Dag 644 – Lichamelijk verval – bij de tandarts

tandarts

Ik was gisteren bij de tandarts. Doordat mijn ‘oude’ tandarts ermee gestopt is en ik bij deze was gebleven terwijl ik allang verhuisd ben naar een ander woongebied zat er wat langer tijd dan ik normaal aanhoud tussen twee consulten. Toen de tandarts stopte vond ik het tijd om in de omgeving een tandarts te zoeken, echter ook hier ging wat tijd overheen doordat ik bij de eerste niet helemaal tevreden was en doordat ik een half jaar druk was met andere zaken waardoor ik het niet goed voor elkaar kreeg om dit op te pakken.

Welnu ik heb een praktijk gevonden die me bevalt en de twee gaatjes zijn gevuld. De tandarts gaf aan dat het eigenlijk iets te lang had geduurd met betrekking tot een optimale preventieve behandeling van een gaatje in een kies. Overigens is er heel veel correctie nodig om mijn gebit weer in optimale – zo goed als mogelijk in overweging van leeftijd, kwaliteit van de tanden etc – conditie te brengen. Een proces wat ik wel aan wil gaan en wat ik tevens wil gebruiken als ondersteuning om meer af te stemmen op mezelf in en als mijn fysiek en door de geestbewustzijnsstructuren heen te wandelen.

Het resultaat van de behandeling bevalt me. Er kwamen echter wel wat gedachten en emotionele ervaringen omhoog zittend in de stoel, waar ik doorheen heb geademd om me op mijzelf en de behandeling te concentreren. Hier neem ik de ervaringen en gedachten en plaats ze in zelfvergeving ter ondersteuning en voorbereiding van mezelf verder in dit traject.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik te lang gewacht heb met een adequate behandeling, iets wat ik over het algemeen goed bijhoud.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik te laat ben en dat dit grote gevolgen heeft voor mijn gebit, terwijl de tandarts dit niet zo aangaf en het gaatje op zo’n manier heeft gevuld waarbij het kleine restant aan ‘bederf’ zoals ze dit noemen binnen de afgesloten ruimte van de kies, in 96% van de gevallen wordt opgeruimd door het lichaam zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zwakte te ervaren in mijn tanden wat me doet herinneren aan een droom die ik soms had toen ik heel erg vermoeid was, dat mijn tanden uit vielen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat mijn tanden uitvallen/dat ik zo verzwakt raak dat mijn tanden uitvallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf dom te vinden dat ik lang gewacht heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mezelf in dit wachten/uitstellen van iets oppakken ten behoeve van mijn lichaam, mede doordat ik ‘bezet’ was in en als de geest en ook in de praktijk, door een privé-situatie gecombineerd met het feit dat ik een nieuwe tandarts moest vinden waar ik voorlopig verder kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet graag te wisselen van tandarts en huisarts terwijl nu blijkt dat de ontwikkelingen zoveel verder zijn en dat de jongere tandartsen zo enthousiast zijn over nieuwe technieken die beschikbaar zijn welke ik nooit aangeboden heb gekregen bij de oude tandarts, wat ik eigenlijk ook wel prima vond.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een gedachte van mijn vader te hebben overgenomen dat ‘tandartsen altijd van alles aanbieden wat vooral geld kost’ en hierdoor genoegen te nemen met een simpele, eenvoudige aanpak en niet verder te zien in wat de tandarts af en toe benoemde als mogelijkheid, terwijl juist mijn tanden misschien wel meer nodig hebben aangezien ik vanaf jongs af aan al veel gaatjes heb gehad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben gedacht dat na het wisselen van de amalgaanvullingen voor witte vullingen, mijn gebit een soort van balans had gevonden doordat ik een lange periode geen of bijna geen gaatjes had, waardoor ik onzorgvuldiger ben gaan worden met de frequentie van de controles (van 2x per jaar naar 1x per jaar) en wat door de wisselingen, over dit tijdsbestek is heen gegaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de verdovingen altijd wel heftig te vinden om weer fysiek af te voeren en het gevoel te hebben dat deze verdoving sterker was en langer duurde voordat het was uitgewerkt dan ik me kan herinneren van voorgaande behandelingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdrietig te worden van het fysieke verval dat ik waarneem in mijn gebit en me hierin meer geconfronteerd te zien met het aanvaarden van fysiek verval dat onvermijdelijk is, ook al is het lichaam tot veel meer in staat naarmate de invloed en impact van de geest vermindert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te houden van mooie, gezonde en sterke lichamen, bij mezelf en bij anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet graag fysiek de symptomen van het ouder worden te bemerken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de fysieke symptomen van het ouder worden wel kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me oud te voelen, alsof ik bijna aan het einde van mijn leven ben, waarin ik me nu realiseer dat dit mijn geestbewustzijnssysteem kan zijn die zich bijna aan het einde van zijn invloedrijke bestaan bevindt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven en angst te ervaren dat mijn gebit niet sterk genoeg is voor de gehele restauratie en dat al mijn tanden uitvallen als ik dat laat toepassen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het een stap voor stap proces is waarin mijn tanden en kiezen zich uiteindelijk beter kunnen handhaven als ze beter op hun plek staan wat mijzelf weer kan ondersteunen om mezelf beter op mijn plek, in en als mijzelf, in en als mijn fysiek te plaatsen en stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn gebit minder goed te verzorgen/laten behandelen dan de rest van mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het ongemak in mijn mond dat gepaard zal gaan met de verschillende behandelingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de behandelingen een verminderend effect hebben op het vermogen om te eten, terwijl het uiteindelijk juist zal ondersteunen in het kauwen en dus verteren van de voeding.

kleurplaat_van_de_tandarts_

Ik stel mezelf ten doel om in overleg met de tandarts een behandelplan te maken, de kosten te bekijken en hiermee te beginnen zodra mogelijk en tevens hierin de verdovingen te bespreken.

Ik stel mezelf ten doel de komende twee jaar de verzorging en behandeling van mijn gebit meer naar voren te plaatsen.

Ik stel mezelf ten doel door te gaan en door te zetten met het proces van het bevrijden van mijzelf van het invloedrijke bestaan van mijzelf in/als mijn geestbewustzijnssysteem door te stoppen met deelname in en volgen van gedachten, gevoelens en emoties en in plaats hiervan de gedachten, gevoelens en emoties als invloedrijke structuren zelf te vergeven en mezelf te corrigeren met nieuwe, levende woorden tot in eenheid en gelijkheid en ik stel mezelf ten doel het proces met mijn gebit te gebruiken ter ondersteuning van mezelf in dit proces van bewustzijn naar gewaarzijn.

full_consciousness-awareness-back-to-basicsBack to Basics

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 547 – Niet kiezen is ook een keuze

PENTAX Image

Boerenwormkruid – Nederlandse Bloesemremedie:

“Niet kiezen/beslissen is ook een keuze/beslissing”

Dit is iets waar ik toe neig, het ‘openhouden’ van een mogelijkheid. Hierachter is een angst aanwezig dat ik zelf niet in staat ben om de situatie richting te geven als er andere mensen bij betrokken zijn, wat begint bij het richting geven van en als mezelf. Hierachter zit dan weer de angst dat ik ‘niet krijg wat ik wil’ en dat bepaalde behoeften niet ‘vervuld’ wordt. Waar weer een angst in verborgen zit dat ik mezelf niet verwoord maar stil houd, en dus kunnen mijn behoeften niet vervuld worden, ook niet als ze werkelijk en het beste zijn voor mij als leven. En alleen als ik mezelf richting geef en eerst mijn gedachten, gevoelens en emoties stop en zelfvergeef, zal ik eenvoudig en duidelijk kunnen verwoorden wat er in mij omgaat en wat ik graag zou willen, waarin dan bekeken kan worden of dit het beste is voor alle betrokkenen in en als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik niet in staat ben om mezelf richting te geven binnen een situatie waarbij andere mensen betrokken zijn waardoor ik mezelf ‘vergeet’ als het ware wat erop neerkomt dat ik mezelf onderdruk in en als gedachten, gevoelens en emoties waar ik zo druk mee ben in en als mezelf dat ik niet me niet kan bewegen als mezelf en niet kan spreken als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren tekort te komen als ik niet spreek in en als mezelf en dus, komt er een soort ‘moeten’ overheen waarin ik mezelf ‘moet’ verwoorden om niet tekort te komen, waarin ik nog steeds mezelf onderdruk in en als de ervaring van ‘angst om tekort te komen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik mezelf moet bewegen in en als een poging om te krijgen wat ik wil, in en als het geloof dat ik dit zou kunnen krijgen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik beter de gedachte als geloof ‘dat ik iets zou kunnen krijgen’ kan vergeven in en als mezelf om zo de ervaring van onvrede en angst in mezelf te stoppen, aangezien deze gedachte energie genereert in en als mezelf welke ik vervolgens probeer te bewaren/aan probeer vast te houden en zelfs gebruik als aanzet tot beweging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen ervaring van angst om tekort te komen.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een ervaring van angst om tekort te komen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat zolang ik denk iets tekort te komen en hierin angst ervaar, ik ook denk dat ik ergens recht op wat ik baseer op een herinnering waarin ik heb ervaren tekort te komen, welke ik als uitgangspunt neem als ‘waarheid’ voor en als mezelf, zonder dit uitgangspunt werkelijk te onderzoeken op waar het vandaan komt en wat het voortbrengt in en als de geest.

Ik realiseer me dat zolang ik participeer in een ervaring als angst om tekort te komen, ik niet zal durven spreken aangezien ik me hierin afvraag of het eigenbelang is welke ik niet uit wil spreken.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met te proberen te behalen waarin ik angst ervaar om tekort te komen aangezien ik mezelf hierin blokker om aanwezig te zijn in en als mijn fysiek, in een eenheid en gelijkheid waarin geen ervaringen van tekorten aanwezig zijn.

Ik stel mezelf ten doel te ademen in de angst en de ervaring als energie specifiek te definiëren en vergeven in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf uit te spreken in en als een zelfvergeving in en als zelfexpressie om zo helderheid te krijgen in wat er speelt, voor en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ertoe te neigen om mogelijkheden ‘open’ te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mogelijkheden open te houden in en als een angst dat ik hetgeen ik eventueel in zou stappen, zou kunnen verliezen,

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om te verliezen waarvoor ik kies en daarom neig te beslissen om niet te kiezen.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een angst om iets of iemand te verliezen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik door participatie in en als een angst voor verlies, twijfelachtig overkom en zelf een twijfelachtige situatie creëer en hierin de kans op ‘verlies’ te vergroten door niet echt te beginnen en dus zelf creëer waarvoor ik angst ervaar.

Ik realiseer me dat het toestaan van twijfel in mezelf tevens inhoudt dat ik twijfel toesta in een ander/de wereld om mij heen.

Ik stel mezelf ten doel duidelijk te zijn voor mezelf en als ik dit ben, dit tevens te zijn naar een ander toe over wat ik wil en/of niet wil en van hieruit de mogelijkheden te onderzoeken.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met twijfel te creëren in en als mezelf en duidelijkheid te scheppen voor en als mezelf en als ik duidelijkheid heb, dit te wandelen en te communiceren in overweging van de praktische mogelijkheden.

PENTAX Image————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 116 – Ik heb niet werkelijk gekozen

Ik heb niet werkelijk gekozen. Wel in ratio, in wat ik bewust wil, dus als mind. Niet in eenheid als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mezelf te ervaren dat ik niet werkelijk gekozen heb om te gaan staan voor Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te twijfelen of ik wel in staat ben om te staan voor een Leven op Aarde in eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of ik het wel kan, werkelijk betrouwbaar zijn als zelf als Leven ter ondersteuning van zelf als Leven en van anderen als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zien in mezelf dat ik geen zelfmoord zal plegen als actieve daad, maar dat ik ook niet werkelijk kies om te leven, en dus pleeg ik feitelijk zelfmoord als passieve daad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik bij een ter hemel opname gewoon in 1 moment beslis dat ik het niet doe, dat ik niet ga staan hier op aarde en dus ervoor kies om in een gedegradeerde versie van mezelf te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit als grootste angst te ervaren in mezelf, dat ik als een gedegradeerde versie van mezelf blijf leven en niet op tijd in staat ben dit te veranderen als mezelf veranderen en dus hierin toesta te blijven leven, met alle spijt ten gevolge.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn in spijt ten onder te gaan, waardoor ik niet ervoor kies om te gaan staan als Leven en dus mijn eigen toekomst creeer als in spijt ten onder gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat in spijt ten onder gaan een optie is, in plaats van in te zien dat het ten onder gaan geen optie is, ik moet hoe dan ook mezelf onder ogen zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel moeheid te ervaren van het onderdrukken van dit patroon van niet werkelijk willen leven uit angst dat ik werkelijk ervoor kies niet te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ervoor kiezen niet werkelijk te willen leven af te wijzen, te veroordelen, te minachten, terwijl ik het in mezelf aanwezig ervaar als onderdrukkende structuur, elke dag, ieder moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ervan te schrikken dat ik het werkelijk als optie ervaar om te kiezen om niet te willen leven als er een keuzemoment komt waarin passief opgeven een mogelijkheid is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien dat het niet kiezen voor leven welke mijn moeder heel duidelijk aangeeft, ook in mij aanwezig is, levensgroot, aangezien dat gewoon is doorgegeven in DNA en aangezien ik hierin ben opgegroeid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven, althans vanaf mijn 16e, te hebben gevochten tegen deze depressie, tegen de ervaring van niet willen leven, en dat ik werkelijk alles uit de kast heb getrokken om hierin niet ten onder te gaan binnen het systeem, en nu het gelukt is te blijven staan en de mogelijkheid te hebben gevonden om me vrij te maken van deze depressie/onderdrukking zie ik dat ik nog steeds overweeg om ervoor te kiezen om niet werkelijk te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik opgeef op het laatste moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze splitsing in mezelf van niet werkelijk kiezen in mijn fysiek te hebben gemanifesteerd welke elke dag voelbaar is in mijn darm en zichtbaar is in mijn wisselend ontlastingspatroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb elke ochtend deze tweesplitsing in mezelf te ervaren welke zich uit in de vraag, zal er vandaag wel of geen ontlasting komen?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze tweesplitsing fysiek te hebben vertaald in verkramping in het darmspierweefsel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb doodmoe te zijn van deze fysiek vertaalde tweesplitsing in het darmspierweefsel, en toch niet direct te kunnen kiezen om ‘gewoon’ te gaan leven, wat aangeeft dat een keuze ook werkelijkheid gemaakt dient te worden door het uitschrijven van de belemmerende structuren, aangezien deze structuren niet zomaar verdwijnen en zolang deze structuren aanwezig zijn en vooral zolang ik mij door deze structuren laat bepalen, ben ik niet betrouwbaar als leven en kan ik zomaar in 1 moment beslissen het op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik niet genoeg tijd heb om deze structuren uit te schrijven terwijl ik het wel wil, en dat ik simpelweg te laat ben en dus in een gedegradeerde versie van mezelf dien te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een karakter als ego te hebben gemaakt van de potentie die ik in mezelf aanwezig ervaar, waarin ik kies om te leven omdat ik het niet kan verkroppen om in een gedegradeerde versie van mezelf te leven, maar dat ik ondertussen niet werkelijk zelf wil leven als zelfwil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb constant een moeten te ervaren, welke voortkomt uit dit moeten leven van mezelf in/als potentie die ik in mezelf ervaar, waardoor ik alsnog als mind als ego leef en mezelf als leven als zelfwil volledig mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien dat de onwil om me heen om de boodschap van desteni te horen een weerspiegeling is van de onwil in mezelf om werkelijk te willen leven in/als zelfwil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf door de dag heen te duwen met koffie en andere kleine verwennerijen waarin ik iedere beweging als opgave ervaar en waarin geen enkele beweging vanzelf gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor deze ervaring van beweging in/als opgave aangezien ik mezelf hierin als ruim 20 jaar voortbeweeg en ik niet weet of ik het nog een keer zal redden als ik weer zo diep zak als een aantal jaar geleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit niet willen/kunnen bewegen altijd verborgen te hebben gehouden uit angst om bestempeld te worden als depressief en niet meer onder dit stempel uit te komen, terwijl ik altijd in mezelf ervaren heb dat depressief zijn geen werkelijke toestand is en dat hoe de wereld ermee omgaat het alleen maar erger maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het afschuwelijk te vinden hoe de wereld met zogenaamde ziekte omgaat, en dat de meesten werkelijk geen idee hebben waar ze over praten en hoe zeer ze degenen (doen) die ziek zijn (en) hiermee in een hoek duwen, dat alles om zelf beter te voelen in het niet ziek zijn en/of uit angst voor het enorme (mind)gat als gebrek  informatie die zich hierin bevindt, waar we vroeg of laat allemaal invallen.

Ik realiseer me dat dit is waar ik me werkelijk voor in wil zetten, voor de ondersteuning van mensen die hun structuren fysiek gemanifesteerd hebben en hier niet meer uitkomen door de enorm beperkte kennis die er beschikbaar is over de manifestatie van fysieke klachten. Hierin ervaar ik dat ik te weinig praktische ondersteuning kan bieden, ik heb vaak geen woorden voor wat ik wil zeggen, maar ik kan er al wel zijn zonder oordeel op het ziek zijn, zonder de mens die zijn structuren fysiek gemanifesteerd heeft in een hoek van minderwaardigheid te duwen.
Dit is de potentie die ik al heel lang zien en ervaar in mezelf, en tegelijkertijd word ik nog zo in beslag genomen door de onderdrukking van mijn eigen structuren dat ik absoluut niet betrouwbaar ben en werkelijk sta als voorbeeld en ondersteuning. En dus weer terug naar mezelf waarin ik mezelf nog dagelijks wil opgeven.

Waarom ondersteun ik mezelf niet onvoorwaardelijk zonder oordeel hierin?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onvoorwaardelijk als zonder oordeel te steunen in mijn eigen proces van het deconstrueren van mijn fysiek gemanifesteerde klachten/mindstructuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf minderwaardig gemaakt te hebben en ervaren door de fysiek gemanifesteerde mindstructuren, waarin ik het fysiek heb onderdrukt door de mind, en dus hierin minderwaardig heb gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen vergeven dat ik mezelf als fysiek minderwardig heb gemaakt als mezelf als de mind door onderdrukking van mezelf als leven, welke zich manifesteert in fysieke klachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig te isoleren om weg te blijven van de oordelen als benaming  van ziektes die er heersen in de wereld zonder de gehele mens en mind hierin te zien waarin het benoemen van een ziekte een ondersteuning kan zijn als benoeming als samenvoeging van klachten om te zien wat er speelt maar dat het geen stigmatisering dient te zijn waar de mens nooit meer uit komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wanhopig te worden, ja letterlijk te worden, een hoopje wan, als ik mijn eigen fysieke klachten steeds zie terugkomen, waarin ik me wanhopig afvraag hoe ik hier ooit uit kan komen en hoe ik een levend voorbeeld kan zijn als ik zelf blijf leven in fysiek gemanifesteerde mindstructuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in het moeten zijn van een levend voorbeeld, waarin ik me al jaren vastzet aangezien ik dit punt als jaren zie in mezelf en in het werk wat ik doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een karakter te hebben gemaakt van het zijn van een levend voorbeeld, en dus zet ik mezelf vast in/als de mind in het karakter van en levend voorbeeld, waarin ik het beeld ben geworden die voor mezelf staat/mezelf in de weg staat, verlamd, versteend in structuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me machteloos te voelen ten opzichte van mijn darmwerking, waarin de darm bepaalt of ik wel of niet naar het toilet kan, en als ik niet naar het toilet kan heb ik daar niets in toe te voegen, dan kan ik niet naar het toilet en ervaar ik de gehele dag pijn en ongemak bij iedere stap die ik zet, waardoor mijn hele dag bepaalt wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele dag te laten bepalen door de darmwerking en hierin niet te zien hoe ik me hierdoor niet kan laten bepalen aangezien ik ieder moment fysieke pijn en ongemak ervaar en niet goed kan eten en bewegen waardoor ik fysiek verzwak, en op deze manier dus langzaam mezelf vermoord.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bovenstaande laatste zelfvergeving heb aangenomen als ‘zo is het’, waardoor ik mezelf de mogelijkheid ontneem om hier nog verder in te zien en verandering in te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorme boosheid te ervaren dat het me niet lukt verandering te brengen in de darmwerking terwijl ik er al zolang mee bezig ben, wat ook niet helemaal waar is, wel dat ik er lang mee bezig ben maar niet dat er geen verandering is, aangezien er wel verandering plaatsvindt, maar het komt steeds terug, welke me nog even veel frustreert als in het begin van de klachten, of zelfs meer aangezien ik het niet meer kan verdragen dat het terug komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van darmvertraging niet meer te kunnen verdragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een fysiek orgaan te vertragen in plaats van mezelf als mind te vertragen zodat ik mezelf als mind mind kan zien en kan stoppen en zelfvergeven en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als mind te vertragen waarin ik mezelf kan zien, stoppen, vergeven en corrigeren, en in plaats hiervan de gehele bubs als mind op te slaan in darmspierweefsel waardoor het levende orgaan vertraagt en mij hierin dwingt te zien in de opgeslagen mindstructuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen specificatie te zien in de gehele bubs in het darmspierweefsel behalve een algehele ervaring van pijn en ongemak, verongelijking, boosheid en verdriet, waarin ik het opgeef in de brij van informatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te geven in de brij van informatie, waarin het me niet meer kan schelen wat er gebeurt.

Ik stel mezelf ten doel de brij van informatie te specificeren zodat ik de structuren een voor een kan uitschrijven en zelfvergeven met behulp van SRA-2.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op te zien tegen het specifiek uitschrijven van de mindstructuren en in plaats hiervan druk te blijven met relaties in/als de mind als excuus en onwil van de mind in het zien van zelf als mind, wat komt doordat ik zie dat het met relaties te maken heeft en hierin dit patroon manifesteer maar dat ik het verkeerd om toepas waardoor ik niet door de balans van polariteit heen kom om erachter te zien wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb achter de balans van polariteit in relaties te zien zodat ik kan zien wie ik ben (geworden) aangezien ik geloof dat dit te erg is.

Ik stop, ik adem. Ik realiseer me dat ik uren kan doorgaan met zelfvergevingen op deze polariteit, maar zolang het niet specifiek wordt kom ik hier niet verder in. Dus ik stop. Ik stop met mezelf te frustreren van het doorduwen op een polariteit zonder werkelijk specifiek inzicht. Ik zie onder ogen dat ik geduld en ondersteuning nodig heb in het vrijmaken van de specifieke structuren die ik in mezelf gemanifesteerd heb. Hierin geef ik niet mezelf als op als leven, maar geef ik het op om het allemaal ‘zelf’ te willen doen in oplossingen in/als de mind.

——————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:

www.equalmoney.org

Proces van relatie naar agreement:

www.desteniiprocess.com/courses/relationships

Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:

www.eqafe.com

Zelfeducatie free:

www.eqafe.com/free

www.desteni.net

Journey to Life:

7 jaar dagelijks schrijven

7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven

http://www.facebook.com/groups/journeytolife/

video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 46 – Niet kunnen kiezen want zoveel te doen

Er is zoveel te doen dat ik niet kan kiezen waar ik mee start. En als ik niet start gebeurt er helemaal niets, en is er nog steeds zoveel te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen kiezen waar mee te starten om op te pakken doordat er zoveel te doen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te laten leiden door de hoeveelheid werk die te doen is, waardoor het zo druk is in mijn hoofd doordat ik alles bijhoudt wat er nog te doen is, waardoor het werkelijk doen erbij in schiet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alles bij moet houden in mijn hoofd wat er nog te doen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik goed ben in het regelen en minder goed in het praktisch uitvoeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een beetje stom te vinden dat ik minder effectief ben in het praktisch uitvoeren dan in het regelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het praktisch uitvoeren boven het regelen te stellen, in plaats van deze 2 aspecten als gelijk te zien, zonder regelen geen praktische uitvoer en zonder praktische uitvoer heeft het regelen geen zin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de planning in mijn hoofd te maken in plaats van op te schrijven en hier te brengen, waardoor het druk is in mijn hoofd doordat ik het steeds blijf herhalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het niet ok is om de planning in mijn hoofd te maken, in plaats van in te zien dat het steeds herhalen is wat me afleidt van het werkelijk uitvoeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nerveus te worden als er zoveel te doen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb minder effectief te worden door de nervositeit die ik ervaar doordat er zoveel te doen is.

Ik ondersteun mezelf in de praktische uitvoering door per dag op te schrijven wat ik ga doen; hiermee breng ik het Hier. Stapsgewijs voer ik dit uit, en als er een wijziging optreedt pas ik die in in de planning.

Als ik mezelf nerveus zie worden doordat er zoveel te doen is, dan stop ik, ik adem. Ik pas een zelfvergeving toe indien nodig en ga verder waar ik mee bezig ben, in de adem. In de adem in het toepassen van de praktische werkzaamheden verdwijnt de nervositeit.

Ik sta mezelf niet toe te blijven hangen in nervositeit in de mind, waardoor ik het praktische werk uitstel. Ik pak op wat gedaan moet worden en sta mezelf niet toe praktische toepassingen uit te stellen, aangezien het uitstellen nervositeit geeft. Ik sta mezelf niet toe het praktische werk uit te stellen.

Als ik mezelf zie aarzelen in het vragen van ondersteuning bij iets wat ik zelf niet kan uitvoeren of bij het vragen van een gebruiksvoorwerp wat ik nodig heb, dan stop ik, ik adem. Ik pas een zelfvergeving toe op de onzekerheid die en het ongemak wat ik ervaar bij het vragen van ondersteuning. Ik adem. Vervolgens wandel ik naar degene die ik om ondersteuning vraag en stel mijn vraag in de adem, wat de ander de vrijheid geeft in gelijkheid te antwoorden.

That’s it. Geen moeilijke gedachtekronkels en schuldgevoelens die me vertragen bij het vragen van ondersteuning of/en (daardoor) het uitvoeren van de praktische werkzaamheden. Ik sta mezelf niet toe me af te laten leiden in de mind door onzekerheid, schuldgevoel en zelftwijfel. Daar is simpelweg geen tijd voor. Als ik een punt tegen kom wat meer aandacht nodig heeft om doorheen te wandelen, dan schrijf ik dit op en schrijf er zodra mogelijk een blog over.

http://www.desteniiprocess.com

http://www.equalmoney.org

http://www.desteni.net

http://www.eqafe.com/free