Dag 526 – De Zelfvergeving Leven

Zelfvergeving-2Als ik naar een foto van Roos (de overleden cavia) kijk zie ik het punt waarin ik iets verkeerd gedaan heb ten aanzien van haar toen ze overleed. Echter als ik hieraan vasthoud, hecht ik me aan iets in mezelf welke ik gemakkelijk projecteer op Roos. Ik hecht me dan aan de relatie die ik had met haar en iets hierin wat ik niet geleefd heb op het laatste moment. Als ik mezelf vergeef en loslaat in de ademhaling, leef ik wat ze mij heeft laten zien. En dit is feitelijk het enige wat ik kan leven in iedere verandering die komt. Loslaten in de ademhaling door middel van de toepassing van zelfvergeving op de punten als gedachten die aanhaken als ‘relatie’ waarin ik dus een relatie leg met iets of iemand buiten mij of binnenin mij en waaraan ik probeer vast te houden op het moment van verandering.

Bij Roos heb ik het moment van overlijden als verandering gemist – althans het grootste gedeelte ervan. Ik probeerde vast te houden aan hetgeen ik gemist had door mezelf kwalijk te nemen dat ik het gemist had. Op deze manier probeer ik haar alsnog te tonen dat ik ‘van haar hield’- wat voor haar natuurlijk niet meer uitmaakt en dus, probeer ik mezelf alsnog te tonen of ‘overtuigen’ dat ik ‘van haar hield’ door mijn ‘spijt’ te tonen. Echter op deze manier leef ik niet wat het beste is voor al het leven inclusief Roos en Roos, is samengesmolten met Leven en wellicht ergens op aarde weer aanwezig als dier ter ondersteuning , nog steeds in en als Leven. Ik steun haar als Leven alleen als ik mezelf toesta mezelf als Leven geboren te laten worden vanuit het fysiek en dan kan ik er zijn – ben ik aanwezig – voor en als Leven en sta ik met en als ‘Roos’ als Leven waarin ‘Roos’ de hoedanigheid was waarin ze hier bij mij geleefd heeft als cavia.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een samenleven met dieren meer waarde toe te kennen dan een leven zonder dieren, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het woord leven aanwezig is en dat ik hierin aanwezig kan zijn in ieder moment, onafhankelijk van wie er met mij in een huis leeft/aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lastig te vinden om de beslissing te nemen om even geen dieren in huis te hebben en in een nieuwe, stabiele woon- en werksituatie te bekijken welke dieren daar passen in huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb best weer graag twee caviaatjes te willen in huis en het ‘niet leuk’ te vinden om hierin geduld op te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te bestempelen als een eenzaam levend mens als ik geen dieren in huis heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als leven niet te waarderen zoals ik mezelf waardeer als ik samenleef met een paar dieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf dus te missen zoals ik mezelf zie en ervaar met dieren om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor een bestempeling van buitenaf van mij als eenzaam levend wezen en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat mensen denken dat ik een eenzaam levend wezen ben die niet samen kan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik niet samen kan leven en dit te bestempelen op en als een gedachte dat anderen dit van mij zullen denken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als iemand die niet samen kan leven en met dieren, bewijs ik hierin het tegendeel als ‘zie je wel, ik kan het wel’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mensen die alleen leven te beoordelen als mensen die niet samen kunnen leven.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een angst als gedachte voor een bestempeling van buitenaf van mij als eenzaam levend wezen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf veroordeel in en als een gedachte dat ik niet samen kan leven.

Ik realiseer me dat deze gedachte niet compleet is en dat het is dat ik – als ik samen leef – dit wil in een situatie waarin zowel ik als een ander bereid zijn om zelfverantwoordelijkheid te nemen en dieren, die doen dit en zijn hierin een voorbeeld voor mij en ik doe dit naar dieren toe.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met mezelf te veroordelen over een niet kunnen samen leven met een ander mens en adem voor adem te gaan staan in en als verantwoordelijkheid voor mezelf in hoe ik ben en leef op het moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf steeds onderuit te halen en kleiner te maken door net te doen alsof ik niet samen kan of wil leven met andere mensen zonder de gehele situatie in en als mezelf in overweging te nemen.

Als en wanneer ik mezelf mezelf zie kleineren en veroordelen door net te doen alsof ik niet samen kan of wil leven met een ander mens, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan zie ik in mezelf welk punt het is waardoor ik twijfel aan mezelf en wat dit geactiveerd heeft.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven en corrigeren in hetgeen waarin ik mezelf in twijfel trek en het activatiepunt hierin mee te nemen als en wanneer ik deze zie.

Ik stel mezelf ten doel mijn huisje op te ruimen en te genieten van de ruimte en tijd die ik heb nu zonder dieren en deze te gebruiken ter bevordering van mezelf in en als leven en hierin leven als geheel.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik duidelijkheid heb over werk- en woonsituatie, opnieuw te zien welke dieren praktisch passen in mijn leven waarin ik er volledig voor ze kan zijn zolang als zij leven.

Ik stel mezelf ten doel de spullen van de dieren te bewaren zodat ik deze opnieuw kan gebruiken.

Ik stel mezelf ten doel, als ik echt zeker ben toch al caviaatjes te willen in de huidige woon-werksituatie, de praktische mogelijkheden te onderzoeken en ze alleen in huis te nemen als ik opnieuw bereid en vooral in staat ben zoals voorheen om er volledig voor hen te zijn zolang als ze leven.

PENTAX ImageRoos in haar laatste weken op het aanrecht met een appel 🙂 haha die mocht ze natuurlijk niet in 1x helemaal opeten en het was zo grappig hoe ze die grote appel naar zich toetrok om van te eten.

———————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Advertenties

Dag 416 – Eindeloos verdrietig

PENTAX Image

Witneus is ziek, ze heeft longontsteking, wat bij konijntjes een enorm risico met zich meebrengt; het geeft heel taai slijm en vaak overleven ze het niet, ook niet als je er aardig vroeg bij bent. Ook heb ik gisteren duidelijk begrepen waarom symptomen bij konijntjes zo lastig te zien zijn; omdat het prooidieren zijn en prooidieren verbergen het als er iets is, omdat ze, zodra ze dit tonen, het ‘haasje’ zijn in de natuur. Dus vaak als je het ziet, zogenaamd op tijd, kan het toch al een langere voorgeschiedenis hebben. Ik zag het in een stadium waarin er nog iets te doen is, doordat ik het meest kenmerkende  symptoom herkende van een ander konijntje een aantal jaren geleden, waarbij ik destijds werkelijk veel te laat was, ik wist niet wat het betekende en dat het iets betekende, omdat ze destijds heel goed at en poepte en plaste etc, en dat zijn de eerste signalen bij een konijn om direct meer onderzoek te doen. Goed, het duidelijke kenmerk bij longontsteking is dus als ze met het snuitje in de lucht gaan zitten om meer lucht te krijgen, en je ziet de flanken duidelijker op en neer gaan. Echter de ontsteking is dan al in de longen aanwezig en is er al minder lucht beschikbaar.

Direct naar de dierenarts, die longontsteking bevestigde, en alle middelen inzetten ter ondersteuning van het konijntje en ter bestrijding van de bacterie. Anti-biotica en vezelrijk vloeibaar voer mee (‘dwangvoer’ genoemd, ze stoppen met eten als ze ziek zijn, en verzwakken dan snel en de darmpjes moeten blijven bewegen, dus er moet wat voedsel en vocht in). Bij deze dierenarts is het hier de tweede medewerker (het is een praktijk met meerdere dierenartsen die ook veel ervaring hebben met knaagdiertjes) die aangeeft de colloidaal zilverwater en de kruiden te gebruiken die ik al heb en gestart was, dus dat is een erg prettige samenwerking en ondersteuning met deze praktijk. En zij geeft aan, zet alles in, houdt haar warm (ze had iets ondertemperatuur, wat ook zorgwekkend is), en de komende 3-5 dagen zijn cruciaal.

Ik heb 5 dagen vrij dus ik heb mezelf in de huiskamer/keuken geinstalleerd, de slaapbank uitgetrokken, en hier zal ik de komende 5 dagen zijn. Ongeveer om de 3 uur geef ik haar wat voedsel, colloidaal zilverwater, 2x per dag de kruidencombi en 1x per dag anti-biotica. Ze heeft nog kracht en ik zie dat het nog niet bepaald is welke kant het op gaat (vandaag is dag 1).

Ik ben rustig maar heb ook een ervaring van eindeloos verdriet. Witneus heeft vrijwel de gehele periode in het oude huis bij me gewoond, ik heb haar als enige jong uit de dierenwinkel gehaald (de rest van de knaagdiertjes hierna kwam via een opvang of via anderen die niet meer ervoor konden zorgen). Ze is zo ontzettend lief, zo zorgzaam, zo aanwezig, zo constant, zo zacht expressief. Ik kan me eigenlijk niet meer voorstellen hoe het is zonder haar in/om het huis.

Ook maak ik me al een jaar zorgen om de dieren hier buiten,waarin ik niet tevreden ben over de ligging van de tuin en de ruimte die ik de dieren kan geven. De hoeveelheid ruimte is okay, maar er is zo vaak onrust en lawaai aanwezig. Ik wil ze allemaal binnen hebben maar de konijntjes zijn buiten opgegroeid, en zitten dus graag buiten, en ik heb ook weinig ruimte binnen. Witneus zit nu binnen, en zal dus de winter binnen doorbrengen als ze het overleeft ivm de temperatuurwisseling en haar vacht. Casper is nog in dubio, lol ik natuurlijk, hij heeft vannacht binnen gezeten en zit nu buiten, het is niet zo koud, lekker fris buiten met zijn dikke vacht. Dus die blijf ik waarschijnlijk afwisselen, afgestemd op de temperatuur, want helemaal alleen constant buiten is het ook niet helemaal.

Alles verandert steeds als er een diertje ziek wordt en/of overlijdt. Op het moment verandert alles constant, het een na het ander komt voorbij waarvan ik ‘afscheid’ neem en de afscheiding dus juist dien te stoppen, en welke tegelijkertijd plaats maakt voor een nieuwe setting.

Het is feitelijk alle afscheiding stoppen waaraan ik gehecht had in de geest en waarin het dus een afscheiding is geworden door de hechting in de geest, en/of welke al in afscheiding was waardoor ik ben gaan hechten in de geest aan iets buiten mij, als enige optie en poging tot een ‘heel maken’.

Hierin zit het eindeloos verdriet. Ik ben nog niet aanwezig in leven, en ervaar de eenheid dus nog niet, waarin er een ervaring van ‘nooit meer’ opkomt in de geest. Het is dus een ervaring van eindeloos verdriet door een ‘afscheid nemen’ – de afscheiding stoppen – van een ervaring in de geest. In een periode met het sterven van een huisdier, wordt dit punt heel duidelijk, en steeds durf ik ergens niet in aanwezig te zijn waardoor ik een signaal of een ‘laatste’ moment samen met het dier, mis. Niet aanwezig in het moment dus. Het gaat steeds iets beter (knaagdiertjes worden niet zo heel oud dus er is vaker zo’n proces). Dat is de rust die ik nu ervaar, ik heb de tijd en ruimte om de komende dagen met Witneus te zijn, onafhankelijk van wat ze gaat doen, of ze het redt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb eindeloos verdriet te ervaren van al het ‘afscheid nemen’ in en als de geest, terwijl dit feitelijk een stoppen is van de afscheiding in en als de geest in ervaringen, zodat ik langzaam aan, hier aanwezig kan zijn/worden, in en als de adem, als leven, waarin geen afscheiding bestaat, ook niet als een wezen overlijdt of ‘weg’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb eindeloos verdriet te ervaren door in de geest te participeren en dan wederom verdriet te ervaren als al deze ervaringen stoppen, waarin ik me realiseer dat in en als de geest levend, er eindeloos verdriet zal komen en gaan, zoals zichtbaar in deze wereld.

Ik stel mezelf ten doel, het verdriet als afscheiding als ervaring van ‘afscheid nemen’, uit te schrijven, mezelf te vergeven en mezelf te corrigeren in en als aanwezigheid in de adem, waarin ik me realiseer dat het leven in en als de adem, een en gelijk is, zonder afscheiding, zonder verdriet, en als ik verdriet ervaar, ondersteun ik mezelf in het onderzoek van hetgeen ik me aan gehecht heb, waardoor het loslaten een ervaring van verdriet geeft, welke ik kan inzien en zelfvergeven en zo mezelf geef aan mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als geduld voort te bewegen, voorbij de beperkingen van de geest, in en als de adem als zelfondersteuning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over waar ze terecht komt, opnieuw geboren als ze het niet overleeft, omdat de wereld over het algemeen genomen niet overal aardig en zorgzaam is voor dieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken dat ik niet effectief genoeg ben in en als zelfverandering en zelfinzet voor een leefbare wereld, waarin ik me realiseer dat het een langzaam proces is en dat slechts/juist de zorgen als angst me weerhouden van de inzet en verandering.

Ik stel mezelf ten doel door te gaan mezelf in te zetten, iedere dag opnieuw, voor een leefbare wereld voor mens, dier en plant, welke niet perse direct is in en als de fysieke zorg voor dier en plant, aangezien dit waar ik nu woon in mindere mate mogelijk is, maar welke te meer indirect nodig is in de algemene gewaarwording van de mens, van mezelf en anderen, want als ik niet verander, als de mens niet verandert, zal het leven op aarde voor dieren niet veranderen en blijft het eindeloze verdriet als consequentie bestaan.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van eindeloos verdriet te stoppen in mezelf, in en als de adem, zodat en waarin ik mezelf effectiever inzet in en als zelfverandering, in en als Leven, waarin ik me realiseer dat in een ervaring in de geest geen leven aanwezig is, maar slechts herinnering en consequentie in een eindeloze herhaling welke verdriet voortbrengt.

Ik stel mezelf ten doel hier te zijn met Witneus zolang ze er is, onafhankelijk van hoe en of ze wel of niet ziek is, en in dit proces mijn relatie met de dood te onderzoeken, waarin ik me realiseer dat ik de dood niet geaccepteerd heb en dus niet leef in en als de adem.

Living Income Guaranteed

Basisinkomen Partij (BIP)

——————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/