Dag 366 – Ondersteuning en relatie – ontkoppeling

 

Ondersteuning van mantelzorgers

The Crucifixion of Jesus – Part 5

Ik zie dat ik ‘relatie’ aan ‘ondersteuning’ heb gekoppeld. Hierin is de zogenaamde partner een punt van ondersteuning, iemand waar je op kunt rekenen en dingen aan kunt vragen. En als er geen partner is, is er dus veel minder ondersteuning. Dit is wat ik los wil koppelen van elkaar. Wat zelfvergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een partner te zien als punt van ondersteuning, en het zonder partner zijn te zien als ‘geen ondersteuning’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in partnerschap feitelijk ondersteuning te ‘ruilen’ voor relatie of partnerschap en er dus stiekem iets voor terug te willen, namelijk intimiteit, of een speciale plaats, of een garantie van blijven, een verblijfsgarantie lol.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me vaak gevoeld te hebben alsof ik op de 2e plaats kom als ik geen partner heb, in communicatie met een man die wel een partner heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een eerste plaats als partner, een positie te vinden die zoveel lading heeft dat ik hier niet eenvoudig instap, welke dus feitelijk komt door de gedachten die ik er zelf aan koppel als ‘speciaal’ en ‘eerste plaats’ en ‘eerste punt va ondersteuning’ als dat dit er moet zijn, dat ik dit moet zijn, dat de ander dit moet zijn of wat als dat de ander dat juist niet is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik speciaal moet zijn om een partner te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat de ander speciaal moet zijn om een partner te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken op een partner te kunnen rekenen en hieraan dingen te kunnen vragen, gemakkelijker dan aan een ander mens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb graag een speciale plaats voor iemand te willen innemen, en tegelijkertijd vast te komen in en als de structuur van de gedachte van een speciale plaats.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vast te komen te zitten in en als de structuur van de gedachte van een speciale plaats welke ik zelf creeer in en als gedachte, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vast te komen te zitten in mijn eigen creatie in en als gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf verdriet te doen door te denken dat partners een speciale plaats innemen bij elkaar en dat je dus zonder partner geen speciale plaats hebt, welke feitelijk gekoppeld is aan het idee van ‘geen partner – geen ondersteuning’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf verdriet te doen door een idee van ‘geen partner – geen ondersteuning’, waarin ik in dit idee mezelf niet ondersteun maar mezelf verdriet doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf verdriet te doen in plaats van mezelf te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven in een speciale plaats om ondersteuning te ontvangen en te geven, waarin het geven gekoppeld is aan het ontvangen, dus een geven om te ontvangen, en niet aan een ‘geven zoals je zou willen ontvangen’ welke vrij is van iedere binding in en als relatie en gebaseerd op het geven als en vanuit zelfondersteuning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen geven om te ontvangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren, dat als ik niet geef, ik niet zal ontvangen, welke voortkomt uit een angst om tekort te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geven en ontvangen te hebben gekoppeld aan geld, en als ik weinig geld heb, te denken dat ik minder in staat ben om te geven, en als ik iets meer geld heb, angst te ervaren om te geven uit angst dat ik niet zal ontvangen en dus opeens zonder geld, dus zonder leefmiddelen, overblijf, helemaal  als er geen partner is die voor me zorgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een partner te zien als iemand die voor me zorgt en me tegelijkertijd hiertegen te verzetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te verzetten tegen mijn eigen zienswijze van een partner als iemand die voor me zorgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden als ik denk dat een partner mij ziet als iemand die voor hem zorgt, in en als een angst dat de partner dan achterover gaat hangen en niets meer doet, en dingen in de soep laat lopen en dan verwacht dat ik voor hem zorg, met de boodschap ‘ik zou dat ook voor jou doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘ik zou dat ook voor jou doen’ te zien als manipulatie, waarin ik denk dat ik iets moet doen omdat een ander ‘dat ook voor mij zou doen’, en hierin dus een ‘geven omdat er wordt ontvangen’ ontstaat, welke opnieuw niet gelijk is aan ‘geven zoals je zou willen ontvangen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te manipuleren in en als de gedachte dat ik denk dat ik iets voor een ander moet doen omdat ik denk dat ‘een ander dat ook voor mij zou doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te manipuleren in en als een gedachte met weer een andere gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden van mijn eigen gedachte dat een partner mij ziet als iemand die voor hem zorgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf bang te zijn achterover te gaan hangen en niets meer te doen als ik een partner heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te willen zorgen voor iemand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zorgen voor een ander en verzorgd worden te veroordelen en hierin in angst aanwezig te zijn en zo mezelf te voeden met angst in en als de geest, in plaats van in en als mezelf, in en als de adem, werkelijk voor mezelf te zorgen, in en als mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te geven zoals ik zou willen ontvangen in een angst tekort te komen in deze staat die geleid is door een ongelijke geldverdeling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in angst te bestaan voor tekortkoming en me dan maar te voeden in en als mijn angst in en als energie in en als de geest, waarin ik mijn fysiek langzaam opeet en dus daadwerkelijk fysiek ‘tekort’ kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ergens ‘gelijke’ terugbetaling te verwachten als ik geef, wat geen gelijkheid is maar ruilhandel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me ‘minderwaardig’ te voelen als ik geen partner heb en ‘meerwaardig’ als ik wel een partner heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb partnerschap dus onbewust te koppelen aan geld, niet zozeer in directe uitgaven maar meer als vangnet voor als het misgaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb partnerschap te zien als vangnet voor als het misgaat, wat feitelijk een vangnet is voor het geval dat ik mezelf mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een partner te zien als vangnet voor het geval dat ik mezelf mis, dus voor als ik val, en dus val ik voor een partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vallen voor een partner/voor het idee van een partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vallen voor mijn eigen ideeen en deze te projecteren op een partner zodat ik voor die partner kan vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken te moeten geven zoals ik zou willen ontvangen, waarin  het ‘geven zoals je zou willen ontvangen’ een moraal wordt waarin in ik mezelf uit het oog verlies en het wederom doe om in een goed boekje te komen. (Het geldboekje?).

Wordt vervolgd inclusief zelfcorrecties.

The Crucifixion of Jesus – Part 5

————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 269 – Expressie en de Darm – Verlangen – Geregeerd door Hormonen – Zelfcorrecties-1

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Zelfcorrecties volgend op de Zelfvergevingen in Dag 268:

Gedachtendimensie:

Als ik mezelf de Gedachte ‘Ik wou dat hij hier was’ zie binnen gaan, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik met het binnen gaan van deze Gedachte, het hele patroon in werking zet en Verlangen creeer. Vervolgens ervaar ik dan tegen mijzelf in te gaan als ik niet probeer om samen met de man te zijn zoals in de Gedachte. Waarin de ervaring van het tegen mezelf ingaan, een ervaring is van tegen het plaatje gekoppeld aan de Gedachte in mijn hoofd ingaan, waarin ik, in de geest, een mogelijkheid creeer tot samenzijn, En in deze mogelijkheid geef ik het Verlangen vrij spel, en geef ik als het ware een Startsein aan Verlangen om mij over te nemen en steeds verder de ervaring van Verlangen in te gaan. Die ik vervolgens denk te moeten creeren. Dus ik stop, ik adem. Ik stop de Gedachte in mijn hoofd, en ik ga verder waar ik fysiek mee bezig ben.

Ik stel mezelf ten doel in gezond verstand in het moment te onderzoeken of ik wel of niet kan en wil samenzijn met de man als wat het beste is en niet geregeerd door gedachten als plaatjes in mijn hoofd.

Verbeeldingsdimensie:

Als ik mezelf zie participeren in een Afbeelding van mezelf naakt liggend tegen de man aan, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik door participatie in de afbeelding mijn Verlangen als energie opwek, en als deze eenmaal is opgewekt, is het lastiger Verlangen te stoppen. Echter, het participeren in een afbeelding leidt tot niets behalve een obsessie in de geest en onrust in het fysiek door de opgewekte energie. Dus ik stop, ik adem. In de inademing stop ik participatie, op het stiltepunt koppel ik mezelf los van participatie en stabiliseer ik mezelf in mijn fysiek en houdt eventueel mijn 2 handen vast om mezelf hier te halen, ik adem uit en laat de afbeelding gaan door er niet opnieuw in te zien maar in en als de uitademing aanwezig te zijn, op het stiltepunt zie ik wat te doen, hier in het fysiek.  Eventueel herhaal ik dit een aantal keren.

Angstdimensie:

Als ik mezelf in angst zie participeren om niet op het juiste moment samen te zijn met een man, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik ten eerste niets kan veranderen aan een situatie die er wel of niet is, en dat ik ten tweede niet zelf verander als ik in/als angst blijf bestaan. Hetgeen ik kan doen, is de angst stoppen in mezelf en zien wat de angst is, voor wat ik angst ervaar om te verliezen. Ik adem in de ervaring van angst en omarm mezelf hierin. Ik zie welke reacties en gedachten omhoog komen, en pas hier zelfvergevingen op toe.

Als ik mezelf zie participeren in de angst voor teleurstelling van niet op het juiste moment samen zijn, dan stop ik, ik adem. Ik adem in de ervaring van (angst voor) teleurstelling, en zie hierin waarom ik teleurstelling ervaar, waarin ik mezelf teleurstel door in een verwachting van mezelf te gaan in de geest.

Als ik mezelf angst zie ervaren voor het ‘over de kop gaan’ en hierna belanden in de negatieve pool, dan stop ik, ik adem. Zolang ik beweeg in positieve en negatieve polen, beweeg ik me op golven van energie, en dus in de geest. Ik realiseer me dat er niet werkelijk een negatieve pool bestaat, maar dat deze alleen een ervaring is van verlies van energie als negatief na een ervaring van positieve energie. Energie is energie, positief of negatief. Ik hecht nog waarde aan de plus en minpool hierin, en deze waarde vertaalt zich in mijn fysieke ervaring als manifestatie, en dus ervaar ik deze als echt, met name doordat ik er fysieke veranderingen in onderga, waarin ik van de vertraagde darmwerking het meeste last ondervind.

Ik stel mezelf ten doel de last die ik ervaar van een vertraagde darmwerking na de ovulatie, in mezelf nader te onderzoeken in relatie tot de ovulatie en verlangen. De relaties die ik hierin tegenkom zet ik in zelfvergevingen, zodat ik de verbindingen van mezelf aan de vertraagde darmwerking, losser maak, en ik er dus minder persoonlijke waarde aan hecht. Het feit is dat de darmwerking na ovulatie 2-3x langzamer gaat, gerelateerd aan de hormoonwisseling, zoals het voortplantingssysteem geprogrammeerd is, en dit fysieke feit kan ik niet veranderen. Wel kan ik de waarde die ik hieraan hecht, inzien en stoppen in mezelf, waarin ik mezelf bevrijd van hechting aan de hormonale wisselingen – gerelateerd aan seksuele mogelijkheden en voortplanting – en mezelf kan bewegen in iedere fysieke hormonale situatie waarin ik me bevind.

Backchatdimensie:

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte als backchat ‘dit gaat me nooit lukken‘, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik met iets lukken bedoel, een perfect moment samenstellen, welke een NU moment is in de geest. Vervolgens ga ik zo’n moment najagen en en hierin tegelijkertijd een polariteit als ‘niet-lukken’ dus als falen creeren. Waarin ik faal in het behalen van een ultiem moment in de geest, alsof er maar 1 moment bestaat waarin ik wel of niet slaag hierin aanwezig te zijn. Waarin ik de totale fysieke werkelijkheid mis, welke hier in IEDER moment aanwezig is, waarin ik niet kan slagen of falen, ik kan het alleen missen door in de geest te participeren en een NU na te jagen. Een gedachte over lukken houdt al in dat ik een niet-lukken als mogelijkheid creeer. Ik creeer dus mijn eigen falen, en hierin leef ik voort in angst voor falen, in ieder moment, dus leef ik in de geest, in ieder moment, in angst voor mijn eigen creatie als falen, en alleen in het ene NU moment zou ik even niet in Angst bestaan, en dus streef ik dit na in de geest, en ja, dan word ik bang, want het is maar 1 moment tussen alle ‘iedere momenten’ die ik in angst besta, dus het is een erg kleine kans tot slagen, lol. Geen wonder dat ik bang ben in de geest.

Ik stop, ik adem. Ik haal mezelf hier in het fysiek, en stel mezelf ten doel te streven naar aanwezig zijn in de adem in ieder moment, waarin geen falen en slagen bestaat. Ik realiseer me dat dit een proces is waarin ik alle relaties in de geest moet loskoppelen die ik gehecht heb aan de ervaring van slagen en falen en streven hiernaar en angst hiervoor, welke als draden door me heen lopen en me vast houden in de status quo van de geest in angst. Dus, veel werk te doen met veel geduld.

Wordt vervolgd met zelfcorrecties op de laatste 3 dimensies.

Een serie blogs over angst voor falen en verlangen naar succes start hier:

The Fear of Failure and Desire for Success: DAY 322

—————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 89 – Ik ben niet alleen want ik houd van je

Jij leeft alleen, zei x. We zijn allemaal alleen, zei y. Nee, ik niet. Want ik houd van je, zei x. Je bent alleen met jouw houden van van, ik ben niet daar, ik ben hier, zei y. Ok ik wil samenwonen ja, zei x.

Dit is zo’n beetje de strekking van de communicatiestoornis waar x en y sinds de eerste dag van ontmoeting niet doorheen komen. En omdat y niet wil samenwonen en x niet weet hoe hij alleen kan wonen in Nederland (que huisvesting en werk wel maar hoe hierin te staan niet) is x terug gegaan naar Polen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat we niet door deze illusie van (gevoel van) liefde heen komen, waarin het verdrietig zijn voortkomt uit het geloof in deze illusie van liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in de illusie van gevoelens van liefde waarmee ik, door het geloof in het missen hiervan, zoveel verdriet heb gecreeerd in de angst om altijd alleen te blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst om altijd alleen te blijven te creeren door het geloof in (het moeten vinden van) wederzijdse liefde en anders in ieder geval liefde van 1 kant.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet alleen ben als er van me gehouden word, en als het een wederzijdse illusie van houden van is dan is het koppel in de mind/geest tevree.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tevredenheid te ervaren als er van me gehouden wordt en helemaal als het wederzijdse liefde is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen wat aantrekking en graag bij iemand in de buurt zijn en afstoting en niet graag bij iemand in de buurt zijn nou eigenlijk precies inhoudt, wat het is en wat het niet is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb waarde te hechten aan aantrekking en me prettig voelen in iemands aanwezigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds niet te begrijpen wat een startpunt is om een relatie met iemand te beginnen, waarom met die iemand en niet met de buurman.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de neiging tot het verliezen van motivatie te ervaren nu x naar polen is, terwijl ik hem helemaal niet zo vaak zag de laatste weken in Nederland, en dus wat het het idee dat hij hier is en dat ik eventueel naar hem toe kan voldoende om me zoet te houden in/als de mind als weg van mijn angst om alleen te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het idee dat x hier is/was en ik naar hem toe kan/kon als backdoor te gebruiken om mezelf weg te houden van het werkelijk alleen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te beginnen te zien dat het totale concept van liefde een illusie is, waarin ik een leven lang verdriet gecreeerd heb om het geloof in het missen hiervan, en even later toch weer te zwelgen in het missen van de liefde van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het verdrietig te vinden om geen mogelijkheid meer te zien in  deze situatie, de backdoor is dicht, en tegelijkertijd een soort van rust te ervaren aangezien ik steeds werd afgeleid door de liefde en me hierin niet in gelijkheid kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet in gelijkheid te kunnen bewegen als de ander vol blijft houden dat zijn liefde voor mij echt is en dat hij alleen wil blijven als ik met hem samen wil wonen of als hier een kans toe is, terwijl ik niets wil zolang zijn liefde voor mij op de eerste plaats staat in opoffering van zelf als Leven in vol geloof dat dit leven is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te begrijpen dat x deze ervaringen van liefde heeft maar niet te begrijpen dat hij heilig gelooft dat het ok is om via liefde voor een ander te leven, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf heel lang geloofd te hebben in deze gevoelens van liefde, alleen wetende dat ik hierin alleen moet kunnen staan, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alleen kan staan in de veiligheid van de liefde van/voor een ander=de mind, wat een alleen staan is in/als de mind maar niet als leven.

Aha dit moet dus ook zo zijn bij x, en dit moet ook zijn veront-waardiging zijn over het feit dat ik het samenwonen niet wilde doorzetten, alsof ik hem zijn kans om op te staan heb ontnomen terwijl hij er ‘bijna was’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen te willen gaan staan in de veiligheid van de illusie in/als de mind van het ervaren van de liefde van/voor een ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weten dat liefde voelen geen leven is maar het nog niet te kunnen leven doordat ik er nog zoveel herinneringen aan verbonden heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel herinneringen verbonden te hebben aan het zoeken naar en leven via gevoelens van liefde van en voor elkaar waardoor ik niet zomaar 1-2-3 hieruit kan stappen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf als geloof in gevoelens van liefde als leven in te zien, te stoppen, zelf te vergeven en zelf te corrigeren in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel mezelf als ervaring van verdriet als substituut van deze gevoelens van liefde als leven in te zien, te stoppen, zelf te vergeven en te corrigeren in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel iedere keer dat ik verdriet ervaar om het gemis van de illusie van liefde in/als de mind, in te zien dat ik niet werkelijk alleen kan staan als ik wil vasthouden aan een illusie in/als de mind, en dat het verdriet voorkomt uit het geloof in deze illusie die verbonden zit met fysiek opgeslagen herinneringen en die me dus steeds van de wijs brengen door mezelf te laten geloven dat ik iets mis en/of dat ik iets fout doe/heb gedaan door alleen te gaan leven
om alleen te gaan staan.

Ik stel mezelf ten doel in te gaan zien dat ik echt niet weet wat leven is, en dat ik het verdriet heb gecreeerd uit het geloof dat deze gevoelens van (gedeelde) liefde leven is, en door dit in realiteit te missen geloof ik dat ik het leven mis, waarin ik juist in dit geloof mezelf als leven mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het leven mis door het geloof in het missen van de illusie van de (gedeelde) liefde, waarin ik mezelf verdeel/opsplits in plaats van mezelf te delen een en gelijk als zelf als Leven in/als de Adem, waarin ik geen voorbeeldervaring heb en dus ook nergens aan vast kan houden of naar toe kan werken aangezien alles waar ik aan vasthoud of naar toe werk me vasthoud in/als de mind.

www.desteniiprocess.com

www.desteniiprocess.com/courses/relationships

www.eqafe.com/free