Dag 540 – Leefruimte voor dieren

konijn

The Consciousness of the Rabbit – Part 1

Ik kom terug van een wandeling in de buurt langs het water. Hier staan mooie huizen met leuke tuinen. Er is voldoende leefruimte om het huis heen die de mensen in gebruik hebben. En op deze leefruimte, staat een heel klein hokje met een konijn erin. Alleen. Een konijn in een klein hok, dat is geen beste oplossing. Een konijn wil bewegen. Een konijn alleen in een hok, dat is ook geen beste oplossing in de meeste gevallen. Het zijn gezelschapsdieren. Hierop zijn er uitzonderingen van konijnen die het (een deel van hun leven) wel prima vinden om alleen te zijn, door bijvoorbeeld overlijden van een maatje. Konijnen zijn niet heel eenvoudig te koppelen, ze accepteren niet zomaar iedere andere soortgenoot om zich heen.

Goed terug naar het hok van het konijn. Hierin wordt duidelijk dat de leefruimte die men heeft, niet verdeeld is onder de bewoners. De dieren worden hierin niet meegenomen. Dit is geen geldkwestie – aan het huis te zien is er voldoende geld. Het leven wordt hier niet in overweging genomen. Zodra men een huisdier neemt, is men verantwoordelijk hiervoor. Van tevoren dient dus goed gekeken te worden waarom er een huisdier genomen wordt. vaak wordt er een huisdier ‘aangeschaft’ voor het kind. Echter hierin dient zorgvuldig bekeken te worden waartoe men bereid is in de zorg voor de dieren, in de ruimte die men de dieren wil geven en dus wil delen met de dieren.

Het volgende huis. Een prachtig groot huis, tuin met een soort overdekt buitengedeelte aan het water. Prachtig ingericht. En op een kast aan de muur, staat een klein vogelkooitje met 2 vogeltjes. Het is in eerste instantie niet eens duidelijk dat er twee kleine levende vogeltjes inzitten. Het lijkt net stuk decoratie, een nep vogelkooi, naast en paar grote kaarsen op standaards. Wat is het doel ervan om deze twee kleine vogeltjes hier in dit kooitje te plaatsen? Is het leven en de behoeften van deze diertjes in overweging genomen? Ook hier, geld is het probleem niet, ruimte ook niet. De ruimte is duidelijk ongelijk verdeeld. (Of een vogel in een kooi mogelijk is, is nodig per situatie te bekijken in overweging van dat specifieke diertje).

Een paar huizen verderop. Een prachtige villa met enorme tuin. Hier kunnen de dieren die vrij leven, lekker hun gang gaan. Er staat een overvolle appelboom met veel appels op de grond die liggen te rotten. Verderop staat een walnotenboom met de walnoten op de grond. De boom geeft vruchten, echter dit wordt niet in overweging genomen door de mensen die er wonen. Dit kan natuurlijk allerlei redenen hebben die begrijpelijk zijn; meestal is het een kwestie van tijdsindeling. Echter, de onachtzaamheid naar het voedsel wat vrij gegeven wordt op het erf, dat is een ongelijkheid naar de boom toe, naar het leven in en als de boom die haar rijkdom deelt.

Zoals Bernard zei toen ik in Zuid-Afrika was: de vruchten moeten geplukt worden anders stopt de met het geven van haar vruchten.

Ik kom hierin in dilemma. Is het aanvaardbaar om bijvoorbeeld de mensen eens aan te spreken en te benomen dat het kleine hok van de konijntjes onacceptabel is als leefruimte voor het dier?

Er is overigens een stichting in Nederland die zich inzet voor de leefruimte en leefwijze van het konijn.

Ik heb zelf knaagdieren gehad toen ik opgroeide. Vroeger hebben ze in te kleine kooitjes gezeten. Ze liepen ook bijna dagelijks even vrij rond en zaten dan gezellig samen bij elkaar. Echter te weinig in verhouding tot de tijd waarin ze in hun hok zaten dat met name voor het konijn, echt te klein was. Dit was uit onwetendheid, dat eenvoudig te verhelpen is door ons goed te verdiepen in het dier en de benodigdheden voordat we dit aanschaffen.

Veel later, toen ik allang zelfstandig woonde, heb ik opnieuw lange tijd knaagdieren in huis gehad. En vanaf toen heb ik mijn leefruimte gedeeld met de dieren. Dit geeft een heleboel schoonmaakwerk, met name als de leefruimte wat klein is. Ik heb in de kleinere behuizing, ernaar gestreefd om de leefruimte die we hadden in het huis, te verdelen over de bewoners. Wat inhield dat de konijnen een groot deel van de kleine tuin hadden als behuizing. De cavia’s een mooie hoek in de huiskamer. En de ruimte die we samen hadden, daar konden we allen bewegen als ik thuis was. Dit hield dus in dat ik snoeren moest afdekken en opruimen, planten hoog moest zetten of met gaas omringen als ik deze wilde behouden lol. Een groot deel van het kleine huis was gericht op de dieren. En het was reuze gezellig, zo zie je echt hoe de knaagdieren leven met elkaar. Ze zijn over het algemeen zindelijk, in de zin van dat ze poepen en plassen op hun eigen plek. Toch gaat er op de lange duur weleens wat kapot. Als ze opeens toch aan een bank gaan knagen bijvoorbeeld. Of aan een kleed waar ze daarvoor altijd vanaf bleven. Hier dient dan op dat moment een oplossing voor bedacht te worden. En dat is over het algemeen goed mogelijk. Als je bereid bent te delen met de dieren.

Als je hier niet toe bereid bent of het geld en de tijd niet hebt om hieraan te besteden, raad ik aan om geen dieren te nemen op dat moment in je leven. Dit gaat ‘ten koste’ van de zorg voor het dier.

Een paar zelfvergevingen op mijn ervaring als ik langs het huis loop met het konijn in het kleine hok. Of de vogeltjes in het kooitje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van hulpeloosheid en machteloosheid te hebben als ik langs de tuin loop waarin het konijn in een veel te klein hok zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van verdriet en verongelijking te hebben als ik naar het konijn in het hok kijk en hierin de neiging te ervaren naar het hok te lopen en het konijn eruit te halen en mee naar huis te nemen en los te laten lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de mensen niet te durven aanspreken over de kleine behuizing van het konijn waarin ik angst ervaar dat ze heel erg boos zullen worden en vragen waarmee ik me bemoei.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk verdeeld te vinden, waarin ik bedoel dat als een kind in zo’n kleine behuizing werd gehouden, zou dit onacceptabel zijn en mogen we hier iets van zeggen, echter een konijn wordt hierin niet in overweging genomen terwijl het dezelfde levensvonk in zich draagt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dieper te zijn geraakt door het onrecht wat dieren wordt aangedaan dan het onrecht dat kinderen wordt aangedaan in armoede algeheel in de wereld, wat aangeeft dat ik ‘gewend’ ben aan de ongelijke verdeling op aarde en de armoede waar vele kinderen in leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gewend te zijn aan een bepaalde ongelijkheid in en als het leven op aarde waarin ‘een gewend zijn’ aangeeft dat ik dit accepteer en toesta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ongelijkheid op aarde toe te staan en te aanvaarden in en als een ervaring van gelatenheid, terwijl ik het er in gezond verstand absoluut niet mee eens ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het niet waard ben om op te staan voor gelijkheid in en als het fysieke leven aangezien ik geen emotie ervaar bij bepaalde ongelijkheid en bij een andere ongelijkheid juist wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verontwaardiging te ervaren als ik de twee kleine vogeltjes in het kooitje zie wat meer op een omgeving als decoratie lijkt dan op een leefruimte voor levende dieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de mensen die deze vogeltjes op deze manier huishouden, met de nek aan te kijken, oftewel vanuit en als de geest, in plaats van me in hun schoenen te verplaatsen en bijvoorbeeld eens te vragen hoe het zit met de vogeltjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik me niet mag bemoeien met de wijze waarop de dieren worden huisgehouden in andere huishoudens van onbekenden.

En wat als ik tegenover het konijn kom te staan als levend wezen en het konijn me vraagt waarom ik niets gezegd heb, een paar woorden, ter eventuele verbetering van de leefomgeving van het konijn, aangezien ik degene ben die het ziet en wat ik zie en begrijp, daar ben ik verantwoordelijk voor.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn hoofd te buigen in en als gedachte dat ik tegenover het konijn kom te staan en niets gezegd of gedaan heb in een poging van communicatie om het leven van het konijn te verbeteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen tegenover het konijn dat ik mijn eigen angst voor conflict belangrijker vind dan de kwaliteit van leven van het konijn en dus, doe ik hetzelfde als de mensen die het dier huishouden, namelijk ik houd de ongelijkheid in stand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ongelijkheid van dieren in stand te houden zolang angst voor conflict in en als de geest, voor laat gaan op leven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verontwaardiging te ervaren tegenover de mensen met de appelboom in de tuin met een overvloed aan appels die niet geplukt worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over de onachtzaamheid tegenover de natuur en alles wat groeit en onvoorwaardelijk geeft, wat niet overal zo is in de omgeving, ik zie ook tuinen waarin zorgzaamheid aanwezig is ten aanzien van wat er groeit en leeft.

Als en wanneer ik een ervaring in mezelf voel opkomen van verdriet, dan stop ik, ik adem. Ik adem in en laat de ervaring toe waarin ik me gewaar ben van de ongelijkheid die overal om me heen aanwezig is, in en als de realisatie dat alleen als ik gelijk sta aan en als de ongelijkheid, van binnen en van buiten, ik in staat ben mezelf hierin te bewegen tot ondersteuning van het vinden en toepassen van een oplossing die het beste is voor al het leven.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van verontwaardiging, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf welke specifieke woorden er in me opkomen als een gedachte waarin ik me afscheid van mezelf in een soortgelijke onachtzaamheid naar het leven. Ik stel mezelf ten doel, daar waar ik onachtzaam ben naar het leven in en als mezelf en hiervandaan, naar het leven om me heen, mezelf te vergeven en corrigeren en van hieruit te zien wat er binnen mijn mogelijkheden ligt om te zeggen of doen of juist niet te zeggen of doen.

Ik stel mezelf ten doel me niet te laten leiden door emoties die opkomen naar gelang mijn gewenning en programmering ten aanzien van de ongelijkheid op aarde naar mens/kind, dier en plant en in plaats hiervan, in en als gezond verstand bij te dragen ter ondersteuning van al het leven op aarde in eenheid en gelijkheid en zelf verantwoordelijkheid te nemen voor mijn emoties of juist afvlakking hiervan als ervaring of onderdrukte ervaring, door toepassing van specifieke zelfvergeving en zelfcorrectie in schrijven en/of spreken op hetgeen ik ervaar in en als mezelf.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in angst voor conflict in en als de geest in een situatie waarin ik zie dat niet wordt gedaan wat het beste is voor het leven in en als het fysiek, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat zolang ik in angst voor conflict besta in en als de geest, ik een oordeel vel over hetgeen ik zie en dus, zal ik conflict creëren als ik op dat moment, in deze staat in en als de geest, iets doe of zeg.

Ik stel mezelf doel het oordeel naar mezelf te halen en mezelf te vergeven voor wat er speelt in mij in ongelijkheid ten aanzien wat ik zie als ongelijkheid in het leven in en als het fysiek en zo allereerst de ongelijkheid als conflict binnen mijn eigen fysiek te stoppen en van hieruit, te zien wat het beste is voor al het leven en hierin bij te dragen in de oplossing in en als het leven van de zelfcorrectie.

caviasophia-vereeniging.nl

———————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Advertenties

Dag 505 – Roy de boy

PENTAX ImageRoy de cavia is zondag overleden. Hij had al ruim een jaar extra ondersteuning voor zijn nieren en blaas met kruiden en sinds een aantal maanden leek hij tevreden als ouder mannetje die veel sliep en nog lekker veel at. Sinds een aantal weken had hij staar aan 1 oogje gekregen. De laatste week zag ik dat hij richting sterven ging en de laatste 2 dagen at hij echt veel minder tot aan vrijwel niets op de laatste dag. Het was een week waarop ik elke dag lang van huis was en zondag was ik thuis. Hij was al buiten zijn hok gaan liggen op de grond onder de kast – ik weet niet precies waarom, ook de twee konijntjes kropen onder deze kast toen ze tegen sterven aan zaten. Ik legde een laken en een doek neer zodat hij hierop kon liggen en een soort van kussen onder zijn hoofdje had. Zo heeft hij de dag nog doorgebracht. Aan het einde van de middag gaf ik een stukje peer die hij opat met veel moeite door weinig lucht. Ik pakte hem nog even op, hij stribbelde wat tegen wat misschien net teveel was en toen lag hij slap op zijn zij in mijn handen. Ik legde hem weer terug op het laken, ondersteund door de doeken. Hier krampte zijn lijfje een aantal keren samen, ik bleef bij hem en aaide hem en zo is hij overleden. Het zag ernaar uit dat hij geen lucht meer kon krijgen.

Roy kwam uit de knaagdierenopvang in Utrecht. Hij was met twee broertjes onder een boom in het bos gevonden. Ze zijn uiteindelijk apart geplaatst bij verschillende huisjes. Ik had destijds Roos de vrouwtjescavia alleen in huis nadat haar moeder overleden was en Roy is erbij gekomen. Het zijn nooit dikke knuffelvriendjes geworden in de zin van dat ze tegen elkaar aan lagen – ze waren eerder altijd een beetje aan het kibbelen over de favorietje plekjes. Het was een gezellig levendig koppeltje die door het huis naar de keuken wandelde als het tijd was voor groenvoer, met name Roos was hierin de aanvoerdster.

Nu zijn er geen dieren meer in huis om voor te zorgen, dat is vreemd. Het meeste vreemd is het ’s ochtends als ik opsta en als ik naar huis ga. Gisteren merkte ik op weg naar huis dat ik me enigszins haastte om naar huis te gaan, voor de dieren en toen realiseerde ik me dat ze er niet meer waren en dat dit dus een ervaring van haast had gegeven. Om ze eten te geven, om bij hen te zijn en ook doordat het flink wat tijd innam om voor ze te zorgen. De laatste 12 jaar hebben er altijd knaagdieren in en om het huis gewoond (konijnen en cavia’s en af en toe een muisje in het oude huis haha). Het vreemde is ook dat ik nu minder ‘reden’ zie om thuis te zijn. Het geeft wel ruimte omdat ik nu veel op weg ben voor werk en hier mijn focus ligt en alleen voor mezelf (en huis en planten) hoef te zorgen naast alle taken die gedaan moeten worden.

Dag lieve Roy, dag mannetje. Bedankt voor je steun en stabiliteit.

PENTAX Image(2012: Roy, Roos en Casper in de tuin – Witneus huppelde ergens anders rond)

———————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Dag 496 – Zelfvergevingen op onderdrukking van emoties

emotions-150x150Voor context zie: Dag 495 – Onderdrukking van emoties

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb tijdens de sportles toen het verdriet als de emotie om het overlijden van Witneus omhoog kwam, even weg te lopen naar het toilet om even met mezelf te zijn en het verdriet te uiten voor en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf de kans te ontnemen om intiem met mezelf te zijn en het verdriet met en als mezelf te delen, onafhankelijk van wat ‘anderen zouden denken’ als ik een sportles uitloop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bang te zijn geweest dat ik al in tranen zou uitbarsten als ik de deur uitliep, de trap af, langs de balie naar de kleedkamer voordat ik in het toilet zou zijn en dus, besloot ik om te blijven en mijn tranen weg te slikken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik tranen weg kan slikken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in expressie van een verdriet om het overlijden van een huisgenootje, te onderdrukken door gedachten over de omstandigheden waarin ik me bevind zoals midden in de warming-up van een sportles.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat de anderen in de les, de instructrice  en de jongen achter de balie zouden zien dat ik moet huilen en daarom wegloop en/of dat ze zouden zien dat ik gehuild heb als ik terugkom wat mij doet besluiten om in de les te blijven en door te gaan in onderdrukking van wat er speelt in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb eigenlijk wel had willen delen dat mijn lieve konijn was overleden en dat ik daar verdriet om had, dat we zoveel gedeeld hadden samen en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te delen met anderen, hetgeen er in me omgaat en tegelijkertijd hierin laat zien hoe intiem een samenleven met een dier kan zijn in en als een gedachte dat ik niet zomaar wil huilen in de les, dat dit niet gepast is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf een expressie te ontnemen in samenzijn met anderen omdat ik er zelf iets van vind als ik opeens ga huilen terwijl de les al begonnen is terwijl er geen reden is om aan te nemen dat ze me niet zouden ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me ‘alleen’ te voelen in de verwerking van het overlijden van Witneus aangezien ik dit alleen met haar gedeeld heb en met Roy de cavia, die nog hier is en me ondersteunt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in expressie van een emotie vast te zetten in gedachten over het overlijden als dat het gehele proces naar tevredenheid is gegaan en ik tegelijkertijd wel verdriet ervaar om het feit dat ze er niet meer is, en zodra dit verdriet iets opkomt, de gedachte als ‘tevredenheid’ opkomt en ik hierin het verdriet weer onderdruk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het proces naar tevredenheid is verlopen en dit te herhalen voor mezelf in en als een gedachte terwijl ik nog niet klaar ben met het gehele zelfonderzoek en er nog iets speelt wat ik wellicht anders had kunnen doen maar wat buiten het concept valt wat ik kan bevatten en ik houd vast aan het concept wat ik kan bevatten in en als de geest, wat ik als tevredenheid omschrijf als dat ik gedaan heb wat hierbinnen valt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in een willen delen van het overlijden van Witneus en het tegelijkertijd geen slachtofferschap ervan te willen maken in en als een gedachte als  ‘om aandacht vragen’ en zo niet te delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb feitelijk helemaal niet te weten hoe zoiets te delen als er niet rechtstreeks naar gevraagd wordt en het maar raar te vinden om opeens te gaan huilen in een geheel ander moment zoals bijvoorbeeld tijdens een sportles.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het maar raar te vinden dat dit verdriet opkomt tijdens een sportles welke getriggerd wordt door romantische muziek waarin ik het overlijden van Witneus ervaar zoals ik liefdesverdriet ervaren heb – terwijl ik tegelijkertijd wel weet dat de geest ruimte geeft om me fysiek te ontlasten als de aandacht in en als de geest, er juist vanaf gehaald wordt zoals bijvoorbeeld tijdens een sportles en ik het dus eigenlijk niet raar vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet voor en als mezelf te gaan staan in een intiem moment met en als mezelf maar in plaats hiervan, mezelf te onderdrukken en hierin mezelf te missen en als ik dit keer op keer doe, mis ik mezelf steeds meer en bouw ik ondertussen verdriet als emotie op als een gemis als afscheiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een afscheiding in en als mezelf op te bouwen, te vergroten door mezelf in en als expressie van een emotie te onderdrukken, waarvan ik me realiseer dat ik dit zo geleerd heb in de opvoeding waarin geen emoties getoond worden naar elkaar, behalve als er iets heeeel ergs gebeurde zoals het overlijden van een ouder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het overlijden van Witneus blijkbaar niet ‘erg’ genoeg te hebben gevonden om openlijk te tonen en dus niet te weten hoe ik dit kan delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik ‘het niet nodig heb’ om mijn verdriet te delen over het overlijden van Witneus aangezien ik toch zogenaamd tevreden ben over het verloop van het proces en ons gehele leven samen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het gaat om verdriet ‘wel of niet tonen’ in plaats van mezelf te delen in expressie in een moment ter ontlasting/ontlading als wat het beste is voor mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen fysiek te compromitteren in en als het onderdrukken van een emotie als expressie en zo mezelf vast te zetten in en als fysiek ongemak in en als het vasthouden van ontlasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb  elke keer te denken dat ‘dit toch niet zoveel invloed kan hebben’ op mijn fysiek en er zo voor te kiezen de emotie te onderdrukken en dus bewaren in en als de geest, gemanifesteerd in en als het fysiek als bron om keer op keer energie op te genereren als terugkerende emoties die constant getriggerd (kunnen)  worden, waardoor ik me meer en meer terugtrek en afscheid, in en als de geest als in en als een angst dat deze emotie plotseling getriggerd wordt als ik met anderen ben en ik dus ga huilen in een ‘niet gerelateerd’ moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te kiezen voor een behoud van mezelf in en als de geest in plaats van een ontlasten ten behoeve van mezelf in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet zomaar kan gaan huilen, dat ik niet mag huilen in een niet gerelateerd moment.

(Herinnering als klein meisje – ik heb om havermoutpap gevraagd en mijn moeder maakt een groot bord vol, net zoals mijn vader altijd heeft, het is een zaterdagavond waarop mijn vader meestal weg is naar tafeltennis, ik zit aan de salontafel en mijn moeder en broer zitten op de bank. Ik vind de pap toch niet zo lekker en krijg niet meer op dan een paar hapjes. Ik durf dit niet te zeggen en de tranen staan in mijn ogen en ik word of houd me heel stil. Tot mijn moeder vraagt wat er is, of ik het niet lekker vind en ik zeg nee en de tranen stromen nu uit mijn ogen. Ik schaam me omdat ik zelf om dit grote bord pap gevraagd heb en dus vind dat ik het ook op moet eten. Ik ervaar mezelf als intens verdrietig hierin. Mijn moeder wordt overigens niet boos, ze laat alleen een soort van lachje horen (niet gemeen in mijn oren) waaruit blijkt dat ze ook weet dat ik er eerst om gevraagd heb en het toch niet wil en ik hoef het niet op te eten. En that’s it. Er wordt niet op teruggekomen en ik heb ook geen referenties naar dit gebeuren ervaren waarin ik zie dat het puur in mijzelf plaatsvindt. Er is echter ook geen ondersteuning geweest hierin naar mij toe in deze ervaring in mezelf, in hoe dit op te pakken en mezelf te ondersteunen, dus dat is iets wat ik nu zelf kan doen).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn verdriet niet te kunnen delen omdat ik vind dat het proces goed verlopen is en dus heb ik geen reden tot verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik geen reden heb tot verdriet en dus onderdruk ik het verdriet als emotie in en als deze reden tot geen reden hebben, in plaats van werkelijk diep in mezelf te zien wat het is dat ik toch nog verdriet om heb want als het werkelijk geheel in en als tevredenheid verlopen zou zijn, zou het stil zijn binnenin mij ten aanzien van dit punt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn emoties te onderdrukken met de redenen in en als de geest en dus, mezelf in en als de geest te onderdrukken met mezelf in en als de geest en dus lagen te creeren in en als mezelf, in en als de geest, fysiek gemanifesteerd zodat ik niet werkelijk in mezelf zal gaan zien voorbij de voorprogrammering als redenen in en als de geest, mezelf vergeef voor de limieten hierin en corrigeer en in staat stel tot werkelijke zelfverandering, in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat ik geen ondersteuning heb gekregen in het begrijpen en richting geven van mezelf in zo’n moment van schaamte als in de herinnering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik geen ondersteuning nodig heb in het begrijpen en richting geven van mezelf als er emoties opkomen aangezien deze niet ‘werkelijk’ zijn en ik geleerd heb dit altijd alleen te doen en dus doe ik het ook alleen en onderdruk ik mijn emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten dat een ander alleen maar onbegrip zal tonen en waarin ik alleen maar meer verwarring ervaar binnenin mezelf door mijn reactie op eventueel onbegrip als gedachten van een ander als reactie op hetgeen ik deel en dus zie ik er geen nut in om mijn emoties te delen als expressie ter ontlasting als wat het beste is voor mijzelf in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alleen mijn emotie te willen tonen/delen als ik begrip verwacht en als ik dit niet verwacht, ervoor te kiezen het niet te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in het comfortabele gebied te houden door begrip te verwachten van een ander en de aanwezigheid of afwezigheid hiervan, te gebruiken als reden om in de ervaring van veiligheid in en als de geest, aanwezig te blij ven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ander geen eens een kans te geven om even met mij ‘mee te leven’ in en als een verwerking van een overlijden door mijn verdriet als emotie hierin niet te delen of tonen en zelfs te onderdrukken en vervolgens te denken ‘dat anderen mij toch niet begrijpen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘dat anderen mij toch niet begrijpen’ waarin ik in het begin van dit blog schreef dat er geen reden was om geen steun te verwachten als ik het verdriet geuit zou hebben dus het onderdrukken is hier duidelijk gebaseerd op een herinnering als gedachte ter controle in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat anderen mij moeten begrijpen en alleen dan kan ik delen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het voldoende is als ik mezelf begrijp en mezelf ondersteun door mezelf te ontlasten in en als een delen van een emotie als wat het beste is voor mijzelf in en als het fysiek, waarin het niet zozeer gaat over het delen van de emotie maar van mezelf hierin verstopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te verstoppen in een emotie en mezelf vervolgens niet te delen omdat ik geen emoties wil delen en zo mijn fysiek te verstoppen/mijn fysieke ontlasting te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verwarring te creëren en ervaren binnenin mezelf in en als onbegrip van mezelf als er reacties opkomen op een eventueel (wat ik zie als) onbegrip van een ander op wat ik probeer te delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten dat een ander mij direct begrijpt zonder zelf inzicht te geven door te verwoorden wat er in mij omgaat en zo ook mezelf de mogelijkheid tot het onder woorden brengen van mijzelf in zelfinzicht, te ontnemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf de mogelijkheid tot het verwoorden van mezelf in zelfinzicht te ontnemen door niet te verwoorden naar anderen toe wat er in mij omgaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om mezelf te onderdrukken als ik met anderen ben en zo mijn fysiek te belasten en dus ben ik ‘liefst’ vaak alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik liefst vaak alleen ben wat niet zo is, ik weet alleen niet hoe ik mezelf kan zijn in en als expressie zonder mezelf te onderdrukken en zonder in reactie te gaan en zo mijn fysiek te compromitteren in het bijzijn van anderen, waarvan ik nu zie dat dit een reactie is op mezelf in het niet weten hoe mezelf te zijn in en als zelfexpressie in het bijzijn van anderen.

Wordt vervolgd.

full_why-do-i-worry-about-what-others-think-of-me

Why do I Worry about what others Think of Me?

—————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

 

Dag 495 – Onderdrukking van emoties

verdrietig-24058Na het overlijden van Witneus het konijn afgelopen maandag bemerkte ik in mezelf dat ik gerelateerde emoties niet kon ‘releasen’. En dan weet ik, dit neemt wat tijd in en in de loop der dagen krijgt dit de ruimte om op te komen en dan kan ik mezelf hierin ondersteunen en het loslaten. Er stond ook echter een week voor de deur met dagen op werk met steeds een nieuwe mensen erbij, wat maakt dat mijn aandacht meer naar buiten gericht zal zijn en ik mezelf minder ruimte geef om de emoties/het verdriet los te laten.

Op woensdagavond had ik een sporttraining – een groepsles met lichte kracht- en conditietraining. In het begin van de les werd er rustige muziek gedraaid en ik voelde het verdriet opkomen. Verdriet om het feit dat Witneus er niet meer is, de intimiteit en afstemming die we hebben opgebouwd door de jaren heen, dit zullen we niet meer delen. Hierin heb ik het nodig om even te huilen en zo dit verdriet loslaten, er uiting aan geven voor mezelf en dan wordt het rustig. Echter, ik stond in de groepsles. En ik wilde niet zomaar gaan huilen in de groepsles. Ik durfde ook niet weg te lopen naar het toilet – we waren net begonnen en ik was bang dat als ik terug zou komen ‘iedereen zou zien dat ik gehuild had’. Dus ik ademde en ademde en slikte eigenlijk mijn tranen in en na een minuut of 10 nam het af.

De volgende morgen werd ik nog steeds met hoofdpijn wakker; deze was aanwezig sinds terugkomst van de dierenarts maandag en het was de afgelopen drie dagen alsof ik uit een coma ontwaakte, ik kon nauwelijks mijn ogen open krijgen. Niet dat ik zo heel veel meer sliep, het was meer dat als ik wakker werd, het was alsof ik van heel ver weg kwam en de hoofdpijn was direct aanwezig. Deze kwam vanuit mijn schouder en borstgebied links welke weer relateerd is aan de hoek in de darm linksboven en ik wist dat het met de emoties te maken had waar ik geen uiting aan had kunnen geven tot zover. Er ontstond tevens grote druk op mijn dikke darm en alhoewel er normaal aandrang was in de ochtend, was er bij de ontlasting een evenzo grote ‘tegendruk’ waardoor de ontlasting moeizaam en zeer beperkt vrij kwam. Wat weer de zwaarte, druk en hoofdpijn vergroot en tevens de ‘emotionele lading’ in mijn lichaam door innerlijke reacties op de moeizame ontlasting en fysieke gevolgen ervan.

Donderdagochtend kon ik er eindelijk bij – ik had de middag-avonddienst in de winkel en dus wat tijd in de ochtend. De ontlasting stopte wederom in de ochtend en hierna zette ik mezelf ertoe om in het aangedane gebied aanwezig zijn. Ik was in staat om bij het verdriet te komen en dit te uiten voor en met mezelf. Ik ervoer dat ik de avond ervoor in de sportles mezelf onderdrukt had en ik was hierover niet happy met mezelf. Er kwam uiteindelijk een hele diepe ‘oersnik’ van binnenuit en de hoofdpijn nam direct af en verdween. Door de dag heen ervoer ik mezelf nog emotioneel, mede omdat de druk op mijn darmen nog aanwezig was en ik moest wachten op de volgende morgen volgens het ritme van de darmen om mezelf fysiek te kunnen ontlasten. Die avond thuis na werk bemerkte ik ook de tegendruk in mijn darm afnemen en de volgende morgen kon de ontlasting komen.

Het punt waar ik in het volgende blog zelfverantwoordelijkheid voor wil nemen is het moment in de sportles waarin ik mezelf niet heb toegestaan om de emoties te uiten door bijvoorbeeld even de les uit te lopen en zo de druk van mijn fysiek af te halen in plaats van dit in stand te houden en de ontlasting uit te stellen, welke ook fysiek dan zo plaatsvindt. Hier zijn nog een aantal zelfvergevingen nodig op allerlei aannames in mezelf hieraan gerelateerd, waarna ik mezelf kan corrigeren.

Voor het werken met emoties is de serie van de Atlanteans in de Eqafe-store een aanrader. Hierin wordt stap voor stap besproken hoe een specifieke emotie is opgebouwd zodat er (zelf)begrip kan komen en hoe we hierin onszelf kunnen ondersteunen in het vrijmaken ervan.

verdrietig-24058Sadness

————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 493 – Witneus

Witneus

Januari 2007 – Juni 2014

Voor mij de allerliefste vriendin en ondersteuning van de afgelopen 7,5 jaar en zulk leuk gezelschap en fijne aanwezigheid in en om het huis.

Vanmorgen heb ik haar in overeenstemming met de dierenarts in laten slapen.

De dierenarts heeft voorgesteld na afloop sectie te verrichten en dat vond ik een goed idee.

Details over wat er precies aan de hand was volgen.

Het gehele proces is naar tevredenheid verlopen – er komt een behoorlijke vermoeidheid op wat bij het proces van overlijden schijnt te horen heb ik van Sunette begrepen en zo ervaar ik nu zelf.

PENTAX Image2007 – 2008 eventjes alleen, nog niet zolang uit de dierenwinkel – Witneus kwam als jong konijntje uit de dierenwinkel

PENTAX ImageMet Casper bij het oude huis 2007 – 2008 – Casper kwam er ietsje later bij uit de konijnenopvang; hij was al een paar jaartjes oud naar schatting.

PENTAX ImageZe hebben kleurtjes uitgewisseld

PENTAX ImageDikke vriendjes vanaf het begin; ik had Witneus naar de opvang gebracht voor een paar nachtjes om ze daar te koppelen. Dat ging direct goed en zo konden ze samen terug.

PENTAX ImageMet Casper in de sneeuw bij het oude huis

PENTAX ImageMet Casper in de sneeuw bij het nieuwe huis

PENTAX ImageJuni 2014 weer een tijdje alleen – Nog steeds een beauty

Dag lieve Witneus, dag allerliefste vriendin, dag zachtaardig wezen, bedankt voor je constante aanwezigheid en je levend voorbeeld! Roy de cavia heeft je plekje in het hooi al ingenomen ;-).

———————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 483 – Moeite doen

PENTAX ImageIk had een gesprek met Witneus het konijn via communicatie met dieren. Dit is niet hetzelfde als een volledig fysieke uitwisseling zoals gebeurt via het portaal (The Desteni Portal). Zoals ik het nu kan benoemen geeft een gesprek in communicatie met dieren fragmentarisch informatie welke nog steeds via de geest verloopt ter vertaling en is de helderheid hierin afhankelijk van in hoeverre de communicator zelfgewaar is. Het kan echter zeer bruikbare informatie geven over de situatie van een huisdier en dit hangt ook weer samen met de vraagstelling van de verzorger van het dier als richtlijn om te komen tot antwoorden. Het gesprek heeft me duidelijkheid gegeven over de fysieke situatie van Witneus. Hier ga ik nu niet verder op in. In dit blog wil ik een punt uitlichten wat voor mezelf duidelijk werd na dit gesprek.

Witneus vroeg op een gegeven moment of een bepaalde fysieke ondersteuning voor haar ‘niet teveel moeite’ was en dat het niet echt nodig was. Het bleek in het gesprek dat ze graag waarneemt en beschouwt en doorgeeft wat zich afspeelt bij andere wezens in haar omgeving (mijzelf, Roy de cavia) en dat ze haar eigen fysieke klachten op de achtergrond zet en dit niet graag bespreekt, ook niet graag laat zien. Toen ik antwoordde dat het net was als hoe ik Roy ondersteun met zijn blaas, aarzelde ze en wilde het misschien toch wel als het ‘in één moeite’ doorging.

Dit raakte mij diep. Want, ware het nu dat ik de laatste dagen weer liep te zuchten en steunen in mezelf (niet hardop, meer in een repeterende gedachte) ten aanzien van het iedere dag opnieuw kruidentabletjes fijn stampen om het fysiek van de diertjes te ondersteunen samen met verscheidene andere handelingen voor de diertjes die fysieke ondersteuning nodig hebben nu ze wat ouder zijn.

Na herhaaldelijke navraag bij Sunette is me inmiddels duidelijk dat de dieren niets meer van de mens/de verzorger over nemen en zelf hun proces wandelen. Het is dus niet zo dat ze hier iets ‘voor mij’ doet. Wat ik wel zie, is dat een bepaalde eigenschap van haar, juist een bepaalde eigenschap van mij uitlicht. Dus het feit dat zij zichzelf op de achtergrond zet en het niet direct nodig vindt om ‘moeite voor haar te doen’ ter fysieke ondersteuning terwijl haar lijfje en fysieke gedrag aangeeft en laat zien dat dit wel nodig is, maakt mij duidelijk dat ik in dit zuchten en steunen in een gedachte van het ‘zoveel moeite vinden’ absoluut participeer in eigenbelang in en als de geest. En dat het een gedachte betreft die zich langzaam maar zeker fysiek manifesteert en zich gaat uiten als ‘moe’ zijn terwijl ik de participatie in de gedachte direct kan stoppen. In hoeverre het mogelijk is dat Witneus zo gewaar is dat ze het op deze manier doorgeeft, om mij wakker te schudden en gewaar te laten worden van mijn houding, dus ter ondersteuning van mij, dat durf ik niet te zeggen. Wel weet ik dat ze hier is ter ondersteuning van mij in het proces op weg naar Leven in en als Fysiek Gewaarzijn.

Onacceptabel, mijn houding van ‘iets teveel moeite vinden’.  Juist het ‘niet vragen’ van Witneus en het aanwezig zijn in en als zelfverantwoordelijkheid van haar (dus aanwezig zijn zonder participatie in afhankelijkheid van gedachten, gevoelens en emoties) maakt dit duidelijk voor me zonder weerstand op te roepen en maakt ook dat ik dit direct stop en verander omdat ik het wil stoppen en wil veranderen. Zo wil ik niet bestaan.

In de volgende blog komen zelfvergevingen en zelfcorrecties.

PENTAX Image

The Consciousness of the Rabbit – Part 1

————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 448 – Druk met mijn interpretatie van Witneus

Ik kijk naar Witneus en ik weet niet hoe ze zich voelt, of ze er moeite mee heeft dat Casper niet meer in het fysiek is bij haar. Ik vermoed van wel maar dat kan net zo goed mijn interpretatie zijn. Ondertussen let ik dus op haar en ervaar hierin emoties, wat iets is wat ik zelf niet leuk vond als ik vermoedde dat iemand dat bij mij deed. Waarneming, vermoeden, gedachten, emoties, het maakt het nogal onduidelijk. En terwijl ik dit schrijf bedenk ik me dat het niet zoveel uitmaakt wat nu wat is, ik begin gewoon met zelfvergeven van wat ik waarneem in mezelf want dat is het enige waarvan ik zeker ben en waar ik iets mee kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn omdat ik niet weet wat er in Witneus omgaat en ik dus niet weet of en wat ik voor haar kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik iets moet doen hierin voor haar terwijl ik alleen iets voor mezelf kan doen hierin met mijn eigen emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op Witneus te letten en mijzelf vast te zetten in mijn interpretatie en/of in een zoeken naar interpretatie in en als de geest van wat ik waarneem bij Witneus.

Wat neem ik waar als fysieke verandering?

Ze eet sneller al haar voer op en eet wat meer.

Ze zit vaker binnen.

Ze rust vaker.

Ze speelt iets minder.

Ze doet verder wel dezelfde activiteiten en is fysiek in orde, ze doet ze alleen iets minder en heeft meer ‘tijd over’ welke tijd ze eerst bij Casper doorbracht en nu alleen.

Ze is rustiger.

Fysiek gezien zijn het dus geen alarmerende signalen en in gezond verstand benaderd is het voor een dier een hele verandering als het huisgenootje met wie ze vrijwel haar hele leven samen heeft door gebracht en fysiek altijd bij zat en tegenaan zat, er niet meer is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren bij de gedachte dat Witneus haar vriendje ‘kwijt’ is en deze ‘nooit meer zal zien’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat Witneus zich alleen voelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat Witneus zich verveelt.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op mezelf in en als mijn ademhaling als ik kijk naar Witneus en zelfvergeving toe te passen als er een energetische ervaring en/of gedachte opkomt.

Ik stel mezelf ten doel te letten op de fysieke gesteldheid van Witneus en te stoppen met het zoeken naar een emotionele interpretatie van wat ik waarneem hierin.

Ik stel mezelf ten doel te letten op mijn eigen gedrag en zelfvergevingen toe te passen op oordelen die hierin in mij omhoog komen ten aanzien van mezelf in mijn gedrag naar Witneus toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren ten gevolge van mijn eigen veroordeling van hoe ik mij gedraag naar Witneus toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ander te veroordelen die zich – in mijn interpretatie – op dezelfde manier naar mij gedraagt/gedragen heeft als zijnde lettende op hoe ik mij voel zonder hiernaar te vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat er niet naar gevraagd werd hoe ik me voel en dat ik tegelijkertijd hierin het gevoel had dat de ander hier wel mee bezig was en hier verdrietig om was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren in en als een gedachte dat de ander verdrietig was omdat ik dat was en me hierin, naast mijn eigen verdriet, ook verantwoordelijk ervoer voor het verdriet van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verantwoordelijk te voelen voor het verdriet van een ander welke wellicht aanwezig is maar waar ik niet direct iets aan kan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven in het bestaan van de energetische ervaring van verdriet en Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf dus verantwoordelijk te hebben gemaakt voor een energetische ervaring van een ander en zo geen zelfverantwoordelijkheid heb genomen en hoefde te nemen, aangezien ik al bezet (bezeten) was met de verantwoordelijkheid voor de energetische ervaring van een ander zonder werkelijk te weten wat die dan inhield en of die er wel was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in mijn eigen bezetting in en als de geest in interpretatie van de fysieke werkelijkheid met energetische ervaringen tot gevolg, niet te zien wat werkelijk hier is welke me opnieuw verdriet doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf verdriet te doen door mezelf te bezetten; bezeten te zijn met en door mijn eigen energetische ervaringen en zo te missen wat hier is in en als de fysieke realiteit, in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te missen in en als de fysieke realiteit, in en als het fysiek door te participeren in afscheiding in en als de geest in energetische ervaringen ten gevolgde van interpretaties van de fysieke werkelijkheid, in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat maakt dat ik emotioneel reageer op het ‘kwijt’ raken van een vriendje/huisgenootje en op het ‘nooit meer zien’ hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te missen wat ik had als ik naar Witneus en Casper samen keek en me hierin ‘gelukkig’ voelde omdat ik hen als ‘gelukkig’ interpreteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus verdriet te ervaren om het verlies van mijn eigen ervaring bij het zien van Casper en Witneus samen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren bij verlies van energetische ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het overlijden van Casper en het kijken naar Witneus te gebruiken om mezelf te behouden in en als energetische ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervullen met het kijken naar iets of iemand buiten mij door energetische ervaringen op te wekken als reactie op de interpretatie als gedachte van wat ik zie en zo te voorkomen dat ik alleen ben met mezelf in en als de stilte.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik verdriet ervaar als ik nu naar Witneus kijk, te stoppen en te ademen en de ervaring direct te stoppen en indien nodig, zelfvergeving toe te passen, waarin ik me realiseer dat een energetische ervaring deel uitmaakt van mijn eigenbelang en niets met Witneus van doen heeft, waardoor ik Witneus ook niet kan zien en eventueel bijstaan in wat werkelijk is.

Ik stel mezelf ten doel gerelateerde herinneringen aan deze ervaring nader te onderzoeken en mezelf te bevrijden van de energetische lading die hierin nog aanwezig is door toepassing van zelfvergeving en hierna zelfcorrectie toe te passen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf hier te houden bij de fysieke waarneming zoals in het bovengenoemde rijtje en zelfvergevingen toe te passen op mijn eigen energetische ervaringen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in en als de adem als en wanneer er energetische ervaringen opkomen en te leren op de adem – op mezelf in en als de adem, te vertrouwen waarin ik me realiseer dat het niet nodig is om in energetische ervaringen te (blijven) participeren.

Ik stel mezelf ten doel te wennen aan de stilte in en als mezelf.

PENTAX Image

—————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/