Dag 124 – Mijn relatie met voeding – 1

Ik heb net een leverreiniging gedaan waarin ik een halve dag niet eet om in de avond de lever-gal in 1x te stimuleren waardoor eventuele galsteentjes worden verwijderd (zeer effectief preventief natuurgeneeskundig gebruik tot het voorkomen van galstenen en hierin tot het voorkomen van een eventuele galblaasverwijdering; en ja er waren wat galsteentjes. Voor wie geinteresseerd is lees het artikel of benader me voor eventuele vragen). Alhoewel ik het niet eten even lastig vind, merk ik dat ik er rustiger van word. Hierin zie ik, iets wat ik feitelijk elke dag ervaar, dat ik ‘erg’ reageer op de prikkels in mijn eigen spijsverteringsstelsel die ik ervaar doordat de voeding zich er doorheen verplaatst. Het kan aan de voeding liggen, dat er voedsel bij zit wat ik niet goed verteer of wat te verschillend is en teveel verschillende prikkels tegelijk geeft. Dit is iets waar ik al ruim 20 jaar op let, dat ik zoveel mogelijk ‘onbewerkt voedsel’ eet, zo rustig mogelijk. Waar ik nog weleens in afwijk, vaak doordat het niet altijd direct mogelijk is om het juiste voedsel in te nemen, hoeveel ik hier ook op let. Een tweede punt is dat ik veel emoties in het spijsverteringssysteem heb opgeslagen, welke dag in dag uit geraakt worden door de voedselbrij die erlangs gaat en deze prikkelen.

Dit is iets wat ik op mijn 16e ook ergens zo ervaren moet hebben. Ik vond mezelf iets te dik, wat ik niet was, en ben gaan lijnen. Vooral mijn buik heb ik altijd al ‘ruzie’ mee, kun je nagaan, dat heb ik dus nog steeds. Wat te maken zal hebben met deze opgeslagen emoties wat opgeslagen oordelen als gedachten zijn. Conflict dus, ruzie, opgeslagen in mijn fysiek. Het lijnen ging iets te ver door, ik kwam onder gewicht, werd moe, en vanaf toen herinner ik me klachten met de stoelgang. Vanaf het moment dat ik begon met lijnen, het moment herinner ik me nog exact. Hoe de stoelgang daarvoor was weet ik niet, en mijn moeder weet het ook niet meer. Wel weet ik dat ik af en toe erge buikpijn had, wat voortkomt uit dezelfde verkramping in mijn dikke darm die er nu nog steeds zit. Daar zit dus al een vroeg opgeslagen herinnering/gedachte/oordeel. Ondergewicht, moe, naar de huisarts. Destijds een huisarts die nog vanaf geboorte dezelfde is, en je dus enigszins volgt qua fysieke gezondheid. De huisarts heeft me toen in 1 consult, eigenlijk met een paar woorden/zinnen, gestopt en simpelweg gezegd dat ik de volgende keer weer minimaal 50 kilo moet wegen (ik ben klein que lengte). En dat heb ik gedaan. Zo eenvoudig en tegelijkertijd belangrijk is het stoppen dus, en zo effectief als iemand zonder twijfel simpelweg zegt dat je moet stoppen. punt. geen keus. punt. Wat me behoed heeft voor werkelijk ondergewicht met alle gevolgen van dien.

Neemt niet weg dat de patronen die hieraan ten grondslag liggen niet effectief gestopt zijn. Dat is nog steeds aan mezelf om die te zien, te stoppen en zelf vergeven. Destijds zal ik ook ervaren hebben dat ik me prettiger voel als ik minder eet, terwijl ik me hier fysiek net te weinig mee voedt. Dit is nog steeds het punt waar ik mee stoei.

Overigens heb ik de halve dag niet eten als veel gemakkelijker ervaren deze keer als een tijd terug. Vrijwel geen honger, alleen het eerste uur dat ik eigenlijk gewend was weer te gaan eten, en veel rustiger aangezien ik mezelf kon ondersteunen in de adem. Het is meer dat ik iets eten ook gewoon lekker vind en tegelijkertijd als afleiding gebruik. Dus werkelijk dubbel qua eten, ik gebruik het als afleiding als ‘even iets lekkers’, en ervaar de afleiding binnenin juist als belasting. Interessant om die te onderzoeken in verhouding tot elkaar.

Start zelfvergevingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden met het eten van iets lekkers, waarin dit lekkers in mijn darmen mij opnieuw gaat afleiden als ruis creeren door het prikkelen van de oordelen die er liggen opgeslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ruzie te hebben met mijn buik zolang als ik me herinner, in plaats van in te zien dat ik de ruzie in mezelf als oordelen heb opgeslagen in mijn buik, om deze ruzie vervolgens te projecteren op mijn  buik als zijnde te dik, te opgeblazen, niet passend bij mijn figuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen controle te hebben over de ervaringen/emoties die geprikkeld worden als ik eet en de voedingsbrij mijn spijsvertering doorgaat, waardoor ik ergens liever niet/weinig eet zodat ik die brij als opgeslagen oordelen niet hoef te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weinig eten als oplossing te hebben gebruikt om de opgeslagen oordelen niet te hoeven ervaren, terwijl mijn fysiek meer voeding nodig heeft en ik zo fysiek dus onder mijn potentie/kracht blijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onder potentie te houden door net te weinig te eten, waardoor ik de oordelen als aanvallen niet ervaar die ik ervaren moet hebben elke keer als ik in mijn mijn potentie als Leven wilde gaan staan als klein kind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit patroon van oordelen als aanvallen in mijn fysiek te hebben opgeslagen nals fysieke mind, waardoor ik mezelf telkens aanval van binnenuit als ik in mijn potentie wil gaan staan, en mezelf dus letterlijk onderuit haal door mezelf fysiek aan kracht te ontnemen door het aanvallen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een automatisch patroon als ingebouwde grens in mezelf gecreeerd te hebben, wat ik ervaar als ‘hier mag ik niet overheen, dan gaat het mis’, waardoor ik niet overweeg om wel op te staan en deze grens als niet echt een grens te zien maar als een grens als beperking in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te misbruiken door deze mind/geestesbeperking op te slaan in mijn fysiek en zo een fysieke grens te creeren, waarin ik geloof dat als ik over deze grens heenga, ik mijn fysiek kapot maak, in plaats van in te zien dat ik mijn fysiek kapot maak door onderdrukking in/als de mind/geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn geweest voor geesten die me aanvallen in de nacht, en door de angst heb ik niet kunnen kijken en zien wat er werkelijk speelt doordat ik me schuil heb gehouden in de slaap in de mind, terwijl ik juist in deze slaap in de mind kwetsbaar ben geweest voor deze geesten en mezelf keer op keer heb opgeladen in mijn eigen geest en dus mezelf feitelijk oplaadt in kracht voor een nieuwe aanval op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tientallen jaren op mij hoede te zijn geweest voor de eventuele aanvallen van geesten van zowel mezelf als van buitenaf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik deze aanvallen in mijn fysiek kan stoppen, aangezien ik nog steeds fysiek reageer in/als grens/beperking en hierin ervaar als dat ik niet kan zien wat de beperking is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet kan/mag zien wat de beperking is die ik fysiek heb opgeslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te luisteren naar de fysieke beperking waardoor ik niet kan zien wat de beperking inhoudt, en hierin mezelf dus limiteer/klein houd door de zelf gecreeerde fysieke geestesbeperking als bescherming.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te beschermen met den geestesbeperking fysiek gemanifesteerd, zodat ik me als bescherming klein houd en niet wordt aangevallen door de geest, van binnen en van buiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te talmen met gaan luisteren naar de interview als Life Review van Leven als vervloekt zijn terwijl ik het heel graag wil luisteren en zelf gevraagd heb naar een interview als deze.

wordt vervolgd

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Advertenties

Dag 117 – Hoogst verontwaardigd

Zelfvergevingen op emoties van verontwaardiging en alles in die richting, welke ik ervaar als ik niet naar het toilet kan en ik terugval in het patroon van ‘ problemen met de stoelgang’ nadat dit een aantal maanden is weggeweest, welke dus gelijk zullen zijn aan de ervaringen waardoor ik dit patroon fysiek heb gemanifesteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat dit weer gebeurt, dat de weigering zich weer manifesteert in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo vernederd te voelen door gewoon gestopt te worden, als verstopt, of ik wil of niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen wat er gebeurt en daar word ik gek van.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gek te worden van het niet begrijpen wat er gebeurt, en daardoor ga ik maar proberen en proberen te begrijpen wat er gebeurt, waardoor ik vaster en vaster kom te zitten in ronddraaiende gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kotsmisselijk te zijn van dit hele gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo oneerlijk te vinden dat ik zo geobstipeerd raak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het nooit meer weggaat, dat ik deze struggle elke dag moet voeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik instort, dat ik dit niet langer volhoud.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb razend te zijn en niet exact te weten waardoor, waarin het razend zijn me laat razen in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen ademen als ik zo vol met poep zit en niet te kunnen eten als ik zo vol met poep zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gewoon niet te kunnen geloven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet uit te kunnen staan dat ik niet gewoon kan zien hoe ik dit gecreeerd heb, wat eraan ten grondslag ligt zodat ik het kan oplossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat alles zo ingewikkeld is gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al het plezier te verliezen in deze toestand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me nergens meer voor in te willen zetten als ik me zo ervaar aangezien het toch geen zin heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat niets zin heeft in deze toestand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb rond te tollen in deze toestand en dit niet te willen stoppen aangezien ik zo kwaad ben dat mijn fysiek stagneert dat ik niets meer wil doen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uit wraak te stoppen met leven, met meedoen, en dus uit wraak mezelf in/als de mind houd, weg van leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien waar ik wraak op neem of waarom ik wraak neem, ik neem dus gewoon wraak als reactie op wat er gebeurt, in plaats van in te zien wat er gebeurt en hierin gelijk te gaan staan en mijn wraakgevoelens te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weigeren, welke zich manifesteert in mijn  fysiek, ik voel letterlijk de weigering in mijn darmen om zich te ontlasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weigeren om me te ontlasten, terwijl ik niet zie waarom ik dit doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorme frustratie te ervaren door deze weigering terwijl ik niet zie waarom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorme frustratie te ervaren door niet te zien waarom ik iets doe en door geen mogelijkheid te zien om hierin sturing te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo ongelofelijk stom te vinden dat ik hierin geen sturing kan geven aangezien ik niet zie wat er gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo verneukt te hebben en niet te zien hoe ik dat gedaan heb en doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo enorm aan te vallen zoals in deze zelfvergevingen blijkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik mezelf zo enorm aanval.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb radeloosheid te ervaren.

Ik realiseer me dat ik er niet zomaar uit komt, dat het veel geduld, schrijven en adem nodig heeft om mezelf in dit construct te bevrijden. Als ik mezelf teveel doorduw, duw ik mezelf vast. het heeft geen zin naar de oorzaak te zoeken, aangezien ik die nu niet kan en zal zien. dat is wat ik als geen zin ervaar. Ik realiseer me dat ik tegen het randje van uitputting aanzit, en hierin is er te weinig fysieke energie over om mijn darmen nog te bewegen. Ik ga dus zien hoe ik enigszins kan uitrusten binnen de bezigheden die ik doe, waarin ik de bezigheden minimaliseer en me focus op het meest noodzakelijke.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de overlevingstoestand te zijn geraakt, waarin ik deze overlevingstoestand kan gebruiken om zelfvergevingen toe te passen hierop, aangezien ik hierin nog geen zelfvergevingen heb toegepast toen ik er midden in zat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel moeheid en uitputting te ervaren dat ik het liefst de hele dag in bed wil liggen en/of in huis rond wil hangen en in de zon wil liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik het net zou redden, net niet de ervaring van uitputting in zou gaan, en Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb toch wel de ervaring van uitputting te zijn ingegaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang en verdrietig te worden van deze ervaring van uitputting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vechten tegen deze toestand van uitputting en dus tegenover mezelf als de ervaring van uitputting te gaan staan, in plaats van er gelijk aan te gaan staan zodat ik er in op kan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als minderwaardig te beschouwen in deze ervaring van uitputting en obstipatie, en Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen dus willen? stoppen met dit minderwaardig vinden.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waarom ik niet wil stoppen met dit minderwaardig voelen van mezelf als mezelf in uitputting en met name in obstipatie.

Ik stel mezelf ten doel mijn darmen fysiek zo effectief als mogelijk te ondersteunen door een lever-gal-reiniging in te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verslagen te voelen door de mind en Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik hierin ook daadwerkelijk verslagen ben, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gevoel te geloven en voor waar aan te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te willen geven, het eigenlijk al opgegeven te hebben wat zich toont in mijn fysiek, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op deze manier niet te willen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iedere stap als teveel te ervaren en tegen iedere beweging op te zien aangezien mijn eigen buik me constant in de weg zit en ik bij iedere stap het ongemak ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor de dikke opgeblazen buik die ik heb als ik niet naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de dikke opgeblazen buik probeer te verbergen waardoor ik geen kleding kan dragen die ik graag zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niets leuk te vinden staan als ik een dikke volle opgeblazen buik heb, terwijl als mijn buik gewoon ontspannen en ontlast is vind ik alles prima staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf aan te passen aan de dikke opgeblazen volle buik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten waar ik mezelf moet laten met zoveel ongemak in mijn buik in mijn fysiek, en niet te weten hoe ik de tijd moet doorkomen tot aan een volgende mogelijkheid tot ontlasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te kunnen herinneren in het verleden zoveel last ervan te ervaren in 1 dag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet meer te kunnen verdragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat dit me overkomt, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het me overkomt zonder dat ik er sturing in heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik op moet geven als ik me fysiek zo belabberd ervaar van een ervaring waarin ik heb opgegeven, in plaats van in te zien dat het er juist om gaat om deze ervaring uit te kunnen schrijven, om mezelf te ontmaskeren in deze ervaring zodat ik mezelf ervan kan bevrijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat mijn fysiek het niet redt, dat ik teveel schade aanricht/heb aangericht en dat ik te laat ben, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te koppelen aan het schade aanrichten aan mijn fysiek, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen angst, waardoor ik me laat verlammen en opgeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet door mag gaan, dat ik de grens bereikt heb en als ik mijn hoofd hierboven uitsteek, ik word aangevallen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf aan te vallen zodra ik mijn eigen opgelegde grenzen overschrijdt, mezelf hierin aanval en hierin geloof dat ik niet verder mag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alhoewel ik dit weet in theorie, in de praktijk volledig onderuit te gaan in/door mijn eigen aanvallen in/als de mind die ik fysiek gemanifesteerd heb.

————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:

www.equalmoney.org

Proces van relatie naar agreement:

www.desteniiprocess.com/courses/relationships

Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:

www.eqafe.com

Zelfeducatie free:

www.eqafe.com/free

www.desteni.net

Journey to Life:

7 jaar dagelijks schrijven

7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven

http://www.facebook.com/groups/journeytolife/

video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life