Dag 318 – Zelfvergevingen werk – traagheid en reactie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te zijn na een dag werken in het systeem en tevens mezelf vast te houden, overeind te houden in het systeem, werkend voor mijn loon, in plaats van werkelijk op te staan in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de dagen als zwaar te ervaren en conflict te creeren en ervaren, werkend in het systeem, na een aantal dagen thuis zoals vakantie of ziek zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe al die mensen ooit moeten veranderen als ik zie hoeveel moeite het mijzelf kost om ook maar iets te veranderen in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf geen goed voorbeeld te vinden, aangezien ik zo traag ben in en als verandering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf traag te vinden in en als verandering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weigeren mezelf te helpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo verkeerd aangepakt te hebben vandaag in de winkel met een klant.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te reageren op een klant en mezelf hierin geen richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor hoe ik het heb aangepakt en hoe ik het aanpak met sommige klanten, terwijl ik mijn mond vol heb over het proces van reactie naar zelf halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vrezen voor ontslag doordat ik het niet goed aanpak met af en toe een klant.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te vinden dat ik recht van spreken heb als ik me zo gedraag naar een klant, ook al is het af en toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring van mensen in het algemeen in en als mijn eigen reactie, als afschuwelijk te ervaren, en dus denk ik hierin dat ik me afschuwelijk gedraag tegenover vrijwel alle klanten, en zoniet, dan hypocriet, want waarom naar de een wel en naar de ander niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een hypocriet te vinden aangezien ik mensen niet in gelijkheid benader, en ik ga hieraan ten onder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ten onder te gaan aan mijn eigen ongelijke benadering van mensen in en als reactie in mezelf, en het toch niet in 1 adem te kunnen stoppen, wat op zichzelf nogal bizar en afschuwelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen laten zien in en als de geest, bestaande in afschuw, en dus mezelf groot te houden en te verstoppen.

*

Als ik mezelf zie reageren in mezelf in een situatie in een gesprek met een klant op werk, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat zolang ik reageer in mezelf, ik geen richting kan geven aan een gesprek, aangezien ik geen richting geef in en als mezelf. Dus ik stop, ik adem. En that’s it for the moment.

Ik realiseer me dat ik als de geest de situatie in de winkel veroordeel, en dat ik als de geest mezelf als traag veroordeel, terwijl het een punt is welke correctie nodig heeft, waarin de geest dient te vertragen in het moment.

Ik realiseer me dat ik traagheid als vertraging in de geest nog niet voldoende effectief toepas waardoor het proces van verandering vertraagt.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat het exact is wat me zo in reactie brengt, aangezien ik geen trigger-punt herken en al in een algehele ervaring aanwezig ben. Ik realiseer me dat ik via het herkennen van een trigger-punt mezelf beter richting kan geven voordat ik al verdwenen ben, en tevens beter inzicht krijg in wat er gebeurt in mezelf en waarom.

Ik stel mezelf ten doel te vertragen in en als de geest, zodat ik mezelf beter kan zien, stoppen, zelfvergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel verder te gaan met schrijven, ook al vind ik dat ik  ‘traag’ beweeg en in en als een ervaring van afschuw (als angst).

Full_the-spirituality-of-the-snail-part-1

The Spirituality of the Snail – Part 1

————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 83 – Zelfcorrecties op werk – 1

Op werk zie ik een paar dezelfde patronen terugkomen. Ik werk in een winkel waar bij de verkoop van producten veel advies gevraagd wordt ter ondersteuning van ‘de gezondheid’. Dit woord zal ook een her-defenitie krijgen maar op dit moment benoem ik het even globaal als gezondheid. Een klant vlak voor sluitingstijd stelde allerlei vragen over bepaalde supplementen, en als ik een antwoord gaf weerlegde hij dit antwoord direct zonder naar het hele antwoord te luisteren. En toch bleef hij vragen stellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te ergeren aan de klant die vragen bleef stellen en keer op keer het antwoord direct te weerleggen met een wetenschap in/als de mind waarin de wetenschap ook duidelijk niet werkelijk onderzocht was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gedeeltelijk te ergeren omdat de klant vlak voor sluitingstijd binnen kwam en ik voor het eerst sinds weken een keer op tijd kon gaan opruimen en een bus zou kunnen halen waardoor ik weer eens op een ‘normale’ tijd thuis zou zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te lopen voor de klant uit ergenis en angst dat ik op dit tijdstip nog een uitgebreid adviesgesprek zou moeten houden, waarin de klant natuurlijk zogenaamd achter me aan blijft lopen in/als de mind, aangezien er geen ho-stop te bekennen is maar alleen maar een leegte waarin hij me blijft zoeken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb de klant toch nog een basisadvies te geven waar hij eventueel mee verder zou kunnen, en in plaats daarvan alleen maar te hebben lopen kissebissen over de vragen die hij stelde om direct het antwoord te weerleggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb na afloop een pijnlijk gevoel over te houden waarin ik een ervaring van zoeken zag in de klant waarin hij in zichzelf natuurlijk op dezelfde manier de antwoorden in zichzelf direct weerlegt als weglegt in/als de mind, waarin een soort van radeloos om zich heen praten ontstaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik niet ten volle geprobeerd heb de klant een basisadvies aan te bieden als uitgangspunt voor zijn zoektocht in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik in de winkel zo rechtstreeks kan zijn als ik gisteren even was tegen deze man, waarin ik hem duidelijk zie dat als hij direct weglegt wat ik als antwoord op zijn vragen geeft het geen zin heeft om te vragen en antwoorden, waarin ik zag dat hij hiernaar wel luisterde en heel even stil werd, om vervolgens weer door te gaan op dezelfde manier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met een schuldgevoel tegenover de klant te blijven zitten, in plaats van in te zien dat het een schuldgevoel is naar mezelf toe aangezien ik niet ten volle heb aangeboden wat ik zie dat in mijn kunnen ligt, wat het enige is wat ik kan veranderen, namelijk mezelf, en om dit schuldgevoel in mezelf te maskeren als niet op te staan neem ik de schuld van de klant op me zodat ik daar druk mee ben en dus niet hoef op te staan, waarin zowel de klant als ik met een ontevreden ervaring vertrekken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de klant gisteren de deur uit te kijken door op te gaan ruimen, ondertussen niet begrijpende dat hij niet uit zichzelf vertrekt als hij me ziet opruimen vlak voor sluitingstijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet in het moment te realiseren dat het veel meer tijd kost om weg te lopen in een gesprek dan direct volledig aanwezig te zijn en een antwoord te geven in mijn beste kunnen.

Ik stel mezelf ten doel in de winkel iedere klant een antwoord te geven in mijn beste kunnen in dat moment, ongeacht het tijdstip dat ze binnen komen. Als het tijdstip echt een probleem is vraag ik de klant een andere keer terug te komen waarin meer tijd is om iets te bespreken.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met weglopen voor wat ik ervaar als vervelende klanten, waarin ik me net zo ga gedragen als de klant, namelijk vervelend als verveeld in/als de mind, door weg te lopen en van binnen te wensen dat de klant vertrekt.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien wat gepast is in de situatie om wel of niet te zeggen, in plaats van hier een algemene regel voor mezelf in te willen vaststellen.

Ik stel mezelf ten doel geen verwachtingen in mezelf te creeren over het tijdstip van naar huis gaan, aangezien ik in deze verwachting mijn eigen ergenis creeer als het niet gaat zoals ik ‘verwacht’ in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel me geen zorgen te maken over het later thuis zijn en eventuele vermoeidheid en tijdstip van eten; per dag bereid ik voor wat ik kan eten en ik bereid dit zo voor dat ik het zowel op een vroeger of later tijdstip in de bus op kan eten, zodat het wat het eten betreft niet uitmaakt of ik iets later naar huis ga.

Ik stel mezelf ten doel de verwachting van op tijd vertrekken, welke gebaseerd is op een ervaring als herinnering in het verleden, zelf te vergeven en los te laten, zodat ik niet op basis van een herinnering mezelf en de ander in beste kunnen te kort doe. Als ik echt zie in mezelf dat het te vaak te laat wordt op werk, kan ik dit gaan bespreken en veranderen, maar op dit moment is dit niet nodig en is het vooral aan mezelf om in/als mezelf te veranderen.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het vervullen van mijn zelfinteresse in de winkel, welke ik zelf creeer door verwachtingen te scheppen in/als mezelf gebaseerd op oude overtuigingen en vervolgens te geloven dat ik het recht heb om hieraan te voldoen.

www.equalmoney.org

www.desteniiprocess.com

www.desteni.net

www.eqafe.com/free