Dag 350 – Bij de Osteopaat

Link Desteni Witnessblog

Ik ervaar ontzetten veel weerstand om me te laten behandelen. Mijn fysiek is verkrampt, met name darm en bekken, en in het fysiek gaan betekent ook in deze pijn gaan.

We starten de behandeling. Hij begint met de schedel en later het buikgebied. Op een gegeven moment uit ik aan dat ik zoveel weerstand ervaar dat ik het liefste zijn handen weg wil slaan en weg wil rennen. “Voelt het niet goed om hier te zijn”? vraagt hij. “Ik weet het niet, ik wil er doorheen; weerstand voelt nooit goed”, zeg ik. (Het voelt alsof ik mezelf iets aandoe en ‘niet voor mezelf opkom’).

Okay Ingrid kom op, weerstand, gevoelens van misbruik, niet willen dat hij mijn lichaam aanraakt. Wat zou Bernard-Leven zeggen?

osteopathie gouda

Weerstand is een illusie. Gevoelens van misbruik zijn niet echt en gebaseerd op gedachten en herinneringen. Er kan me niets gebeuren (ik ben vaker bij deze osteopaat geweest en hij kan ‘via zijn handen met het fysiek praten’ en is hierin ervaren en integer).

Ik zie dat hij even twijfelt om door te gaan, en ik realiseer me dat ik zelf verantwoordelijkheid dien te nemen voor het voortzetten van de behandeling, en dat doe ik.

Zo stop ik nog wat gedachten als illusies die opkomen, pas hier en daar een zelfvergeving toe in het hoofd en ik word rustiger, de emoties verdwijnen. Uiteindelijk gaat de behandeling vrij soepel en geeft hij de feedback dat het lichaam snel ontspant in de aanrakingen en grepen, veel sneller dan een paar maanden geleden, en zo noemt hij nog een aantal fysieke verbeteringen op ten aanzien van vorige keer. “Je hebt hard gewerkt”, zegt hij.

Dat klopt.Ik heb de afgelopen maanden veel doorgewandeld in schrijven en toepassing van zelfvergevingen en zelfcorrecties – onder andere in de Dip-Pro cursus in het mind-construct – waardoor de emoties, opgeslagen in het lichaam, veel minder zijn geworden.

Waar ik me gewaar van wordt in deze behandeling, is dat een ‘push’ en een opstaan heel rustig is, heel soepel, ‘stil’ zou ik zeggen, en dat er helemaal geen heftige taferelen aan te pas hoeven komen. De voorstellingen in de geest zijn heftig, en dat is precies hetgeen dat tegenhoudt om zelf te pushen en rustig en soepel op te staan, in het fysiek te komen. Leven is soepel, de geest verkrampt en creeert weerstand en wordt hierin en hierdoor heftig.

Een ander punt is het ‘geluid maken’ ter ondersteuning om in het lichaam te komen. Hij vraagt me geluid te maken om dieper in het lichaam, waar hij zijn handen houdt, te komen. Op dit geluid maken tijdens een behandeling ervaar ik al jaren weerstand, en ik doe het dus ook niet. Geluid maken terwijl ik op een behandeltafel lig in mijn blootje in een voor de geest wat ongemakkeliijke positie, mmm dat is niet hetgeen ik om sta te springen. Dit komt door verbeeldingen van hard gekreun en gesteun en oergeluiden waarvan ik denk dat dit moet plaats vinden met veel aandacht hierop. Dus ik vraag hem nu, “hoe doe ik dat? Je moet even iets aangeven anders kom ik er niet doorheen”. Hij maakt even een geluid, huuuuuh, kort, en zegt, gewoon, een geluid, maakt niet uit wat, als het maar trilt.

“Als het maar trilt”? vraag ik hem. “Ja”, zegt hij.

Okay hier kan ik iets mee. Het is gewoon om te trillen in het fysiek. Dus ik maak wat geluiden om te trillen en vrij soepel ontspannen de strakgespannen spieren waar hij zijn handen heeft, zonder ook maar enigszins te letten op wat voor geluid ik maak, maar gefocussed op de toestand van het weefsel in mijn lichaam waar hij zijn handen heeft.

Geluid als klank in het fysiek om te trillen. Dit sluit direct aan op het hardop in klank brengen van zelfvergevingen.

Het fysiek, de fysieke gesteldheid van mijn lichaam, is hier is mijn referentiepunt dat het proces van zelfvergeving werkelijk invloed heeft op het fysiek en effectief is om emoties op te ruimen en zo het fysieke weefsel vrij te maken waardoor de spieren kunnen ontspannen; vrij maken van de opgeslagen spanning, van de opgeslagen structuren van de geest. Tevens laat deze behandeling me zien hoe de geest weerstand vergroot en opgooit als een enorm monster en dat er blijkbaar met enorm veel kabaal moet worden opgestaan als aanwezig worden in het fysiek. Niets hiervan is echt. Het aanwezig zijn in het lichaam gebeurt bijna ongemerkt, glijdend, geluidloos, aanwezig, stil.

Aan het einde van de behandeling realiseer ik me dat ik in deze behandeling, zelf de leiding heb genomen, de beslissing om de weerstand te stoppen en in het fysiek te gaan. En dat de ‘gevoelens van misbruik’ gebaseerd zijn op ervaringen waarin ik mijn zelfsturing en zelfbestuur heb weggegeven aan een ander (=de mind), dus in de geest aan een andere persoon, hoogst waarschijnlijk door gedachten als ‘dat ik dit moet doen’, ‘dat ik niet anders kan’ etc,  waardoor ik misbruik ervaar, maar waarin ik iets feitelijk zelf toesta en toelaat en zelfs inzet door een geloof in mijn gedachten in de geest (noot – er heeft Geen werkelijk fysiek misbruik plaats gevonden in dit leven). Dit is een interessant inzicht om specifiek te onderzoeken.

Een voorbeeld van hoe bijvoorbeeld osteopathie ter ondersteuning van het fysiek, gecombineerd kan worden met het proces van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie, en hoe dit elkaar effectief aanvult en bevordert.

Steviger aanwezig in het lichaam geeft de stabiliteit om veranderingen in het dagelijks leven werkelijk toe te passen, in ieder moment, en als ik de geziene veranderingen werkelijk leef in de fysieke realiteit, is zelfverandering gevestigd en zeker, in en als het fysiek, en zal verandering in de fysieke wereld kunnen plaatsvinden.

Desteni-I-Process-Lite – Free course

Spirituality under microscope

Are we the slaves of our own beliefs?

—————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 141 – Werken met de paarden

Deze middag gingen we de paarden ophalen in het weiland. Ik liep samen met lj die me laat zien hoe te werken met de paarden. Hij liep terug om de halster op te halen en ik liep alleen mee met de groep die allemaal een paard gingen halen. Ze liepen het weiland in en ik zei, ik wacht hier op lj voordat ik het weiland in loop. m zei, kom, het is ok, je kunt vast een stuk meelopen. Ik liep een stuk het weiland in en ervoer angst en zei, nee ik wacht. Het is ok, zei ze, kom maar. Ik draai me om en de tranen stromen over mijn wangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om alleen het weiland in te lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik in huilen uitbarst als ik alleen het weiland in moet lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander fysiek te missen als houvast op het moment dat ik het weiland inloop, waarin ik  mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in het fysiek te missen hier aanwezig om mezelf richting te geven zodat ik houvast ervaar nodig te hebben van een ander in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me alleen lopend tussen de mensen en paarden zonder iemand die de leiding heeft over wat ik in dat moment moet doen, mezelf als stuurloos en verloren te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het enige paard dat niet iemand heeft om door geleid te worden, aangezien lj nog niet hier is en ik niet weet hoe te leiden, op me af komt rennen en ik niet weet wat ik moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het paard op me af komt rennen in paniek, dat ik in paniek niet weet wat ik moet doen en dat er een chaos ontstaat die schade kan aanrichten aan mezelf en aan het dier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verantwoordelijk te voelen voor het dier terwijl ik niet weet wat ik moet en ik weet dat als er iets gebeurt ik niet sta en ook weg wil rennen, net als het paard.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te oordelen dat ik weg wil rennen als er paniek uitbreekt, net als het paard, terwijl ik het paard niet veroordeel dat het wegrent als het in paniek is, dat vind ik begrijpelijk en logisch en iets waar voor gezorgd moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me afgschuwelijk en minderwaardig te voelen dat ik geen leiding kan geven aan het paard ten overstaan van de groep.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen tegenover de groep dat ik geen leiding kan geven aan een paard.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen tegenover de groep dat ik steeds begin te huilen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd het gevoel te hebben dat ik de enige ben die steeds gaat huilen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik steeds ga huilen, en in dit geloof mijn steeds gaan huilen in stand houd/creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen hoe ik in godsnaam leiding kan geven en in zelf kan gaan staan als ik geen leiding kan geven aan een paard.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het me nooit gaat lukken om leiding te geven als richting geven aan een ander dan mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik richting moet geven aan een ander, in plaats van in te zien dat ik richting ga geven aan mezelf en dat ik hierin in zelf kan gaan staan, en in dit staan kan ik eventueel een voorbeeld zijn als richting voor anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen leiding als richting kan geven aan een paard aangezien het zo groot is en zoveel zwaarder dan ik, wat ik fysiek nooit kan houden mocht het weglopen of opspringen, en plaats van in te zien dat het paard een stabiel punt nodig heeft die het geruststelt, zodat als het in paniek raakt, diegene/dit punt stabiel blijft en het paard hierin kalmeert en terughaalt uit de reactie van paniek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van mezelf te verwachten dat ik de eerste dag dat ik meeloop met een paard, ik direct weet hoe te werken met het dier en te staan hierin, in plaats van in te zien dat ik nooit geleerd heb hoe te werken met paarden/met dieren die groter zijn dan ikzelf, zelfs niet met grote honden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me terug te willen trekken in het werken met de paarden, en me ondertussen af te vragen of ik met de paarden moet werken om mezelf richting te leren geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van mezelf iets te moeten wat in dit moment teveel ineens is, en als ik het niet ‘in 1x goed doe’, het direct op te willen geven als niet haalbaar, in plaats van mezelf te ondersteunen en adem voor adem de angsten in te zien en de tijd te nemen voor het proces hierin van zelfvergeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het tegen te vinden vallen van mezelf dat ik in huilen uitbarst in een weiland in angst voor de paarden en in nog meer angst voor de oordelen van anderen in mijn angst voor de paarden en het niet staan in/als mezelf, in plaats van in te zien dat dit is waarvoor ik hier ben, voor ondersteuning in het stoppen van de angsten in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het afschuwelijk te vinden dat anderen die staan als zelf en/of waarvan ik denk dat ze staan als zelf, dat ik niet sta als zelf, in plaats van in te zien dat ze hetzelfde proces lopen/hebben gelopen en net als iedereen met gelijke punten ‘dealen’, en dus juist weten hoe het is om hier doorheen te wandelen en hierin graag willen ondersteunen, dat is waarvoor ze hier zijn, net als ik een ander hierin graag wil ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander graag te ondersteunen in het proces van zelfvergeving/zelfcorrectie en mezelf te veroordelen als ik de punten laat zien/doorloop die ondersteuning nodig hebben, waarin ik mezelf in deze veroordeling dus niet graag wil ondersteunen maar gewoon laat aanmodderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf gewoon aan te laten modderen zonder werkelijk richting te geven aan mezelf, waardoor ik verdwijn in angsten en emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te kunnen ontspannen in dit proces zolang ik mezelf niet kan vertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in het diepe te gooien in plaats van adem voor adem mijn angsten onder ogen te zien en hierin mezelf richting te geven, zodat ik telkens in huilen uitbarst als ik opeens in het diepe ben, om mezelf vervolgens te veroordelen dat ik in huilen uitbarst en het niet voor mekaar krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf pas te durven corrigeren/laten zien/ondersteunen als ik het zover heb laten komen dat ik in huilen uitbarst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te durven ondersteunen/laten zien zolang ik niet in huilen uitbarst, waarin ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het huilen als mechanisme te ontwikkelen om te laten zien dat ik het niet aankan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb huilen te ontwikkelen als een manier om te communiceren in het aangeven van grenzen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te communiceren met woorden een en gelijk als zelf in het moment, maar altijd geloof dat hoe ik ben in het moment niet ok is, en dus durf ik dit niet te communiceren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor hoe ik ben in het moment, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren als hoe ik ben in het moment in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vertragen en ruimte te creeren in het moment, zodat ik mezelf zie in het moment en hierin mezelf kan ondersteunen door de punten een voor een, adem voor adem op te pakken, in te zien, uit te schrijven, zelf te vergeven om mezelf te kunnen corrigeren, eerst in schrift en vervolgens in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel te ademen in de momenten van niet comfortabel te zijn met mezelf in aanwezigheid van anderen en hierin gelijk te staan aan het niet comfortabel ervaren van mezelf met indien nodig behulp van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie totdat de ervaring van oncomfortabel zijn in aanwezigheid van anderen verdwijnt.

Ik stel mezelf ten doel ruimte mezelf toe te staan momenten te creeren waarin ik alleen kan zijn zodat ik kan ontspannen zolang ik dit niet kan in aanwezigheid van anderen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik direct in aanwezigheid van anderen even ontspannen moet zijn als dat ik alleen ben.

Ik stel mezelf ten doel een balans te vinden van alleen zijn en in aanwezigheid anderen zijn waarin ik kan oefenen om gelijk te zijn in beide situaties als constant zijn als zelf in/als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alles moet laten zien waarin ik niet comfortabel ben/mezelf als niet comfortabel ervaar in een geloof dat ik anders niet eerlijk ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf onderdruk als ik niet in huilen uit barst als ik de tranen op voel komen, waarin de tranen een reactie zijn in/als de mind van alle opgeslagen ervaringen als herinneringen waarin ik de huidige gebeurtenis als teveel ervaar, waarin ik in/als deze reactie in herinnering in/als de mind/het bewustzijn, ik niet hier kan blijven in/als de adem, niet eens in me opkomt dat ik hier kan zijn in/als de adem.

Ik stel mezelf ten doel op het moment dat ik tranen op voel komen, te stoppen, in te ademen, vast te houden, uit te ademen en mezelf hier te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat als ik niet meega met de paarden ik iets mis, in plaats van in te zien dat ik in ieder moment met/als zelf kan zijn en dus niets kan missen aangezien het enige wat ik kan missen en mis, ik zelf ben in/als de adem.

Ik stel mezelf ten doel mezelf richting te geven door in het moment te zorgen voor mezelf in plaats van me aan te passen aan de ander=de mind als mijn eigen bewustzijn in/aan gedachten over wat zij van me zullen denken.

————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life