Dag 337 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Dag 326 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Angstdimensie

Dag 327 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Verbeeldingsdimensie

Dag 328 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie

Dag 329 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie-vervolg

Dag 330 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Backchatdimensie

Dag 331 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Reactiedimensie

Dag 332 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Reactiedimensie-zelfcorrecties

Fysieke Gedragsdimensie:

Samentrekking spieren, samentrekking spieren onderbuik-dikke darm, adem inhouden, hartslag versnellen, oren gespitst, alert / aandacht op de geluiden gericht, schrikachtig – niet goed in het lichaam aanwezig, verlamming/apathie, uitputting/moeheid

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn spieren samen te trekken ten gevolge van de reacties gebaseerd op angst welke opkomt bij het horen van harde stemmen en geluiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn adem in te houden en hierin de spieren in de dikke darm samen te trekken, in de onderbuik en ter hoogte van het middenrif ten gevolge van reacties in en als angst en ten gevolge van verschillende emotionele reacties als stress die ik weer heb opgebouwd als bescherming om deze angst niet te ervaren, welke opkomt bij het horen van harde stemmen en geluiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de pure angst in essentie niet te durven ervaren, waarin ik ervaar alsof ik doodga, en ik dus allerhande mechanismen oproep om dit te voorkomen, terwijl ik eigenlijk alleen maar de ervaring van angst aan het voorkomen ben – welke geprogrammeerd is maar dat wist ik niet – en mezelf in dit voorkomen, langzaam aan dood maak door te reageren in negatieve energetische reacties als emoties, waarin ik een ervaring van beloning creeer voor mezelf, welke dus feitelijk een beloning is voor mezelf voor het slagen van overleven in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te belonen met energetische reacties voor het slagen van overleven in en als de geest, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik mezelf in en als het fysiek, op deze manier langzaam consumeer en opbrand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hartslag te versnellen als fysieke verandering bij het horen van harde stemmen en geluiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn oren te spitsen bedoelende richten op ieder geluid buiten mij, bij het horen van harde stemmen en geluiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn aandacht op de geluiden te richten en hierin mezelf vergeet te ondersteunen en te stoppen in reactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schrikachtig te worden als ik de aandacht richt op de geluiden buiten mij, en zo juist de ervaring van angst te vergroten in mezelf aangezien ik in de geest verdwijn en hierin mijn eigen fysiek als referentie van hoe ik me beweeg, achterlaat, en ik dus mijn eigen aarde als fysiek als substantie niet gebruik om mezelf te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen fysiek onveilig te maken door er eerst uit weg te gaan in en als reactie in angst op harde stemmen en geluiden, en hierin de energetische beloning van het slagen van dit vertrek, op te slaan in het spierweefsel in mijn fysiek, welke elke keer omhoog komt bij het horen van harde stemmen en geluiden, en ik dus niet zozeer reageer op harde stemmen en geluiden van buitenaf, maar meer op mijn eigen opgeslagen emoties en gedachten waar ik van schrik, welke getriggerd worden door de harde stemmen en geluiden buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een onveilige situatie in mijzelf te creeren en schrikachtig te worden door emoties de plaats in te laten nemen van de stabiliteit van mezelf in en als mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ruimte in en als mijn fysiek te hebben in laten nemen door de ander=de mind in en als energetische reacties, voortkomend uit ongeziene gedachten die ik heb aangemaakt, in eerste instantie om te proberen controle te behouden in een situatie waarin ik schrok van harde stemmen en geluiden en ik niet begreep wat er gaande was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te creeren door onbegrip en vervolgens controle te nemen in en als gedachten om mezelf in het onbegrip en de ervaring van angst hierin, op te vangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij voorbaat apatisch te worden en mezelf te verlammen en iets niet aan te gaan ter voorkoming van de ervaring van angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ‘geen zin’ te creeren als excuus om niet te hoeven bewegen richting de ervaring van angst welke ik ervaar als ik hetgeen oppak wat gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vervolgens te veroordelen voor de ervaring van ‘geen zin’ hebben, waarin ik opnieuw een laag creeer die het moeilijker maakt te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring apathie en verlamming in mijn fysiek te manifesteren in het spierweefsel, met name in de dikke darm, afgewisseld met plaatsen van verkramping, waarin ik druk ben met het fysieke spierweefsel en ik dus niet hoef te bewegen richting hetgeen me angst aanjaagt in het oppakken van wat gedaan moet worden en in het nemen van zelfverantwoordelijkheid hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het nemen van zelfverantwoordelijkheid en het staan hierin tegenover een ander, in die mate dat ik liever fysiek ongemak creeer en dus mezelf vernietig dan dat ik de angst onder ogen zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de voorkeur te hebben gegeven aan het vervormen en verkrampen en verlammen van mijn fysiek boven het onder ogen zien van angst in en als zelfverantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb zelf verantwoordelijkheid te nemen voor de oorspronkelijke ervaring van angst in mij en alleen nog druk te zijn met de reactie als stress in de geest welke mijn fysiek uitput en vermoeid, geactiveerd wordt door de existentiele angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek uit te putten en te vermoeien met reacties in en als stress op de existentiele ervaring van angst voor het onbekende in en als mij aanwezig, waarin ik verdwijn uit mijn lichaam en zo zelf een ervaring van angst creeer door afwezigheid in mijn fysiek welke geen stabiliteit geeft maar energetische ervaringen, in dit geval emoties,  de ruimte geeft om te manifesteren.

*

Als ik mezelf mijn adem zie inhouden als ik harde stemmen en geluiden hoor, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan adem ik diep in, houd even vast, adem uit en laat onvoorwaardelijk los.

Ik realiseer me dat ik verkramping in spieren heb opgebouwd door de tijd heen en dat dit een consequentie is die ik doorwandel, en dus zal deze niet in 1x verdwijnen; wel zal het door blijven ademen voorkomen dat ik opnieuw de verkramping bevestig in mij, en de mogelijkheid openen om in zelf te zien wat er gebeurt en/of wat er opgeslagen ligt in mijn fysiek wat getriggerd wordt door de harde stemmen en geluiden.

Als ik mezelf mijn oren voel spitsen en mijn aandacht zie vestigen op de harde geluiden en stemmen buiten mij, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan adem ik diep in, houd even vast, adem uit en laat onvoorwaardelijk los; ik focus me op mijn eigen ademhaling.

Als ik ervaar dat mijn hartslag versnelt, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan adem ik diep in, houd even vast, adem uit en laat onvoorwaardelijk los. Ik pas deze ademhaling toe totdat en zodat mijn hartslag kan vertragen tot een fysiek ondersteunend ritme.

Als ik mezelf voel schrikken en uit mijn lichaam voel verdwijnen, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan focus ik mij op de ademhaling en beweeg mijn fysiek, Ik pak mijn handen vast, strek wat spieren of ga een fysieke handeling uitvoeren om mezelf in mijn fysiek te brengen of aanwezig te houden.

Als ik mezelf zie verkeren in verlamming en apathie, moeheid en uitputting, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me in een consequentie bevind waarin ik angst heb onderdrukt en dit verberg met een ervaring van apathie en verlamming en mezelf hierin fysiek heb uitgeput en vermoeid doordat onderdrukking enorm veel fysieke energie in beslag neemt. Ik beweeg me langzaam door de vermoeidheid en met de vermoeidheid en onderzoek in het moment hoe ik mezelf hierin het beste kan ondersteunen.

Ik realiseer me dat ik stil van en mezelf stil houd, zodat ik niet gezien word, welke blijkbaar een mechanisme is die ik zo heb toegepast in reactie op harde stemmen en geluiden.

Ik stel mezelf ten doel het stil vallen als stil houden te onderzoeken in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de reacties in en als stress te stoppen in mezelf, en de werkelijke ervaring van angst direct in te zien en toe te laten in mezelf. Ik omarm mezelf en ondersteun mezelf in deze ervaring, en zie wat er is, waar ik bang voor ben, waar zelfvergevingen nodig zijn; ik pas deze toe en stel mezelf hierin in staat om langzaam door de angst te bewegen, erin op te staan,  en mezelf hierin te corrigeren, zodat ik op kan pakken wat gedaan moet worden, adem voor adem, stap voor stap, dag voor dag, zonder in de toekomst het hele project te projecteren en zo onnodig uit te vergroten, aangezien ik hiermee de angst activeer en vergroot.

Full_why-does-no-one-seem-to-understand-me

WHY AM I?

Desteni I Process Lite  – It’s Free!

—————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Nederlandstalige voortzetting van het onderwerp moeheid en slapen:

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Probleem:

Een ervaring die van tijd tot tijd terugkomt is dat het ‘opeens teveel’ is’. Dit ‘opeens’ is al een opmerkelijk gegeven, aangezien iets niet opeens teveel is, daar gaat iets aan vooraf. Ik ervaar dit ‘opeens teveel’  als ik ‘opeens’ last krijg van een plek in mijn schouder die doortrekt door de arm heen. Ook dit is niet opeens maar bouwt zich op. Deze plek in mijn schouder is gerelateerd aan een plek ter hoogte van mijn middenrif, waar mijn fysiek zich samentrekt. Een punt waar alle structuren lijken samen te komen en in 1 grote kramp vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring te hebben waarin het ‘opeens teveel’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos op mezelf te zijn dat ik van tevoren – voordat het teveel is – niet beter oplet, en dus de aanloop naar dit ineens teveel niet tijdig inzie en voorkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden als iets teveel is, en het niet leuk te vinden om toe te moeten geven dat iets teveel is en het liefst alles op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets als teveel te ervaren door een zorg voor wat ik (eventueel) in de toekomst allemaal moet oppakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de geest te participeren en hierin zorgen te maken over wat er moet gebeuren in de toekomst, al dan niet nu bekend, en hierin een opstapeling te zien welke ik als ‘teveel’ ervaar, terwijl ik dit nu opschrijf, ik me afvraag of dit niet een ervaring is van alle structuren die ik heb opgestapeld in de geest en neergelegd in het fysiek, welke ik als teveel ervaar, en welke ik projecteer in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat ik fysiek niet zoveel aankan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat ik in de geest alles aankan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van zowel fysiek als de geest door te participeren in oordelen, geloven en gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets perfect te willen doen, in plaats van in te zien dat het eerste wat ik perfect dien te doen is het perfectioneren van zelf, door eerst mijn reacties te stoppen in de geest, en dan iets op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vaak nog te vergeten eerst mijn reacties te stoppen en dan pas iets op te pakken, en al te gaan oppakken voordat ik alle reacties in mezelf gestopt heb, in hierin dus iets oppak in de geest, wat niet het beste is voor mezelf en voor hetgeen ik oppak, en wat niet het meest effectief is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat een ander niet even kan wachten, en dus laat ik mezelf wachten totdat al het andere gedaan is, en als al het andere dan erg veel is, ervaar ik dit als teveel, als teveel voor mezelf om op te wachten voordat ik aan mezelf toekom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten wachten en mezelf achterin de rij te plaatsen van alles wat gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hierin druk te maken over wat een ander van me vindt, en dit druk maken voor te laten gaan en te laten bepalen wat ik wel en niet doe en het hierin en hiermee dus heel druk te hebben.

Oplossing:

Het is vrij veel – lol –  dus ik ga het uitschrijven als een karakter.

Gedachtendimensie:

Ik kan het niet – Ik weet het niet

Verbeeldingsdimensie:

Mezelf, jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, alleen, niet wetend wat te doen en wat te zeggen

Herinnering:

Ik sta buiten bij x in zijn tuin, hij is met iets bezig in de schuur, we zijn alleen, de familie is binnen. Terwijl hij bezig is, half met zijn rug naar me toe, vraagt hij opeens: ‘zeg Ingrid, zie ik daar iets komen? Krijg je borstjes?’ Ik antwoord niet, ik beweeg niet, ik kijk naar de grond, weet niet wat te zeggen. Ik schrik, het beneemt me de adem en deze zet vast in mijn borst. Ik val stil en trek me terug in mezelf. Om er nooit meer uit te komen. Dit is teveel.

Atlanteans – Caged in Powerlessness

Angstdimensie:

Fysiek niet kunnen uitvoeren wat ik zou willen

Fysieke pijn

Fysieke uitputting

Overweldigd te worden door alles wat gedaan moet worden en hierin het ‘niet meer aan kunnen’ en opeens instorten en dus niets meer op kunnen pakken, waarvan anderen ook de dupe worden

Me niet uit kunnen/durven spreken en hierin mezelf dus niet uit kunnen drukken en dus mezelf geen richting kunnen geven, maar in  plaats hiervan mezelf te laten overweldigen door reacties in mezelf op wat een ander zegt en doet.

Dat ik het niet goed genoeg doe

Backchatdimensie:

Het is me teveel

Wat als ik het niet aankan?

Waarom moet ik dit allemaal doen?

Dit gaat me nooit lukken

Nu doe ik het weer

Verdomme

Wat ben ik toch een oen

Ik baal van mezelf

Leer ik het dan nooit?

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Angst, paniek, irritatie, boosheid, onmacht, onzekerheid, zekerheid, verdriet

Fysieke Gedragsdimensie:

Uitputting, alsof iedere stap en iedere handeling teveel is, pijn in schouder(s), stagnatie rondom het middenrif welke begint in het borstgebied (voor zover voor mij tot nu toe waarneembaar), stagnatie in bepaalde delen in de dikke darm

Consequentiedimensie:

Mezelf klein houden en niet mijn volle potentie leven uit angst dat ik het niet aankan, niet weet wat te doen, opgeef en faal

Wordt vervolgd met zelfvergevingen en zelfcorrecties

Beloning:

Inzicht in de ervaring van ‘het is me teveel’, een toegift aan mezelf in zelfvergeving van hetgeen hieraan verbonden zit, bevrijding van een herinnering waardoor ik me sinds jaar en dag laat beinvloeden en uiteindelijk een correctie in het fysieke leven waarin ik mezelf ondersteun en steeds meer gelijk loop met en als mezelf in de adem in de bezigheden en taken die ik oppak, op wil pakken en een juiste inschatting hierin waartoe ik fysiek in staat ben om op te pakken, voorbij de limiet van de geest en in overweging van en samenwerking met mezelf in/als het fysiek.

samenwerken2.jpg

The Consciousness of the Ant

——————————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 289 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie-vervolg

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 287 – Trigger Characters – Onverschillig-1

Dag 288 – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie

Vervolg Reactiedimensie:

Verongelijking, boosheid, verontwaardiging, verdriet, verbazing, minderwaardigheid, ongeloof, schaamte, zelfhaat

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te creeren als reactie op en in de afscheiding in mezelf in relaties in de geest, waarin de relatie bestaat uit een relatie met iets of iemand buiten mezelf, gebaseerd op een gedachte binnenin mezelf waarvan ik me afhankelijk gemaakt heb, door mezelf te bevestigen door geloof in/als de relaties in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit verdriet als energiegenerator te gebruiken en hierin beweging als verlichting van de pijn te ervaren voor een moment, wat een verlichting is van het verdriet in de geest, maar wat geen werkelijke oplossing is als verlichting van werkelijke fysieke pijn, maar welke zelfs de fysieke pijn als verkramping door participatie in/als emotie, versterkt, waarin het fysiek de emoties opslaat in spierweefsel, welke als voorraad fungeert om getriggerd te worden en energie naar boven te brengen in een nieuwe ervaring van relaties met iets of iemand buiten mezelf, waarin ik in de ervaring van afscheiding in een relatie met iets of iemand buiten mijzelf – gebaseerd op een gedachte binnenin mezelf – opnieuw energie gegereer en opsla, and so on, totdat het fysiek ‘op’ is en vastzit in een permanente kramp, opgegeten door langdurige participatie in de geest en vast in maximale spanning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de emotie verdriet als beweging en verlichting te ervaren in en van de zwaarte als vastzetting als kramp als wie ik ben in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf minderwaardig te maken zodra ik een relatie vorm in de geest, waarin ik de relatie voorop stel als doel en mezelf in meer of mindere mate achterstel/vergeet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vergeten door/in het vormen van relaties in de geest, hetgeen ik weerspiegeld zie in degenen met wie ik neig tot het vormen van relaties die aangeven veel dingen vergeten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onverschillig te zijn (geworden) ten aanzien van mezelf in en door het vormen van relaties in/als de geest door geloof in mijn eigen gedachten.

Atlanteans – The Decision of Division

https://i1.wp.com/www.destippel.nl/cms/wp-content/uploads/2012/07/Niet-vergeten.jpg

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie participeren in verdriet, dan stop ik, ik adem. Ik adem in in het verdriet, en zie wat er naar boven komt.

Ik onderzoek in mezelf of het een verdriet is welke mijn fysiek kwijt wil en welke omhoog komt om in te zien, uit te schrijven en zelf te vergeven, of dat het een verdriet is als energie genereren.

Ik sta mezelf niet toe energie te generen uit verdriet. Ik omarm mezelf en houd mezelf vast terwijl ik focus op de ademhaling.

Als ik mezelf zie neigen naar mezelf vergeten ten behoeve van het vormen van een relatie, dan stop ik, ik adem.

Ik onderzoek iedere reactie in mezelf ten aanzien van een relatie, en neem de tijd in mezelf om deze reacties door te wandelen, te onderzoeken tot welke gedachte deze relatie bestaat, en zelf te vergeven. Ik realiseer me dat, als ik reageer, ik iets over het hoofd zie doordat ik in het hoofd aanwezig ben in een geloof in een gedachte, en dus feitelijk iets over het lichaam zie/niet in/als het lichaam zie.

Ik stel mezelf ten doel de relatie met mezelf/met mijn eigen geest in totaliteit te onderzoeken, zelf te vergeven en te corrigeren/veranderen ten behoeve van wat het beste is voor een ieder. Deze innerlijke relatie zal zich op een ‘gegeven’ moment – niet echt gegeven maar hard voor gewerkt – reflecteren in uiterlijke relaties als wat het beste is voor ieder-een.

Wordt vervolgd

Reptilians and Memories

*

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 283 – Trigger Characters – Afwachtend-1

Dag 284 – Trigger Characters – Afwachtend – Reactiedimensie

Dag 285 – Trigger Characters – Afwachtend – Angstdimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 286 – Trigger Characters – Afwachtend – Consequentiedimensie

———————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 198 – Zelfvergevingen op relaties – 30 – als er een man is/zelfcorrecties-6

Dag 187 – Zelfvergevingen op relaties- -19 – als er een man is

Dag 188 – Zelfvergevingen op relaties – 20 – als er een man is/emotie-gevoel-backchat

Dag 189 – Zelfvergevingen op relaties – 21 – als er een man is/consequenties

Dag 190 – Zelfvergevingen op relaties – 22 – als er een man is/fysieke consequenties

Dag 191 – Zelfvergevingen op relaties – 23 – als er een man is/zelfcorrecties-1

Dag 192 – Zelfvergevingen op relaties – 24 – als er een man is/zelfcorrecties-2

Dag 193 – Zelfvergevingen op relaties – 25 – als er een man is/zelfcorrecties-3

Dag 194 – Zelfvergevingen op relaties – 26 – als er een man is/zelfcorrecties-4

Dag 195 – Zelfvergevingen op relaties – 27 – als er een man is/zelfcorrecties-5

Zelfcorrecties op de fysieke consequenties in Dag 190:

Ik stel mezelf ten doel de balans die ik gecreeerd heb in fysieke consequenties als darmkrampen, niet als grens te zien maar als aanwijzing dat ik mezelf stop en niet doorduw en hierin blijf hangen in de balans van angst, welke ik als balans heb gebruikt om mezelf in leven te houden in/als bewustzijn als soort van alarmbel.

Ik stel mezelf ten doel de fysieke consequenties als darmkrampen te gebruiken als signaal dat ik stop en me terugtrek uit angst en dat ik mezelf dus laat re(a)geren door mezelf als angst in/als de mind/het bewustzijn. Als ik mezelf zie reageren in/als angst, dan stop ik, ik adem. In de adem breng ik mezelf tot rust en breng ik mijn hartslag en de onrust in mijn buik tot rust. Ik zie in de situatie waarin ik me bevind wat er speelt, waar ik op reageer en waar ik voor terugdeins. Ik adem. Ik blijf staan in plaats van me terug te trekken. Als ik aan het communiceren ben, vertraag ik mezelf in de communicatie en zie wat er gebeurt in deze communicatie. Al zie ik niets, ik vertraag en breng mezelf hier in de adem. Ik stel mezelf ten doel te zien wat er gebeurt, en als ik zie wat er gebeurt kan ik richting geven aan mezelf in de situatie, waardoor de angst zal verminderen en/of weg zal gaan aangezien ikzelf de leiding neem door te beslissen hier in dit moment aanwezig te zijn.

Als ik mezelf in de strijd zie gaan in communicatie met de ander en/of met mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat er niets te winnen of verliezen valt behalve een goed gevoel in/als energie. Dus voor een goed gevoel als energie gooi ik mezelf in/als fysiek in de strijd, en verlies ik dus altijd. Ik stop, ik adem. Ik sta mezelf niet toe mezelf in/als fysiek in de strijd te gooien ter overleving van mezelf in/als energie als bewustzijn als illusie. In plaats hiervan zoek ik naar oplossingen in/als mezelf in de adem, in overeenstemming met zelf. Ik realiseer me dat ik met/als zelf moet leven, en dat de angst voortkomt uit het weggooien van dit leven door mezelf te compromitteren ter overleving van een ervaring in/als energie in overeenstemming met een ander in/als energie. Echter, dit is geen werkelijke overeenstemming als wat het beste is voor zelf als alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven niet te weten hoe mezelf te stoppen in participatie in het rondjes draaien in gedachten. Ik realiseer me dat de gedachten voortkomen uit/bestaan als herinneringen in mezelf, die ik projecteer op situaties in het heden, waarin ik opnieuw hetzelfde reageer als in mijn herinnering, en dus voort blijf draaien in rondjes in gedachten, gelovende dat deze situatie hetzelfde is, in plaats van in te zien dat ik hetzelfde reageer in een andere situatie, dus ik verander niet en dus verandert de situatie niet.

Ik stel mezelf ten doel herinneringen die omhoog komen gerelateerd aan de situatie in het heden, in te zien en uit te schrijven. Doordat ik de herinnering uitschrijf en mezelf vergeef en corrigeer hierin, ben ik in staat om in de nieuwe situatie in het heden in/als mezelf te blijven staan en mezelf te stoppen in mijn reactief programma en hier aanwezig te zijn in het fysiek.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van verongelijking dat ik zoveel rondjes draai in mijn hoofd, welke ik fysiek gemanifesteerd heb in mijn darmen, als reactie op de woorden van een ander, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een ander niet verantwoordelijk kan maken voor mijn reacties. Als ik de ander wel verantwoordelijk maak, wil ik iets van de ander wat ik zelf niet oppak of wat ik zelf geloof niet te hebben.

Ik stel mezelf ten doel in het moment van reactie te onderzoeken wat ik van de ander wil, wat het is dat ik zelf niet oppak en/of wat het is dat ik geloof zelf niet te hebben.

Ik realiseer me dat ik over het algemeen in een toekomstprojectie participeer die ik projecteer op de situatie in het heden, waarin ik een angst ervaar iets in de toekomst niet voor elkaar te krijgen. Ik stop met projecteren in de toekomst, ik haal mezelf hier in het fysiek, en zie wat op dit moment het punt is wat er speelt, zodat ik hier met dit punt in mezelf kan werken.

Ik stel mezelf ten doel het simpel te houden door te werken met wat hier is in het moment en de rest onvoorwaardelijk los te laten, aangezien ik niet alle punten in een keer op kan pakken, maar mezelf hiermee juist gevangen houd in rondjes in gedachten in/als bewustzijn welke ik ook nog eens fysiek manifesteer in mijn darmen, waarin ik mezelf opnieuw vastzet in de fysieke mind.

Als ik mezelf zie verdwijnen in een toekomstprojectie waarin ik me zorgen maak over mezelf in de toekomst als niet in staat iets voor elkaar te krijgen, dan stop ik, ik adem. Ik onderzoek wat ik voor elkaar wil krijgen – is het zelfinteresse of is het zelfzorg? Ik breng mezelf hier in de adem, en zie wat het is dat ik in het moment op kan pakken, en pak dit op door te doen wat nodig is, bijvoorbeeld dit communiceren met de ander, het uitschrijven, een fysieke handeling toepassen, een zelfvergeving toepassen, een zelfcorrectie toepassen of iets anders wat de beweging als onrust in mezelf stopt.

——————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Een aantal ervaringen die opkomen in de ochtend in relatie tot relaties, welke ik heb vastgezet in mijn fysiek:

Borst: ik ben niet goed genoeg

Darm links-onder/middenrif links en rechts: ik verpest het toch

Emotie: afgeranseld, afgemaakt (welke ik gedaan moet hebben met mijn eigen backchat).

Emotionele reactie algemeen: ik wil alleen maar huilen.

Losse gedachten:

Ga niet weg; geef me de tijd; ga niet weg voordat ik hier doorheen ben; ik ben zo niet, ik ben zo geworden.

Niemand wil met me leven; ik heb een hekel aan mezelf; niemand wil bij me zijn als ik zo ben.

Reactie: ik draai me fysiek weg; ik wil alleen nog maar slapen.

——————————————————————————————————

Borst: Ik ben niet goed genoeg

->Darm/middenrif: ik verpest het toch

->->emotie van afgeranseld, afgemaakt worden

->->->ik wil alleen maar huilen

->->->->ga niet weg, geef me de tijd hier doorheen te komen

->->->->->ik ben zo niet, ik ben zo geworden

->->->->->->niemand wil met me leven,/bij me zijn als ik zo ben

->->->->->->->ik heb een hekel aan mezelf

->->->->->->->->ik draai me fysiek weg

->->->->->->->->->ik wil alleen nog maar slapen

———————————————————————————————————-

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet goed genoeg ben in plaats van in te zien dat ik mezelf klein houd door te geloven in niet goed genoeg zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte dat ik niet goed genoeg ben weg te stoppen in mijn fysiek, in het borstgebied, zodat ik de gedachte niet onder ogen hoef te zien, in plaats van de gedachte direct in te zien en mezelf laag voor laag te bevrijden van de pijnlijke opslag in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte te geloven dat ik het toch verpest in plaats van in te zien dat ik die gedachte heb aangemaakt naar aanleiding van een gebeurtenis in het verleden welke ik me persoonlijk heb aangetrokken en heb opgeslagen als herinnering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte dat ik het toch verpest te onderdrukken en weg te stoppen in mijn fysiek, in de spieren rondom mijn middenrif en/of van de dikke darm waardoor deze zich gaat samentrekken en een kramp gaat vormen, in plaats van in te zien dat ik de gedachte kan zelfvergeven en eventueel een herinnering die eraan verbonden zit kan uitschrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de kramp in mijn fysiek in stand te houden doordat ik de pijn niet wil voelen die deze gedachte me doet/heeft gedaan, in plaats van mezelf te ondersteunen door rustig te gaan zitten en zien waar de pijn vandaan komt en wat ik hierin onderdruk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me afgeranseld en afgemaakt te voelen door de gedachten ‘ik ben niet goed genoeg’ en ‘ik verpest het toch’, in plaats van te stoppen met deze gedachten te herhalen waarin/waarmee  ik mezelf afransel en afmaak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen nog maar te willen huilen zo ellendig voel ik me door de gedachte ‘ik ben niet goed genoeg‘ en ‘ik verpest het toch’, in plaats van te stoppen met het geloof in deze gedachten en in te zien dat er niet zoveel huilen valt, en als ik huil dan is dit als ‘ontlading’ van de opslag in het fysiek welke niet lang als ‘alleen nog maar’ hoeft te duren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het verpest door te gaan huilen in plaats van in te zien dat ik het verpest door te geloven dat ik het verpest door te gaan huilen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb huilend de gedachte in me te hebben opgeslagen als ‘ga niet weg, geef me de tijd hier doorheen te komen’, in plaats van zelf de tijd te nemen om hier doorheen te komen, no matter what, onafhankelijk wie er bij me is en zorgend dat ik bij/in mezelf blij om mezelf hierin te begeleiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mensen bij me weg gaan omdat ik niet goed genoeg ben en het toch verpest en hierdoor ga huilen, in plaats van in te zien dat ik mensen geen kans geef bij me te zijn doordat ik allang zelf ben weggegaan, in fysieke werkelijkheid of vertrokken uit het fysiek het bewustzijn in.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mensen bij me weg gaan als ik ga huilen, in plaats van in te zien dat ik bij mezelf weg ben gegaan als ik ga huilen in slachtofferschap en het opgeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat anderen denken dat ik alleen maar zo ben, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alleen maar zo ben, in plaats van in te zien dat het 1 er niet toe doet wat een ander gelooft aangezien die ander alleen zichzelf ziet en 2 ik mezelf kan stoppen met geloven dat ik zo ben door in te zien dat in het moment van de emotie het werkelijkheid lijkt maar dat dit niet zo is, en dat ik deze zogenaamde werkelijkheid kan uitschrijven waarin ik mezelf ondersteun de schijnwerkelijkheid in/als mezelf als afscheiding te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo te zijn geworden door de gedachten die in me bestaan te geloven, weg te drukken, er emoties van te vormen en deze opnieuw te geloven en vervolgens dit scenario te gaan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hekel aan mezelf te hebben aan hoe ik geworden ben, zonder exact te zien waar ik dan een hekel aan heb aangezien ik die gedachten in mezelf heb weggedrukt, waardoor ik zelf niet meer kan drukken, waardoor ik creeer wat ik in gedachten heb weggestopt, namelijk dat ik zelf niet meer met andere mensen wil zijn in de ochtend doordat ik me nu ook fysiek zo ellendig voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me fysiek weg te draaien en hiermee weg te kijken/weg te gaan van wie ik geworden ben in plaats van hier te zijn en direct in zelf te zien hoe ik deze situatie van opvolgende gedachten, emoties en reacties gecreeerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen nog maar te willen slapen aangezien het leven toch geen zin heeft in wie ik geworden ben, in plaats van in te zien dat ik de ervaring van geen zin hebben gecreeerd heb in het geloof in wie ik geworden ben in/als de mind als bewustzijn, waarin geen leven is en het leven dus inderdaad geen zin heeft, maar waarin ik als het bewustzijn als gedachten, gevoelens en emoties mezelf  wel laat zien waarin/waarvan ik me precies heb afgescheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als bewustzijn af te wijzen door mezelf hierin opnieuw te veroordelen, in plaats van met mezelf als bewustzijn samen te werken en de exacte aanduiding die ik als bewustzijn in gedachten, gevoelens en emoties laat zien te gebruiken om deze afscheiding van mezelf in het geloof in deze gedachten, gevoelens en emoties heb afgescheiden, te stoppen, zelf te vergeven en zelf te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de slaap als excuus te gebruiken voor het moeilijk opstaan, in plaats van in te zien dat de slaap/moeheid in de ochtend het gevolg is van een programma dat ik afdraai en waarin ik mezelf onderdruk.

Ik stel mezelf ten doel in de gedachten te zien die ik onderdrukt en hiermee weggestopt heb in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met onderdrukken van gedachten en deze weg te stoppen in het fysiek als gevoelens en emoties, waardoor met name de emoties plotseling als overweldigend omhoog komen, getriggerd door een bepaalde situatie, waardoor het lijkt alsof het ‘teveel’ is, in plaats van in te zien dat de ervaring van ‘teveel’ voortkomt uit een accumulatie/opeenstapeling van emoties, voortkomend uit enkele gedachten die ik keer op keer herhaal zonder er werkelijk in te zien en vervolgens wegstop/onderdruk.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien welke gedachten, gevoelens en emoties omhoog komen zodat ik deze in kan zien, kan stoppen, kan zelfvergeven en corrigeren,  waarin ik mezelf in staat stel weer te drukken/me weer uit te drukken en weer samen te willen zijn met een ander in de ochtend.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen in het uitschrijven van mindconstructs zodat ik ga zien hoe ik een bepaalde reactie en hiermee situatie in mezelf tot stand breng in plaats van zelf te gaan staan.

Ik stel mezelf ten doel zelf te gaan staan in plaats van reacties in mezelf tot stand te brengen.

————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life