Dag 652 – “Wat is jouw meest intense of dierbare herinnering aan voedsel?”

brainfood

Ik kwam in een vragenlijst van een boekbespreking de vraag tegen “Wat is jouw meest intense of dierbare herinnering aan voedsel?” Hierin opende een inzicht voor mij dat ik een relatie met voedsel kan en mag hebben/opbouwen en dat ik voor deze relatie kan zorgen en hierin dus voor mezelf. Ik bemerkte dat ik deze relatie heb ondergeschoven, heb weggemoffeld, alsof die er niet mag zijn, alsof ik daar niet teveel tijd aan mag besteden (wat ik ondertussen wel doe en fysiek nodig heb).

Het is een relatie, net als andere relaties en ook hierin kan ik een gelijkheidsrelatie aangaan met het voedsel dat ik tot me neem. Dat vind ik wel wat. Ik heb ontzettend veel praktisch in deze relatie onderzocht en toegepast met betrekking tot het vinden van passende voeding. Echter ik heb dit steeds/grotendeels vanuit een ‘moeten’ gedaan, alsof het met een diepe zucht gebeurt, met een negatieve lading; wat moet (nodig is) dat moet (is nodig). Echter, een intense of dierbare herinnering aan voedsel? Dat opent een andere dimensie die ik nooit zo bekeken heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb voedsel te benaderen als iets ‘dat ik niet mag hebben’ en als iets dat ‘niet goed is’ voor me.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hier blanco te worden en opeens heel duf en vermoeid, alsof mijn ogen bijna dicht vallen waarin ik bemerk dat ik ‘op de juiste plek’ zit en dat mijn geest in de weerstand gaat om dit punt verder te openen en deze relatie te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het niet goed is om van voedsel te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet overwogen te hebben om mijn relatie met voeding te onderzoeken of om zelfs maar een relatie met voeding te onderhouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik geen relatie met voeding mag hebben en/of onderhouden, waarin ik dit vermoed als reflectie van de gedachte en het geloof dat ik geen relatie met mezelf mag hebben en onderhouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de relatie met mezelf te saboteren door mijn relatie met voeding te saboteren en zo mezelf af te leiden en druk te zijn met deze vervreemde relatie met voeding, zodat ik niet werkelijk bij mezelf kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nooit te hebben overwogen om voeding als iets ‘dierbaars’ te zien terwijl het datgene is waar we hier op aarde (onder andere) van leven in en als het fysiek door ons fysiek te voeden met wat het nodig heeft om fysiek te functioneren, als voertuig om mijzelf hier in en als het fysiek in uitdrukking te brengen, in en als een expressie van leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb koks en kookprogramma’s nooit begrepen te hebben als iets om naar te kijken, terwijl ik wel graag een kok zou willen (zoals omschreven in een voorgaand blog) die voedsel voor me bereid dat smakelijk en tegelijkertijd voedend en passend is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb een kok voor mezelf te zijn vanuit een punt van plezier en smakelijkheid maar meer vanuit een noodzakelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb koken als vermoeiend te ervaren.

Ik realiseer me dat ik steeds gekeken heb naar mijn relatie met koken maar niet direct in de relatie met voeding op zichzelf, waarin ik ten aanzien van het koken op punten kom die ik niet wil en/of kan veranderen en zo bleef ik steeds ‘steken’ in gedachten en beleving in dit proces.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te focussen op een ‘verkeerde’ factor binnen de relatie om te veranderen en zo niet tot verandering te komen in de werkelijke relatie met voedsel, in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ondertussen wel veel met voeding bezig te zijn en dit fysiek ook nodig te hebben en juist door de factor van ‘moeten’ en/of te denken dat dit niet oké is, frictie te creëren binnenin mezelf en eigenlijk geen stap verder te komen in mijn relatie tot voedsel.

Als en wanneer ik zie dat ik het koken of eten als ‘vermoeiend’ ervaar, dan stop ik en adem.

Ik realiseer me dat ik voorbij het koken kan zien, rechtstreeks in de relatie met voeding binnenin mezelf en dat ik hierin het plezier vind en zie en van hieruit, bemerk ik dat het koken gemakkelijker gaat.

Ik realiseer me dat ik tot de voedingsmiddelen wel een dankbaarheid ervaar die ik als ‘dierbaar’ zou kunnen omschrijven en een vreugde tot het groeien en bloeien.

Ik stel mezelf ten doel me tijdens het koken te focussen op mezelf in relatie tot het voedsel dat ik aan het bereiden ben waarin ik dankbaarheid en ‘smaak’ ervaar ten aanzien van de voedingsmiddelen zelf en van hieruit beweeg ik me in de handelingen van het bereiden van het voedsel, waarin ik het koken en bereiden eenvoudig kan houden zoals ik al toepas en dan vanuit de dankbaarheid en smaak in relatie tot het voedsel, in en als mezelf en ik stel mezelf ten doel om van hieruit tijdens het eten te focussen op de smaak en textuur van het voedsel in mijn mond.

Eens zien hoe ik het van hieruit toepas in de actuele tijd en waar eventueel correcties nodig zijn.

artfood

Gerelateerde interviews:

Food allergies

Suppressed emotions in your body

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 635 – Ik zou wel een kok willen

koken

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring te hebben de hele dag met eten bezig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het koken zoveel werk te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet koken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wel te willen eten maar niet te willen koken/bereiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wel drie keer per dag een warme maaltijd te kunnen eten maar dit niet qua koken voor elkaar te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zorgen voor eten als een dagtaak te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb werk en warm eten maar lastig te kunnen combineren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb soms niet te begrijpen hoe anderen zoveel taken combineren als er bijvoorbeeld voor een heel gezin moet worden gekookt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb koken en zorgen voor eten op de achtergrond te schuiven en minder belangrijk te maken dan andere bezigheden en hierin, als ik ‘moet’ koken, de ervaring te hebben dat ik hier niet teveel tijd mee kwijt mag zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boodschappen doen zoveel tijd in te vinden nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vaak enorme ‘moeheid’ te ervaren om boodschappen te moeten gaan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het woord ‘moeten’ te ervaren in relatie tot eten, koken en boodschappen doen en tegelijkertijd wel van eten te houden en me ook fysiek goed te voelen als ik kook en aan het koken ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds iets te willen eten ‘waar ik zin in heb’ en anders niet te willen eten.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een gedachte dat koken teveel tijd inneemt, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat koken inderdaad tijd inneemt en dat ik hier de tijd voor kan inplannen.

Ik stel mezelf ten doel een tijdschema te gaan maken waarin ik maaltijden bereiden en opeten in plan en ik stel mezelf ten doel om tijdens het koken een interview te luisteren waardoor ik zelfs gemakkelijker de taken uitvoer en goed kan luisteren als ik bezig ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me in de ochtend ertoe te moeten zetten om eten te bereiden voor mezelf en hier tegenop te zien.

Als en wanneer ik er in de ochtend tegenop zie om eten te bereiden voor mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik eigenlijk geen idee heb waar dit mee te maken heeft en ik stel mezelf ten doel op het moment in de ochtend, het eten bereiden op te pakken zoals ik altijd doe en tevens te ademen in de ervaringen die opkomen en hier meer gewaar te zijn van wat er gebeurt in mij en van hieruit mezelf te vergeven en de vergevingen uit te spreken terwijl ik de bezigheden uitvoer.

Ik stel mezelf ten doel de tijd die ik bezig ben met koken, tevens meer te gebruiken voor het hardop uitspreken van zelfvergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik geobsedeerd met mezelf bezig ben zonder daadwerkelijk iets toe te voegen in de wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik iets toe moet voegen in de wereld en mezelf hiermee in de weg te zitten met gedachten en ervaringen, in plaats van te stoppen met deelname in en als de geest in gedachten en ervaringen als ‘structuren van de wereld waaraan ik denk te moeten toevoegen’ en van hieruit effectief mezelf voort te bewegen in en als de adem in de fysieke bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb koken en eten maar een egocentrische bezigheid te vinden waar we niet teveel tijd in moeten stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het onderwerp van koken, eten en boodschappen doen een ‘minder belangrijk’ onderwerp te vinden om over te schrijven in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ieder onderwerp er één is om in te zien en dat juist de onderwerpen die we als ‘onbelangrijk’ waarnemen, onderwerpen kunnen zijn waar we veel in participeren en onszelf in limiteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb koken en huishouden aan ‘huisvrouw en moeder’ te koppelen en hier op neer te kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in conflict te zijn met mezelf als ik kook en huishouden doe en hier in een ervaring van ‘het duurt te lang, het neemt teveel tijd in’ aanwezig te zijn binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van ‘moeder en huisvrouw’ en hierin me af te scheiden van de taken van moeder en huisvrouw in en als een ervaring van minderwaardigheid, terwijl het juist tot de basisvaardigheden behoort die een ieder dient uit te voeren om zichzelf hier in fysiek welzijn te behouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zoveel tijd kwijt te zijn met het conflict in mezelf in en als de geest in gedachten en ervaringen, vaag op de achtergrond aanwezig ten aanzien van huishoudelijke taken en koken waardoor ik me fysiek minder effectief beweeg en vervolgens de ineffectiviteit te projecteren op de fysieke bezigheden zoals huishoudelijke taken en koken.

Ik vermoed dat ik hier een programmering heb overgenomen van man naar vrouw, van vader naar moeder waarin ik automatisch deelneem zonder dit werkelijk te onderzoeken in mezelf en te stoppen en vergeven.

Ik stel mezelf ten doel het energetisch mannelijke en en energetisch vrouwelijke aspect te verwijderen van koken en huishoudelijke taken en gewaar te zijn en/of worden van wat er in me opkomt als ga koken, boodschappen doen of andere huishoudelijke taken oppak.

pan————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Dag 234 – Expressie en de Darm – Eten Klaarmaken

Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

Dag 233 – Expressie en de Darm – Patroon Verwachting Geloof

Als ik in een periode last ervaar van mijn darmen, waarin de stoelgang eruit wil en tegelijkertijd wordt vastgehouden, ervaar ik ’s ochtends een gevoel van walging bij het eten klaar maken welke ik mee neem naar werk. Deze ervaring gaat even door me heen, en ik heb mezelf aangeleerd deze gelijk te stoppen en gewoon het eten klaar te maken. Ik heb mezelf uberhaupt aangeleerd gewoon te eten, wat er ook aan de hand is, of ik nou honger heb of niet. Maar laat ik met dit ene punt beginnen. Ik weet niet of het een stoppen of een onderdrukken is van deze ervaring van walging. En wat is de ervaring van walging eigenlijk?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een moment een ervaring van walging door me heen te voelen gaan als ik eraan denk dat ik zo het eten klaar moet maken om mee te nemen naar werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in deze ene ervaring van walging al op te geven, al opgegeven te hebben zelfs, maar in een moment besluit ik deze geen aandacht te geven en ga ik gewoon eten klaarmaken en al het andere doen wat moet gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opluchting te ervaren als ik het eten klaar heb gemaakt en al het andere heb gedaan wat nog moet gebeuren, waarna ik kan gaan zitten en even kan gaan schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren in het moment van walging wat ik ervaar als ik bedenk dat ik zo meteen eten klaar moet maken om mee te nemen naar werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de gedachte in mij ‘nee he niet weer’, als ik  ’s ochtend last ervaar van mijn darmen en ik eten moet gaan klaarmaken om mee te nemen naar werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een slachtoffer te voelen van de tweestrijd die ik in mijn darm ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tweestrijd in mijn darm te ervaren, waarin de ontlasting met kracht eruit geduwd wil worden en waar de ontlasting met dezelfde kracht wordt tegen gehouden, totdat dit zo vaak gebeurtdat de prikkel tot ontlasten minder en minder wordt en er alleen nog maar een tegen houden en op het laatst een stilte is, waarin het lijkt of er helemaal niets meer gebeurt en of de ontlasting nooit meer eruit zal en wil komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor de tweestrijd die ik ervaar in mijn fysiek, waar ik geen invloed op lijk te hebben maar waaraan ik volledig overgeleverd sta of zit toe te kijken, wanhopig van het ongemak en de ervaring van machteloosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren dat ik geen invloed lijk te hebben op de tweestrijd in mijn darm van eruit duwen en vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb volledig overgeleverd te staan of zitten toekijken of eigenlijk meer ‘toevoelen’ naar de ervaring van eruit duwen en vasthouden in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me wanhopig te voelen van het ongemak en de ervaring van machteloosheid die ik ervaar in de tweestrijd van het eruit duwen en vasthouden van de ontlasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn als ik niet lekker kan eten ’s middags maar in plaats hiervan pijn en verdriet ervaar bij iedere hap die ik neem, waardoor ik niet uitkijk naar de maaltijd maar wel moet eten om mezelf staande te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn en verdriet te ervaren bij iedere hap die ik neem als ik in een periode last ervaar van een tweestrijd in mijn darm van de ontlasting eruit duwen en vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uit te kijken naar de maaltijd als afwisseling van de dag.

(hierover volgt een apart blog).

Als ik in mezelf een moment de ervaring op zie komen van walging bij het eten klaarmaken/de gedachte aan het eten klaarmaken voor de middag, dan stop ik, ik adem. Ik stop even waar ik mee bezig ben, ik ga even op mijn hurken zitten en omarm mezelf. Ik ervaar wat er is, misschien verdriet, pas indien nodig een zelfvergeving toe en/of adem door de ervaring heen, laat de ervaring helemaal door me heen gaan zodat ik er gelijk aan kan gaan staan.

Ik realiseer me in dit schrijven dat ik walging als angst ervaar voor de ervaring van machteloosheid tegenover de tweestrijd in mij, en hierbij direct het opgeven. Ik adem. Ik realiseer me dat ik in dit moment nog geen invloed heb op de tweestrijd in mijn darm, aangezien het al gemanifesteerd is/ik het al gemanifesteerd heb op zo’n moment en ik de consequentie wandel; maar ik heb wel invloed op het participeren of stoppen in een ervaring van machteloosheid en opgeven. Ik adem, totdat de ervaring van verdriet, machteloosheid en opgeven wegebt en start met het eten klaarmaken of ga door met de andere bezigheden in de ochtend.

Ik realiseer me dat ik angst vermomd als walging ervaar voor het herhalen van deze ervaring. Op een dag waarin ik de ontlasting vasthoud in deze tweestrijd, komt deze ervaring keer op keer terug doordat de ontlasting op de opgeslagen ervaring duwt. Dit geeft een enorme strijd in mij waarin ik me ga wapenen tegen deze ervaring door de dag heen.

Ik realiseer me dat dit wapenen een verzet is die de ervaring van strijd geeft en dus de tweestrijd in mezelf als ervaring – welke nu fysiek gemanifesteerd is als consequentie – versterkt. Ik adem. Iedere keer dat de ervaring opkomt stop ik even waar ik mee bezig ben, ik adem in, ik adem in de ervaring en zie wat er opkomt, pas eventueel een zelfvergeving toe en adem uit, en laat los. Ik ga door totdat de ervaring wegebt, en ga dan door met waar ik mee bezig ben. Ik geef mezelf richting in de adem en dat is alles wat ik doe in dit moment.

Ik erken dat dit een enorme uitdaging is aangezien ik dit patroon al jaren ervaar en hierin niet werkelijk onderzocht heb wat er speelt in mij aangezien ik geen gereedschap had om mezelf hierin richting te geven.

Ik erken dat het oneerlijk is dat ik mijn geest fysiek gemanifesteerd heb en hierin fysieke pijn en ongemak, en dat dit over het algemeen bepaald is in het DNA hoe we de geest manifesteren. Hierin realiseer ik me tegelijkertijd dat ik het hiermee moet doen, dat ik niets anders kan dan dit proces wandelen en mezelf oppakken hierin. Ik ben de enige die dit kan en die hierin beslist, onafhankelijk van de oorzaak. Iedereen heeft een programma mee gekregen en dit gemanifesteerd. Het programma hebben we niet gekozen, en hierin ligt de ervaring van oneerlijkheid. Echter, de gelijkheid ligt in het feit dat we allemaal een programma hebben en dat we hierin allemaal een enorm zwaartepunt hebben die we door zullen moeten wandelen, waarin we onszelf hebben toegestaan dit programma en hierin het zwaartepunt in eerste instantie te manifesteren en creeren. Dit is het mijne.

It-is-time-to-change-reptilians-part-150

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life