Dag 420 – De Gezondheidszorg – Het woord Gezondheid

Hierbij start ik een serie over de Gezondheidszorg: Hoe zit het in elkaar? Wat zijn de problemen? Wat zijn de oplossingen? En wat is uiteindelijk de beloning? In het ontrafelen hiervan zal blijken dat het gerelateerd is aan hoe de wereld in zijn geheel functioneert op het moment en hoe religie als ‘geloof’ hierin verweven is, zoals alles wat bestaat met elkaar verbonden is. Om iets werkelijk op te lossen is niets los van elkaar te benaderen, aangezien dan niet alles in overweging wordt genomen en het probleem/de afscheiding blijft bestaan en consequenties blijft creeren. We moeten naar de basis, naar het startpunt, anders zal er niets blijvend veranderen.

Probleem:

Hoe zit de Gezondheidszorg in elkaar? In Nederland, in de wereld, binnenin onszelf? Laten we eerst eens in het woord Gezondheidszorg zien. We gaan er inzien, dus niet ‘naar kijken’ alsof het een plaatje is, als een entertainment waarnaar we kunnen kijken met onze fysieke ogen om onszelf te entertainen/bezig te houden; we gaan In het Woord Zien. Immers het woord vertelt ons waar we mee werken, wat we in de wereld manifesteren/gemanifesteerd hebben aangezien we de woorden iedere dag opnieuw in klank brengen in het fysieke, aardse bestaan.

Het bestaat uit het woord gezondheid en zorg. Hierin lijkt het dus alsof er gezorgd wordt voor de gezondheid. Dus moeten we gaan zien waar we voor aan het zorgen zijn als voor de gezondheid: in het woord gezondheid zitten de woorden gezond en heid, welke gerelateerd zijn aan (ge)zondigen en heid(en). We hebben gezondigd als een heiden.

In Christelijke zin betekent dit dat we niet leven volgens het woord van God; we leven als een heiden en zondigen hierin. Echter, dit brengt slechts polariteit met zich mee. Want, het woord van God is niet heel, het is niet het woord één en gelijk als onszelf, maar woorden ‘als van een god’ buiten ons geplaatst, en iets buiten ons geplaatst, is in afscheiding van onszelf, en dus niet heel als een en gelijk als onszelf, en dus opgebouwd in polariteit. Polariteit, want niet een en gelijk als zelf, en als iets niet als een en gelijk als onszelf wordt gezien, gesproken, geleefd, brengt het verdeling met zich mee – twee belangen die in polariteit met elkaar zijn welke frictie geven om te kunnen bestaan. Wrijving, energie, conflict, iets wat steeds verder uit elkaar beweegt als twee tegenpolen. Zie hier de intentie van God. Hoe deze als geloofsysteem in de wereld is gezet. God had niet het beste voor met de mens en de dieren en de planten als het leven op/als de aarde; God wilde tegenpolen, conflict, frictie, wrijving, en dus energie om het geest bewustzijn systeem op te laden, in de mens en zo in het ‘hemelse bestaan’. Ik zeg god ‘had’ niet het beste voor met de mens en het leven op aarde, want god bestaat niet meer als zodanig, en hetgeen er wel bestaat van God-Anu, is in overeenstemming gebracht met en ten behoeve van wat het beste is voor al het leven, en dus is de polariteit gestopt hierin; in het dimensionele (‘hemelse’) bestaan. Nu de mens nog en/als het aardse bestaan; een levensgrote taak die de mens op aarde zal moeten volbrengen om uberhaupt tot leven te kunnen komen, als wat het beste is voor alles en iedereen.

Goed, gezondheid is dus al een woord in afsplitsing van onszelf in wezen; het is als zondigen als een heiden, wat aangeeft dat het niet volgens het woord van god is, wat dus in zichzelf al frictie geeft. Zorgen voor gezondheid – laten we het hier even benoemen als de fysieke gezondheid – wordt als in frictie beschreven als iets wat eigenlijk niet in overeenstemming is met het woord van god. Zoals het fysieke lichaam niet in overeenstemming is met het woord van god; het fysieke, het vlees, wordt afgedaan als iets wat tot zondiging brengt.

Is dit werkelijk zo? Wie heeft er weleens een fysiek lichaam zien zondigen in en als zichzelf? Wie heeft er weleens een hart de bloedvaten zien verraden? Zal het hart er niet alles aan doen om de bloedvaten in werking te ondersteunen? Is het niet de besturing van het fysieke lichaam, welke in staat is tot beslissingen nemen als zondigen of niet zondigen? En wie bestuurt het fysieke lichaam op het moment? De Geest. Ook dat is bekend. Dus vanuit Christelijk oogpunt, wordt dan gezegd, we moeten in overeenstemming komen met de Heilige Geest; de heilige geest in ons laten wonen als leidinggevende waarin de heilige geest in directe verbinding staat met het woord van god. De geest in overeenstemming brengen met het woord van God is de heilige geest in ons laten wonen. En dan worden we niet langer geleid door de geest maar door de heilige geest. Maar…we hebben net gezien dat het woord van God polariteit, frictie, conflict, wrijving, energie voortbrengt. Dus als we ons fysiek hiermee in overeenstemming brengen – met de heilige geest, brengen we ons fysiek in overeenstemming met energie als wrijving als frictie als conflict door polariteit toe te staan in onszelf; door ons af te scheiden van onszelf in eenheid en gelijkheid met ons wezen in en als ons fysiek, in en als overeenstemming met het woord van God.

Hoe kan hierin een fysiek lichaam functioneren? Een Levend organisme in overeenstemming met en als zichzelf, samenwerkend met alle delen die in en als zichzelf staan in, als en ten behoeve van het fysieke Leven? De geest brengt volledige verwarring in dit proces. En dit betreft dan de gezondheid van de mens – en het gehele fysieke, aardse leven – waar we ‘voor gaan zorgen’  met een overheidsorgaan zoals de gezondheidszorg, welke eveneens is opgezet in en als het startpunt van diezelfde polariteit. Dus de polariteit als conflict als frictie als conflict als wrijving als energie (geld) buiten onszelf zorgt voor de polariteit als frictie als conflict als wrijving als energie binnen onszelf. En zo, houden elkaar in stand, in ‘evenwicht’.

Dit baart zorgen. Onze gezondheidszorg baart zorgen in en als ‘zorg voor de gezondigde heiden’,  in plaats van oplossingen en genezing als heelheid te brengen in en als overeenstemming met het fysieke leven als geheel.

Het resultaat is voor een ieder zichtbaar in de erbarmelijke staat waarin de fysieke gesteldheid van de mens en al het leven op aarde verkeert en tevens in de manier waarop het overheidsorgaan als gezondheidszorg – welke een reflectie is van de innerlijke mens, het is geen afgescheiden orgaan van onszelf al is dat graag wat we denken – enigszins de symptomen probeert te bestrijden, waarin tevens de werking van de farmacie zichtbaar is: symptoombestrijding, geen werkelijke genezing; geen werkelijke ondersteuning maar een wegmoffelen als onderdrukken van de fysieke symptomen van de vreselijke (dus angstaanjagende) verdeeldheid in de wereld en/als binnenin onszelf, gemanifesteerd in het fysieke, aardse bestaan.

Wordt vervolgd.

(Klik op de links in de tekst voor context en onderzoek)

https://i2.wp.com/www.desteni.net/images/stories/plaatjes2/Jesus%20EQUALITY%20for%20ALL%20DESTENI%20%20.jpg

——————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 9 – Iemand die wil luisteren

Ik was gisteren op een bijscholing over ontstekingen. In de pauze kwam er een oudere man naast me zitten, rond de 65? Hij begon een gesprek, of zette het eigenlijk voort op het onderwerk in de cursus wat op dat moment suiker was. Hij praatte van suiker naar bewustzijn naar ziel. Ik hoorde mezelf zeggen dat we het bewustzijn niet gaan ontwikkelen maar stoppen, evenals de ziel. Dat de ziel niet de essentie is die we zijn. En wat gebeurde….de man luisterde! Ik kon, vanuit mezelf gezien niet de precieze woorden spreken en was verdrietig en nerveus en niet echt aanwezig, maar ik sprak de woorden zonder de woorden als mezelf in twijfel te trekken. De man werd stil! Hij vroeg waar de informatie vandaan kwam, ik gaf hem de sitenaam van de Nederlandse website. Achteraf bedankte hij me 2x, en ik hem. Ik wist niet wat me overkwam, iemand, en nog wel een oudere man, die luisterde zonder de informatie direct af te wijzen en zelfs meer wilde weten. Hierna was ik meer aanwezig en het verdriet was weg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat niemand wil luisteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig en afwezig te zijn omdat ik geloof dat niemand wil luisteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als eenzaam te ervaren omdat ik geloof dat niemand wil luisteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo ontzettend bang te zijn omdat ik geloof dat niemand wil luisteren en ik volledig geisoleerd raak omdat niemand wil luisteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo ontzettend te beperken door te geloven dat niemand wil luisteren en hiernaar te gaan leven door niet te spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te ontzetten door ontzettend bang te zijn en mezelf ontzettend te bepreken ahum beperken, in plaats van mezelf neer te zetten door te spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te bepreken als ik niet durf te spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te isoleren door niet te spreken uit angst dat niemand zal luisteren en ik geisoleerd raak, in plaats van in te zien dat ik deze isolatie zelf creeer door niet te spreken uit angst dat niemand luistert en ik geisoleerd raak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van mezelf en andere mensen door te leven als de angst dat niemand wil of zal luisteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik toch niets zinnigs te zeggen heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het geen zin heeft om te spreken omdat ik geloof dat niemand wil luisteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om te leven omdat ik geloof dat het toch geen zin heeft om te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen in deze zinloze wereld, en daarom maar net te doen alsof ik geen zin heb om te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze wereld als zinloos te ervaren/bestempelen en dit vervolgens als excuus te gebruiken om niet te hoeven spreken en/als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze wereld die ik als zinloos ervaar als excuus te gebruiken om niet te hoeven leven en spreken, in plaats van in te zien dat ik mezelf als zinloos ervaar als ik niet spreek als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als zinloos te ervaren als ik niet spreek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een partner te willen omdat ik zelf geen zin heb om te leven in een wereld die geen zin heeft, en dus een partner zie als enig lichtpuntje in mijn leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een partner als enig lichtpuntje te zien in mijn leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een partner te gebruiken als zingeving voor mijn leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verbaasd te zijn dat iemand, en nog wel een (oudere) man, wil luisteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onderscheid te maken tussen man en vrouw, oud en jong, en mezelf op deze manier af te scheiden van man en vrouw, oud en jong.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van man en vrouw, oud en jong.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te geloven dat een man ooit gaat luisteren naar wat ik te zeggen heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het te hebben opgegeven om te spreken tegen een man, aangezien ik niet geloof dat de man ooit gaat luisteren naar wat ik te zeggen heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te worden als de man niet wil luisteren, in plaats van in te zien dat ik de situatie zo weerspiegeld krijg omdat ik niet geloof dat de man wil luisteren naar wat ik te zeggen heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als lief meisje neer te zetten tegenover de man, en op deze manier geen ruimte laat voor communicatie in gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kleiner te maken tegenover de man om zijn goedkeuring niet te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kleiner te maken dan de man omdat ik de man niet boos wil maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de go(e)dkeuring van de man niet te willen verliezen aangezien ik geloof dat de man mij dan verlaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de goedkeuring nodig heb van een man om te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de man mij verlaat als ik zijn goedkeuring niet heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet kan leven zonde oeps zonder de man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen goedkeuring aan de man te geven, zodat ik zelf niet meer verantwoordelijk ben voor wat ik zeg en doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn goedkeuring van ‘God’ te verplaatsen naar goedkeuring van de man aangezien ik niet weet wie God is maar wel naar hem zou moeten luisteren, in plaats van in te zien dat ikzelf gelijk ben aan God als het Levende Woord.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik naar God moet luisteren, in plaats van in te zien dat ik als Zelf als het Leven de Woord kan luisteren naar mezelf als Leven om vervolgens te kunnen spreken als Zelf als het Levende Woord.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als een en gelijk als god aan de man te geven door het op te geven te spreken als het Levende Woord, aangezien ik niet geloof dat de man ooit gaat luisteren, om vervolgens de man de schuld te geven dat hij niet wil luisteren, in plaats van in te zien dat ik mezelf heb weggeven en er dus niemand Aanwezig is om naar te luisteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb in te zien dat zolang ik niet naar mezelf luister er ook geen ander naar me luistert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de man naar mij moet luisteren, in plaats van in te zien dat de man kan luisteren naar zichzelf als het Levende Woord.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de man te doen geloven dat hij naar mij moet luisteren, in plaats van duidelijk te zijn in mijn woorden waaruit blijkt dat ik graag wil dat hij luistert naar zichzelf zodat we kunnen communiceren in gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen dat de man luistert naar zichzelf, in plaats van in te zien dat ik wil dat ik zelf luister naar Zelf en van daaruit kan spreken als Zelf zonder verwachtingen van een luisteren als goedkeuring van de man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen dat de man luistert zodat ik zijn goedkeuring kan ontvangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het luisteren als goedkeuring als bevestiging van mezelf als Leven nodig heb, in plaats van in te zien dat zolang ik bevestiging nodig heb, ik niet leef als Zelf maar als mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ego van de man/mannelijk ego te voeden door mijzelf gelijk als god als het Levende Woord in handen van de man te geven door te geloven dat de man toch niet luistert en hiermee op te geven te spreken als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te worden op het mannelijk ego dat niet wil luisteren, in plaats van in te zien dat ik dit ego zelf heb gevoed en in stand houd zolang ik geloof dat de man toch niet wil luisteren danwel geloof dat de man naar mij moet luisteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik voorzichtig moet zijn met het mannelijke ego.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb om het mannelijke ego heen te lopen in plaats van mezelf het mannelijk ego te vergeven als deel van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf onbenaderbaar te worden door het mannelijk ego te gebruiken als bescherming.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de man voor mij moet zorgen en dus heb ik zijn goedkeuring nodig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen leven zonder de zorg/goedkeuring van de man.

Als ik mezelf zie participeren in de angst dat niemand naar me wil luisteren dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik met deze angst de situatie dat niemand wil luisteren in stand houd dan wel creeer. Ik realiseer me dat zolang ik bang ben dat niemand luistert en ik dus wil dat iemand luistert, ik iemands goedkeuring nodig heb, wat de ander geen ruimte laat om (vanuit zich) zelf te luisteren als zelf aangezien diegene gevraagd wordt mij te bevestigen (als vrouw) als mind.

Ik sta mezelf niet toe bij te dragen aan een wereld waar niemand wil luisteren naar de woorden van elkaar en met name naar de woorden van zichzelf, en in plaats daarvan elkaar constant loopt te bevestigen dan wel af te weren. Ik realiseer me dat ik naar mijn eigen woorden kan luisteren zodat ik mezelf kan zien, en hoe meer ik mezelf zie, hoe meer een en gelijk ik word als mezelf. Ik realiseer me dat mijn reacties op een gebeurtenis waarin iemand niet wil luisteren me laten zien waar ik mezelf heb afgescheiden van mezelf; hierop pas ik zelf-vergeving toe. Op deze manier word ik, adem voor adem, een en gelijk als Zelf als Levend Voorbeeld zonder oordeel en angst.

Ik sta mezelf niet toe me bezig te houden met mensen, hier specifiek mannen, die niet willen luisteren, ook al zijn ze nog zo leuk en/of aantrekkelijk en wil ik nog zo graag hun goedkeuring. Ik ondersteun mezelf in (het oefenen van) luisteren naar/spreken als mezelf als het Levende Woord en ik ondersteun degenen die willen (oefenen in) luisteren naar/spreken als zichzelf als het Levende Woord. Degenen die niet willen luisteren laat ik hun eigen illusies ontsluieren. Dit is op dit moment de meest effectieve manier om 1 voor 1 in te gaan zien wat het beste is voor Alle Leven.

Ik verbind mezelf met mezelf als Ondersteuning van Leven door het toepassen van zelf-eerlijkheid, zelf-vergevingen en zelf-correcties.