Dag 242 – Expressie en de Darm – Is Verandering Mogelijk?

Dit is een vervolg in een serie blogs “Expressie en de Darm” beginnend bij Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

Probleem:

Ik schrijf verschillende keren dat ik ben opgegroeid met iemand die niet in zelf wil zien en dus niet wil veranderen. Wat ik diegene altijd ‘verweten’ heb. Totdat me duidelijk wordt dat we als mens niet graag veranderen, of liever gezegd niet veranderen als we hier niet of onszelf toe dwingen of hiertoe gedwongen worden. En hier groeien we allemaal in op, en zo leren we dat we niet willen en/of kunnen veranderen.

'Guilt'  Illustration by Andrew Gable

‘Guilt’ Illustration by Andrew Gable

Oplossing:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ben opgegroeid met iemand die niet in zelf wil zien en dus niet wil veranderen en dat dit aan die ene persoon ligt, in plaats van in te zien dat dit de algemene natuur is van de mens die geprogrammeerd is om te blijven zoals zijn programma.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb die ene persoon er de schuld van te geven dat die niet in zelf wil zien en dat hierdoor geen verandering mogelijk is, in plaats van in te zien dat ik zelf wel kan veranderen en mijn programma kan stoppen, los van wat die ene persoon doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf te geloven dat ik de huidige status van mijn darmwerking niet kan veranderen, dat ‘het’ wel kan maar dat ik het niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik mijn fysiek in disfunctie niet kan veranderen, in plaats van in te zien dat dit denken en dit geloof deels de oorzaak is van deze disfunctie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te geloven en ook zien en weten dat verandering mogelijk is, maar niet te geloven en dus ook niet echt zien dat ik kan veranderen aangezien ik niet geloof ooit de details mijn mijn zelfprogrammering te kunnen inzien en hier vandaan stoppen, zelfvergeven en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te geloven dat ik in detail kan leren zien hoe ik mezelf geprogrammeerd heb, in plaats van in te zien dat ik het helemaal niet hoef te geloven, dat ik het gereedschap van schrijven, zelfvergeven en zelfcorrigeren kan toepassen op hetgeen ik zie in mijn eigen geest en in de directe omgeving om me heen als wat ik gecreeerd heb als consequentie als wie ik ben, en dat hierin het detail ‘gevangen’ zit welke ik kan inzien en vrijmaken door het uitschrijven van de details en hierop zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik niet gestructureerd genoeg ben om in detail te zien hoe ik mezelf geprogrammeerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren tegen structuur brengen in het schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb structuur in schrijven als saai, moeilijk en niet leuk want niet vloeiend te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb structuur als niet vloeiend te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vloeiend als ervaring als stroming als leven te ervaren, in plaats van in te zien dat dit geen leven is maar een energetische ervaring als gemak waarvoor ik weinig moeite hoef te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb structuur als niet-leven te zien, in plaats van in te zien dat ik hiermee de structuur van het systeem bedoel en ervaar die als een bolwerk het leven onderdrukt en dat leven in zichzelf, zoals bijvoorbeeld een plant of een boom, ook een structuur heeft die leven ondersteunt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb structuur aan systeem te koppelen en hierin structuur als zichzelf af te wijzen terwijl ik tegelijkertijd zie dat wat meer structuur veel duidelijkheid en ondersteuning kan geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik mezelf niet verander en blijf leven met een versie van mezelf die niet grootste potentieel is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin dus angst te ervaren voor de sabotage van mezelf als geest bewustzijn systeem die me in een gedegradeerde versie van mezelf wil houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te vertrouwen in het leven van mijn uiterste potentie aangezien me dit nooit gelukt is tot nu toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het niet voor mij is weggelegd om te veranderen tot een fysiek mens van vlees en bloed die leeft als wat het beste is aangezien ik uit een heel gewoon gezin kom en zelf ook heel gewoon ben maar dat ik vrijheid en geld/kansen heb gekregen in dit gezin om mezelf bij te scholen in richtingen die ik zelf gekozen heb als zijnde ondersteunend voor mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat werkelijke verandering niet is weggelegd voor gewone mensen, in plaats van in te zien dat deze gewone basis juist is wat me stabiliteit heeft gegeven en geeft in/als het fysiek en dat gewoon en ongewoon maar een illusie is van de geest.

Beloning:

Ik realiseer me dat ik in ieder moment zelf beslis of ik mezelf door duw in verandering of dat ik toegeef aan de ‘gewoonte’ van de geest welke deze opgooit als weerstand, geen zin, onmogelijk, niet voor mij, te pijnlijk en oneindig meer van dit soort sabotage middelen.

Ik realiseer me dat het enige wat me tegenhoudt in verandering is mezelf in zelf-interesse waarin ik iets lekkerder, gemakkelijker, aangenamer enzovoort vind.

Ik realiseer me dat ik in zelf-interesse in angst besta voor het verlies van deze zelf-interesse en prettige ervaringen die hierbij horen, waarin ik opnieuw angst heb gecreeerd voor onprettige ervaringen als weerstand, en dus zal ik angst ervaren als het proces van zelf-verandering wandel, aangezien ik in en als angst besta in/als het geest bewustzijn systeem.

Ik realiseer me dat ik hierin angst ervaar voor het maken van vergissingen, in plaats van in te zien dat er geen vergissingen bestaan maar alleen oplossingen om mezelf te veranderen, en als ik reageer op een zogenaamde ‘vergissing’, besta ik in angst voor verlies van mezelf in een geloof dat ik het ‘goed’ deed elke ik als energetische beloning heb ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bevestiging van ‘het goed doen’ als energetische beloning van de ander=de mind te ervaren, in plaats van in te zien dat de enige werkelijke constante beloning is het zien in en realiseren en corrigeren van zelf en hierin zelf-intimiteit te manifesteren.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken voor welke ervaringen ik angst ervaar in het maken van een eventuele vergissing zodat ik deze ervaring in kan zien, stoppen, zelfvergeven en corrigeren en hierin eventueel zie aan welke herinnering deze ervaring gekoppeld is en hierin gerelateerde geloven en aannames kan stoppen in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met verlangen naar energetische beloningen als bevestigingen van buitenaf als de ander=de mind. Ik onderzoek in mezelf wanneer en waarom ik een energetsiche beloning verlang en/of denk/geloof nodig te hebben en welk gemis hieraan ten grondslag ligt. In dit onderzoek zie ik in mezelf, vergeef ik mezelf, corrigeer ik mezelf zodat ik zelf-intimiteit ontwikkel als constante beloning in en als mezelf.

Ik realiseer me dat als ik geen angst ervaar om vergissingen te begaan, ik ook geen angst meer ervaar om te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in verandering te laten belemmeren door angst voor het maken van vergissingen en hierin angst voor het missen van een energetische beloning, in plaats van in te zien dat ik zelf als leven het enige werkelijke ben wat ik mis, waardoor ik zoek naar bevestiging voor het vullen van dit gemismet energetsiche ervaringen als beloning die me een vervullend gevoel geven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in te zien in ongemak in het proces van verandering en mezelf hierin te ondersteunen in de adem, in het schrijven, in het zelfvergeven zodat en totdat ik in staat ben de zelfcorrecties toe te passen in/als zelfverandering, waarin ik dicht bij mezelf te blijf in vertraging zodat ik in zelf kan zien en mezelf niet in de kou laat staan door vooruit te rennen in de geest en weg te gaan uit mijn fysiek en de uit de fysieke realiteit.

It-is-time-to-change-reptilians-part-150

—————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 41 – Verraad (Liefdes-maand)

Het handelen uit liefde voor de ander, voortkomend uit een niet alleen willen staan, geeft verraad. Het begint met verraad van zelf, door te geloven dat je iets doet/moet doen/wilt doen voor de ander, waarin je jezelf als Leven verraad door niet een en gelijk als Leven als Zelf te staan, wat uiteindelijk tot uiting komt in verraad van de ander door niet waar te kunnen maken wat gestart is, namelijk iets doen uit liefde voor de ander, wat altijd is iets doen uit liefde voor de ander=de mind zolang het niet voortkomt uit een en gelijk als Zelf als Zelf-Liefde als Leven. Pas als Zelf-Liefde niet meer is als de mind als eigen-belang is het Liefde als Leven als wat het beste is voor alle leven, en Leven is hierin een duidelijker woord dan liefde, aangezien liefde zo vaak misbruikt is als een alles tellend gevoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verraden door niet alleen te durven, kunnen en willen staan, uit angst voor de eenzaamheid, dus voor mijn eigen mind, waarin ik me opgeslokt voelde worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te verraden doordat ik mezelf heb verraden door niet alleen te staan, en dus mezelf als de ander voor te liegen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel patronen te hebben opgebouwd, voortkomende uit het opgroeien in een niet-alleen staan, waardoor ik ruim een jaar nodig heb gehad om deze patronen in relatie met een ander door te wandelen (en daarvoor tientallen jaren in herhaling) voordat ik mezelf enigszins richting kan geven in het alleen staan en deze patronen verder kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te weten waarop ik kan vertrouwen doordat ik niet weet wat zelf-vertrouwen is en niet meer op gevoel kan vertrouwen of weet wat gevoel en wat zelf is, en dus heb ik ruim een jaar nodig gehad om bij het punt te komen wat ik op dag 1 al zag maar niet kon toepassen door alle patronen die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf, waardoor ik enorme angst gecreeerd heb om alleen te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik de ander(= de mind) heb verraden, terwijl dit het punt is waar het het hele jaar al om draait vanaf dag 1; leven als zelf in plaats van leven voor de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik vanaf dag 1 niet heb kunnen leven wat ik zag, namelijk dat ik alleen wil staan maar dit niet kan toepassen, waarin ik me eigenlijk niet schuldig voel aangezien ik zie dat het een consequentie is wat we hebben doorgewandeld, wat alleen maar dichter bij zelf als leven heeft gebracht zowel voor mij als voor de ander, maar doordat de ander het slechts als verraad ziet en niet als een proces om alleen te gaan staan, voel ik schuld voor de pijn van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik schuld heb aan de pijn van de ander die niet alleen wil staan, in plaats van in te zien dat ik me schuldig voel omdat ik wel heb gesproken over alleen staan maar het niet direct heb kunnen toepassen vanaf dag 1, en ik dus een jaar lang gespleten heb geleefd in woord en daad, wat altijd manipulatie voortbrengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te manipuleren in/als de mind uit angst om alleen te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te splitsen in woord en daad uit angst om alleen te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben de ander ‘duidelijk te maken’ wat ik bedoel met alleen staan, en hierin een jaar lang geprobeerd heb om dit samen te doen, in plaats van zelf als levend voorbeeld alleen te staan; het samen doen van alleen staan is geen alleen staan maar een manipulatie/verdraaiing van het alleen staan in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben onder het alleen staan uit te komen door het samen te willen doen in/als de mind, met iemand die zelf niet alleen staat en dus te manipuleren is in/als de mind, aangezien diegene net zo graag als ik het alleen staan samen wil doen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven via het gevoel dat iets doen voor een ander mij geeft, en ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander via het gevoel te laten leven dat iets doen voor mij die ander geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb die ander iets te geven via het gevoel dat het die ander geeft als die ander iets voor voor mij doet, in plaats van mezelf te delen en de ander te ontvangen een en gelijk als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heel geleidelijk uit elkaar te willen gaan, waardoor het geen verraad lijkt, in plaats van in te zien dat het verraad onderdeel is van het proces in/als de mind door het eeuwenlange verraad van onszelf als Alle Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de mind niet als tool te zien maar als doel, en zodra ik wist dat het geen doel is, als last, wat mezelf beiden gevangen houdt in de ban van de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in de ban van de mind gevangen te houden door het leven in/als de mind-eenheid als doel en later als last te zien, waarin ik het mezelf onmogelijk maak de mind als tool te gebruiken om te zien waar ik mezelf heb afgescheiden van mezelf, oftewel waar ik mezelf als Leven heb verraden ten behoeve van mezelf als energie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liefde als een alles tellend gevoel in/als de mind als doel te zien, waarmee ik angst voor verlies in eenzaamheid als ontbreken van dit liefdes gevoel in/als de mind heb gecreeerd, om vervolgens deze eenzaamheid te proberen te vermijden als excuus om het alleen staan ontwijken.

Als ik mezelf zie participeren in het toepassen van de mind als doel of als last, dan stop ik, ik adem. Als ik mezelf een ander zie veroordelen die de mind toepast als doel of als last, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik de ander veroordeel op een punt waarin ik mezelf heb afgescheiden en dus niet heb ingezien en zelfvergeven. Ik zie wat ik veroordeel in de ander en pas hier zelfvergevingen op toe. Over het algemeen komt het veroordelen voort uit angst te worden opgeslokt in het geloof in de mind van de ander wat zich afspeelt in mijn eigen mind, dus angst om te worden opgeslokt in mijn eigen mind. Ik pas specifieke zelfvergevingen toe op de angst die opkomt. Ik adem, ik ben Hier. Ik stop met het verraden van mezelf als Leven als de ander als Leven. Ik sta mezelf niet toe mezelf als de ander te verraden uit angst voor verlies in het alleen staan.

Als ik mezelf zie participeren in een alles tellend gevoel als liefde in/als de mind, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat liefde geen gevoel is, en als het dat wel is participeer ik in de mind en creeer ik de polariteit als ontbreken van dit gevoel als emotie van eenzaamheid. Wat maakt dat ik participeer in het alles tellend gevoel als liefde in/als de mind? Waarom wil ik in dit alles tellend gevoel participeren en niet Hier zijn een en gelijk als de adem? Ten eerste stop ik deze participatie in dit alles tellend gevoel van liefde in/als de mind. Vervolgens en indien nodig ga ik schrijven en pas zelfvergevingen toe, waarna ik mezelf kan corrigeren. Liefde is een expressie van me/onszelf als Leven van eenheid en gelijkheid en geen alles tellend gevoel voor mij alleen in/als de mind.

Ik verbind mezelf met mezelf door de mind als tool te gebruiken om te zien waar ik mezelf heb afgescheiden van mezelf als Leven, waarin ik de verslaving in/als/aan de mind stop.

(Ter voorbereiding op video-1 in de liefdesmaand).