf waarin men het allang heeft opgegeven om iets te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te hebben opgegeven om mezelf uit te spreken als iemand anders me niet begrijpt, in en als de gedachte dat een ander me toch niet begrijpt en/of in en als de gedachte dat ik overdrijf en moeilijk doe en door mijn mond niet open te doen, de situatie van niet begrepen houden in stand te houden en voort te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat Basha op moet houden als ik hem niet begrijp en zo feitelijk iemand monddood probeer te maken vanuit een ervaring van onvermogen binnenin mij, dit zodat ik het onvermogen en het ongemak niet hoef te ervaren.

Ik realiseer me dat als ik fysieke onenigheid zie en/of ervaar, er een onenigheid als onbegrip als iets dat niet vergeven is, meedraag binnenin mij. Echter ik zie dit als kennis en informatie en ervaar een ‘geen zin hebben hierin’ als een vorm van weerstand in en als mijn geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden door de ervaring van weerstand als ‘er geen zin in hebben’ toestand in en als de geest – overgedragen via ouderpatronen en geïntegreerd binnenin mijzelf door het toe te staan en te aanvaarden – en vervolgens boos te worden op degenen die dit zo voor geleefd hebben naar mij toe, in plaats van zelf verantwoordelijkheid te nemen voor de acceptatie en dus, integratie van deze houding van desinteresse en onbegrip binnenin mij.

Desinteresse – dat is een woord waar ik iets mee kan. Het is feitelijk een desinteresse, want als we ons werkelijk zouden interesseren, zouden we moeite doen om tot begrip te komen. En dit haalt het persoonlijke eraf naar hetgeen of diegene die ‘niet begrepen’ wordt, alsof het probleem bij diegene of datgene ligt, in plaats van zelf te zien in de benadering van hetgeen we niet begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de interesse te willen van een ander in de vorm van begrip en van hieruit graag begrepen te willen worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verscheurd te ervaren vanuit een gebrek aan onbegrip en hierin niet te weten waartoe me te richten aangezien ik aan de ene kant de aandacht wil en wil delen op een dieper niveau en aan de andere kant weg wil gaan vanuit reactie op een desinteresse van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het mijn schuld is dat een ander me niet begrijpt en hier geen moeite voor doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me wanhopig te ervaren binnen dit onbegrip, met name weer onbegrip vanuit mijn kant dat een ander geen moeite doet om mij te begrijpen terwijl ik toch de dochter ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben verwacht dat een moeder moeite doet om haar dochter te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb diep teleurgesteld te zijn dat mijn moeder geen moeite doet/heeft gedaan om mij te begrijpen zoals we over het algemeen het leven niet begrijpen doordat we het benaderen vanuit en als de geest, dus vanuit eigenbelang, welke een desinteresse voortbrengt als hetgeen we niet begrijpen, buiten de interesse van de geestprogrammering valt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben geprobeerd mezelf onzichtbaar te maken in een poging om onder de geprojecteerde aandacht in en als de geest uit te komen, zowel buiten mezelf en geïntegreerd binnenin mezelf en mezelf hierin de adem te benemen en uit te hongeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf tot rust te willen manen door mezelf en/of/als een ander eten te geven of juist te weinig eten te geven en zo feitelijk meer onrust te manifesteren, binnenin en buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wraak te nemen op degene waarbij ik desinteresse ervaar door mezelf te weinig te voeden en zo zorgen te creëren buiten mij, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik zo tevens dezelfde zorgen creëer en manifesteer binnenin mij, in en als een desinteresse naar mezelf in en als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bezig te blijven met boos zijn op mezelf dat ik deze desinteresse heb laten gebeuren en gemanifesteerd heb in mezelf en mezelf zo weg te houden van effectieve zelftoepassing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me alleen prettig te willen ervaren binnenin mijn fysiek en me hierin machteloos, hopeloos en radeloos te ervaren als dit niet lukt en ik geen begrip heb van wat er scheelt, wat eigenlijk de aanleiding was om natuurgeneeskunde te gaan studeren en waar ik nu 20 jaar later, nog steeds mee bezig ben.

Waarin ik zie hoe we als mensheid weg zijn gehouden bij het begrip van de eenheid en gelijkheid met en als ons fysiek en het fysieke leven, wat we zelf hebben toegestaan en aanvaard hebben te laten gebeuren, van binnen en van buiten en van waaruit we constant gaan en aan het reageren zijn wat de afscheiding en het onbegrip vergroot.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verslagen te ervaren bij de realisatie van de mate van onderdrukking van leven in en als het fysiek en de feitelijke eenvoud hiervan die ieder van ons heeft toegestaan en aanvaard en voortgezet en enorm ingewikkeld heeft gemaakt door er ‘zin’ aan te geven in en als de geest en tevens ‘geen zin te hebben’ om er werkelijk iets aan te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te proberen te voldoen aan een fysiek ideaalbeeld, vervolgens de zin in en als leven in en als het fysiek kwijt te raken en hiernaar te gaan zoeken in en als de geest waarin ik mijzelf geprojecteerd heb in dit ideaalbeeld, vanuit een gespleten toestand in afscheiding van mijn fysiek en zo meer en meer van mezelf in en als mijn fysiek weg te geraken aangezien ik iets – mezelf in projectie – aan het najagen ben in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf enorm dom te vinden dat ik heb toegestaan om een projectie van mezelf als hoe ik (fysiek en geheel) zou moeten zijn, in en als de geest na te jagen en mezelf hier vervolgens constant mee op de kop te zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op de kop te zitten met hoe ik mezelf heb afgescheiden in en als de geest in projecties van hoe ik zou moeten zijn en mezelf hier vervolgens in kwijt te raken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf kwijt te raken in projecties (wat feitelijk aangenomen oordelen zijn) en mezelf hierom opnieuw te veroordelen.

De slang bijt in zijn staart.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘laat maar het lukt me toch niet’ en het op te geven in en als een gedachte, in en als de geest in plaats van verder te zien, in en als de adem, totdat ik het/de oplossing zie door de afscheiding heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een patroon van opgeven te hebben gemanifesteerd en te volgen in en als de geest en vervolgens fysiek gemanifesteerd wat het zo verwarrend maakt, in plaats van een accumulatie van oplossingen te hebben neergezet in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb via een omweg in en als de geest zogenaamde oplossingen te willen manifesteren in en als het fysiek en op te geven als dit niet lukt, in plaats van de belemmeringen in en als de geest op te ruimen en rechtstreeks en fysiek in de oplossing te zien, in het klein, stap voor stap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen in vergelijking met anderen in en als een poging om meer/beter te zijn en me zo beter te voelen in het moment als het zogenaamde NU in en als bewustzijnservaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alleen interesse te hebben in mijn bewustzijnservaring in en als het NU-moment in hoe IK me VOEL of zal voelen in een toekomstig moment of heb gevoeld in het verleden, welke leidt tot desinteresse van mezelf en een ander, in en als leven, in en als het fysiek op lange termijn als wat het beste is voor al het leven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb negatieve ervaringen als emoties als reactie op fysieke pijn, afscheiding en ongelijkheid in het moment te onderdrukken in een poging om mezelf beter/minder vervelend te voelen en hiermee juist mijn eigen fysiek te beschadigen door de reactie zelf en door de onderdrukking en afscheiding van de ervaring en zo meer en meer te neigen naar de positieve ervaringen/gevoelens als NU-ervaring in en als de geest als illusie van een wereld die alleen in mijn geest bestaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op de kop te zitten in en als een geloof en verwachting dat ik dan zal veranderen en ‘het niet meer zal doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik tevreden ben of zal zijn met kortdurende oplossingen in en als de geest die leven compromitteren in wat voor aspect dan ook, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik hierin mezelf in en als leven, in en als het fysiek pijn doe en zo leven als geheel en zo hetgeen dat ik probeer weg te drukken in een kortdurende ervaring om me beter te voelen, vergroot en versterk in mezelf en in het algemeen.

Zo kom ik van de dagelijkse bezigheden als het eten geven van de katjes via zelfvergeven van mijn reacties in zo’n moment, op diep gewortelde patronen binnenin mij die (vaak onbewust) een rol spelen in de omgang met en zorg voor de dieren en tevens in de omgang met en zorg voor mezelf. Het is hiermee niet ‘gedaan’; echter het opent wel de belemmerende mechanismen binnenin mij en hierin is de connectie zichtbaar met hoe we in het geheel als mensheid bestaan.

Wordt vervolgd met praktische, zelfcorrigerende toepassingen.

Solution afbeeldingDesteni I Process

———————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 642 – Katjesspul

08-09-15 - 1(1)

Sinds een week of 6 wonen er twee katten bij mij in huis. Ze zijn ieder zo ontzettend lief en leuk, grappig ook. Wat ze niet zijn, is…..vriendjes. Elke dag zitten ze elkaar achterna, met name in de avonduren. Af en toe is er een rustige avond bij, nu en dan een avond dat ik het op wil geven en denk dat het beter is als ik voor één kat een ander huisje zoek. Toch is er ook iets in mij aanwezig waarin ik zie dat dit niet werkelijk nodig is en dat ik het in ieder geval meer tijd moet geven om tot duidelijkheid te komen en dat er hier voor mijzelf een mogelijkheid ligt om ergens in op te staan. Ik weet alleen niet precies wat.

Wat ik in het oog houd is of ze elkaar niet werkelijk bezeren of werkelijk terroriseren. Wat niet het geval is. Ik heb van alles geprobeerd: niets doen, meespelen, een keer echt een boze stem opzetten, ze even apart zetten, begrijpend met ze zijn en laten zien dat het anders kan. Alles werkt even voor het moment, echter hierna gaat het weer verder want ze hebben blijkbaar hun punt of positie nog niet uitgevochten.

Voor nu/mij is het tijd om zelfvergevingen toe te passen op hetgeen er in mij opkomt en wat ik ervaar in deze situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het beter/het beste is, als ik een ander huisje zoek voor één kat terwijl tegelijkertijd zogenaamd mijn hart breekt als ik dit werkelijk zou doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen hart te breken door te denken en geloven dat er één maar weg moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik zelf niet weg kan voor een nachtje doordat ik de katten niet samen achter kan laten met betrekking tot de totaal verschillende ritmes die ze aanhouden met voedselinname.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een angst om zelf niet weg te kunnen als ik dat wil, te denken en geloven dat het beter is als een ander weggaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de twee dieren samen me beperken in mijn bewegingsvrijheid in de toekomst en zo creëer ik nu al angst voor wat er eventueel in de toekomst kan gebeuren terwijl het op dit moment geen punt is en ik gewoon thuis ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te neigen van mezelf weg te gaan en dit te denken te willen en te denken dat de twee katten samen mij hierin beperken en ik dus geen uitvlucht meer heb, feitelijk in en als de geest echter het is zichtbaar in en als de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het blijkbaar nogal moeilijk te vinden om te blijven staan voor wat ik in eerste instantie in huis heb gehaald, vanuit een gedachte dat het me beperkt in bewegingsvrijheid waarin ik angst ervaar iets of iemand te verliezen waar ik op een gegeven moment fysiek niet naartoe kan bewegen vanwege de katjes in huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om in en als mijn uitgangspunt om de katjes in huis te halen, de reden toe te voegen dat de katjes in huis mij zullen ondersteunen om voor en als leven te staan en vervolgens zelf op deze reden te gaan draaien in en als de geest, aangezien het geen volledig uitgangspunt is in eenheid en gelijkheid met mezelf als leven maar een factor gebaseerd op leven buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in een factor te vervullen met mijn ervaring ten aanzien van één van de twee katjes en me tevens hierover schuldig te voelen ten opzichte van het andere katje, en dit eigenlijk vice versa en zo klem te komen met mijn eigen ervaringen ten aanzien van ieder van de katjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren iets of iemand te verliezen als ik onvoldoende bewegingsvrijheid heb, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik mezelf verlies in en als een gedachte dat ik bewegingsvrijheid nodig heb zodat ik ‘altijd kan doen wat ik wil’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te ervaren als de katten elkaar achterna blijven zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me schuldig te ervaren tegenover één katje die ik als eerste had gezien, alsof ik haar leven hier ongemakkelijk maak door nog een kat erbij te nemen, vanuit de inschatting en in overleg met de opvang dat het waarschijnlijk goed zal gaan omdat het ‘sociale katten zijn’ echter zonder werkelijke zekerheid of het samen past, er vanuit gaande dat het ‘zou lukken’ en tegelijkertijd vermoedende dat er weleens een patroon zou kunnen gaan uitspelen hier in huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat het om mij gaat dat ze ruzie maken waarin ik dit gerelateerd zie aan hoe ik onderhuidse de conflicten tussen mijn ouders ervaren heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het door mij komt dat ze ruzie maken, dat ze eigenlijk liever allebei alleen bij mij zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet goed te weten hoe ik mijn aandacht kan verdelen met twee katjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de katjes tekort doe en niet te komen tot een werkelijk delen met allebei, doordat ik zo druk ben met deze achtervolgingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb druk te zijn met achtervolgingen in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb constant aanwezig te zijn in een angst voor verlies-ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af en toe tot waanzin te laten drijven in en als de geest als de katjes elkaar achterna blijven zitten.

Ik realiseer me dat op de momenten dat ik zelf neig tot waanzinnigheid, de katjes samen enorm druk zijn, alsof het een afspiegeling is van wat er gebeurt in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom de katjes elkaar constant achterna zitten en wat ze aan het doen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het waanzin te vinden om elkaar constant achterna te zitten terwijl er ruimte en eten is voor iedereen hier in huis.

Is het mogelijk dat één katje de ander gewoonweg niet accepteert en het huis voor zich alleen wil en zo ja, kan ik dit toestaan en als ik dit niet wil toestaan, is dit wel mogelijk om te veranderen?

Dat zijn zo de vragen die in mij spelen waar ik nog geen antwoorden op heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verantwoordelijk te voelen voor de diertjes en de situatie hier samen aangezien ik hen niet gevraagd heb of ze wel samen willen leven hier, in plaats van verantwoordelijkheid te zijn voor mezelf in mijn gedachten en ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het heel vervelend voor hen is om zo te leven en dat het mijn schuld is aangezien ik de beslissing heb genomen om een tweede katje te zoeken en ze samen te plaatsen terwijl eentje eerst alleen over was, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik het vooral als vervelend ervaar en dat dit misschien een manier van katten is om zich uit te drukken en om hun positie in te nemen binnen de relatie.

Ik realiseer me dat ik hier met instincten te maken heb die ik niet begrijp en dat ik instincten in het algemeen, niet begrijp en zelfs banaal vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb instincten en het uitleven hiervan banaal te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet echt te begrijpen waarom en hoe exact, instincten onze drijfveer zijn biologisch gezien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn instincten te volgen maar dit niet werkelijk te zien of begrijpen waarom en het eigenlijk banaal te vinden, echter tevens ook vermakelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te vermaken met het volgen van mijn instincten.

Zou het dan zo kunnen zijn dat ze zichzelf vermaken met het achterna zitten van elkaar? Dat het niet werkelijk vervelend is maar meer een instinctieve uitdrukking?

Ben ik werkelijk bang dat het uit de hand loopt met hen samen? Nee dat ben ik niet gezien hun gedrag en karakter waarin ze elkaar niet bezeren of echt terroriseren en mocht dit toch opeens voorkomen dan ervaar ik tevens geen angst om in te grijpen en direct een oplossing te zoeken. Dus de angst en ervaring van ongedurigheid is gerelateerd aan mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de woorden van mijn vader te horen die zegt ‘pas op jongens dit wordt katjesspul’ wat ik nu wel begrijp lol, echter hierin verwacht ik dat het uit de hand loopt en erger wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het erger wordt als ik niet op tijd ingrijp.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik in moet grijpen, waarmee ik wellicht het proces juist verleng als ik me ermee bemoei.

Ik stel mezelf ten doel de situatie naar voren te brengen op de samenkomstmiddag van communicatie met dieren om te zien of ik tot meer duidelijkheid kan komen ten aanzien van het gedrag van de katjes.

Ik stel mezelf ten doel een ander blog te schrijven ten aanzien van de eetpatronen van de katjes en mijn gedachten en ervaringen hierbij in zelfvergevingen te plaatsen.

Ik stel mezelf ten doel er alles aan te doen om het leefbaar te maken/houden hier in huis en dit proces de tijd te geven om mezelf in deze situatie en elkaar te leren kennen en ons plekje te vinden hier in huis, tezamen met ondersteunende informatie van ervaren kattenverzorgers en alleen als het echt niet anders kan en werkelijk het beste is, te beslissen om één katje in een ander goed verzorgd huisje te plaatsen.

Ik stel mezelf ten doel nader te zien in de ongemakkelijke ervaringsherinnering van mezelf tussen mijn ouders in en hierin mezelf te bevrijden van de beklemmende relationele verwikkelingen in en als de geest, gemanifesteerd in en als het fysiek en leidend tot ‘stress’ ervaringen.

Als en wanneer de katten elkaar achterna blijven zitten en ik langzaam in een emotioneel bezette toestand raak in en als de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het nu twee keer is voorgekomen, dat het twee keer op hetzelfde moment gebeurde dat ik verliesangst en twijfel ervoer in mezelf en dat het tevens vanaf de volgende dag beter en rustiger verloopt en dus;

stel ik mezelf ten doel mijn gedachten en ervaringen met betrekking tot verliesangst van bewegingsvrijheid en iets of iemand buiten mij, te vergeven en indien nodig te communiceren over de praktische mogelijkheden en stel ik mezelf ten doel de controle ten aanzien van de katten en hun kat en muisspel los te laten/te vergeven, te ademen en te zorgen voor het behoud van het fysiek, zowel van de katjes als van mezelf door mezelf te stoppen in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel de energetische ‘relationele’ ervaringen ten aanzien van de katjes te vergeven in en als mezelf zodat ik in gelijkheid, in en als het fysiek met ieder van hen kan leven en delen en communiceren zonder schuldgevoelens of andere ervaringen naar één van hen.

Ik stel mezelf ten doel de situatie vanuit vertrouwen te benaderen en het wantrouwen dat opkomt in en als mezelf, te onderzoeken op energetische aanhechtingen en herinneringen en deze te vergeven.

08-09-15 - 1(2)Cats and Self Discovery – interviews

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive