Dag 667 – Hoe communiceer ik eigenlijk?

TrompetbloemTrompetklimmer

In een conversatie zag ik hoe ik in een moment veranderde door in plaats van met een omweg te spreken wat leidde tot conflict en onbegrip, mezelf rechtstreeks uit te drukken in wat ik eigenlijk wilde bespreken maar waarover ik een gedachte had in mezelf als dat dit vreemd zou zijn of niet kon. Hierin veranderde de gehele communicatie per direct en konden we het, in ieder geval voor het moment, afronden in een punt van overeenstemming. Onderliggend zie ik een patroon dat al veel langer speelt en welke ik wil onderzoeken en waar ik verantwoordelijkheid voor wil nemen met behulp van de toepassing van het schrijven van zelfvergevingen.

Zelfvergevingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom iemand die – vanuit mijn optiek – voor zichzelf heeft gezien dat de toepassing van zelfvergeving een oplossing is voor alle ervaringen binnenin zelf, niet begonnen is met de toepassing in het schrijven van zelfvergeving en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ander niet te begrijpen en dus niet te vergeven (want ‘to understand everything is to forgive everything’) dat een ander niet begint met de toepassing in het schrijven van zelfvergeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten dat een ander zodra de toepassing van het schrijven van zelfvergeving voor handen komt en dit enigszins onderzocht is, hier direct en daadwerkelijk mee begint, zonder me te verplaatsen in wie iemand is in totaliteit en hierin te begrijpen waarom iemand wel of niet de zelfvergevingen zichtbaar gaat uitschrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vermoeidheid en verdriet te ervaren ten aanzien van het alleen staan in de toepassing in  het schrijven  van zelfvergeving in mijn directe omgeving, waarin het zoveel prettiger en eenvoudiger zou zijn als iedereen de relatie met zichzelf gaat onderzoeken en van hieruit de communicatie met elkaar zal verbeteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik kan niet meer’ en hierbij tranen in mijn ogen te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een eigenbelang van ‘ik kan niet meer’ te willen dat anderen beginnen met de toepassing van het schrijven van zelfvergeving en hier vandaan, geen ruimte te hebben om me volledig in de schoenen van een ander te verplaatsen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iets te willen van een ander/anderen en hierom te willen dat een ander/anderen om mij heen ook zelfvergevingen toepassen in schrijven waarin zichtbaar en aantoonbaar is dat er een proces gaande is, in plaats van geheel alleen te staan en zelf zelfvergeving toe te passen in schrijven en spreken en blijven toepassen op gerelateerde sluimerende en/of opkomende emoties en ervaringen van angst binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen angst (=een gedachte) niet onder ogen te willen zien en hier geheel verantwoordelijkheid voor te willen nemen en in plaats hiervan, liever te willen dat anderen om mij heen het schrijven van zelfvergevingen toepassen om de kans op conflict en ongelijkheid in woorden, te verkleinen en hiermee de kans dat ikzelf reageer hierop, te verkleinen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de kans op reactie in mezelf te willen verkleinen door de gedachte dat het eenvoudiger zou zijn als anderen tevens zelfvergevingen zouden schrijven doordat hierin de kans op reactie van beide kanten verkleint, in plaats van geheel verantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben in reactie onafhankelijk van wat een ander doet of niet doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de kans op reactie in en als mezelf juist te vergroten door te geloven in de gedachte dat het eenvoudiger zou zijn als anderen zelfvergevingen zouden schrijven en hierin een verwachting en van hieruit, een conflict te creëren binnenin mezelf vanuit een geloof/gedachte die niet overeenstemt met wat er daadwerkelijk gebeurt buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor eventuele uitbarstingen en ongelijkheid in woorden als consequentie van het (nog) niet in zelf willen zien door middel van de toepassing van het schrijven van zelfvergeving, in plaats van in en als nederigheid te staan, in en als de toepassing van zelfvergeving op eventuele oordelen die hierover in mij bestaan en zich tonen in een ervaring van angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat consequenties als uitbarstingen en ongelijkheid in woorden van anderen, mij iets kunnen aandoen in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het welliswaar een communicatie bemoeilijkt maar dat alleen mijn eigen gedachte als oordeel als angst en hieraan gekoppelde emotinele ervaringen, mij daadwerkelijk fysiek pijn kunnen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘in relatie’ moet komen en/of blijven met iemand die (nog) niet bereid is om het proces van het schrijven van zelfvergevingen toe te passen en zo een relatie met een ander te baseren op het al dan niet schrijven van zelfvergevingen, in plaats van de relatie met mezelf te bevestigen adem voor adem door met en als mezelf te staan en zelf het schijven van zelfvergevingen toe te passen waar nodig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een smerig gevoel te ervaren in het moment dat ik zie dat een ander uitbarst en projecteert op mij waarin ik vervolgens zelf niet in en als een punt van nederigheid wil staan ten aanzien van deze innerlijke ervaring van smerigheid binnenin mij als reactie op een gedachte over iets/iemand buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een smerige gedachte (=oordeel) te hebben over iemand die ongelijk wordt in woorden, in plaats van in en als de adem, in en als mezelf aanwezig te blijven en te zien wat er gebeurt binnenin mij in en als reactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te vergeven en corrigeren wie ik ben in mijn woorden in mijn gedachten ten aanzien van iemand die ongelijk wordt in woorden naar mij toe, wat komt vanuit een gedachte en geloof dat ik in relatie zou moeten blijven en/of komen wat weer voortkomt vanuit een angst voor verlies en een angst om alleen te staan en dus komt het voort uit een afscheiding van mezelf als ongelijkheid binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit angst voor verlies en angst om alleen te staan en alleen te blijven, mezelf af te scheiden en vanuit deze afscheiding als ongelijkheid ten aanzien van mezelf te communiceren en dit dus in mijn woorden als ongelijkheid over te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een angst om iets uit te drukken vanuit een gedachte dat dit ‘vreemd’ is, met een omweg te praten en hierin te proberen duidelijk te maken waarom de toepassing van het schrijven van zelfvergeving belangrijk is, in plaats van rechtstreeks te communiceren waar ik sta en waar ik voor sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in het communiceren vanuit een omweg vanuit angst, belerend te worden in mijn woorden waarin ik een reactie uitlok bij een ander/anderen en wel precies die reactie die ik als ‘uitbarsting en smerig’ omschrijf, welke dan zo zie en realiseer ik me nu, ook zal gebeuren vanuit een punt van angst binnenin henzelf en welke ik ervaar als ‘smerig’ als projectie van mijn eigen ‘smerige gedachte’ als oordeel (=angst=gedachte).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met en als mijn woorden, gesproken vanuit een beginpunt van angst, hetgeen waar ik angst voor ervaar te creëren binnenin mij zowel als buiten mij en vervolgens te doen alsof ik het toch bij het juiste eind heb in hetgeen ik in woorden overbreng als principes, zonder hierin te zien wie ik ben in en als deze woorden en dat ‘wie ik ben’ als resonantie, een reactie bij een ander/anderen activeert en hierin het principe eigenlijk verloren gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb principes te gebruiken als bescherming van mezelf tegen uitbarstingen en ongelijkheid in woorden zoals we onszelf toestaan te bestaan in en als de menselijke natuur en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf dus met principes te beschermen ‘tegen’ mezelf in wie ik ben in gedachte als angst als oordeel welke een ‘smerige’ en/als angstige ervaring teweegbrengt binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb principes te gebruiken vanuit een punt van angst en hierin als bescherming van mezelf, wat vervolgens een reactie als aanval teweegbrengt binnenin mezelf in wie ik ben, als oordeel op mezelf en als angstgedachte, welke ik vervolgens gereflecteerd zie in en als de woorden van een ander buiten mezelf en wie die ander is hierin, waardoor ik niet objectief, stabiel en als punt van ondersteuning blijf zowel voor mezelf als eventueel voor een ander en alleen nog de afscheiding als ongelijkheid waarneem in plaats van mezelf en/als een ander als wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te zien, realiseren en begrijpen dat als ik spreek vanuit een punt van bescherming = verdediging, ik hierin feitelijk een ander benader vanuit de verwachting dat die me aan zal vallen en zelf vanuit gedachten als oordeel als angst, in een staat van ‘klaar voor de aanval’ verkeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een aanval uit te lokken, zowel in mezelf als buiten mezelf en te willen dat een ander zelfvergeving gaat toepassen in schrijven zodat ik ‘geen aanvallen meer hoef te verwachten’, in plaats van zelf de zelfvergevingen toe te passen in schrijven op de innerlijke ervaringen en terugkomende gedachten en hier op deze manier verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in wie ik ben in deze ongelijkheid/afscheiding van mezelf en van hieruit mezelf de mogelijkheid te geven in ieder moment gewaar te zijn/worden van wie ik ben in mijn woorden en zo te voorkomen dat ik mezelf in een positie plaats van aanval en verdediging.

Zelfcorrigererende uitspraken volgen.

Gerelateerd interview:

Veils of the Mind: Quantum Gift – Atlanteans – Part 361

Trompetbloem – Canpsis radicansDesteni I Process

(Trompetklimmer is een plant waar een Nederlandse bloesemremedie van gemaakt is die kan ondersteunen bij de communicatie)

———————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Advertenties

Dag 616 – Hoe toon ik mijn dankbaarheid?

Bos Waterfiets

Na een intense periode heb ik de beslissing genomen om alleen – zonder mijn partner van de afgelopen zes maanden verder te gaan. Niet omdat ik dit zo graag wil als dat ik ‘zonder hem wil leven’ maar omdat dit de enige mogelijke oplossing is in de huidige situatie die het beste is voor en als leven in en als zelfstandigheid en hierbinnen is dit wat ik wil. Hierin zie ik een aantal laten we zeggen, kwaliteiten van hem die ik zelf minder ontwikkeld heb en die ik zogezegd ‘bewonder’ in hem. Ik ben hem dankbaar voor de tijd die we hebben samen geleefd en de mogelijkheid voor mezelf om op te staan in een aantal punten.

Hoe toon ik mijn dankbaarheid aan iemand die niet meer in mijn buurt is? Hoe toon ik in het algemeen dankbaarheid voor hetgeen ik ontvang als ondersteuning van anderen? Het enige dat werkelijk mijn dankbaarheid laat zien, is datgene waar hij sterk in is, te integreren en leven in en als mezelf en om datgene waarin ik ondersteund ben, te leven en zo door te geven aan anderen.

Het gaat niet zozeer om het ‘tonen’ van dankbaarheid maar om het leven van hetgeen dat het beste is en om dit zo te implementeren in en als leven zodat ikzelf en anderen er hun voordeel mee doen als in een ‘win-win’ situatie oftewel, als wat het beste is voor alle betrokkenen. Dat is het enige dat blijvend is.

Dit ondersteunt mijzelf in het stoppen van een ervaring van gemis van hem en zal mezelf sterken in wie ik ben en zo kan ik mezelf uitbreiden. Ik heb gemerkt dat ik hier niet mee moet wachten of te lang over na moet denken, dat geeft slechts ruimte aan mezelf in en als de geest om weerstand op te bouwen. Het beste is om het meteen te gaan toepassen en door te wandelen en de emotionele ervaringen die hierbij opkomen, te benoemen en te vergeven.

Op deze manier toon ik hem de meeste respect en/als dankbaarheid voor wat hij heeft toegevoegd aan mijzelf en mijn leven.

Mijn partner/ex-partner was erg goed in het op mensen afstappen en zich uitspreken, een handeltje maken waar nodig en hierna weer vertrekken. Het maakte niet zoveel uit of je elkaar lang kende of niet, dit is hoe ze het doen in zijn geboorteland en hoe hij het hier ook heeft toegepast. Dus ik heb de beslissing genomen om ditzelfde te gaan integreren in en als mezelf en te leven op een manier die bij mij en de cultuur waarin ik leef, past. Dat is wel even spannend, er komt een zenuwachtige ervaring op vlak voordat ik op iemand afstap. Toch beslis ik het te doen  zonder al te lang te aarzelen, het ergste dat er kan gebeuren is een afwijzing van hetgeen ik aanbied en dan ga ik weer.

Binnen 5 minuten was de gehele interactie en communicatie verlopen zoals gewenst en ik vertrok in tevredenheid met en als mezelf waarin ik een situatie achterliet waarin de andere betrokkene even tevreden achterbleef. Een win-win situatie. Dit ondersteunt mezelf in het stoppen van ervaringen van gemis van mijn partner en verdriet om de situatie. Zo kan ik verder leven op een manier die mezelf ondersteunt en in en als dankbaarheid voor iets wat hij leeft/geleefd heeft met mij.

Dit is ook hetgeen ik hem gevraagd heb. Ik zei, je hoeft geen dankjewel te zeggen, leef hetgeen je hier gezien hebt en hetgeen je hier geleerd hebt met mij. Of en op welke manier hij dat gaat doen is aan hem. Echter dat is hetgeen een werkelijk dankjewel inhoudt, zelfs als er een klein deeltje gerealiseerd en liefst geïmplementeerd wordt. En als dit niet wordt gedaan of lukt, dan is er niets meer verloren dan er voorheen ook niet was.

Echter, het is wel hetgeen er uiteindelijk moet gebeuren als we een werkelijke verandering in de wereld willen zien. We zullen moeten leren wat het betekent om onszelf te ondersteunen en van hieruit elkaar ondersteunen door dit te laten zien als levend voorbeeld op een manier die het beste is voor al het leven. We zullen echt moeten leren van onze vergissingen en van hieruit onszelf vergeven, corrigeren en uiteindelijk een verandering doorvoeren. Alleen op deze manier is het mogelijk om te komen tot een samenleving die werkelijk het beste is voor al het leven en die uiteindelijk door alle betrokkenen zo zal worden toegepast.

Nog een lange weg te gaan. De toepassing begint altijd in het klein, binnen de huidige leefomstandigheden waarin ik me bevind. Alleen zo kan ik deze toepassing laten accumuleren zonder overmoedig te worden en te grote verwachtingen te scheppen voor mezelf waardoor ik mezelf onderuit haal.

Leer om te beginnen met het leven van een toepassing die het beste is voor al het leven binnen je huidige leefomstandigheden, begin klein:

Desteni I Process Lite

(Onderdeel van Desteni I Process)

Polen bos M&S verte

So Bad at Making Choices – Life Review

—————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 534 – Waartoe ben ik bereid ten behoeve van het geheel?

Full the quantum existence of the elephant part 1

Ik zie op een aantal gebieden in mijn leven dat mijn bereidheid ‘getest’ wordt; mijn bereidheid om te staan en blijven staan in de beslissing die ik genomen heb. Dit betekent niet persé dat hetgeen ik in ben gaan staan, zich ontvouwt op de manier waarop ik in eerste instantie eraan ben begonnen.

Bijvoorbeeld, dit kan zo zijn met een relatie. Ik heb mijn bereidheid hierin getest gezien om dit te wandelen als dit het beste is. Dit betekent niet direct dat de relatie zich voortzet of dat ‘ik die voort moet zetten’; echter ik kan opstaan in de bereidheid in en als mezelf om te onderzoeken wat het beste is, ik kan hierin open zijn en zelfoprecht mijn bereidheid onderzoeken en van hieruit, verder zien. Het kan namelijk ook zo zijn dat ik niet bereid ben ergens toe, omdat het niet het beste is voor mij als leven en dus voor leven als geheel, maar dat ik denk dat ik bereid moet zijn.

Een ander voorbeeld is mijn werksituatie. Hierin zie ik mezelf staan in de bereidheid om aanwezig te blijven in en als de verantwoordelijkheid waarin ik ben gaan staan. Dit betekent niet per definitie dat de positie waarin ik begonnen ben, ook de situatie is die het beste is voor de lange termijn. Het is mijn bereidheid om het te wandelen, om door te zetten, waarin ik standvastig leer te zijn. En van hieruit, kunnen situaties zich openen als wat het beste is en kan ik meebewegen met wat het beste is. Zo leer ik dat als ik bereid ben om me te openen voor wat het beste is voor leven in en als mezelf, in en als zelfverantwoordelijkheid, ik hierin ook naar de situatie en omstandigheden beweeg die het beste zijn voor mezelf, waarin ik mij het beste beweeg en uitdruk in en als mijn fysiek en hier vandaan of hierin, kan ik opstaan en bijdragen aan wat het beste is voor al het leven.

Dit houdt niet in ‘dat ik gedwongen wordt’ om dit te doen, om te staan in en als zelfverantwoordelijkheid en open te zijn om verder te zien. Er is diep van binnen een angst aanwezig, dat ik gedwongen wordt tot allerlei zaken ‘die ik  niet wil’. Waardoor ik gemerkt heb dat ik me niet open durf te stellen voor een volledig zelfinzicht en zelfonderzoek. Echter ook diep van binnen, wil ik uiteindelijk datgene wat het beste is voor mijzelf als leven als al het leven in en om mij heen. Dat is namelijk de enige, standvastige oplossing om er zeker van te zijn dat niets of niemand achter blijft.

Deze angsten, deze gedachten die eigenlijk herinneringen zijn, die zijn voor mijzelf om door te wandelen en hierin beslis ik zelf wanneer en of ik bereid ben om me open te stellen voor wat het beste is voor al het leven, inclusief mijzelf. Fascinerend dus dat ik eigenlijk bang ben om te leven wat het beste is voor mijzelf. Dit betekent namelijk dat ik geen excuus meer heb om me achter te verschuilen om geen verantwoordelijkheid te nemen voor en als mijzelf. Ik ben dus zo bang voor zelfverantwoordelijkheid dat ik liever de boel saboteer, inclusief mezelf en mijn eigen leven, dan dat ik sta in en als de beslissing en bereidheid om te leven wat het beste is, voor al het leven in en om mij heen.

De bereidheid om te zien waartoe ik in staat ben en tegelijkertijd, te zien waartoe ik niet in staat ben, waartoe een ander misschien beter in staat is ten behoeve van het geheel.

De bereidheid om mijn angst onder ogen te zien en te ontmantelen. Het leven is niet dwingend, ik ben dwingend in en als de geest en hierin ga ik er vanuit dat Leven mij zal dwingen tot iets wat ik niet wil. Echter Leven, de Levenskracht, duwt alleen door daar waar illusies worden vastgehouden, in en als relaties in en als de geest en zal zo de illusies ontmantelen. Ten behoeve van het geheel als Leven in en als het Fysiek.

De dieren weten dit en leven dit. Zij staan als wat het beste is voor leven als geheel en zijn hierin ons levend voorbeeld.

Bereidheid, ik vind het een mooi woord. Waartoe ben jij bereid?

Om te onderzoeken en de weg voor te bereiden, voor degenen die na ons komen:

Desteni I Process Lite

Desteni I Process Pro

Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

LIG

———————————————————————————————————————-

Dag 514 – Van ergenis naar afspraken maken – waar begin ik?

Afspraak_1Ik zag gisteren hoe ik reageerde en voortborduurde op een herinnering van iets wat had plaatsgevonden en waarop ik al eerder binnenin mij gereageerd had en backchat en emoties creëerde binnenin mij die nog bestonden. Hierdoor luisterde ik in het moment niet naar wat iemand werkelijk zei maar vulde in en uitte onmiddellijk mijn reactie, waarna een derde aanwezige erop wees dat diegene iets anders bedoelde. Pas toen luisterde ik.

Ik reageer direct op iets in een persoon en heb hierin een ervaring van ‘gelijk hebben’. Wat maakt dat ik niet gelijk sta als mezelf en/als de ander en werkelijk luister naar wat iemand zegt en werkelijk zie wat er gaande is.

Ik realiseer me dat ik nog reageer vanuit een oude overtuiging in en over mezelf zoiets als ‘er wordt toch niet geluisterd’. Waarna ik juist hetgeen doe waarin ik verkeer: ik luister zelf niet naar wat er gezegd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van tevoren al ERGenis als enERGie op te bouwen door iets ‘erg’ te vinden en vervolgens hier vanuit te gaan als een gerelateerd onderwerp vervolgens besproken wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te stoppen in de ervaring van ERGenis en zo iets op te bouwen en uit te leven naar een ander toe.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van ERGenis door iets erg te vinden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik denk dat er niet geluisterd wordt naar me en dat ik hierin angst ervaar om de controle te verliezen.

Ik realiseer me dat ik het veroordeel als er niet geluisterd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te veroordelen als er niet geluisterd wordt, waarin ik het op mezelf betrek als dat ik ‘niet goed genoeg’ ben en/of ‘iets niet goed doe’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik iets niet goed doe als er niet geluisterd wordt, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat we ‘allemaal’ verschillend geprogrammeerd zijn en juist zo dat we elkaar niet horen, dit om energie te genereren binnen de onderlinge communicatie en we dus ‘allen malen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik niet goed genoeg ben om iets aan te pakken en te zorgen dat iets loopt als wat het beste is voor alles en iedereen waarin we naar elkaar luisteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan malen in plaats van mezelf te stoppen met malen, mijn reactie (als ervaring als herinnering) te onderzoeken en vergeven en praktisch te zien hoe ik iets kan communiceren zodat de ander mij kan horen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb het levende voorbeeld te zijn van wat ik wil inbrengen als dat we naar elkaar luisteren en hierin zien hoe iets aan te pakken als wat het beste is voor allen en in plaats hiervan het tegenovergestelde te laten zien in en als een reactie.

Ik realiseer me dat ik door de angst als oordeel die ik ervaar dat er niet geluisterd wordt en dus dat iets niet wordt opgelost, ik heel snel iets wil communiceren en hierin mezelf niet toesta eerst en vooral mijn eigen reactie te stoppen en van hieruit te zien wat nodig is in de communicatie en of er überhaupt iets nodig is of dat het zich in de praktijk toont.

Ik realiseer me dat het niet iets zegt over mij als er niet geluisterd wordt en dat ik maak dat het iets zegt over mij doordat ik zelf in reactie iets uitspreek en zo mijn ‘zeggenschap’ over en als mezelf verlies, waarin de reactie binnenin mij zegt dat ik besta in afscheiding van mezelf wat niet het beste is voor alles en iedereen en dus zal zolang ik hierin participeer, niet overkomen wat ik probeer duidelijk te maken, ook al is dit wel wat het beste is voor alles en iedereen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen met participatie in ERGenis als iets erg vinden en hierin een paar keer diep in en uit te ademen en eventueel een zelfvergeving uit te spreken binnenin mij of hardop en hierin met en als mezelf te staan.

Ik stel mezelf ten doel hetgeen ik wil communiceren, zoveel mogelijk praktisch en fysiek op te pakken zodat het tevens toont in het fysiek en men het dus ‘ziet’ waarna het eenvoudiger is om te luisteren en eventueel in zelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een intentie te hebben om ‘iemand tegen de lamp te laten lopen’ als iemand niet luistert en/of geluisterd heeft.

Ik stel mezelf ten doel mezelf eerst vrij te maken van reactie alvorens ik iets laat zien in fysieke werkelijkheid zodat hetgeen ik laat zien geen manier wordt om een ander ‘tegen de lamp te laten lopen’ maar puur een praktische manier om iets fysiek richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik in reactie sprak en hierin niet meer mee wilde werken met wat een ander min of meer vroeg waarin ik zie, dit kan en wil ik niet, dit wil ik stoppen binnenin en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet rechtstreeks te antwoorden omdat een ander niet rechtstreeks iets vroeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te stemmen op de manier van vragen van een ander waarin ik deze omweg gebruik om zelf ergens mee weg te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de omweg van een ander te gebruiken om zelf ergens mee weg te komen, in plaats van mezelf te stoppen in reactie, te luisteren naar wat de ander zegt en hierin eventueel te ondersteunen door woorden te geven voor communicatie en dan te zien of ik kan geven wat de ander vraagt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een angst van mezelf als dat er niet geluisterd wordt en dat ik het niet goed doe, te gebruiken als reden om iets niet te geven wat een ander vraagt, in plaats van in het moment te luisteren naar wat de ander nodig heeft en te zien of het praktisch mogelijk is wat de ander vraagt en vervolgens hierover duidelijke afspraken te maken.

Als en wanneer ik mezelf automatisch zie afweren om te geven wat een ander vraagt in en als een overtuiging dat ‘wie niet wil horen moet maar voelen’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik participeer in een overtuiging, gebaseerd op een herinnering die maakt dat ik niet luister en zie waarin ik reageer op mijn eigen interpretatie van de werkelijkheid.

Ik realiseer me dat er tijd is om even te stoppen, te ademen en te luisteren alvorens een antwoord te geven en dat ik in de tussentijd de ander vragen kan stellen om helderheid te verkrijgen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in de afweer als reactie op mijn interpretatie van de werkelijkheid als wat een ander vraagt en een paar keer in en uit te ademen in gewaarzijn.

Ik stel mezelf ten doel de ander eventueel vragen te stellen om meer informatie te verkrijgen over de situatie en hetgeen de ander wil.

Ik stel mezelf ten doel de meest praktische oplossing toe te passen en hierin duidelijke afspraken te maken en van hieruit op nieuw te zien of deze afspraken geleefd worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ‘men zich toch niet houdt aan de afspraak’ en dus maak ik maar geen duidelijke afspraken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me zelf niet aan de afspraak te houden als dat ik eerst en vooral mijn eigen reactie stop, waarin ik me realiseer dat ik deze afspraak nooit werkelijk gemaakt heb met mezelf in en als een geloof dat ‘dit me toch niet lukt’ en dus dat ‘ik me toch niet aan die afspraak houd’ en zo mezelf te saboteren bij voorbaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen zelfsabotage bij voorbaat te projecteren op een ander en hierin wederom mezelf en tevens een ander bij voorbaat te saboteren, voordat ik ook maar luister en zie.

Ik stel mezelf ten doel een afspraak te maken met mezelf om ten eerste mijn eigen reactie van ERGenis als iets ‘erg’ vinden als oordeel te stoppen, zelfvergeven en zelfcorrigeren en van hieruit te zien welke praktisch (en) haalbare afspraken ik met anderen kan maken.

Afspraak_1————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

 

 

Dag 510 – Someone is coming in!

Someone is coming in!

PENTAX Image

PENTAX Image

PENTAX Image

Ken je dat? Dat je in een natgeregende tuin loopt en net te laat het gekraak onder je voet hoort? Het is me vaak gebeurd, met name in een dichtbegroeide tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb voldoende gewaar te zijn van en als mezelf als ik in de tuin loop als het net geregend heeft met name als het donker is of wordt, waardoor ik op een slak ga staan en het huisje hoor kraken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de slak en/als mezelf pijn te doen door niet voldoende gewaar te zijn van waar ik mijn voeten zet en zo het huisje van de slak kapot te maken wat tot gevolg heeft dat de slak niet lang zal leven.

Als en wanneer ik in de tuin loop als het net geregend heeft dan stop ik, ik adem. Ik herinner mezelf eraan dat er slakken op weg kunnen zijn en dat ik beter op kan letten waar ik mijn voeten neerzet.

Ik stel mezelf ten doel in en als de adem aanwezig te zijn als ik mijn voeten één voor één neer zet in een natgeregende tuin en omlaag te zien of er iemand voorbij beweegt die ik gemakkelijk over het hoofd zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gehaast iets te willen doen in de tuin waardoor ik onvoldoende aanwezig ben om voorzichtig mijn voeten neer te zetten en zo ‘per ongeluk’ mijn voet op het huisje van een slak te zetten.

Als en wanneer ik mezelf gehaast de tuin in zie lopen als het geregend heeft om snel iets te doen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in en als een ervaring van haast in en als de geest aanwezig ben waarin en waardoor ik het fysieke leven over het hoofd zie en zo gemakkelijk pijn doe en/of kapot maak.

Ik stel mezelf ten doel een voorbeeld aan de slak te nemen en mezelf voort te bewegen in aanraking met het fysiek, met mijn eigen fysiek en met de aarde en mezelf af te stemmen op het tempo van en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als ik in een ervaring van haast participeer en per ongeluk op een slak ben gaan staan en het huisje hoor kraken in een natgeregende tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren van mezelf in zelfoordeel en van mezelf in afwezigheid in en als de geest waarin ik het fysieke leven pijn doe en kapot maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik al gewaar kan of zou moeten zijn van al het leven om mij heen, terwijl ik mezelf zolang ik weet, in en als de geest bevind en me niet gewaar ben van mezelf als leven.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een zelfoordeel, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik iets gedaan heb door afwezig te zijn en te participeren in en als de geest als wat niet het beste is voor het fysieke leven.

Ik realiseer me dat het geen zin heeft om mezelf hierin en hiervoor te veroordelen aangezien ik mezelf hierin gevangen houd en opnieuw pijn doe en zo een ervaring van verdriet creëer en mezelf hierin  energetisch gevangen houd.

Ik realiseer me dat ik mezelf werkelijk dien te vergeven voor mijn afwezigheid en onoplettendheid om mezelf vrij te maken van de energetische lading in en als de geest en alleen dan zal ik in staat zijn om mezelf te corrigeren.

Ik realiseer me dat ik mezelf niet hoef te veroordelen maar dat ik wel verantwoordelijkheid dien te nemen voor mezelf als hoe ik besta in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen zodra ik bemerk dat ik mezelf veroordeel in en als de geest als automatische reactie op en als mezelf als ik iets ‘verkeerd’ heb gedaan in participatie in energie in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel mezelf zuiver te vergeven voor het veroordelen van mezelf in participatie in en als de geest in energie en zo verantwoordelijkheid voor en als mezelf te nemen en mezelf de mogelijkheid te geven om mezelf te corrigeren en uiteindelijk de zelfverandering te wandelen in en als het fysiek tot in fysiek gewaarzijn van het fysieke leven om mij heen en binnenin mij.

Ik stel mezelf ten doel nederig te zijn ten aanzien van wie ik ben (geworden) in en als de geest en ten aanzien van het geestbewustzijnssysteem als enige weg om gelijk te staan aan en als mezelf en mezelf te zien, begrijpen en werkelijk vergeven.

Ik stel mezelf ten doel (de spanning in) mijn eigen fysiek te gebruiken als cross-referentie voor mezelf om te zien en ervaren wanneer ik in een zelfoordeel aanwezig ben en hierin te onderzoeken wat ik mezelf aandoe of heb gedaan in een specifiek moment in participatie in en als de geest, in afwijzing van mezelf en vervolgens mezelf te vergeven en zo de weg vrij te maken tot zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel mezelf iedere dag te ondersteunen om mezelf uit de geest, het fysiek in te bewegen door mezelf steeds hier te brengen in de toepassing van de ademhaling en mezelf gewaar te zijn en/of worden van mezelf in zelfoordeel in polariteit en mezelf hierin te vergeven en corrigeren in wat zich aandient.

The Spirituality of the Snail – Part 1

————————————————————————————————————————————–
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 433 – Vermaak in de geest

Happy birthday clown met ballonnen, zijn handen te houden in een verbaasd gebaar.   Stockfoto - 6713363

Vorige week zag ik mezelf in interactie met Witneus het konijn. Ik moet haar nog 2x per dag oppakken voor de nabehandeling van de longontsteking en nu ze zich beter voelt wil ze niet meer opgepakt worden – dit is iets wat ik nooit gedaan heb behalve als het echt nodig was, wat over het algemeen neerkwam op zo’n 2x per jaar. Nu dus 2x per dag wat een verandering is. Hierin laat ze zien dat ze dit niet wil door weg te rennen door de kamer heen, weg te kruipen in hoekjes en te stampen. Tijdens dit gebeuren zag ik wat in eerste instantie een reactie in mij is op het stampen. Het ging de eerste 2 dagen niet gemakkelijk en ze probeerde zich los te worstelen als ik haar al beet had en door het wegrennen kon ik haar niet goed oppakken op een manier die het minst onprettig is. Ik raakte energetisch tijdens deze achtervolging en voelde me ‘rot’ erna omdat ik haar niet beet had zoals ik graag zou willen. Wat er werkelijk gebeurde is dat ik me rot voelde over wie ik was in het moment dat ik haar probeerde op te pakken. En 1 aspect hierin was een moment van vermaak, waarin ik een soort van lachte om haar stampen. Waarin/waarna ik me direct realiseerde, wacht even, dit is niet grappig, ze geeft aan dat ze dit niet wil en onprettig vindt. Het moet gebeuren dus ik moet haar oppakken, of ze wil of niet, echter er hoeft geen vermaak plaats te vinden. Dit is ongelijk staan en me niet in haar verplaatsen als konijn als hoe het is om achterna gezeten te worden en te moeten worden opgepakt voor het innemen van vieze drankjes. Ik had hierin wat reacties welke ik heb doorgewandeld in die twee dagen welke het loslaten betroffen van de periode dat we zo knus bij elkaar zaten tijdens de verzorging en ze mijn gezicht likte en zich gewoon op liet pakken terwijl ze zo ziek was. Het feit dat ze wegrent geeft aan dat ze weer beter wordt en ik heb na wat zelfvergevingen en zelfcorrecties een manier en ritme gevonden om dit toe te passen zonder dat ze de hele dag voor me wegrent. de ervaring van vermaak heb ik direct gestopt. Echter ik zag/zie deze ervaring gerelateerd aan een algemene ervaring van mezelf vroeger en dit heeft meer uitschrijven nodig.

Feitelijk is dit ‘tot vermaak dienen in de geest’ hetgeen waar ik zelf zo vaak voor ben weggerend. Een expressie waarom een soort van gelachen wordt, niet werkelijk uitlachen maar lachen ter vermaak, ‘lachen om’. Wat ik zag in mezelf in de ervaring van vermaak is dat hieronder een ervaring van onmacht ligt als een niet-weten hoe het praktisch aan te pakken; ik verkeerde in een niet-weten hoe Witneus op te pakken zonder dat ze de hele dag voor me wegrent en zonder haar pijn te doen door haar verkeerd vast te pakken. Ik zag hierin ook een ervaring van angst voor verlies, verlies van de ‘intimiteitdie ik met haar had gedurende de ziekenverzorging en als ze nu de hele dag voor me weg zou rennen, niet wetende wanneer ik haar nu wel en wanneer ik haar niet oppak. (dit aspect van intimiteit is waarin ik die 2 dagen hardop zelfvergevingen zelfcorrecties heb gewandeld). En in het vermaak verberg ik mezelf voor deze ervaring van ‘niet-weten’ en bescherm ik mezelf tegen een ervaring van onmacht ten aanzien van het ‘niet-weten’ als het onbekende in en als een praktische oplossing in en als zelfexpressie. Feitelijk zie ik het vermaak opkomen bij gebrek aan praktische oplossing en/of bij gebrek aan zelfexpressie, welke we niet als levend voorbeeld hebben gehad. Ik heb voornamelijk een voorbeeld gehad van ofwel dit vermaak, ofwel het inhouden van expressie, en dit inhouden heb ik als prettiger ervaren dus dit is hetgeen welke ik bewust heb ‘gekozen om te volgen’, en het vermaak is dan de onbewuste, onderdrukte en verborgen expressie geworden waarvan ik het liefste heb dat die er niet is. Beide voorbeelden weerhouden van zelfexpressie, dus tijd om dit in zelfvergeving te wandelen en hierin zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Zelfvergevingen en zelfcorrecties volgen.

Onderzoek en stop het vermaak in je geest op weg naar gelijkheid in en als het fysiek:

Desteni-I-Process-Lite

Exploring Self Intimacy

————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 336 – De New Age gezondheidstherapieen als Opzettelijke Paranoia om Voordeel/Winst te creeren – deel 2

Dag 315 – Paranoia in en als Intentie in de New Age Beweging

Dag 335 – De New Age gezondheidstherapieen als Opzettelijke Paranoia om Voordeel/Winst te creeren – deel 1

Verder met het probleem van de vorige dag met aanvullend een oplossing en beloning:

Probleem:

Laat ik duidelijk benoemen dat ik niet ‘tegen’ het ondersteunen ben van mensen in de vorm van een therapie tegen betaling. We leven in een wereld welke geregeerd wordt door geld, we kopen een brood voor geld, we laten een huis repareren voor geld en we kunnen begeleiding vragen in de vorm van therapie voor geld.

Het punt waar het hierin om gaat, is dat er woorden gebruikt worden die in de client, zoals ik het nog maar even noem, een vorm van afhankelijkheid creeert door een geloof te creeren in de ontoereikendheid van zelf om zelf te ondersteunen, en/of dat dit pas mogelijk is na vele jaren en er dus in de tussentijd therapie nodig is waarvoor betaald moet worden.

De betaling van de therapie is iets wat niet vergoed wordt door zorgverzekeringen en wat door veel mensen niet betaald kan worden, zeker niet als het om een heel gezin gaat die moet eten, drinken, wonen, geschoold en verzorgd worden. Dit probleem kan opgelost worden als er een geheel nieuwe verdeling komt van geld; als effectieve gezondheidszorg – met werkelijke kennis van lichaam, geest en wezen – voor iedereen beschikbaar is en grotendeels wordt ingevoegd in de educatie van jongs af aan, waardoor de paranoia en ziektebeelden die nu ontstaan, grotendeels voorkomen en in een vroeg stadium begeleid kunnen worden. Als er een Levend Basisinkomen Gegarandeerd wordt voor een ieder, zodat geld geen reden wordt om therapie te gaan geven en om therapie juist wel of niet als ondersteuning te vragen.

Hiermee zal ook voor de therapeut zelf, de neiging wegvallen om mensen te binden met de therapie, al dan niet bewust of bewust-onbewust toegepast als manipulatie. (Het bewustzijn is slim, en ook onbewuste toepassing is opzettelijk zo geplaatst, alleen zit dit diep verborgen en is men zich hier vaak niet ‘bewust’ van; het Bewustzijn handelt Opzettelijk aangezien dit de Opzet is zoals het geestbewustzijnsysteem geprogrammeerd is).

Het tijdelijk ondersteunen met behulp van een therapie kan iemand op weg brengen in het proces van het nemen van zelfverantwoordelijkheid. Belangrijk hierin is de informatie die aangereikt wordt, aangezien de woorden die gebruikt worden, bij de client weer van alles in werking zet en hierin bepaalt in hoeverre een client zelf zal opstaan in het proces van het nemen van zelfverantwoordelijkheid. Als er tegen iemand gezegd wordt dat we zelf ‘nog’ niet in staat zijn om verantwoordelijkheid te nemen voor en als onszelf, zal de client dit over het algemeen laten welgevallen, met name als de therapieen betaald kunnen worden, en dit dus aannemen en geloven, waarin de therapieen gebruikt worden om zelf verder te helpen door inzet van de ‘gave’ van een ander, in plaats van om zelf te ondersteunen in het  proces van het opstaan in en als het nemen van zelfverantwoordelijkheid.

Als er in de therapie geen volledige duidelijkheid hierover bestaat bij de therapeut en dus ook niet in volledige duidelijkheid kan en zal worden doorgegeven aan de client, zal de gehele therapie in het water vallen en zal er een afhankelijkheid gecreeerd worden door het kleine stukje informatie dat mist:

The design of the system is to give you 95% truth — and the fundamental 5% that is left–which is always unconscious — is kept from you, making the 95% an illusion (Bernard Poolman)

Het ontwerp van het systeem is om je 95% waarheid te geven — en de fundamentele 5% die is weggelaten–welke altijd onbewust is — is jou onthouden, welke de 95% tot een illusie maakt.

En dit is het probleem wat gebeurt in de new age gezondheidstherapieen, waarin de therapeuten werken met de ‘beste Intentie’ (zie 1e link bovenaan de pagina), maar welke de client bewust-onbewust in afhankelijkheid houdt om winst te behalen – bewust-onbewust dus over het algemeen ook onzichtbaar voor de therapeut zelf die de therapie geeft. En zal dus ook als zodanig ontkend worden en beschermd worden met de ‘intentie als wat het beste is’, waarin de Intentie niet inhoudt dat er ook wordt geleefd wat het beste is voor ieder-een; Intentie bestaat in en als de geest, welke nooit het beste voorheeft met al het leven als ieder-een, aangezien dit betekent dat de geest als het geestbewustzijnsysteem – en dus niet als Leven maar bestaande in en als afscheiding van Leven – zal ophouden te bestaan.

Oplossing:

Levend Basisinkomen Gegarandeerd voor ieder mens, waarin de overlevingsmechanismen en opzettelijke wegen om geld te verdienen en dus winst/voordeel te behalen, zullen wegvallen.

Hierin ontstaat ruimte voor het proces van het nemen van en leven als zelfverantwoordelijkheid, welke zal geschieden via zelfoprechtheid zichtbaar in schrijven en hierin toepassing van zelfvergeving en zelfcorrecties, die geleefd worden in en als het fysiek.

Begeleiding hierin door therapeuten die eerst zelf het proces in en als zelfoprechtheid tot het nemen van en leven als zelfverantwoordelijkheid – 100% verantwoordelijk voor zelf – wandelen als levend voorbeeld, en hierin de client als medemens kunnen ondersteunen in het proces tot het nemen van en leven als zelfverantwoordelijkheid.

Het schrijven en toepassen van zelfvergeving en zelfcorrectie is hier altijd onderdeel van, niemand uitgezonderd, aangezien we allemaal geprogrammeerd zijn in en als het geestbewustzijnsysteem, en dus allemaal een blinde 5% hebben die we onder ogen moeten zien in en als zelfoprechtheid, waarin ondersteuning nodig is van een ander mens dan onszelf, aangezien we zelf vastzitten in onze programmering die de blinde vlekken onzichtbaar houdt.

Dit kan worden aangevuld met verschillende therapieen die helderheid geven in het proces ten aanzien van zelf, zolang de doelstelling en startpunt gelijk is aan en als zelfverantwoordelijkheid, 100%, startende per direct en niet pas over 15 jaar. We zijn niet direct 100% zelfverantwoordelijk, dit proces neemt minimaal 7 jaar tijd in en meestal meer, maar het doel en startpunt is per direct het proces tot het nemen van zelfverantwoordelijkheid en het werken met de tools/het gereedschap welke dit proces ondersteunt en waarmee zelf ieder dag zelf in staat is zelf te ondersteunen. Dit gereedschap kan per direct worden aangereikt.

Educatie vanaf jongs af aan in het proces van het nemen van en leven in en als zelfverantwoordelijkheid, waarin dit dus ‘de normale gang en stand van zaken is’ die een ieder leeft en uitvoert gedurende het gehele leven.

Er is natuurlijk een overgangsperiode nodig welke enkele generaties in zal nemen, aangezien we allemaal opgevoed zijn in en als dit ‘malen’ als paranoia in het hoofd, waarin we de paranoia als allerhande dagelijkse gedachten, gevoelens en emoties dagelijks volgen en leven, en hierin ver af staan van het leven in en als zelfverantwoordelijkheid. Therapeuten vervullen hierin dus juist een belangrijke rol als voorbeeld en in en als een begeleidende functie totdat het langzaamaan door ouders en schoolsysteem geintegreerd gaat worden als er voldoende mensen zijn die in staat zijn hiermee te werken.

Invoer van Techno Tutor ter educatie van de mens/kinderen in en als volle potentie in en als zelfverantwoordelijkheid (tot nu toe alleen Engelstalig beschikbaar).

Beloning:

Het stoppen van New Age gezondheidstherapieen als Opzettelijke Paranoia om voordeel/winst te behalen en het starten van een ondersteuning in gelijkheid als Levend Voorbeeld in en als Zelfverantwoordelijkheid, waarin een ieder in staat is direct te leren om zelf te ondersteunen in en als het proces tot een leven in en als zelfverantwoordelijkheid, welke zal leiden tot een leefbare wereld op aarde in en als het fysiek, waarin alle mensen elkaar in fysieke werkelijkheid ondersteunen in gelijkheid en tevens alle dieren en planten ondersteunen en de ruimte geven in en als volle potentie te leven, welke vice versa een enorme ondersteuning voor de mens inhoudt.

Parenting – Perfecting the Human Race

——————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/