Dag 518 – Een scheefstaande tand

Ik heb een scheefstaande hoektand in mijn gebit en van tijd tot tijd zie ik die als erg ontsierend. Op foto’s waar ik breeduit lach is het duidelijk zichtbaar en ziet mijn hele bovengebit er zeer onregelmatig uit, met name als de foto vanaf de linkerkant mijn gezicht genomen is (de linker hoektand die scheef staat valt dan het meeste op, die staat deels over de linker voortand geschoven).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat ik nooit een beugel heb gehad en aan de andere kant ook wel weer blij te zijn dat ik nooit een beugel heb gehad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn bovengebit rommelig te vinden en hieraan te koppelen dat mijn eigen geest ook rommelig is, zoals weleens genoemd is in een artikel, dat de structuur van de tanden laten zien of de geest geordend of juist rommelig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het uitmaakt of de geest rommelig of gestructureerd is, het proces is hetzelfde aangezien de structuren van de geest niet zijn wie ik werkelijk ben in en als mezelf als leven, in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn op mijn vader dat hij beugels onzin vindt en geldklopperij, waardoor er nooit werkelijk is overwogen of een beugel wel of niet het beste zou zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat er nooit werkelijk is overwogen wat het beste is voor mijn gebit en dus voor mij hierin door het af te doen als een geldkwestie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf nooit de stap te hebben genomen om het zelf te onderzoeken, ook grotendeels weer door een geldkwestie aangezien het rechtzetten van tanden nogal wat geld kost.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te proberen voor te stellen hoe mijn gezicht zou zijn als ik rechtstaande tanden heb, hoeveel stabieler dit op mij overkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mensen mij serieuzer zouden nemen als ik mooie rechtstaande tanden zou hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te zien als iemand die maar wat aan freubelt, die niet ‘zoveel kwaad’ kan aanrichten en daarom niet werkelijk serieus genomen hoeft te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een rommelig en scheef bovengebit te koppelen aan een onvermogen tot het aanbrengen van structuur.

Ik realiseer me dat ik me heb laten leiden/lijden door plaatjes van vrouwen met mooie rechte gebitten die ik waarneem als vrouwen die weten wat ze willen en die dit in praktijk brengen.

Ik realiseer me dat het voor mijn gebit en mond inderdaad beter geweest zou zijn als ik dit op jonge leeftijd recht had laten zetten met behulp van een beugel aangezien deze tand heel scherp is en constant tegen mijn bovenlip aanduwt maar dat het verder niet iets zegt over wie ik ben, behalve dat ik niet ben opgestaan voor mezelf hierin en zelf hierin serieus de overweging heb gemaakt om wel of niet een beugel te nemen en dit in ieder geval serieus te onderzoeken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf serieus te nemen ten aanzien van mijn gebit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een scheefstaande tand ook wel iets leuks te vinden hebben in het verleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een soort van trots te ontwikkelen ten aanzien van een scheve tand en hierin niet iets te willen veranderen alleen maar om een schoonheidsplaatje, waardoor en waarin ik niet verder gekeken heb hoe het voor mijn mond en gebit zou zijn om recht te staan.

Ik stel mezelf ten doel aan de tandarts naar de mogelijkheden te vragen ten aanzien van mijn gebit en van hieruit te overwegen wat het beste is om te doen op deze leeftijd en in mijn financiële situatie.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik mezelf zie reageren op mezelf bij het zien van de scheve tand, te stoppen, te ademen, te zien wat de reactie inhoudt en hierop een zelfvergeving toe te passen en mezelf werkelijk te omarmen hierin.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven en accepteren zoals ik ben in en als het uitgangspunt van wat het beste is, waarin ik me realiseer dat afwijzing van mezelf niet het beste is voor mezelf als leven en dus niet voor al het leven.

Vitaminestore Arnhem-01704-20140805-kopie-25%

Fotografie Nicooldesign

—————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 264 – Expressie en de Darm – Intimiteit Personaliteit (vervolg-2)

Dag 212 – De Intimiteit-Personaliteit

Dag 263 – Expressie en de Darm – Intimiteit Personaliteit (vervolg)

Ik ga de intimiteit personaliteit verder inzien want gisteren na het schrijven van het blog kwamen meer punten hierin omhoog.

www.eqafe.com/atlanteans

Een is de connectie met mijn vader. Ik zie dat ik gedurende mijn hele leven met hem een soort gezwegen intimiteit gecreeerd heb, waarin ik de ‘band met hem als speciaal ervaar’, terwijl er nooit over gesproken wordt, terwijl we uberhaupt nooit echt veel spreken. Dus neig ik ernaar relaties met mannen waarin ik een soortgelijke ‘speciale’ ervaring heb, maar waarin eigenlijk niet gesproken als werkelijk gecommuniceerd wordt, als ‘de juiste’ relatie te beschouwen. Waarin ik deze ‘speciale band’ als intimiteit ervaar.

Probleem:

Ik ervaar intimiteit als een soort ervaring/gevoel ‘speciale band zonder dat er gesproken wordt’. Hierin houd ik mezelf afhankelijk van die band, maar ik spreek niet met diegene. Het is zelfs zo alsof de intimiteit wordt verbroken als ik wel spreek.

Deze intimiteit ben ik vervolgens gaan zoeken/opvullen in seks/fysiek intiem samenzijn. Waarin dit fysiek intiem samenzijn een intieme ‘connectie’  moet zijn, want er wordt immers niet gesproken, dus in woorden kan het niet gecorrigeerd worden.

Wel dit had ik gevonden, een paar jaar terug, een perfect fysiek intiem samen zijn met intieme connectie zonder al teveel woorden, we corrigeerden zonder veel woorden en binnen 3x fysiek intiem samenzijn hadden we ‘de vorm’ gevonden. Alleen…. hij moest verhuizen, en hij sprak niet, dus…geen communicatie. Dit heb ik nog een jaar zo volgehouden, waarin ik die ‘intieme band’ als intieme ervaring in mijzelf met hem, heb voortgezet. Zonder communicatie; althans, ik sprak wat hier en daar via sms en communiceerde dus feitelijk met mezelf maar ervoer het alsof ik met hem communiceerde.

Hierin ontstaat een soort dubben over iets wel of niet delen en een vage angst als ervaring op de achtergrond dat ik met het spreken ‘erover’ de intimiteit als connectie verbreek. Welke intimiteit?! lol. De intimiteit van mijn eigen isolatie in relaties/connecties in de geest? Hierin blijft een soort ‘hopen’ bestaan op een connectie in fysiek intiem samenzijn, want dat is de intimiteit. Een connectie als passende in mijn plaatje zoals ik het ooit als de ‘perfecte’ intieme connectie ervaren heb door het volgen van een voorstelling in mezelf, welke gebaseerd is op wat ik als oplossing bedacht had voor een ‘gebrek’ aan communicatie in woorden waarin ik mezelf uitdruk, en waarin eerst en tegelijkertijd in woorden gecommuniceerd, gecorrigeerd en gedeeld kan worden en waarin in woorden de zelfverantwoordelijkheid genomen kan worden en de ervaringen van zogenaamde intimiteit in connectie in relatie kunnen worden vergeven in woorden.

Oplossing:

Zelfintimiteit in/als in zelf zien met behulp van zelfvergeving en zelfcorrectie en van hieruit communicatie en delen van zelf in woorden, al dan niet in een fysiek (intiem) samenzijn.

Beloning:

Losmaken van verwachtingen van intimiteit en meer plezier en lachen door te communiceren over de absurditeiten van de geest, welke uiteindelijk meer vrijheid geeft in het fysiek en in een fysiek (intiem) samenzijn.

Zelfvergevingen en Zelfcorrecties volgen.

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 63 – De impact van verhuizen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de inpact van de verhuizing op de konijntjes onderschat te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard me af te vragen wat het woord impact betekent maar geen rust/tijd/mogelijkheid te hebben het op te zoeken aangezien ik nog geen internet heb en tussendoor op werk een blog schrijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik moet lachen of huilen nu ik gisteren verhuisd ben, waarin de neiging tot huilen eigenlijk voornamelijk komt doordat ik zie dat de konijntjes bang zijn, zich niet van hun plek bewegen en het niet naar hun zin hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik de konijntjes uit hun veilige, rustige, groene plek met ruimte heb weggehaald naar een plek waar het minder groen, rustig, veilig en ruim is, waardoor ze erop achteruit zijn gegaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het veranderen van plek als achteruitgang te zien voor de konijntjes, waarin duidelijk naar voren komt dat ik de oude en de nieuwe plek met elkaar vergelijk, wat me een schuldgevoel geeft wat me ineffectief maakt in het gelijk gaan staan aan de nieuwe situatie en deze zo leefbaar mogelijk te maken voor de konijntjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het leefbaar moet maken voor de konijntjes, in plaats van in te zien dat ze zelf een en gelijk zijn als leven en ik ze de ruimte kan geven om in/als leven te wennen aan hun nieuwe situatie, waarin ik het zo comfortabel als mogelijk kan maken voor ze.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zelf aan de ene kant spannend te vinden om al het groen om me heen als rustige veilige plek te moeten ‘missen’ en aan de andere kant juist fijn en overzichtelijk om alleen een lekker warm terras te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te delen in de ene en de andere kant.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vorige week een boompje te snel in te graven uit angst voor uitdroging van de wortels, zonder te kunnen zien hoe alles in elkaar past in het kleine terras, waardoor ik nu het boompje nogmaals moet verplaatsen omdat ik de ruimte en de woning van de konijntjes verkeerd als gekeerd in de mind heb ingeschat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alles in het hoofd dus in de mind goed kan inschatten, wat ik als richtlijn gebruik voor plaatsbepaling, zonder het praktisch op z’n plaats te passen en zien en dan te beslissen in de praktijk wat de beste plek is voor boom, plant en dier om te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles van tevoren in het hoofd in te willen schatten zodat ik maar 1x hulp hoef te vragen en alles meteen op z’n plek kan zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de inrichting het liefst alleen zelf te willen doen en gefrustreerd te raken als bepaalde klussen te zwaar zijn of te onhandig zijn om alleen te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te beperken door dingen alleen te wilen doen die niet alleen mogelijk zijn, in plaats van in te zien dat er genoeg te doen is alleen, en dat ik datgene samen kan doen op het moment dat er mogelijkheid toe is doordat ik iemand gevraagd heb of doordat het toevallig ter sprake komt en er iemand in de buurt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn in mijn lichaam te hebben en overweldigd te worden door de enorme bende in huis door de verhuizing waarin zoveel klussen te doen zijn dat ik stil val en blijf nadenken over welke te starten, en tevens geen tijd/rust wil nemen om te eten, wat beide – overweldigd worden en geen rust nemen om te eten –  duidelijke kenmerken zijn van overname door/in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten overnemen door de mind nu de verhuizing achter de rug is en ik ervaar dat dit mijn beslissing is geweest en ik hierin echt alleen sta in het nieuwe huis, met verantwoordelijkheid voor de konijntjes en de caviaatjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er nu al over in te zitten dat ik over 3 maanden een maand naar afrika ga en nog geen oplossing heb voor de diertjes doordat ik verhuisd ben en de buurvrouw in het oude huis niet meer voor de diertjes kan zorgen in hun vertrouwde omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik over 3 maanden weer een grote verandering teweeg breng voor de diertjes, wat veel te snel na elkaar is, in plaats van eerst in deze situatie te doen wat het beste is en over 3 maanden opnieuw in te zien wat het beste is en niet mee te gaan in de snelheid van de mind die vooruit wil lopen en ondertussen oordeelt als te snel.

Ik realiseer me dat hoelanger ik nadenk over wat te doen, hoe minder ik werkelijk in de praktijk doe en hoe meer de mind geactiveerd wordt. In de fysieke bezigheid kan ik mezelf corrigeren zodra nodig.

Datgene wat ik niet alleen kan laat ik liggen totdat er iemand is met wie ik het samen kan doen; ondertussen pak ik de klussen op die ik alleen kan doen.

Ik verbind mezelf met mezelf door klus voor klus, adem voor adem, op te pakken.

Ik verbind mezelf met mezelf door te stoppen met vergelijken van de leefsituatie van de konijntjes voor en na en zie in deze situatie hoe ik het zo comfortabel mogelijk voor ze kan maken in dit moment, en over 3 maanden zie ik opnieuw wat de beste oplossing is als leefplek voor de konijntjes.

www.eqafe.com/free

www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.desteni.net